chapter 01
صدای موتور ماشینها از صبح زود کل محوطه رو برداشته بود.
هنوز هوا کامل روشن نشده بود، ولی پیست از همیشه شلوغتر بود. یه عده از مکانیکها دور ماشینها میچرخیدن و آخرین چیزها رو چک میکردن، رانندهها هم هر کدوم یه گوشه مشغول آماده شدن بودن.
اسکای کنار ماشینش ایستاده بود و به مکانیک تیمش نگاه میکرد.
«همهچی اوکیه؟»
مکانیک سرش رو از روی کاپوت بلند کرد.
«آره، فقط لاستیکها رو یه بار دیگه چک کردیم. مشکلی نیست.»
اسکای سر تکون داد.
«خوبه.»
کلاه ایمنیش رو برداشت و خواست سوار ماشین بشه که صدای حرف زدن چند نفر از پشت سرش باعث شد برگرده.
«همونه؟»
«آره، خودشه.»
«شنیدم مسابقههای قبلی رو خوب رفته.»
اسکای نگاهش رو به سمتی که داشتن حرف میزدن برد.
یه پسر با لباس مسابقه وارد محوطه شده بود. کلاهش رو زیر بغلش گرفته بود و خیلی خونسرد اطرافش رو نگاه میکرد؛ انگار نه انگار اولین بارشه اینجا میاد.
اسکای چند ثانیه نگاهش کرد.
بعد رو به مکانیکش گفت:
«اون کیه؟»
مکانیک هم برگشت نگاه کرد.
«نانی.»
«نانی؟»
«آره. امسال تازه وارد این مسابقاته.»
اسکای دوباره نگاهش کرد.
«تازه وارده؟»
«اینجا آره. ولی قبلاً چندتا مسابقه داده. نتایجشم بد نبوده.»
اسکای شونه بالا انداخت.
«امروز معلوم میشه چقدر خوبه.»
همون موقع نانی انگار متوجه نگاهش شد.
چشمش افتاد به اسکای.
چند ثانیه نگاهش کرد و بعد مستقیم به سمتش اومد.
اسکای هم همونجا موند.
نانی وقتی بهش رسید، گفت:
«تو اسکای هستی؟»
«آره.»
«فکر میکردم قدت بلندتر باشه.»
اسکای چند لحظه خیره نگاهش کرد.
بعد یه خندهی کوتاه کرد.
«این اولین چیزیه که برای آشنایی به ذهنت رسید؟»
نانی خیلی عادی شونه بالا انداخت.
«نمیدونستم چی بگم.»
«میتونستی هیچی نگی.»
«خب اونم میشد.»
اسکای لبخند کجی زد.
«تو همیشه اینقدر رو اعصابی؟»
نانی بدون اینکه حتی ذرهای ناراحت بشه، گفت:
«هنوز که کاری نکردم.»
«دقیقاً همینش رو اعصابیه.»
نانی خندید.
«پس احتمالاً قراره امروز بیشتر اذیتت کنم.»
اسکای کلاهش رو برداشت و گفت:
«فقط حواست باشه وسط مسابقه جا نمونی.»
نانی چند لحظه نگاهش کرد.
«تو نگران منی؟»
«نه.»
«پس چرا گفتی؟»
«چون دلم نمیخواد مسابقه حوصلهم رو سر ببره.»
نانی سرش رو تکون داد.
«نگران نباش. حوصلهت سر نمیره.»
بعد برگشت و راه افتاد سمت ماشین خودش.
اسکای چند ثانیه نگاهش کرد.
مکانیک که تمام مدت اونجا ایستاده بود، گفت:
«فکر کنم رقیب جدیدت رو پیدا کردی.»
اسکای نگاهش رو از نانی گرفت.
«هنوز رقیب من نیست.»
«ولی به نظر میاد خودش فکر دیگهای داره.»
اسکای چیزی نگفت.
فقط سوار ماشینش شد.
چند دقیقه بعد همهی رانندهها کنار خط شروع قرار گرفتن.
