Water lily . Ch8

Water lily . Ch8

ㅤRu͒𓏺byㅤ

⭒

«نتونستم ازت عذر بخوام، فکر نمی‌کردم انقدر اذیتت کنه و خب.. دست خودم نیست. لطفا جای فرار کردن بهم زمان بده تا... چمیدونم سعی کنم جبرانش کنم یا از دلت در بیارم..»


بعد از گفتن جمله ی آخر سرش رو پایین انداخت و به نقطه ای نا معلوم خیره شد.


«...ولی مجبور نیستی و اگر نمیخوای منو ببینی، دیگه جلوی چشمت آفتابی نمی‌شم»


دستمال رو برداشت و گوشه ی سینی گذاشت و با بقیه ی ظرف های کثیف به سمت آشپزخونه رفت.


جیسونگ که با همین چند کلمه دلش گرم شده بود خودش رو به مینهو رسوند و با دست چپ گوشه ی آستین مینهو رو گرفت و کشید.


«من..»


مینهو انتظار این حرکت جیسونگ رو نداشت. ایستاد و اول به دست جیسونگ که گوشه ی آستینش بود و بعد به خودش چشم دوخت.


«متاسفم.. نباید اونکارو می‌کردم اما دست من هم نبود»


این رو گفت و نگاهش رو به دمپایی هاش داد.

«شاید از اول متولد شدنم همین‌قدر ضعیف و آسیب پذیر بودم که الان همچین چیز کوچیکی بهمم بریزه... متاسفم که مجبوری تحملم کنی»


دستش رو عقب کشید و کنار بدنش نگه داشت.

«البته مجبور هم نیستی.. اونی که باید آفتابی نشه منم...»


«فکر نمی‌کنم بتونی با وجود این دو هفته مجازاتی که برامون ساختی اینو بگی هان جیسونگ!»


انتظار نداشت جوابی از مینهو بگیره،شایدم اگر می‌گرفت دوباره یه فریاد بود.اما مینهو بدون ذره ای تغییر تن صدا به آرومی جوابش رو داده بود. همین باعث میشد تا برای اولین بار حس کنه کسی قرار نیست بیشتر خورد و کوچیکش کنه، حتی با اینکه فکر می‌کرد لایقشه.


«منظورت اینه نمی‌تونی تحملم کنی؟ بعد اونوقت چمه؟!»


مینهو پوزخندی زد «بهتره بپرسی چت نیست تا بتونم جواب سوالتو بدم "جناب"»


جیسونگ دستش رو روی کمرش گذاشت.

«وایسا ببینم...

الان داری ادای منو درمیاری دیگه نه؟..»


«نکنه باید اجازه می‌گرفتم؟»


چشمش رو بست و نفس عمیقی کشید.

«امیدوارم عواقب کارتون رو بپذیرید مستر لی مینهو!!»


با تموم شدن جملش به سرعت طی رو بالا آورد.

«خونت حلاله!»


مینهو یک دستش رو به نشانه ی تسلیم بالا آورد.

«وایسا وایسا، حساب نیست وقتی دستم پره به سمتم جنگنده بفرستی!»


سمت اپن رفت و سینی رو گذاشت. نگاهی به پوزیشن خنده دار جیسونگ درحالی که طی به دست منتظر خالی شدن دستش بود انداخت و بعد شروع به دوییدن کرد.


«ببینم روش های هان جیسونگیت چقدر جواب میده!»


جیسونگ پشت سر مینهو راه افتاد و دنبالش از این سر سالن تا اون سر رو بین میز و صندلی ها دویید.

صدای آروم خنده هاشون همراه صدای جا به جا شدن میز و صندلی توی سالن پیچیده بود. جیسونگ مینهو رو تهدید می‌کرد و مینهو با خنده جوابش رو می‌داد.


«اگه مردی وایسا ببین بعدش میتونی ادامو دربیاری یا نه!!»


«اوه اوه قراره زبونمو ببرید سرورم؟ صبر کن واسه ترسم اسنپ بگیرم بیاد»


«هوفف مگه دستم... بهت... نرسه!!»


مثل دوتا بچه ی کوچیک دنبال هم کل غذا خوری رو می‌دوییدن و می‌خندیدن.


شاید تمیز کردن غذاخوری اونقدر هم نتیجه ی بدی نداشت؟برای لحظاتی هردوشون احساس شادی می‌کردن. حسی که خیلی کم پیش می‌اومد کسی مثل مینهو تجربش کنه.



جیسونگ بعد از کلی دوییدن درحالی که حتی نتونسته بود انگشتش رو به مینهو بزنه ایستاد. دست هاش رو روی زانو گذاشت و نفس نفس زد.


