chapter 02

chapter 02


همون شب، بعد از اینکه نانی یه کم استراحت کرد، حوصله‌اش سر رفت.

چند روز تا مسابقه‌ی بعدی مونده بود و قرار نبود تمام این مدت رو توی هتل بمونه.

لباسش رو عوض کرد، گوشی و کیف پولش رو برداشت و از اتاق بیرون زد.

توی لابی، یکی از اعضای تیم رو دید.

«کجا میری؟»

نانی شونه بالا انداخت.

«می‌خوام یه دور توی شهر بزنم.»

«تنهایی؟»

«آره. می‌خوام یه کم اینجا رو بشناسم.»

«فقط زیاد دور نشو.»

نانی خندید.

«گم نمی‌شم.»

از هتل بیرون رفت و شروع کرد توی خیابون‌های اطراف قدم زدن.

هوا خنک بود و خیابون‌ها نسبت به روز مسابقه خیلی آروم‌تر شده بودن. نانی هر از گاهی می‌ایستاد، مغازه‌ها رو نگاه می‌کرد و مسیر خیابون‌ها رو توی ذهنش نگه می‌داشت.

همزمان، چند خیابون اون‌طرف‌تر، اسکای تازه از خونه بیرون اومده بود.

وقتی وارد آشپزخونه شده بود، تازه فهمیده بود تقریباً چیزی برای شام نداره.

یخچال رو باز کرده بود.

چند ثانیه به داخلش نگاه کرده بود.

بعد درش رو بسته بود.

«هیچی ندارم...»

دوباره بازش کرد، انگار قرار بود این بار چیزی ظاهر بشه.

باز هم خبری نبود.

در یخچال رو بست و گوشی و کیف پولش رو برداشت.

«باشه. می‌رم خرید.»

فروشگاه خیلی دور نبود و اسکای ترجیح داد پیاده بره.

چند دقیقه‌ای توی خیابون قدم زد که از روبه‌رو یه نفر آشنا به نظرش رسید.

اول فقط نگاهش کرد.

بعد قدم‌هاش کند شد.

اون شخص هم وقتی نزدیک‌تر شد، سرش رو بالا آورد.

نانی.

هر دو همزمان ایستادن.

نانی اول خندید.

«تو اینجا چی کار می‌کنی؟»

اسکای به کیسه‌ی خریدش اشاره کرد.

«دارم می‌رم خرید.»

نانی نگاهی به کیسه انداخت.

«این ساعت؟»

«آره. تو چی؟»

«من اومدم شهر رو بگردم.»

اسکای با تعجب نگاهش کرد.

«تنهایی؟»

«آره.»

«و راه رو بلدی؟»

نانی چند لحظه ساکت موند.

«تقریباً.»

اسکای خندید.

«یعنی نه.»

«گفتم تقریباً.»

اسکای سرش رو تکون داد.

«هتلت از این طرفه.»

نانی به مسیری که اسکای اشاره کرده بود نگاه کرد.

«از کجا می‌دونی؟»

«دیدمتون که اونجا اقامت دارین.»

«پس حواست به ما بوده.»

«نه. فقط هتلتون نزدیک خونه‌مه.»

نانی لبخند زد.

«چه جالب.»

چند لحظه هر دو همون‌جا ایستادن.

اسکای بعد از مکث کوتاهی گفت:

«اگه می‌خوای شهر رو بگردی، این خیابون‌ها رو برو. اون سمت چندتا جای خوب هست.»

نانی نگاهش کرد.

«تو بلدی؟»

«من اینجا زندگی می‌کنم.»

«پس راهنمای خوبی می‌شی.»

اسکای سریع گفت:

«نگفتم می‌خوام راهنماییت کنم.»

نانی خندید.

«می‌دونم.»

بعد نگاهی به کیسه‌ی خرید اسکای انداخت.

«ولی اول برو شام بخر، قبل از اینکه از گرسنگی بیفتی.»

اسکای با تعجب نگاهش کرد.

«تو از کجا فهمیدی؟»

نانی شونه بالا انداخت.

«از قیافت.»

اسکای خندید.

«باز شروع کردی.»

نانی چند قدم عقب رفت.

«باشه، آقای راننده. برو خریدتو بکن.»

اسکای هم راه افتاد.

اما بعد از چند قدم، برگشت.

«نانی.»

نانی برگشت.

«هان؟»

اسکای به خیابون کناری اشاره کرد.