صدای تماشاگرها هر لحظه بیشتر میشد.
اسکای داخل ماشین نشست، کمربندش رو بست و دستش رو روی فرمون گذاشت.
نگاهش افتاد به ماشین کناری.
ماشین نانی.
نانی هم درست همون لحظه سرش رو چرخوند.
برای چند ثانیه از پشت شیشه به هم نگاه کردن.
این بار هیچکدوم لبخند نزد.
صدای اعلام مسابقه توی بلندگوها پیچید.
«رانندهها آماده باشن.»
اسکای نفس عمیقی کشید.
چراغها روشن شدن.
سه...
دو...
یک...
ماشینها با سرعت از خط شروع جدا شدن.
اسکای از همون اول سرعت گرفت.
ولی چند ثانیه بعد متوجه شد ماشین نانی درست کنارشه.
اسکای یه نگاه کوتاه بهش انداخت.
«جدی؟»
نانی عقب نکشید.
اسکای هم سرعتش رو بیشتر کرد.
اولین پیچ نزدیک میشد.
اسکای مسیر داخلی رو گرفت و زودتر پیچید.
نانی هم از مسیر بیرونی رد شد.
برای چند لحظه ماشینها تقریباً کنار هم بودن.
بعد نانی کمی جلو افتاد.
اسکای اخم کرد.
دستش رو محکمتر روی فرمون گذاشت.
«باشه...»
یه لبخند کوچیک زد.
«ببینیم آخرش کی جلوتره.»
مسابقه تازه شروع شده بود.
ولی اسکای همون لحظه فهمید این پسر قرار نیست یه رقیب معمولی باشه.
ماشین نانی توی پیچ بعدی دوباره خودش رو به اسکای رسوند.
اسکای از گوشهی چشمش یه نگاه به آینه انداخت.
هنوز پشت سرش بود.
فاصلهشون خیلی کم بود.
اسکای یه کم سرعتش رو بیشتر کرد.
اما نانی هم همون کار رو کرد.
اسکای زیر لب گفت:
«ولکن نیست که.»
پیچ بعدی سختتر بود.
مسیر باریکتر میشد و کوچکترین اشتباه میتونست چند ثانیه از زمانشون کم کنه.
اسکای زودتر ترمز گرفت.
فرمون رو چرخوند و ماشین رو وارد پیچ کرد.
چند ثانیه بعد صدای موتور ماشین نانی دوباره از پشت سرش بلند شد.
نانی هنوز اونجا بود.
اسکای با خودش فکر کرد شاید باید یه راه دیگه امتحان کنه.
سرعتش رو کمی کم کرد.
نانی هم ناخودآگاه سرعتش رو کم کرد.
همون لحظه اسکای دوباره پدال رو فشار داد.
ماشینش جلو کشید.
برای چند ثانیه فاصله افتاد.
اما خیلی طول نکشید.
نانی دوباره نزدیک شد.
اسکای یه خندهی کوتاه کرد.
«خوبه...»
این بار واقعاً داشت از مسابقه لذت میبرد.
نه به خاطر برد.
به خاطر اینکه بالاخره یکی پیدا شده بود که مجبورش کنه تمام توانش رو بذاره.
چند دور گذشت.
فاصلهی بینشون هیچوقت بیشتر از چند متر نشد.
هر بار اسکای جلو میافتاد، نانی خودش رو میرسوند.
هر بار نانی جلو میزد، اسکای دوباره فاصله رو کم میکرد.
تماشاگرها هم کمکم متوجه این رقابت شده بودن.
صدای تشویقها هر دور بیشتر میشد.
آخرین دور بود.
اسکای میدونست فقط چند پیچ دیگه مونده.
دستش روی فرمون عرق کرده بود.
چشمهاش فقط مسیر رو میدید.
ولی نانی هنوز پشت سرش بود.
پیچ آخر نزدیک شد.
اسکای مسیر داخلی رو انتخاب کرد.
نانی از بیرون وارد شد.
هر دو تقریباً همزمان از پیچ بیرون اومدن.
خط پایان درست روبهروشون بود.
