Weirdo

Weirdo

oneirataxia

"تو چته ها؟"

در حالی که لباس هاشو مچاله توی چمدون گرون قیمتش می‌انداخت، رو به پسری که زانوی غم بغل گرفته بود گفت.

"سه ماهه فقط، داری زیادی بزرگش میکنی."

"خودتون منو از طرف ترسوندین بعد میگین زیادی بزرگش میکنم؟"

جیسونگ و فلیکس نگاهی بهم کردن.

"حالا اینا یه زری زدن هیونگ. طرف اونقدر ها هم وضعش بد نیست."

فلیکس با شنیدن "وضعش بد نیست" از جونگین خنده ای کرد، محض رضای مسیح مافوق دوستش قاتل بود و وضعیتش از این بدتر نمی‌تونست باشه.

"تهش اعتراض میزنی تخصصتو عوض میکنن."

وقتی خم شد تا زیر تختشو چک کنه گفت.

"اعتراض بزنم یه سال دیگه باید خدمت کنم."

"خب میکنی... چیه نکنه خانوم خانوما چص میشن؟"

جیسونگ با لحن جدی و رو مخی جملشو به زبون آورد که باعث شد سونگمین با صدای بلند تری ازش بخواد خفه‌خون بگیره.

حقیقتا خودش هم فراموش کرده بود که باید نگران به تاخیر افتادن نامزدیش باشه. نظام عملیاتی یک‌و‌نیم ماه نسبت به بقیه خدمت اضافه تر داشت و حالا باید به این فکر میکرد که این موضوع رو چجوری برای دوست دخترش توضیح بده.

- 4 weeks left

"زانو بزن."

"قربان شما خودتون گفت-"

"گفتم زانو بزن!"

صداش رو بالا برد و باعث شد نگاه بقیه سرباز ها هم رو به سونگمین برگرده. پسر از این طرز برخورد متنفر بود اما کاری نمیتونست در موردش بکنه، نفسی کشید و روی دو زانوش نشست.

"بهت نگفتم باید به ماموریت C2 بری سرباز؟"

همونطور که دورِ پسر با الگوی دایره شکلی قدم میزد گفت و منتظر جوابش موند.

"گفتید قربان."

"پس چرا الان اینجایی کیم سونگمین؟"

سونگمین میدونست هر چقدر هم توضیح بده مرد قانع نمیشه؛ و البته گفتن علتِ درخواست معافیتش جلوی چهار سرباز دیگه براش خجالت آور بود.

"چون..."

نفسی کشید، چشماشو برای چند ثانیه بست و خیلی سریع جملش رو کامل کرد.

"چون شما روز قبلش من رو مجبور به کاری کردین که نمیخواستم و بعد از اون روز کار دیگه ای نمیتونستم انجام بدم.... قربان."

قربانِ آخر جملش رو آهسته و با مکث گفت و بعد، نگاهش رو به پوتین های مشکی رنگ مرد روبروش دوخت. چانگبین با شنیدن جواب پسر پوزخندی زد و تهِ دلش به خودش لعنت فرستاد.

"بقیه‌تون بیرون. زود باشین گمشین بیرون."

دادی زد و چند سرباز دیگه ای که برای هر کدوم برای معذوریت کار‌هاشون اونجا بودن، سریعا اتاق رو ترک کردن. پشت سرشون حرکت کرد، در قدیمیِ فلزیِ اتاق رو با صدای نافهمی که از بیرون اومد بست و قفل کرد. هرچند که در این لحظه تایمِ کاری پادگان نظامی تموم شده بود و عملا هیچ‌کسی جز خودش، سونگمین و چهار سربازی که تا چند دقیقه دیگه از پادگان خارج میشدن نبود؛ اما نمیخواست ریسک کنه.

"کیم سونگمین..."

آهسته به سمت پسر که بی دفاع روی زمین زانو زده بود برگشت و بهش نزدیک شد.