«اگه واقعاً می‌خوای شهر رو بشناسی، از اون مسیر برو. آخرش می‌رسه به قسمت قدیمی‌تر شهر.»

نانی لبخند زد.

«باشه. مرسی.»

اسکای فقط سر تکون داد و راهش رو ادامه داد.

نانی هم چند ثانیه نگاهش کرد و بعد به سمتی که اسکای گفته بود رفت.

هیچ‌کدوم نمی‌دونستن این دیدار کاملاً اتفاقی، اولین باریه که بیرون از پیست، مسیرشون به هم خورده.

و شاید از همین‌جا بود که رقابتشون کم‌کم قرار بود شکل دیگه‌ای پیدا کنه.

نانی بعد از جدا شدن از اسکای، چند خیابون دیگه هم رفت.

هوا خنک‌تر شده بود و خیابون‌ها آروم‌تر از قبل بودن. چند مغازه هنوز باز بودن و بعضی کافه‌ها هم شلوغ بودن.

نانی هر چند قدم یه بار اطرافش رو نگاه می‌کرد و سعی داشت مسیرها رو به خاطر بسپره.

گوشی‌ش رو درآورد و نقشه رو باز کرد.

چند ثانیه به صفحه خیره موند.

«خب...»

سرش رو بالا آورد و به خیابون روبه‌روش نگاه کرد.

«این یکی کدوم بود؟»

گوشی رو دوباره توی جیبش گذاشت و راه افتاد.

چند دقیقه بعد، صدای قدم‌هایی از پشت سرش اومد.

نانی برگشت.

اسکای بود.

این بار هم پیاده بود و یه کیسه‌ی کوچیک خرید دستش داشت.

نانی با تعجب گفت:

«باز تو؟»

اسکای هم با دیدنش مکث کرد.

«تو هنوز بیرونی؟»

«آره.»

اسکای نگاهی به اطراف انداخت.

«هنوز داری می‌گردی؟»

«آره. گفتم چند جای دیگه رو هم ببینم.»

اسکای سر تکون داد.

«این قسمت شب‌ها خیلی شلوغ نیست.»

نانی لبخند زد.

«پس خوبه. منم دقیقاً دنبال یه جای آروم بودم.»

اسکای به کیسه‌ی دستش نگاه کرد.

«منم داشتم برمی‌گشتم خونه.»

نانی چند لحظه نگاهش کرد.

بعد خیلی عادی گفت:

«پس با هم بریم.»

اسکای ابرو بالا انداخت.

«با هم؟»

«آره.»

«چرا؟»

نانی شونه بالا انداخت.

«چون مسیرمون یکیه.»

اسکای چند ثانیه ساکت موند.

بعد راه افتاد.

«باشه.»

نانی هم کنارش قدم برداشت.

چند قدم که رفتن، نانی گفت:

«راستی، اینجا همیشه همین‌قدر آرومه؟»

«شب‌ها معمولاً آره.»

«پس جای خوبیه.»

«برای زندگی کردن، آره.»

نانی با خنده گفت:

«من که فعلاً چند روز مهمون این شهرم.»

اسکای نگاه کوتاهی بهش انداخت.

«چند روز می‌مونی؟»

«تا مسابقه‌ی بعدی. بعدش بستگی داره برنامه‌ی تیم چی باشه.»

«پس زیاد اینجا نیستی.»

«نه.»

چند ثانیه سکوت شد.

بعد نانی با همون لحن شیطونش گفت:

«ولی شاید دلم خواست بیشتر بمونم.»

اسکای نگاهش کرد.

«برای چی؟»

نانی لبخند زد.

«شاید شهرش خوب بود.»

اسکای چیزی نگفت.

نانی ادامه داد:

«شایدم یه راهنمای خوب پیدا کردم.»

اسکای خندید.

«من هنوز راهنمای تو نشدم.»

«هنوز.»

اسکای سرش رو تکون داد.

«تو خیلی زود برای آدم‌ها تصمیم می‌گیری.»

«تو هم خیلی زود غر می‌زنی.»

«من غر نمی‌زنم.»

«باشه، رقیب.»

نانی با خنده بهش نگاه کرد.

اسکای هم با یه لبخند کوتاه سرش رو پایین انداخت.

مسیر تا هتل خیلی طولانی نبود.

اما اون شب، برای اولین بار، بدون اینکه مسابقه‌ای بینشون باشه، کنار هم راه رفتن.

