broken hearts
vegasشبهای بارسلونا بدون اون حتی سردتر بودن. نخ سیگار مارلبرو بین لبهاش تنها چیزی بود که برای آرومتر شدن ذهن آشفتهاش کمکش میکرد. چند دقیقه بیشتر به شهر نورانیِ زیر پاهاش خیره شد و بعد، با به ته رسیدن سیگار نخ رو زمین انداخت. زیر کفشهای گرانقیمتش فیلتر روشنش رو خاموش کرد و سمت فراریِ سیاه رنگ پارک شدهاش توی فاصله چندمتری قدم برداشت. برای بار آخر، از بالا نگاهی به شهر انداخت و سوار شد.
صدای موتور قویِ اسب ایتالیایی توی خیابون خلوت پیچید. فرمان رو چرخوند و به سمت شهر، راه افتاد.
El Nacional Barcelona , 21:37 P. M.
دستهای کشیدهاش روی کلاویههای سیاه سفیدِ پیانو میرقصیدن و با موسیقی ملایمی فضای رستوران رو پر میکردن.
فضای لوکس و بزرگ توسط شخص بریتیشی، به مناسبت تولد همسر اسپانیاییاش اجاره شده بود و حالا بعداز شام، مهمانها به صرف واین پینو نوآر دور میز مستطیل شکل نشسته بودن.
چند دقیقهای گذشت و حالا، قطعههای رومانتیک درخواستی توسط پیانیست لی و سایر نوازندههای رستوران توی فضا پخش میشدن.
زوجها زیر چراغهای کمنور، به عاشقانهترین حالت ممکن میرقصیدن و این هیسونگ بود که هر نُت نواخته شده قلبش رو به درد میآورد. قطعه موردعلاقهاش بود برای معشوق ژاپنیاش، معشوقی که حالا با نبودش توی این شهر غریبه تنها ترش کرده بود.
بغض خفیفش رو قورت داد و با قدرت بیشتری انگشتهاش رو حرکت داد. جوری مینواخت که درد رو با هر فشارش روی کلاویهها، بیشتر بروز میداد.
اوج قطعه بود که ورود شخصی به داخل، صدای ملایمِ پیانو رو برید. نگاهها سمت در برگشت و یکی از مهمانهایی که دیر رسیده بود، جلوی ورودی ایستاده بود.
قد بلند، موهای بلوند و استایل شده. استایل کلاسیک و چهره نقاشی شدهاش به دست الههها که زیبایی محض رو آفریده بودن؛ هرچند، اون چهره بینقص سردی و جدیت رو داد میزد.
با قدم برداشتنش به داخل، موسیقی دوباره پخش شد. اما انگشتهای پیانیست دیگه حرکت نمیکردن. صدای ویولن و ساز تک بکگراند براش محو شد و چشمهاش روی قامت بلندِ پسر ژاپنی نشست که حالا نزدیکتر بهش ایستاده بود.
ضربان وحشیانه قلبش رو توی گلوش حس میکرد و باعث میشد فکر کنه هر لحظه قلب بیچارهاش قراره از سینهاش بیرون بپره. لعنت به نیشیمورا!
لحظاتی بعد، صاحب مهمانی با جام شراب به دست سمت پیانیست که حالا دست از نواختن کشیده بود، حرکت کرد و کنارش ایستاد.
"نمیخوای با شاهکارهایی که خودت اجراشون کردی برقصی؟"
با لهجه بریتیش خاصش، خطاب به هیسونگ گفت.
پیانیست، بدون اینکه نگاهش رو از ریکی برداره با لبخند غمگینی که روی لبهاش نشست انگلیسی جواب مرد میانسال رو داد:
"زمانی باهاش شب تا صبح میرقصیدم، کمر ظریفش بین دستهام بود و دستهای اون دور گردنم. لبخندهای بوسیدنیاش و نگاههای پر از عشقی که موقع نواختنم بهم میداد، هیچکس هیچوقت نتونست و نمیتونه مثلش برام باشه."
مرد چندبار پلک زد. رد نگاه هیسونگ رو دنبال کرد و روی پسر بیست سالهای که ته سالن ساکت، مشغول نوشتن نشسته بود نشست.
"دیگه کنارت نیست؟"
از هیسونگ سوال کرد و نگاه کنجکاوش رو به پسر دوخت.
"از دستش دادم. توی چند قدمیام ایستاده، ولی از دستش دادم. رز سفیدم از جعبه شیشهایِ قلبم پر کشید و جلوی چشمهام پژمرده شد. پیانوی اتاقم دیگه به نرمیِ وقتهایی که کنارم بود نواخته نشد. نُتهام زیر اشکهام روی کاغذ خیس شدن، دستهای سردم دیگه گرفته نشدن."
جوهر رواننویس بین انگشتهاش رو روی کاغذ کاهی دفتر پخش میکرد و برخلاف ظاهر جدیاش، تک تک کلمات رو با احساس فشرده شدن قلبش روی کاغذ پیاده میکرد.
"آخرین کتابم رو به اسمت چاپ کردم. دوست داشتم باز بخونی و شبها برام ازش تعریف کنی. دوست داشتم باز تحسینهات رو بشنوم. تعریفهای تو بود که بهم قدرت نوشتن رو میداد. تو بودی که انگیزه و احساساتِ مردهام رو زنده میکردی، تو بودی که من رو زنده نگه میداشتی. رز سفیدت داره سیاه میشه هیسونگی، باز میای تا به زندگی برش گردونی؟"
امضا، نیشیمورا ریکی .