"میخوای بگی به خاطر این که اون روز سی ضربه شلاق رو به جای پاهات، روی باسنت پایین آوردم درخواست معافیت دادی آره؟"

"بله... قربان."

با صدای ضعیفی که فقط گوش های تیز سرهنگ سئو میتونست بشنوه گفت و با نگاهش همچنان لکه های رنگِ روی زمین رو می‌شمرد.

چهار هفته ای از شروع خدمتش گذشته بود و نمیدونست باید چه حسی نسبت بهش داشته باشه. ما فوقش سرهنگی بود که طیِ گذروندن یه دوره نسبتا بلند حبس، بیماریِ مغزیش عود کرده بود و عقده به نمایش گذاشتن قدرتش رو داشت.

از چهار هفته پیش تا الان، بیست نفر سربازی که تخصص نظامیشون به پست سرهنگ سئو افتاد بود، نصف شده بودن. هیچکس نمیتونست رفتار های اون مرد رو که هر ثانیه سعی رو حقیر جلوه دادن سرباز هاش داشت رو تحمل کنه... اما چیزی که برای مرد بزرگتر جالب بود، سربازِ سر به زیری بود که نه تنها هیچکدوم از رفتار های روانی طور خودش، روش تاثیری نداشت بلکه هر بار انگار جرئت بیشتری برای مواجهه باهاش پیدا می‌کرد. پرونده خدمت اون پسر پاک و سفید بود، هیچ ردی از خلاف در یک سال‌و‌اَندیِ خدمتش پیدا نمیشد و این سئو رو مجاب می‌کرد که بیشتر به اون پسر بپردازه و دیوار دفاعیِ دورش رو خراب کنه. هیچ دلیلی هم برای اینکارش نداشت... در واقع از وقتی حبس اجباریش رو توی یکی از بزرگ‌ترین زندان های سئول گذرونده بود، علاقه‌اش برای تحقیر افراد و زیر پا لِه کردنشون بالا رفته‌ بود.

به میزِ چوبیِ نه چندان جدیدش نزدیک شد، از اولین کشو بسته کوچیک سفید رنگ سیگارش رو در‌آورد و بی توجه که قانونی که بیان می‌کرد "سیگار کشیدن در محل کار موجب اخراجی میگردد." روشنش کرد.

"میدونی چه چیزی رو در موردت دوست دارم کیم سونگمین؟"

همونطور که دود سیگارشو بیرون میداد و به منظره درخت های خشک شده حیاطِ پادگان نگاه میکرد پرسید و برای شنیدن جواب پسر منتظر نموند.

"اینکه از گفتن حقیقت نمیترسی جالبه..."

رو به پسر برگشت، به چشم های گرد و براقش برای چند ثانیه خیره شد و با پوزخندی جملشو ادامه داد.

"اما انقدر مطیع بودنت در برابرم بیشتر تحریکم میکنه."

سونگمین خودش هم نمی‌دونست چرا در برابر اون مرد اونقدر سر به زیر و مطیع می‌شد، درست مثل پاپیِ کوچیکی که از صاحبش اطاعت میکنه و طبق دستور اون حرکت میکنه، رفتار می‌کرد.

پرده خاکستری رنگِ پنجره رو جلو کشید و مطمئن شد که کسی از بیرون به داخل اتاقش دید نداره. پک دیگه ای به سیگارش زد و در حینی که دودش رو توی هوای گرفته اتاق بیرون می‌داد، به پسر نزدیک شد. از بالا بهش نگاه کرد و خنده ای تحویل نگاه کنجکاو پسر کوچیک تر داد.

"خب سرباز کیم...."

دورش چرخید و پشت سرش قرار گرفت.

"هنوز ابراز تأسفی ازت نشنیدم."