اسکای تمام سرعتش رو گذاشت.
نانی هم همین کار رو کرد.
ماشینها با فاصلهی خیلی کمی کنار هم به خط پایان رسیدن.
اسکای چند لحظه بعد ترمز کرد.
نفسش سنگین شده بود.
هنوز نمیدونست کی برده.
صدای تیمش از بیسیم اومد.
«اسکای؟»
«آره.»
«یه لحظه صبر کن... نتیجه رو دارن بررسی میکنن.»
اسکای دستش رو از روی فرمون برداشت.
چند ثانیه بعد صدای هیجان جمعیت بلند شد.
اسکای به صفحهی جلویش نگاه کرد.
اسم نفر اول ظاهر شد.
نانی.
اسکای چند لحظه فقط خیره موند.
«...چی؟»
مکانیک از پشت بیسیم گفت:
«نانی اول شده.»
اسکای نفسش رو با حرص بیرون داد.
«چقدر اختلاف؟»
«خیلی کم.»
اسکای خندید.
نه از خوشحالی.
بیشتر از حرص.
«خیلی خب.»
ماشین رو خاموش کرد و پیاده شد.
چند متر اونطرفتر نانی هم از ماشینش پیاده شده بود.
وقتی چشمش به اسکای افتاد، لبخند زد و به سمتش اومد.
«گفتم که حوصلهت سر نمیره.»
اسکای نگاهش کرد.
«فقط شانس آوردی.»
نانی خندید.
«آره؟»
«آره.»
«پس دفعهی بعد هم امیدوارم شانس باهام باشه.»
اسکای چند لحظه نگاهش کرد.
بعد گفت:
«دفعهی بعد نمیذارم حتی نزدیکم بشی.»
نانی کلاهش رو روی سرش گذاشت.
«پس منتظرتم.»
بعد از کنارش رد شد.
اسکای برگشت و نگاهش کرد.
اولین مسابقه تموم شده بود.
اما برای اسکای، رقابت تازه شروع شده بود.
چند دقیقه بعد، محوطهی مسابقه کمکم داشت از اون شلوغی اولیه درمیومد.
ماشینها یکییکی از مسیر خارج میشدن و تیمها مشغول جمع کردن وسایلشون بودن.
اسکای هنوز کنار ماشینش ایستاده بود.
مکانیک تیمش داشت دربارهی اطلاعات مسابقه حرف میزد، ولی اسکای حواسش کامل به حرفهای اون نبود.
هنوز به نتیجهی مسابقه فکر میکرد.
نانی برده بود.
با اختلاف خیلی کم، ولی برده بود.
اسکای دستکشهاش رو درآورد و روی سقف ماشین گذاشت.
مکانیک گفت:
«اسکای؟»
سرش رو بلند کرد.
«هان؟»
«میگم برای بررسی اطلاعات ماشین باید بمونی.»
«باشه.»
مکانیک رفت سمت بقیهی اعضای تیم.
اسکای نفسش رو با حرص بیرون داد و دوباره به ماشینش نگاه کرد.
همون موقع صدای آشنایی از پشت سرش اومد.
«هنوز داری بهش فکر میکنی؟»
اسکای برگشت.
نانی چند قدم اونطرفتر ایستاده بود و با یه لبخند نگاهش میکرد.
اسکای چشمهاش رو ریز کرد.
«به چی؟»
«مسابقه.»
«نه.»
نانی خندید.
«دروغ میگی.»
اسکای ابرو بالا انداخت.
«تو خیلی زود فکر میکنی منو میشناسی.»
«نه. فقط قیافت داد میزنه حرص خوردی.»
«من حرص نخوردم.»
«پس چرا از وقتی پیاده شدی داری به ماشینت زل میزنی؟»
اسکای چند لحظه ساکت موند.
«چون یه چیزی توش درست نبود.»
نانی خندید.
«آره. رانندهش.»
اسکای سرش رو بلند کرد و نگاه تندی بهش انداخت.
«خیلی پررویی.»
«ولی برندهم.»
