#Yoinmin

#Yoinmin

❅𝙉𝙊𝙑𝙀𝙇 ↬ 𝘽𝙏𝙎❅

اگر ازش می‌پرسیدن چی از این دنیا می‌خواد چه جوابی می‌تونست بده؟ پول؟ ماشین؟ خونه؟ اینا خیلی جوابای رندومی بود، نه. اون این چیزا رو نمی‌خواست. اگر یک چیز توی دنیا می‌تونست داشته باشه اون پارک جیمین بود. آهوی فراری‌ای که سال‌ها پیش بعد از اعتراف عشق مین یونگی فرار کرده بود و رفته بود آلمان.


حالا مین یونگی اینجا بود. توی آلمان و داشت از پشت قفسه کتاب‌ها به جیمین که میوه توی دهن دوست‌دخترش می‌ذاره نگاه می‌کرد.


هیچوقت نتونست این پسر رو درک کنه. از اولش هم نمی‌خواست قبول کنه که برای دخترها ساخته نشده. اون تن ظریف و لب‌های قلوه‌ای‌ باید سهم مین یونگی می‌شدن، نه هیچکس دیگه‌ای.


می‌تونست پیش خودش اعتراف کنه که از دیدن لبخند‌های پسر حرصیه و اگر دستش می‌رسید لب‌های اون دختر رو بهم می‌دوخت تا اینقدر با زبون چربش جیمین رو به خنده نندازه.


-عوضی


صداش کمی بلندتر از حدی شد که انتظار داشت، اما اهمیتی نداد.


اولین کتابی که دم دستش اومد رو برداشت و همونطور که تظاهر می‌کرد مطالب داخل کتاب براش جذابه تنش با تن جیمین برخورد کرد.


-معذ... وا‌و... پارک جیمین


اسکار؟ اگر می‌تونستن جایزه‌ای بالاتر از این برای این نقش بازی کردنش بهش بدن قطعا حقش بود. چشم‌های متعجبش حتی برای پارک جیمین از همه جا بی‌ خبر ذره‌ای شک و شبهه نذاشتن و اون پسر بیچاره رو هم مجبور کردن تا مثل یونگی واکنش بده.


-مین یونگی... اینجا چیکار می‌کنی؟

-یک سالی هست که اومدم. بورسیه تحصیلی گرفتم

-خیلی خوشحال شدم... اجازه بده معرفیت کنم. ایشون هانا هستن. هانا اهل انگلستانه


یونگی دست جلو برد تا با دختر دست بده و بعد از اون پاک کردن دستش با گوشه شلوارش از چشم جیمین دور موند.


-از دیدنت خوشحال شدم

-منم همینطور جیمین

-شماره تلفنت رو بهم بده تا بتونیم در ارتباط باشیم

-حتما


و آخرین اتفاق اون روز تبادل شماره‌ تماس‌هاشون بود. یونگی با لبخند موذیانه‌ای که گوشه لبش جا خشک کرده بود از کتاب خونه بیرون رفت و فقط دو روز طول کشید تا اینکه جیمین باهاش تماس گرفت و ازش دعوت کرد تا به ایونت یکی از دوستاش بره.


پارک‌ جیمین چه موجودی بود؟ زیادی احمق بود؟ یا شاید هم آدم فراموشکاری بود و به کل گذشته‌ای که باعث فرارش از کره شده بود رو یادش رفته بود. هر چی که بود، به نفع مین یونگی شده بود.


روز بعد زمانی که یونگی با کت و شلوار رسمی مشکی رنگش و کراوات قرمزی که زده بود، واقعا بین اون جمعیت می‌درخشید.


جوری لبخند می‌زد و با آرامش صحبت می‌کرد که خیلی طول نکشید تا آدم‌های زیادی اطرافش جمع شدن تا باهاش یک مکالمه کوتاه داشته باشن.


درسته که یه استاکر حرفه‌ای بود، اما باید این رو هم در نظر گرفت که مین یونگی یکی از بزرگ‌ترین محققان حوزه زمین شناسی بود و مقاله‌های زیادی رو در این باره به چاپ رسونده بود.


هنوز خبری از جیمین نبود و یونگی کم‌کم داشت کلافه می‌شد.‌ اگر می‌تونست با یک عربده بلند همه آدمای اطرافش رو ساکت می‌کرد تا با ذهن آروم‌تری بتونه به دنبال جیمین بگرده. یکی از مشکل‌های تک‌بعدی بودنش همین بود. وقتی اطرافش شلوغ می‌شد دیگه نمی‌تونست تمرکز کنه.


اما مجبور نشد بیشتر از این وضعیت مسخره‌ای که توش گیر کرده بود رو تحمل کنه چون حالا این جیمین بود که همراه با دوست‌دختر زیباش به سمت یونگی می‌اومد و براش دست تکون می‌داد.


-هی مین... خوشحالم که اومدی

-کجا مونده بودی؟ دوستات دیوونم کردن


جیمین خندید و گیلاسی که دستش بود رو به سمت یونگی گرفت.


-معذرت می‌خوام، اما باید بدونی که زندگی کردن با یک لیدی صبر کردن لازمه. منتظر بودم تا آماده بشه


پوزخند معناداری کنار لب‌ یونگی جا خشک کرد. لیدی؟ جیمین خیلی واضح یادش رفته بود که هویت واقعیش چیه. اون مردی نبود که برای یک لیدی صبر کنه. اون باید دوست‌پسر مین یونگی بود. همین و بس.

Report Page