در حین به زبون آوردن کلماتش، سر سیگارش رو به یقه‌ لباس سبز رنگِ سربازش فشرد و نزدیک به گردنش اون رو خاموش کرد. سونگمین میتونست سوزش کمی رو که ناشی از برخورد سیگار به یقه لباسشه روی گردنش حس کنه، پلک هاش رو بهم فشرد و لب‌هاش رو از هم فاصله داد.

"ببخشید...سرهنگ..."

آروم و با مکث گفت.

"نه نه کیم سونگمین. این جوابی نبود که انتظارشو داشتم بیشتر بهش فکر کن."

صدای پوتین های مشکیش به سونگمین می‌فهموند که ما‌فوقش داره ازش دور میشه و به گوشه ای از اتاق میره.

از پشتِ دکور کمد مانند و چوبی اتاق، شلاقش رو بیرون کشید. از اونجایی که یه هفته ای میشد که از وسیله مورد‌علاقش استفاده ای نکرده بود، سرِ طناب مانندش پشت اون کمد با گرد و خاک پوشیده شده بود. دستی روش کشید تا دوباره رنگِ مشکی براقش رو بهش برگردونه و در همون حین گوش هاش سعی در شنیدن صدای آهسته سربازِ زانو‌زدش داشتن.

"متاسفم قربان دیگه تکرار نمیشه."

پوزخندی زد که صداش توی اتاق پیچید. سونگمین گیج شده بود و هیچ ایده نداشت چه جوابی مافوقِ روانیش رو آروم میکنه و باعث میشه که عقده هاش رو، روی بدن سونگمین خالی نکنه.

"از سرباز باهوشِ پادگان که تمام فرمانده ها حرفش رو میزنن بیشتر توقع داشتم..."

شلاق رو دقیقا جلوی سونگمین، روی زمین زد و باعث شد جسم پسر، شاید از ترس و یا شاید هم از شوکه شدن بلرزه. صداش رو بالا برد.

"یالا کیم سونگمین... از عقلت درست استفاده کن!"

نفسش رو که توی سینه‌ش حبس کرده بود بیرون داد.

"عذرخواهم... واقعا متاسفم سرهنگ کار من خیلی اشتباه بود متاسفم که مایه خجال-"

حرفش با ضربه ای ‌که سرهنگ سئو با شلاق به پشتش زد نا‌تموم موند و در عوض با داد کوتاهی کامل شد.

"نه نه نه... اینجوری تا صبح هم طول میکشه."

این جمله ها براش آشنا بودن... دقیقا همون الگوی حرف هایی که دفعه های قبل از سئو شنیده بود و چند دقیقه بعدش با سایدِ روانی اون مواجه شده بود.

"نظرت چیه تعدادشو تعیین کنی؟"

"م-"

هنوز حتی کلمه ای از دهن سربازش بیرون نیومده بود که قانون دردناکی رو بهش یادآوری کرد.

"اوه یادم نبود سرباز ها نمیتونن چیزی رو برای مافوقشون تعیین کنن..."

با قدم های سنگینش موقعیتش رو به پشت سونگمین تغییر داد و در همون حین جملش رو تکمیل کرد.

"شما فقط باید اطاعت کنین... درست میگم سرباز؟"

"بله قربان."

"پس ازم اطاعت کن."

با اتمام جملش، سر شلاق رو مجددا روی عضلات پشتی سونگمین پایین آورد؛ اما اینبار مخالف بار قبل حرکت دستش رو متوقف نکرد و با بالا و پایین بردن دستش، ضرباتش رو در فاصله های چند ثانیه ای روی پشت پسر پایین می‌آورد. صدای خنده‌ش بالا گرفته بود، از شنیدن آمیخته شدن فریاد های سرباز مطیعش با صدای نه چندان کوتاه شلاق روی بدنش نهایت لذت رو می‌برد.