اسکای لبخند کجی زد.
«فعلاً.»
نانی دستهاش رو توی جیب لباسش کرد.
«فعلاً؟»
«یه مسابقه بردی، نه کل فصل رو.»
«همین یه مسابقه هم برای شروع بد نبود.»
اسکای با خندهی کوتاهی سرش رو تکون داد.
«قبول دارم.»
نانی کمی مکث کرد.
«ولی جدی... مسابقهی خوبی بود.»
اسکای نگاهش کرد.
«آره.»
«فکر نمیکردم اینقدر نزدیک باشیم.»
«منم فکر نمیکردم.»
نانی لبخند زد.
«پس مسابقهی بعدی جالب میشه.»
اسکای دستکشهاش رو برداشت و توی دستش مچاله کرد.
«مسابقهی بعدی دیگه اینقدر راحت نمیذارم ببری.»
«منم انتظار ندارم راحت باشه.»
«خوبه.»
«ولی یه چیزی رو بدون.»
«چی؟»
نانی با همون لبخند همیشگی گفت:
«منم قرار نیست بذارم ببری.»
اسکای چند ثانیه نگاهش کرد.
بعد خندید.
«پس بالاخره یه رقیب پیدا کردم.»
نانی سرش رو تکون داد.
«فکر کنم منم همینو میخواستم.»
بعد برگشت و راه افتاد سمت تیم خودش.
اسکای نگاهش کرد که دور شد.
بعد دوباره چشمش افتاد به ماشین خودش.
اولین مسابقه رو باخته بود.
نه باخت بدی بود، نه چیزی که بخواد نگرانش کنه.
ولی یه چیز فرق کرده بود.
برای اولین بار، اسکای دلش میخواست مسابقهی بعدی زودتر از راه برسه.
نه فقط برای اینکه برنده بشه.
برای اینکه دوباره روبهروی نانی قرار بگیره.
اسکای چند دقیقهی دیگه هم کنار ماشینش موند تا تیم اطلاعات مسابقه رو بررسی کنه.
یکی از اعضای تیم لپتاپ رو آورد و کنار ماشین نشست.
«ببین، توی اون پیچ آخر یه کم سرعتت افتاد.»
اسکای خم شد و به صفحه نگاه کرد.
«میدونم.»
«اگه اونجا یه ذره سریعتر میرفتی..»
اسکای حرفش رو قطع کرد.
«نانی باز هم جلو میافتاد.»
مکانیک مکث کرد و نگاهش کرد.
«حداقل خودت قبول داری.»
اسکای صاف ایستاد.
«فعلاً.»
مکانیک خندید.
«باز شروع شد.»
اسکای چیزی نگفت و دوباره نگاهش رفت سمت محوطهی پارک ماشینها.
ماشین نانی اون طرفتر بود و چند نفر از اعضای تیمش دورش جمع شده بودن. خود نانی هم کنار ماشین ایستاده بود و با یکی از مکانیکها حرف میزد.
اسکای چند ثانیه نگاهش کرد، بعد سریع حواسش رو برگردوند سمت لپتاپ.
«خب، بعدش چی؟»
مکانیک دوباره اطلاعات رو روی صفحه آورد.
«اینجا رو ببین. توی پیچ هفتم، مسیرت یه مقدار باز شده.»
اسکای جلوتر رفت.
«آره. اونجا سطح مسیر عوض شده بود.»
«ولی نانی همونجا خط داخلی رو گرفت.»
اسکای لبش رو جمع کرد.
«دیدم.»
«برای اولین مسابقه، رانندگیش بد نیست.»
اسکای بدون اینکه سرش رو بلند کنه گفت:
«بد نیست؟»
مکانیک خندید.
«باشه، خیلی خوبه.»
اسکای بالاخره لبخند خیلی کوچیکی زد.
«همین بهتره.»
همون موقع صدای روشن شدن موتور یکی از ماشینها توی محوطه پیچید.
اسکای ناخودآگاه سرش رو بلند کرد.
نانی داشت آمادهی رفتن میشد.