و شاید همین چند دقیقه‌ی ساده، شروع چیزی بود که هیچ‌کدوم هنوز اسمش رو نمی‌دونستن.

چند قدم دیگه که رفتن، اسکای نگاهی به کیسه‌ی کوچیکی که دستش بود انداخت و بعد سمت نانی برگشت.

«راستی، شام خوردی؟»

نانی چند لحظه فکر کرد.

«نه.»

اسکای با تعجب نگاهش کرد.

«از ظهر چیزی خوردی؟»

نانی شونه بالا انداخت.

«یه چیزی توی مسابقه خوردم.»

«اون که شام حساب نمی‌شه.»

«برای من می‌شه.»

اسکای خندید.

«پس معلومه چرا هنوز انرژی داری.»

نانی با خنده گفت:

«تو چی؟»

«منم تازه برای شام خرید کردم.»

نانی به کیسه‌ی دست اسکای نگاه کرد.

«پس امشب هر دومون قراره زنده بمونیم.»

اسکای سرش رو تکون داد.

چند قدم دیگه رفتن که چشمش افتاد به پارک کوچیکی که بین خیابون و محل اقامت هتل قرار داشت.

چندتا نیمکت زیر چراغ‌های خیابون بود و فضای پارک نسبتاً خلوت بود.

اسکای ایستاد.

نانی چند قدم جلوتر رفت و وقتی دید اسکای نمیاد، برگشت.

«چی شد؟»

اسکای به پارک اشاره کرد.

«اونجا بشینیم شام بخوریم؟»

نانی با تعجب نگاهش کرد.

«همین‌جا؟»

«آره. نزدیک خونه‌مه، هتلت هم که همون طرفه.»

نانی چند ثانیه به پارک نگاه کرد.

بعد لبخند زد.

«بد نیست.»

هر دو وارد پارک شدن و روی یکی از نیمکت‌ها نشستن.

اسکای کیسه‌ی خریدش رو باز کرد.

نانی با کنجکاوی نگاه کرد.

«چی خریدی؟»

«چندتا چیز ساده.»

«ببینم.»

اسکای یکی از خوراکی‌ها رو برداشت و بهش داد.

«بیا.»

نانی گرفت و خندید.

«پس بالاخره با رقیبت غذا هم قسمت می‌کنی؟»

اسکای شونه بالا انداخت.

«فقط چون گفتی شام نخوردی.»

نانی لبخند زد.

«پس خیلی هم بد نیستی.»

«هیچ‌وقت گفتم بدم؟»

«قیافت می‌گه.»

اسکای خندید.

«تو حتی موقع غذا خوردن هم دست از حرف زدن برنمی‌داری؟»

نانی یه لقمه برداشت و گفت:

«نه.»

اسکای سرش رو تکون داد.

«حداقل صادقی.»

چند لحظه هر دو ساکت شدن.

صدای آروم شهر از اطراف پارک می‌اومد و باد خنکی بین درخت‌ها می‌پیچید.

نانی بعد از چند لحظه گفت:

«راستی...»

«هوم؟»

«امشب اولین باره که بیرون از مسابقه این‌قدر با هم حرف می‌زنیم.»

اسکای نگاهش کرد.

«آره.»

نانی لبخند زد.

«بد هم نیست.»

اسکای چند ثانیه مکث کرد.

بعد خیلی ساده گفت:

«نه. بد نیست.»

و دوباره مشغول شامش شد.

ولی هر دو، ته دلشون می‌دونستن این شب دیگه فقط یه دیدار اتفاقی بین دو رقیب نبود.

کم‌کم شامشون تموم شد.

نانی آخرین تکه‌ی غذای توی دستش رو خورد و به پشتی نیمکت تکیه داد.

«خوب بود.»

اسکای کیسه‌ها رو جمع کرد.

«گرسنه بودی، هر چیزی خوب بود.»

«نه، جدی می‌گم.»

نانی یه لحظه به پارک نگاه کرد.

«اینجا شب‌ها قشنگه.»

اسکای هم نگاهی به اطراف انداخت.

«آره. من بعضی وقتا میام اینجا.»

نانی برگشت سمتش.

«تنهایی؟»

«معمولاً.»

«پس امشب استثنا شد.»

اسکای لبخند کوچیکی زد.

«ظاهراً.»

هر دو از روی نیمکت بلند شدن.

اسکای کیسه‌ها رو برداشت و راه افتاد. نانی هم کنارش قدم برداشت.

چند دقیقه‌ای بدون حرف رفتن.