در اون حال کنترل صداش دست خودش نبود، ضربه ها با فاصله زمانی کم روی بدنش می‌نشستن و بهش فرصتی برای فکر کردن به واکنشش نمیدادن. تنها چیزی که توی مغزش میچرخید، این بود که اون مرد قطعا روانی بود... یه روانی که اختلال گسترده ای توی مغزش داشت و مشخص نبود با چه ترفندی سِمَت سرهنگ بودنش رو پس گرفته.

"زود باش کیم سونگمین بهم بگو که چقدر از درخواست معافیتت متاسفی و احساس شرمندگی داری."

صداش بین فریاد های پسر گم میشد اما باز هم اونقدری بلند جملاتش رو به زبون می‌آورد که مطمئن بشه پسر کوچیک تر متوجهش میشه.

تعداد ضربه ها از دستش در رفته بود، بیست تا؟ شاید هم بیشتر! متوقف شدنش به خاطر عذاب وجدان که نه، بلکه به خاطر درد گرفتن دست خودش در اثر بالا و پایین بردن اون وسیله سنگین به طور پیوسته بود. مچ دستش رو با دست دیگش گرفت و کمی فشار داد. صدای نفس کشیدن های سنگین سونگمین رو به وضوح میشنید. براش عجیب بود که پسر هیچ درخواستی برای متوقف شدنش نمیکنه، اینکه کسی اعتراضی به اجرا کردن کینک هاش نکنه براش تازگی داشت و با اینکه حدود دو هفته بود که گاه‌ و بی‌گاه و هر بار به بهانه ای، از اون سرباز مثل عروسک بی دفاعی استفاده می‌کرد، باز هم اشتیاقِ روز اول درونش وجود داشت.

از پشت به پسر نزدیک شد، دست هاش رو لای موهای مشکی رنگش برد و طی یک حرکت ناگهانی با کشیدن موهاش سرش رو به عقب کشید. حالا به وضوح میتونست چشم های دردمند و خیسش رو ببینه و با چشم های وحشیش بهشون خیره بشه. با لبخندی که منشأ گرفته از فعال شدن ژنِ معتاد بودنش به قدرت بود، به وضعیت پسر نگاه می‌کرد. واقعا چی میتونست لذت بخش تر از سربازِ ۲۴ ساله‌ای باشه که برای ضربه های شلاقش اشک می‌ریخت؟

خنده رومخِ روی لبش چیزی بود که سونگمین رو بی‌نهایت آزار میداد. سایدِ روانیِ سئو داشت خودش به وضوح نشون می‌داد... عجیب بود ‌که اعتراضی نمی‌کرد؟ شاید به خاطر ترس از عاقبتِ حرف‌هاش بود که دهنش رو بسته بود و بی‌صدا گریه می‌کرد.

"میدونی دیروز افسر جانگ چی بهم گفت؟"

دستش رو لای موهاش در آورد و سرش رو به جلو پرت کرد. قدم هاش رو به سمت پنجره اتاق برداشت.

"نه... قر...قربان."

صدای گرفتش در اثر فریاد های چند دقیقه پیشش بلاخره نمایان شد.

"ازم پرسید چرا انقدر آزارت میدم...."

به سمت سونگمین برگشت و با چهره ای متعجب ادامه داد.

"من آزارت میدم؟"

سونگمین میتونست قسم بخوره که همونجا قدرت این رو داره که سیلیِ فراموش نشدنی‌ای به مافوقش بزنه... اما بدنش بهش اجازه نمی‌داد حرکتی کنه. مدت زمان زیادی بود که زانو هاش نشسته بود و اگه کمی دیگه ادامه میداد، شاید روی زمین ولو میشد.

"اون دهن کثافتتو وا کن کیم سونگمین و جوابمو بده."

دادی زد که باعث لرزیدن تنِ پسر شد.

"نه قربان..."

با شنیدن جواب پسر لبخندی روی لبش نشست و انگار کمی آروم گرفت.

"آفرین... منم بهش همینو گفتم اما اون اصرار داشت که من اذیتت میکنم."