سوار ماشین شد، کمربندش رو بست و قبل از حرکت، برای لحظهای از پشت شیشه به اطراف نگاه کرد.
چشمش افتاد به اسکای.
نانی لبخند کوتاهی زد و دستش رو بالا آورد.
اسکای هم فقط سرش رو تکون داد.
ماشین از کنارشون رد شد و از محوطه بیرون رفت.
مکانیک که متوجه نگاه اسکای شده بود، با خنده گفت:
«میخوای بری دنبالش؟»
اسکای برگشت سمتش.
«چی؟»
«اینجوری نگاهش میکنی انگار میخوای ماشینشو بدزدی.»
اسکای پوزخند زد.
«نه. فقط دارم رقیبمو میشناسم.»
«همین امروز شناختیش.»
اسکای کیفش رو برداشت.
«امروز فقط فهمیدم چطور رانندگی میکنه.»
مکانیک ابرو بالا انداخت.
«پس چی میخوای بدونی؟»
اسکای چند لحظه فکر کرد.
«اینکه دفعهی بعد چطور میخواد برنده بشه.»
مکانیک خندید.
«فکر کنم اونم همین سؤال رو دربارهی تو داره.»
اسکای چیزی نگفت.
فقط کیفش رو روی شونهاش انداخت و راه افتاد سمت ماشین.
مسابقه تموم شده بود.
ولی برای اسکای، رقابت تازه شروع شده بود.
اسکای بعد از اینکه وسایلش رو گذاشت توی ماشین، چند لحظه همونجا ایستاد.
محوطه تقریباً خالی شده بود. صدای موتورهای مختلف یکییکی دور میشد و تیمها داشتن وسایلشون رو جمع میکردن.
اسکای در ماشین رو باز کرد که سوار بشه، ولی قبلش یه نگاه دیگه به مسیر مسابقه انداخت.
اولین مسابقه تموم شده بود.
نانی برده بود.
و عجیب این بود که برخلاف همیشه، باختن اونقدرها هم اذیتش نمیکرد.
بیشتر از هر چیزی، ذهنش درگیر این بود که مسابقهی بعدی چطور پیش میره.
سوار شد و ماشین رو روشن کرد.
چند دقیقه بعد، از محوطه خارج شد.
اون طرف، نانی هم بالاخره به محل اقامت تیمش رسید.
ماشین رو پارک کرد و پیاده شد.
یکی از اعضای تیم از پشت سر صداش زد:
«نانی!»
برگشت.
«جان؟»
«تبریک میگم. اولین مسابقه و اولین برد.»
نانی خندید.
«مرسی.»
«ولی یه چیزی.»
«چی؟»
مرد با خنده گفت:
«اون رانندهی تیم رقیب رو دیدی؟»
نانی چند لحظه مکث کرد.
«اسکای؟»
«آره. خیلی جدی بود.»
نانی کیفش رو برداشت.
«همیشه اینطوریه؟»
«نمیدونم. تو بهتر از من میشناسیش.»
نانی خندید.
«امروز اولین بار بود میدیدمش.»
«پس امیدوارم مسابقهی بعدی هم همینقدر خوب پیش بره.»
نانی چیزی نگفت.
فقط در حالی که وارد ساختمان میشد، زیر لب گفت:
«مسابقهی بعدی سختتر میشه.»
چند روز گذشت.
هر دو تیم مشغول آماده شدن برای مسابقهی بعدی بودن.
اسکای هر روز بیشتر روی اطلاعات مسابقهی قبلی کار میکرد. مسیرها رو دوباره نگاه میکرد، زمانها رو مقایسه میکرد و چند بار ویدئوی مسابقه رو از اول تا آخر دید.
اما یه چیز بیشتر از همه توجهش رو جلب کرده بود.
نانی.
نحوهی ترمز گرفتنش.
انتخاب مسیرش.
حتی اینکه قبل از پیچها چطور سرعتش رو کم میکرد.
اسکای ویدئو رو متوقف کرد.
«اینجا...»