تا اینکه به جایی رسیدن که مسیرشون از هم جدا می‌شد؛ هتل نانی یه طرف بود و خونه‌ی اسکای طرف دیگه.

نانی ایستاد.

«خب... فکر کنم من باید از این طرف برم.»

اسکای سر تکون داد.

«آره.»

نانی دست‌هاش رو توی جیبش کرد.

«مرسی بابت شام.»

«خواهش می‌کنم.»

«و اینکه راه رو نشونم دادی.»

اسکای خندید.

«این یکی رو دیگه خودت پیدا کردی.»

نانی لبخند زد.

«ولی کمک داشتم.»

چند ثانیه همون‌جا ایستادن.

بعد نانی گفت:

«پس فردا می‌بینمت؟»

«احتمالاً.»

«احتمالاً؟»

«خب مسابقه که هنوز چند روز دیگه‌ست.»

نانی خندید.

«منظورم بیرون از مسابقه بود.»

اسکای یه لحظه مکث کرد.

«نمی‌دونم.»

نانی سرش رو تکون داد.

«باشه. پس اگه دیدمت، وانمود می‌کنم اتفاقی بوده.»

اسکای خندید.

«تو خیلی عجیبی.»

«این رو قبلاً هم گفتی.»

«چون هنوزم هستی.»

نانی دستش رو بالا آورد.

«شب بخیر، اسکای.»

اسکای هم دست تکون داد.

«شب بخیر، نانی.»

نانی به سمت هتل رفت.

اسکای هم راه خودش رو گرفت.

چند قدم که دور شد، نانی برگشت و از دور صدا زد:

«اسکای!»

اسکای برگشت.

«چی؟»

نانی با همون لبخند شیطونش گفت:

«مسابقه‌ی بعدی می‌برمت.»

اسکای خندید.

«خوابشو ببین.»

نانی خندید و راه افتاد.

اسکای هم سرش رو تکون داد و به سمت خونه رفت.

اون شب، برای اولین بار، رقابتشون فقط به پیست ختم نشد.

ولی هیچ‌کدوم نمی‌دونستن که همین شب ساده، قراره اولین خاطره‌ای باشه که بعدها هر دو بارها بهش برمی‌گردن.

صبح روز بعد، اسکای زودتر از معمول بیدار شد.

چند لحظه روی تخت نشست و به ساعت نگاه کرد. هنوز برای رفتن به محل تمرین خیلی زود بود.

از جاش بلند شد و رفت سمت آشپزخونه.

در یخچال رو باز کرد و این بار حداقل چیزی برای صبحانه داشت.

همین که داشت قهوه درست می‌کرد، صدای زنگ گوشی اومد.

پیام از یکی از اعضای تیم بود.

«امروز تمرین آزاد داریم. ساعت ۱۰ اونجا باش.»

اسکای جواب کوتاهی داد و گوشی رو روی میز گذاشت.

بعد دوباره یاد شب قبل افتاد.

پارک.

شام.

و نانی که حتی موقع خداحافظی هم نتونسته بود بدون کل‌کل بره.

لبخند خیلی کوچیکی زد.

«عجب آدمی...»

قهوه‌ش رو برداشت و کنار پنجره رفت.

از اونجا بخشی از خیابون دیده می‌شد و هتل نانی هم کمی دورتر بود.

اسکای چند ثانیه بهش نگاه کرد، بعد سریع حواسش رو پرت کرد.

قرار نبود هر روز به رقیبش فکر کنه.

حداقل خودش این‌طور فکر می‌کرد.

همون موقع، چند خیابون اون‌طرف‌تر، نانی تازه از خواب بیدار شده بود.

گوشی‌ش رو برداشت و پیام‌های تیم رو چک کرد.

امروز تمرین داشتن، ولی مسابقه چند روز دیگه بود.

پس عجله‌ای وجود نداشت.

لباس پوشید و از اتاق بیرون اومد.

وقتی به لابی رسید، یکی از اعضای تیم گفت:

«صبح بخیر.»

نانی جواب داد و بعد نگاهی به ساعت انداخت.

«اسکای امروز تمرین میاد؟»

مرد با تعجب نگاهش کرد.

«اسکای؟»

نانی خیلی عادی گفت:

«آره.»

«احتمالاً. چرا؟»

نانی شونه بالا انداخت.

«هیچی.»

ولی لبخندش چیز دیگه‌ای می‌گفت.

