Work project
EWANتوی چند روزی که گذشته بود، سونو به خونه هیسونگ رفته بود و با پسر صحبت کرده بود.
به پسر گفته بود که براش مهم نیست اگه عاشقش شدن زمان ببره، حاضره تا هر وقت که هیسونگ بخواد، برای پسر صبر کنه.
از پسر خواسته بود ازش دور نشه و بهش این فرصت رو بده تا تلاشش رو بکنه.
با بیرون اومدن از افکارش، ماشینش رو جلو صحنه ضبط پارک کرد و از ماشین خارج شد.
امروز دوباره برای یک تبلیغ برند غذایی ضبط داشت و بعد چند روز، بلاخره هیسونگ قرار بود به کارش برگرده.
وارد محل ضبط شد و سمت مدیر برنامه اش رفت.
-سلام اقای مین. هیسونگشی اومدن؟
-سلام سونویا. اره اتفاقا توی اتاق منتظر توعه تا میکاپت رو اماده کنه.
-ممنونم
با تکون دادن سرش از مرد خداحافظی کرد و سمت اتاق مخصوص اماده شدن رفت.
با باز کردن در اتاق، نگاه تمام افراد اتاق سمت پسر چرخید. سلام کوتاهی به همه کرد و روی صندلی میکاپ نشست.
هیسونگ از کیفش تمام وسایلش رو بیرون اورده بود و منتظر پسر ایستاده بود.
سونو با چرخوندن سرش، با هیسونگ رو به رو شد. پسر برخلاف همیشه که لباس هایی با طیف قهوه میپوشید، امروز فقط یه پیراهن چهارخونه خاکستری و با شلوار سیاه پارچه ای پوشیده بود.
شاید تغییری نبود که به چشم کسی بیاد، اما خیلی خوب به چشم سونو میومد.
حتی حرکات بدنش هم کند شده بود. اروم تر از قبل حرکت میکرد و کار هاشو انجام میداد.
انگار بارداری انرژی پسر رو کمتر کرده بود.
-حالت خوبه؟
سونو با نزدیک شدن هیسونگ، از پسر با صدای ارومی پرسید.
-بهترم
هیسونگ هم مثل پسر، اروم جواب داد و وسایلش رو برداشت تا میکاپ پسر رو کامل کنه.
پسر میکاپ ساده پسر رو تموم کرد و لباس هاشو تحویلش داد تا بعد از عوض کردنشون، سر صحنه فیلم برداری بره.
سونو هم با پوشیدن لباس ها، سر صحنه رفت و مشغول فیلم برداری شد.
عکس های تکی با محصولات غذایی یکی از شرکت های معروف دونه به دونه گرفته شدن.
-خب عکس های تکیت تموم شد. وقتشه با پارتنرت فیلم اصلی رو بگیرین.
-با پارتنرم؟
-البته. خود شرکت یه نفر رو فرستادن تا همراه باهاش فیلم بگیری.
-باید از قبل به من میگفتین.
-چیزی نیست که فقط یه فیلم کوتاهه. چند دقیقه بشین الان میاد.
با گذشت چند دقیقه، وونیونگ، پارتنر فیلم برداری که شرکت فرستاده بود، وارد محل شد
-سلام سونوشی امیدوارم بتونیم همکاری خوبی داشته باشیم.
دختر با عشوه دستش رو جلو اورد و دست سونو رو گرفت. نگاه سونو به عقب برگشت. به جایی که هیسونگ با چهره ای ناخوانا به دست هاشون زل زده بود.
سونو سریع دستش رو عقب کشید.
-منم همینطور.
هر دو پشت میز مخصوص غذا ها ایستاده بودن و درحال ضبط بودن. بارها وونیونگ کاملا و از عمد خودش رو نزدیک سونو میکرد و حتی جایی بدون اینکه توی برنامه ای که بهشون داده شده باشه، به پسر نگاهی عاشقانه انداخت و دستش رو گرفت.
هیسونگ تمام مدت با ناراحتی از گوشه پشت صحنه به پسر زل زده بود.