مکانیک که کنارش نشسته بود پرسید:
«چی؟»
اسکای به صفحه اشاره کرد.
«اینجا عمداً سرعتشو کم کرد.»
«آره.»
«ولی چرا؟»
مکانیک شونه بالا انداخت.
«احتمالاً برای خروج بهتر از پیچ.»
اسکای چند ثانیه به صفحه خیره موند.
بعد لبخند خیلی کوچیکی زد.
«پس اینه.»
مکانیک نگاهش کرد.
«چی اینه؟»
اسکای ویدئو رو دوباره پخش کرد.
«راه بردنش.»
مکانیک خندید.
«تو هنوز ولش نکردی، نه؟»
اسکای بدون اینکه نگاهش کنه گفت:
«نه.»
«فکر کنم مسابقهی بعدی رو خیلی جدی گرفتی.»
اسکای بالاخره نگاهش کرد.
«اون مسابقهی اول رو برده.»
«خب؟»
«نمیخوام دومی رو هم ببره.»
مکانیک خندید.
«حالا شدی خودت.»
اسکای چیزی نگفت.
فقط دوباره چشمش رفت سمت صفحه.
تصویر نانی توی ماشین، درست قبل از اون پیچ، روی صفحه متوقف شده بود.
اسکای چند ثانیه نگاهش کرد.
بعد گفت:
«مسابقهی بعدی، دیگه نمیذارم اون پیچ رو ازم بگیره.»
و این بار، واقعاً آماده بود که برای بردن برگرده.
چند روز بعد، بالاخره روز مسابقهی بعدی رسید.
از صبح زود محوطهی مسابقه دوباره پر شده بود. صدای موتور ماشینها از هر طرف میاومد و تیمها آخرین بررسیها رو انجام میدادن.
اسکای کنار ماشینش ایستاده بود و به مکانیک اجازه میداد آخرین بررسیها رو انجام بده.
مکانیک گفت:
«همهچی اوکیه.»
اسکای سر تکون داد.
«خوبه.»
چند متر اونطرفتر، نانی هم همراه تیمش مشغول آماده شدن بود.
این بار وقتی نگاهشون به هم افتاد، نانی فقط لبخند زد.
«آمادهای؟»
اسکای دستکشهاش رو پوشید.
«برای بردن؟ آره.»
نانی خندید.
«منم.»
اسکای گفت:
«پس ببینیم دفعهی قبل شانسی بود یا نه.»
نانی بدون مکث جواب داد:
«خودت بعد مسابقه میفهمی.»
چند دقیقه بعد، هر دو پشت خط شروع قرار گرفتن.
صدای شمارش از بلندگوها پخش شد.
ماشینها آماده بودن.
و چند ثانیه بعد، مسابقه شروع شد.
این بار اسکای از همون اول اجازه نداد نانی فاصله بگیره.
هر دو تقریباً شونهبهشونه مسیر رو جلو میبردن. هر پیچ، هر ترمز و هر تغییر مسیر، انگار جواب حرکت نفر مقابل بود.
ولی این بار اسکای بهتر آماده شده بود.
اون پیچ آخر که دفعهی قبل نانی ازش استفاده کرده بود، این بار اسکای خط داخلی رو گرفت.
نانی هم تلاش کرد از کنارش رد بشه.
اما اسکای زودتر از پیچ خارج شد.
چند ثانیهی آخر...
و این بار، ماشین اسکای اول از خط پایان رد شد.
اسکای برنده شده بود.
وقتی از ماشین پیاده شد، نانی چند لحظه بعد رسید.
کلاهش رو برداشت و نفسش رو بیرون داد.
اسکای نگاهش کرد.
«گفتم که.»
نانی خندید.
«باشه، باشه.»
«چی شد؟ شانسی بود؟»
نانی سرش رو تکون داد.
«نه.»
چند لحظه سکوت کرد و بعد گفت:
«این یکی حق تو بود.»
اسکای لبخند زد.
«بالاخره قبول کردی.»
«زیادی ذوق نکن.»