چند ساعت بعد، محل تمرین دوباره شلوغ شده بود.

اسکای مشغول بررسی ماشینش بود که صدای آشنایی شنید.

«صبح بخیر، آقای رقیب.»

سرش رو بلند کرد.

نانی روبه‌روش ایستاده بود.

اسکای لبخند زد.

«صبح بخیر.»

نانی اطرافش رو نگاه کرد.

«پس واقعاً زود میای.»

«تو هم زود اومدی.»

«من؟»

نانی خندید.

«من فقط نمی‌خواستم دیر برسم.»

اسکای بهش نگاه کرد.

«مگه دیشب تا دیر وقت توی شهر نبودی؟»

نانی سریع گفت:

«تو هم بودی.»

اسکای مکث کرد.

«من اینجا زندگی می‌کنم.»

«بهونه‌ی خوبیه.»

اسکای خندید.

نانی چند قدم نزدیک‌تر شد.

«امروز تمرین داریم؟»

«آره.»

«پس امروز می‌تونم ببینم چقدر از دیشب حرف‌هات جدی بود.»

اسکای ابرو بالا انداخت.

«کدوم حرف؟»

نانی لبخند زد.

«همون که گفتی مسابقه‌ی بعدی نمی‌ذاری ببرم.»

اسکای دستکش‌هاش رو برداشت.

«هنوز سر حرفمم.»

نانی هم لبخند زد.

«خوبه.»

بعد به سمت ماشین خودش رفت.

ولی قبل از اینکه دور بشه، برگشت.

«راستی اسکای.»

«چی؟»

«امشب اگه دوباره چیزی برای شام نداشتی، خبرم کن.»

اسکای خندید.

«چرا؟»

نانی با شیطنت گفت:

«شاید این بار من مهمونت کردم.»

و قبل از اینکه اسکای جوابی بده، برگشت سمت تیم خودش.

اسکای چند ثانیه به رفتنش نگاه کرد.

بعد زیر لب گفت:

«این آدم واقعاً دست‌بردار نیست.»

اما لبخندش هنوز روی صورتش بود.

تمرین اون روز چند ساعت طول کشید.

اسکای و نانی چند بار با هم توی مسیر تمرینی قرار گرفتن و هر بار فاصله‌شون کمتر از دفعه‌ی قبل بود.

نه اسکای می‌خواست کوتاه بیاد، نه نانی.

هر بار یکی جلو می‌افتاد، اون یکی چند ثانیه بعد خودش رو می‌رسوند.

آخر تمرین، هر دو ماشین‌هاشون رو کنار تیم‌ها متوقف کردن.

نانی از ماشین پیاده شد و کلاهش رو برداشت.

«این یکی رو تقریباً بردم.»

اسکای که داشت دستکش‌هاش رو درمی‌آورد، نگاهش کرد.

«تقریباً؟»

«آره.»

«پس نبردی.»

نانی خندید.

«تو خیلی به کلمه‌ها گیر می‌دی.»

«چون مهمن.»

«باشه، دفعه‌ی بعد کامل می‌برمت.»

اسکای سرش رو تکون داد.

«منتظرم.»

نانی چند لحظه نگاهش کرد.

بعد گفت:

«پس تا مسابقه‌ی بعدی.»

«تا اون موقع.»

نانی برگشت سمت تیم خودش.

اسکای هم مشغول جمع کردن وسایلش شد.

چند دقیقه بعد، هر دو از محل تمرین خارج شدن؛ هر کدوم به سمت خودش.

مسابقه‌ی بعدی هنوز چند روز فاصله داشت.

اما حالا دیگه بینشون فقط یه رقابت ساده نبود.

یه آشنایی تازه هم شکل گرفته بود.

آشنایی‌ای که با چند مسابقه شروع شده بود، با یه شام توی پارک ادامه پیدا کرده بود و حالا داشت آروم‌آروم از پیست بیرون می‌اومد.

اسکای وقتی سوار ماشین تیم شد، گوشی‌ش رو چک کرد.

یه پیام از نانی بود.

«فقط برای اینکه یادت نره؛ مسابقه‌ی بعدی من می‌برم.»

اسکای با دیدن پیام خندید و جواب داد:

«ببینیم.»

چند ثانیه بعد، جواب نانی اومد.

«می‌بینیم.»

اسکای گوشی رو کنار گذاشت.

مسابقه‌ی بعدی هنوز نرسیده بود.

ولی برای اولین بار، منتظرش بود.

Report Page