"تو بهش چیزی گفتی سونگمین؟"

لحن ترسناکی داشت. نزدیک پسر شد، فکش رو توی دستاش گرفت و سرشو به بالا هدایت کرد.

"بهش چیزی گفتی؟"

دوباره صداش بالا رفت، این دوگانگی شخصیتیش نشون دهنده اتفاقات جالبی نبود. سونگمین سرشو به دو طرف تکون داد، چند باری تکرارش کرد که به سئو اطمینان بده هیچی به هیچکس نگفته.

اخم های چانگبین از هم باز شد، سرشو تکون داد و دستشو روی فک پسر شل تر کرد. به لب هاش خیره شد...

"لب های قشنگی داری."

با فهمیدن اینکه چه جمله ای از دهنش بیرون اومده، فک پسر رو رها کرد و ازش دور شد. دستاش رو داخل موهاش برد و همونطور که به سرعت عرض اتاق رو طی می‌کرد حرف میزد.

"من نمیخوام بلایی که با شی‌وون آوردم سر تو هم بیارم..."

"نه نمیخوام..."

سونگمین هیچی از حرف های مرد نمیفهمید، تنها چیزی که میدونست این بود که توی پادگان، سربازی به نام شی‌وون وجود نداره.

"ولی میدونی چیه؟"

دوباره با چشم های گرد شده و انگشت اشاره ای که توی هوا تکون می‌خورد به پسر نزدیک شد.

"تو من رو روانی میکنی کیم سونگمین..."

به سمت میزش رفت و لیوانِ آبش رو برای کم کردن اَتشش سر کشید. نگاهی به ساعت روی میزش کرد.

"هشتِ شبه..."

به سمت پسر برگشت.

"فکر میکنی تا ساعت دَه میتونم کارتو تموم کنم؟"

تنها چیزی که در اون لحظه به ذهن سونگمین رسید این بود که قراره با شکنجه به مرگ برسه...

"باید قبل از بازدید شبانه نگهبان کارمون تموم بشه..."

آستین لباسش رو بالا زد و به سمت پسر اومد.

"زود باش پاپی یالا. بلند شو."

بازوی کوچیک سونگمین رو با دست قدرتمندش گرفت و بلندش کرد. جسم ظریف پسر رو به سمت مبلِ چرمیِ نسبتا جدید اتاق هُل داد.

"میخوای باهام... چیکار کنی؟"

با ترس سوالش رو بیان کرد و به مافوقش خیره شد.

"ترسیدی؟"

با لحنی نگران که کمتر میشد ازش دید پرسید. سونگمین دیگه صدایی ازش در نیومد و با حرکت سرش جوابش رو داد.

"گفتی باکره ای نه؟"

با شنیدن این سوال حالت چهرش به کل عوض شد. سونگمین هیچوقت همچین حرفی رو نزده بود و اصلا چرا باید همچین چیزی ازش پرسیده میشد؟

با دیدن سکوت پسر خنده ای کرد...

"پس قراره دردناک باشه."

"من ازت معذرت خواستم."

بلافاصله گفت. اولین بار بود با چانگبین بدون احترام صحبت می‌کرد. سرهنگ با شنیدن حرف بزن ابروش رو بالا داد.

"ازت معذرت خواستم و حتی من رو شلاق زدی پس چرا تمومش نمیکنی؟"

این نهایت جرئت سونگمین بود...

"اوه جدی؟ ازم معذرت خواستی؟"

دکمه های بالای پیراهنش رو باز کرد.

"ولی من نشنیدم چون صدات ضعیف بود..."

سونگمین پلک هاش رو روی هم فشرد و چند نفس عمیق کشید.

"پس بهتره اینبار خوب انجامش بدی."

جسم پسر رو روی مبل برگردوند. حالا پشت سونگمین در زاویه دیدش قرار داشت.

"من... من به پسرا تمایل ندارم... تمومش کن... خواهش میکنم تمومش کن."