«چرا؟»
«چون مسابقهی بعدی هنوز مونده.»
اسکای خندید.
«منتظرشم.»
بعد از مسابقه، تیمها کمکم شروع کردن به جمع کردن وسایل.
نانی هم همراه تیمش وسایلشون رو جمع کرد. برخلاف اسکای، قرار نبود بعد از مسابقه به خونهی خودش برگرده.
نانی اصلاً اهل اون شهر نبود.
فقط برای مسابقه همراه تیمش اومده بود و تیم چند روزی بود که توی یه هتل نزدیک محل مسابقات اقامت داشتن.
وقتی همهچیز جمع شد، نانی کیفش رو برداشت و همراه چند نفر از اعضای تیم راه افتاد سمت ماشینها.
اسکای هم بعد از خداحافظی با تیمش، سوار ماشین خودش شد.
مسیر خونه رو خوب میشناخت.
تقریباً هر روز همین راه رو میرفت.
چند دقیقهای از محوطه دور شده بود که پشت چراغ قرمز ایستاد.
نگاهش اتفاقی افتاد به ساختمون بزرگی که چند متر جلوتر بود.
هتل.
اسکای چند لحظه به تابلوی بالای ساختمان نگاه کرد.
بعد با خودش گفت:
«این همون هتله...؟»
همون لحظه یکی از ماشینهای تیم نانی وارد محوطهی هتل شد.
اسکای ناخودآگاه سرعتش رو کم کرد.
ماشین رو شناخت.
چند ثانیه بعد، نانی از ماشین پیاده شد.
اسکای با تعجب بهش نگاه کرد.
«جدی؟»
هتل تقریباً چند دقیقه با خونهی خودش فاصله داشت.
اسکای دوباره به مسیر نگاه کرد.
بعد به هتل.
نانی هنوز حواسش به اطراف نبود.
اسکای زیر لب گفت:
«پس همسایهی موقت شدیم.»
چراغ سبز شد.
اسکای راه افتاد و رفت سمت خونه.
ولی این بار، وقتی از کنار هتل رد شد، یه لبخند کوچیک روی صورتش بود.
نه به خاطر مسابقه.
فقط چون حالا میدونست رقیب جدیدش، برخلاف چیزی که فکر میکرد، قرار نیست فقط روی پیست دیده بشه.
اسکای چند دقیقه بعد به خونه رسید.
ماشین رو پارک کرد و پیاده شد. کیفش رو برداشت و قبل از اینکه وارد خونه بشه، ناخودآگاه برگشت سمت خیابون.
از اینجا هتل کاملاً دیده نمیشد، ولی میدونست فاصلهشون خیلی کمه.
با خودش فکر کرد که احتمالاً فردا صبح دوباره نانی رو توی مسابقه میبینه.
بعد یادش افتاد که نانی گفته بود چند روزی اینجا میمونه.
«چه بدشانسیای...»
خودش هم خندید.
بعد وارد خونه شد.
همون موقع، نانی بالاخره وارد اتاق هتلش شد.
کیفش رو روی صندلی انداخت و خودش رو روی تخت انداخت.
مسابقهی امروز خستهکننده بود، ولی حداقل یه چیز جالب داشت.
این بار اسکای برده بود.
نانی هنوز به آخرین پیچ فکر میکرد.
به حرکتی که اسکای اونجا انجام داده بود.
«پس اینجوری...»
لبخند زد.
بعد گوشیش رو برداشت و تقویم مسابقات رو نگاه کرد.
مسابقهی بعدی چند روز دیگه بود.
چند روز بیشتر فرصت داشت تا خودش رو آماده کنه.
گوشی رو کنار گذاشت و به سقف خیره شد.
از وقتی وارد این مسابقات شده بود، فکر نمیکرد پیدا کردن یه رقیب واقعی اینقدر براش جالب باشه.
ولی اسکای فرق داشت.
نانی هنوز نمیدونست این رقابت قراره به کجا برسه.
فقط میدونست که دوست داره دوباره پشت خط شروع کنار اون ماشین قرار بگیره.