Y+X
Karen
" درد "
ماهیچه های بدنشو کشید با حس دردی که توی تنش پیچید جشماشو باز کرد؛ نفسشو با صدا بیرون داد و روی تخت نشست.
دستی توی موهای بلوند و شلختش کشید و نگاه گیجی دور اتاق انداخت؛ چرخش غیرطبیعی ای که توی سرش حس میکرد محتویات معدش رو به گلوش نزدیک میکرد.
خواست کمی بدنش رو تکون بده که درد عمیقی توی کل بدنش پیچید؛ صدای ناله مانندی از بین لبهای خشکش بیرون اومد و ناخودآگاه دستشو روی کمرش گذاشت.
منشا دردی که بیدارش کرده بود رو توی نخاءش حس میکرد؛ دوباره روی تخت دراز کشید تا برای ثانیه های کوتاهی هم که شده دردش رو آروم کنه.
چشماشو بست و خواست با مرور اتفاقات روز قبل و روزهای قبل تر از اون دلیلی برای دردش پیدا کنه.
بی نتیجه موندن افکارش خیلی طول نکشید چون صدای پاهایی که روی پله های راهرو کوبیده میشد رشته ی افکارش رو پاره کرد.
فلیکس چشم های دردمندش رو باز نکرد تا فردی که وارد اتاقش شد رو شناسایی کنه چون طی چندسال اخیری که به یاد داشت پدر و مادرش به هیچوقت مهمون های شبانگاهی به خونشون دعوت نکرده بودن و پدرش کل ساعت های شب رو تا وقتی چشم های خستشو به خوابیدن ببازه جلوی تلوزیون میگذروند؛ پس فلیکس شک نداشت کسی جز مادرش نمیتونه این ساعت از شب حتی نزدیک به اتاقش بشه.
هرچند، اطمینان فلیکس کمتر از سی ثانیه دووم نیاورد چون قبل اینکه لبهاشو برای اطلاع دادن دردی که حس میکرد به مادرش، از هم فاصله بده صدای مردونه ی غریبه ای به گوشاش رسید:
-مطمئنی که خوابیده؟
صدای آشنای مادر فلیکس جواب داد:
-خواب آور قوی خورده.
تشک تخت درست کنار بدن فلیکس پایین رفت و پسر میتونست حس کنه کسی که روی تختش نشسته مادرش نیست.
دست گرمی تیکه ای از موهاش رو کنار زد و صدای مرد غریبه دوباره به گوشهای فلیکس رسید:
-همین روزها باید درد رو حس کنه.. چند وقته توی غذاش قرص حل نکردی؟
فلیکس صدای مادرش که به وضوح میلرزید رو نزدیک تر از قبل شنید.
-دو هفته..
مرد به نشونه ی تایید صدایی از گلوش خارج کرد و چونه ی فلیکس رو بین انگشتاش گرفت.
-درواقع چند روزی هم دیر کرده.
مرد صداشو به آرومی صاف کرد و از روی تخت بلند شد:
-بهتره لیاقت خودت و شوهرتو برای تمام کارهایی که واست کردم این چند بهم روزه نشون بدی کامیلا.. این پسر قراره اولین نسخه ی ابر انسانی جامعه بشر باشه و مطمئن باش اگه ذره ای آسیب ببینه جون بی ارزش خودت و شوهر احمقتو باهم میگیرم.
فلیکس حس میکرد تمام ماهیچه های بدنش خشک شده و با کوچیک ترین حرکت میشکنه؛ صفحه ی ذهنش پر از سوال های کوچیک و بزرگ شده بود و حتی توانایی پرسیدنشون رو هم نداشت.
بعد از خروج مادرش و مرد غریبه قفل لبهاش از هم باز شد و شروع کرد به نفس نفس زدن؛ دونه های عرقی که با توجه به هوای اتاق وجودشون غیر طبیعی بود از بین موهای بلوندش سر میخورد و حس میکرد مغزش قراره از حجم سوال های بی جواب منفجر بشه.
هیونجین بعد از خروج از خونه ی زن و شوهری که برای نگهداری از گنجینش استخدام کرده بود پشت فرمون ماشینش نشست و نفسشو از ریه هاش بیرون فرستاد.
گوشیشو از جیبش بیرون اورد و با دیدن تیتر اولین خبر پوزخند صدا داری روی لبهای باریکش نشست.
" پروفسور نابغه، هوانگ هیونجین، از تمامی اتهامات تبرئه شد.
پروفسور زیست شناس معروفی که طی چند سال اخیر با کشفیات فوق العادش تمامی صاحب نظران حیطه ی زیست شناسی، آناتومی، زنتیک و زنومیک رو انگشت به دهان گذاشته بود که چند هفته قبل به آزمایشات ژنتیکی غیر قانونی روی بدن انسان متهم شده بود؛ طی اقدامی هوشمندانه، مدارکی مبنی بر کمکش به سازمان های خیریه و رفتار های انسان دوستانه ی غیرقابل باورش ارائه کرد که باعث رفع اتهام شدنش از تمامی شبهه ها شد.
در واکنش به این خبرها، رسانه هایی که پیش از این هوانگ هیونجین را خونخوار، بی عاطفه و روانی میخواندند ابراز پشیمانی خود راه ابراز کردند"
صفحه ی گوشیشو خاموش کرد و روی صندلی کمک راننده انداخت؛ ماشینشو روشن کرد و طبق عادت همیشگیش که حرف زدن با خودش بود، رسانه هارو احمق خطاب کرد و شروع به زمزمه درباره ابر انسانی که قصد داشت با ژن فلیکس بسازه کرد.