مرد بزرگ تر سرش رو نزدیک آورد و کنار گوشش زمزمه کرد.

"منم همین فکر رو میکردم... تا اینکه زنم مرد."

در اون لحظه سونگمین دوست داشت فریاد بزنه و بگه "تو خودت زنت رو کشتی" ولی هیچ صدایی ازش در نمیومد. از پسر فاصله گرفت و به سمت میزش رفت.

"تا حالا با دیدن یه دختر شق کردی سونگمین؟"

این مکالمه ای نبود که دلش بخواد ادامه داشته باشه پس سکوت کرد. هر چند که جوابش واضحا "نه" بود.

"نکردی... ولی وقتی تو خوابگاهت دوستاتو با رکابی میبینی شلوارت برات تنگ میشه درست نمیگم؟"

سونگمین هیچ جوابی برای این سوالات مزخرف نداشت و حتی نمیخواست ذهنشو درگیر چیز مزخرفی به اسم گرایش کنه. عیسی مسیح توی انجیل فقط ارتباط زن و مرد رو قبول داشت و همین براش کافی بود که تصمیم بگیره جزو کدوم دسته از آدم ها باشه.

کشوی دوم رو جلو کشید و کمی خم شد تا محتویات داخلش رو ببینه، بسته کوچیک کاندوم رو برداشت و به سمت پسر حرکت کرد.

تمایلش به پسر ها، مخصوصا کوچیک‌تر هاشون از ورودش به زندان شروع شد. اونجا بعد از چند روزی به خاطر دوری از زنِ عزیزی که خودش کشته بود، اختلالات روانیش به بالا ترین حد خودشون رسیده بودن؛ و از اونجایی که داروهاش در دسترسش نبودن بیماریِ مغزیش رو به مرور بدتر میشد. دو هفته بیشتر طول نکشید که به یکی از همون قلدر هایی تبدیل بشه که خودش چندین سال پیش، وقتی به عنوان نگهبان زندان کار میکرد، بهشون هشدار میداد. همه ازش حساب میبردن و این به مرور زمان باعث شد سئو به "در قدرت بودن" معتاد بشه.

حیاط خلوت زندان جایی بود که حساب پسر های ۲۰ الی ۲۶ ساله رو میرسید و به قول معروف اون‌ها رو گوش مالی می‌کرد -هر چند که بیشتر دیک مالی بود-. با خروجش از زندان، وقتی از قدرت پایین اومد و با جایگاه اصلیش توی جامعه آشنا شد وضعش بدتر شد... برای ارضای روحش که خواستار قدرت بود دوباره برای کار در پایگاه ها اقدام کرد و خودش هم نفهمید چیشد که سر از اینجا درآورد.

بسته کاندوم رو بین دندون هاش قرار داد، با دو دستش رون های پسر رو از هم فاصله داد و طی یک حرکت و بدون اعلام قبلی شلوار و باکسرشو تا روی زانو هاش پایین کشید که باعث شد پسر کوچیک‌تر هیسی بکشه. بسته کاندوم رو با دندون‌هاش پاره کرد.

"میدونی چرا اعتراضی نداری سونگمین؟"

سر پسر کمی چرخید. سئو کمربندش رو باز کرد و در همون حین جوابش رو داد.

"چون ازش لذت میبری!"

شلوار و باکسرشو تا جایی که دیکش بیرون بزنه پایین داد و کاندوم رو روی دیکش کشید‌. با دستش ضربه ای به باسن سفید پسر زد و ناله‌اش رو بلند کرد. پوزخندی صدا داری زد...

"پس ازش لذت ببر پاپی."

و بدون آمادگی قبلی خودشو وارد پسر کرد. واکنش سونگمین داد بلندی بود که با خنده های سئو آمیخته شد. ورود بدون آمادگی چانگبین به سوراخ دست نخورده پسر و بدون آماده‌سازیش، درد اولین رابطش رو به اوج رسونده بود. اسپنکی به باسنش زد و بی توجه به صدای پسر که خواستار توقفش بود می‌خندید و ادامه میداد.

