Zorina E.G. "Postempresyonizm"

Siteye Git (Ürün Sayfası) »

Bu kitapta tartışılan Post-Empresyonizm, 1886'da, her zamanki gibi Paris'te düzenlenen Empresyonistlerin sekizinci sergisinden sonra ortaya çıktı. Bu tarih yeni bir yönün başlangıcı olarak kabul ediliyor. Bu, izlenimciliğin doğrudan bir devamı değildir ve yeni bir olgunun bir öncekinden "ardından" geldiğini göstermez. Ancak Paul Cezanne, Vincent Van Gogh, Paul Gauguin, Emile Bernard, Henri de Toulouse-Lautrec, Georges Seurat, Paul Signac, Henri Edmond Cross, Henri Rousseau, Maurice Denis, Pierre Bonnard, Edouard Vuillard, Albert Marquet, Amedeo'nun eserlerinde Modigliani'nin evrene yeni bir bakış açısı olan Empresyonizm, güneş ışınlarında veya rengarenk bir siste eriyen sanatsal bir dünya yarattı; Post-empresyonizm, akıl ve duyguyu sentezlemeye çalıştı, en sıradan şeyin iç özünü ortaya çıkardı, bir kişinin iç yaşamını araştırdı, analiz etti ve hatta bazen eleştirdi. İzlenimcilerin kullanmadığı şeylerin çoğu, bir sonraki hareketin sanatçıları resme geri döndü: resimsel görüntüdeki siyah renk ve kontur, Post-empresyonist sanatçıların dünyayla, birbirleriyle, dünyayla zor bir ilişkisi vardı. kendileri. Paul Cézanne yakın arkadaşı Emile Zola'dan ayrıldı ve ardından Aix şehri yakınlarındaki St. Victoria Dağı'nın sonsuz manzaralarını resmetmek için metropol hayatından tamamen emekli oldu. Paul Gauguin Tahiti'ye gitti. Yakın arkadaşı Van Gogh intihar etti. Toulouse-Lautrec Amedeo Modigliani'nin hayatı huzursuz ve acı vericiydi... Ve post-empresyonizmin dehalarının yarattığı sanata ne neşeli ne de kaygısız denemez. Ancak diğerleri için değerlidir: hem resim tekniği alanındaki büyük keşifler hem de varoluşun mistik sırlarına derinlemesine nüfuz etmek, esasen trajik olan ve sanatçının tam adanmışlığını gerektiren temel ilkelerine yaklaşmak için.

Siteye Git (Ürün Sayfası) »

Siteye Git (Ürün Sayfası) »

Siteye Git (Ürün Sayfası) »