چند دقیقه قبل از اینکه فیلم برداری تموم بشه، هیسونگ پشت صحنه رو ترک کرد و به اتاق مخصوص پسر برگشت.
منتظر نشست تا فیلم برداری پسر تموم شه و بعد از پاک کردن میکاپش، وسایلش رو جمع کنه و سریعتر به خونه امنش برگرده.
سونو با تموم شدن فیلم برداری، سریع از وونیونگ فاصله گرفت اما دختر، دوباره خودش رو سونو چسبوند.
-سونوش-
-لطفا تمومش کنین وونیونگشی. علاقه ندارم انقدر بهم نزدیک بشین.
سونو با جدیت جواب دختر رو داد و از صحنه خارج شد.
-دیگه بدون اجازه خودم و بدون اطلاع قبلی به هیچ وجه هیچ پارتنری برام انتخاب نکنین.
با عصبانیت رو به منیجرش غرید رو سمت اتاق رفت.
-لطفا همگی برین بیرون.
رو به افراد داخل اتاق گفت و منتظر موند تا همه بیرون برن. زمانی که هیسونگ به عنوان اخرین نفر میخواست خارج شه، دست پسر رو گرفت و در رو بست.
-نیازی نیست تو بری بیرون عزیزم
سمت صندلی رفت و خودش رو روی صندلی پرت کرد.
هیسونگ همونطور که دم در ایستاده بود به پسر زل زده بود.
سونو با جلو کشیدن صندلی، رو به روی هیسونگ قرار گرفت و پسر رو بغل کرد. سرش رو روی شکم پسر گذاشت.
شنوایی قوی الفاییش باعث میشد بتونه صدای نفس های اروم بچه رو بشنوه.
برعکس مادر بچه، بچه به ارومی نفس میکشد و از دنیای اطرافش بی خبر بود.
-داری به صدای نفساش گوش میدی؟
هیسونگ اروم از پسر پرسید. سونو با هوم کوتاهی جواب پسر رو داد و سرش رو از روی شکمش برداشت و بالا گرفت و توی چشمای پسر زل زد.
-خیلی اروم نفس میکشه. خیلی ناز و معصوم، دقیقا مثل خودت.
هاله صورتی کمرنگی روی گونه های هیسونگ ایجاد شد.
-ببینم هنوز ازم ناراحتی؟
-فقط... عصبانیم که اون دختره بهت نزدیک شد...
-دوست داشتی خودت جاش باشی؟
هیسونگ به چشمای پسر نگاه کرد.
-اره. دوست داشتم
سونو لبخند بزرگی به پسر زد. میدونست توی ذهن امگا چی میگذره.
شاید رابطه خیلی نزدیکی به هم نداشتن، اما هیسونگ داشت تمام تلاشش رو میکرد تا عشقی سونو بهش داره، متقابلا بهش پیدا کنه.
نمیخواست بچه توی شکمش، بدون هیچ عشق و محبتی بزرگ بشه. شاید توی یکی دو روز نمیتونست عاشق سونو بشه، اما به مرور زمان میتونست عشقی مثل عشقی که پسر توی قلبش پرورش داده، درون خودش پرورش بده.
-بیا سریعتر میکاپت رو پاک کنم و بریم.
-باشه عزیزم.
سونو پشت میز نشست تا پسر میکاپش رو پاک کنه.
بعد از اون هم لباس هاشو عوض کرد و با برداشتن وسایلشون، هر دو از اتاق بیرون رفتن.
وونیونگ با ناراحتی و اشک های فیک، روی صندلی های پشت صحنه نشسته بود.
سونو با دیدن اون، دست هیسونگ رو گرفت و بدون توجه به دختر، از اونجا بیرون رفتن.
-میخوای امشب بیای خونه من بمونی؟...
سونو همونطور که در ماشین رو برای هیسونگ باز میکرد، به حرف پسر گوش میداد.
-اگه خودت راحتی البته
-پس بریم خونه من
سونو هم برای تایید لبخندی زد و با سوار شدن هیسونگ در ماشین رو برای پسر بست و خودش هم سوار شد تا امشب رو خونه پسر و بچشون بمونن.