"لذت ببر سونگمین لذت ببر!"

لحنش کاملا نشونه ای از بیداری دوباره بخشِ روانیِ وجودش بود.

"لط...لطفا.... تمومش....کن"

چانگبین دستش رو روی یه سمت از صورت پسر گذاشت و با کمی فشار، صورتش رو به پشتی مبل فشرد. اسپنک دیگه ای به باسنش زد و صداشو بالا برد.

"حالا میتونی با صدای بلند معذرت خواهی کنی سرباز؟ یالا سونگمین... متاسف بودنتو نشونم بده زود باش‌."

از حرکت نمی‌ایستاد اما آهسته تر حرکت می‌کرد تا پسر نفسی برای حرف زدن داشته باشه. با تمام وجودش میخواست عذرخواهیشو بشنوه.

"معذرت میخوام.... متاسفم خیلی متاسفم من اشتباه کردم... م-"

ادامه صحبت هاش با ضربه عمیقی که به پروستاتش برخورد کرد، با ناله بلندی تکمیل شد.

سئو با فهمیدن اینکه پروستات پسر رو پیدا کرده لبخندی مرموزانه‌ای ای زد.

"کافی نیست پسر... ادامه بده میخوام بیشتر بشنوم."

"من... ازت....معذرت....میخوام."

با لحن ملتمسانه ای می‌گفت؛ طوری که هرکسی اگه جای چانگبین بود قطعا از حرکت دست میکشید، اما این لحن فقط اون رو حریص تر می‌کرد.

"لطفا تمومش کن... من متاسفم..."

بین ناله‌هاش میگفت...

چانگبین از حرکت ایستاد و نگاهی به وضعیتش انداخت. باسنش به خاطر اسپنک ها کمی قرمز شده بود و دیکش نشون میداد که چند دقیقه دیگه تا ارگاسم فاصله داره. خودش هم دست کمی از پسر نداشت و با چند ضربه دیگه میتونست خودشو خالی کنه؛ اما خونی شدن سوراخ پسر در اثر خشک بودنش و حرکات سریع و خشن سئو، ناچارش کرد که از حرکت بایسته. دستشو به سمت گونه سونگمین برد و نوازش بار روش کشید، خیسی گونش رو میتونست حس کنه.

"بهت قول میدم یک دقیقه دیگه تمومش کنم پاپی."

"فقط به یه سوالم جواب بده..."

سونگمین در حالی که نفس نفس میزد سرش رو تکون داد.

"لذت بخشه نه؟"

در اون لحظه این سوالی نبود که انتظارشو داشته باشه. مغزش به درستی کار نمی‌کرد ولی.... واقعا لذت بخش بود؟ شاید اگه در موقعیت دیگه ای بودن، میتونست بگه داره نهایت لذت رو میبره ولی حالا....

سکوتش جوابی برای مافوقش بود، به خوبی میتونست متوجه گیجی پسر بشه. حالا که ساید خشنش کمی آروم گرفته بود، با لحن ملایمی سکوتشون رو بهم زد.

"فقط چند ضربه دیگه..."

پنج-شش ضربه آخرش رو عمیق زد و ناله ضعیفی از پسر بلند شد، مشخص بود که صدایی براش باقی نمونده. از اونجایی که قصد نداشت پسر رو به ارگاسم برسونه، بعد از پر شدن کاندوم از کامش، از سوراخ پسر بیرون کشید و با دستمالی خونِ اطرافش رو پاک کرد. و آخرین ضربه روح روانی سئو، در اون لحظه ای به سونگمین وارد شد که خودش رو توی اون اتاق سرد، در حالی که دیکش از شدت نیازمندی بزرگ‌تر از حالت عادی شده بود، دید.


Writer: golie

Report Page