«دو دقیقه..واینستید که..یوقت از خفن بودنتون.. کم نشه»


چند لحظه همونطوری موند، نفسی کشید. سرش رو بالا آورد و با لحن قبلی رو به مینهو کرد.

«خستم کردی ولی جلوت کم نمیا..»


با دیدن مینهو ادامه ی حرفش رو خورد.

سرش رو بین دست هاش گرفته بود به پایین نگاه می‌کرد.

سردرد طاقت فرسا و مزاحمش دوباره برگشته بود، اما الان با این تفاوت که تصمیم به پاک کردن لبخند از لب های مینهو داشت.


چند قدم نزدیک مینهو شد،به قدری که حالا صدای لرزش نفس هاش واضح شنیده می‌شد و رد سفیدی دستش که تحت تاثیر فشاری بود که به دسته ای از موهای گرفته شدش وارد می‌شد به چشم می‌خورد.

«مینهو؟»


جوابی نگرفت.

جیسونگ مکث کوتاهی کرد و بعد لبخندی به لب نشوند.


«هی..این شوخیا دیگه خز شده،اصلا بانمک نیستی»


دستش رو از روی موهاش برداشت و سعی کرد صاف بایسته. همون حرکت کوچیک باعث شد تا دوباره سرش رو بگیره. چشم هاش رو بست و دستش رو به لبه ی میز گرفت.


لبخند جیسونگی که درحال تماشای مینهو بود کاملا محو شد.


«صبر کن، بشین یه دقیقه»


«خوبم»


«آره. معلومه. منم وقتی خوبم قطعا اینجوری به میز آویزون می‌شم»


به زمین خیره شده بود


«جیسونگ.»


«چیه؟»


«ساکت شو»


جیسونگ لب هاش رو روی هم فشرد. بزاق دهنش رو قورت داد و چیزی نگفت. برای چند لحظه فقط به مینهو چشم دوخت،به دستش که هنوز لبه ی میز بود و به اخمی که کل صورتش رو در بر گرفته بود.

چند لحظه به همون حالت موند. انگشت‌هاش رو محکم‌تر دور لبه‌ی میز جمع کرد و سعی کرد نفس عمیقی بکشه، اما قبل از اینکه هوا رو کامل وارد ریه‌هاش کنه، اخم روی صورتش عمیق‌تر شد.


جیسونگ که هنوز منتظر جوابش بود، نگاهش رو از صورتش برنداشت.


«مینهو؟»


«گفتم خوبم.»


این بار صداش آروم‌تر بود. انگار حوصله ی جواب دادن نداشته باشه.


جیسونگ نگاهی به صندلی انداخت و دوباره بهش خیره شد.


«باشه، پس فقط بشین. منم چیزی نمی‌گم.»


به سختی صندلی رو عقب کشید و نشست. آرنجش رو روی میز گذاشت و انگشت‌هاش رو به شقیقه‌هاش فشرد.


جیسونگ چند لحظه همون‌جا ایستاد.


تا همین چند دقیقه پیش، صدای خنده‌هاشون تمام سالن رو پر کرده بود. اما حالا انگار تمام اون خنده ها به چیزی دور و دست‌نیافتنی تبدیل شده بود.


«چقدر درد می‌کنه؟»


مینهو چشم‌هاش رو باز نکرد.


«جیسونگ...»


«باشه، باشه. ساکت شدم.»


این رو گفت، اما خودش هم می‌دونست که نمی‌تونه همین‌طوری ولش کنه.


چند قدم به سمت در برداشت تا بره و یکی از پرستارها رو پیدا کنه، اما قبل از اینکه از سالن خارج بشه، صدای مینهو متوقفش کرد.


«نرو.»


جیسونگ همون‌جا ایستاد.


برگشت و به مینهو نگاه کرد. هنوز سرش پایین بود و دستش رو از روی شقیقه‌هاش برنداشته بود.


«یعنی چی نرو؟ خودتو دیدی؟»


تن صدای مینهو بالا رفت.

«میشه فقط چند دقیقه یه گوشه بشینی و به حرفم گوش بدی جیسونگ؟!»


جیسونگ ساکت شد. چند باری پلک زد. بیخیال رفتن شده بود. به آرومی نزدیک شد و روی صندلی کناری مینهو نشست.


نمی‌دونست باید چی بگه. هیچ شوخی ای قرار نبود به مینهو کمک کنه. پس تصمیم گرفت همونطوری کنارش بشینه و ساکت بمونه.


چند دقیقه گذشت تا اینکه مینهو بالاخره دستش رو از روی صورتش برداشت.

رنگش پریده بود و هنوز چشم‌هاش رو کامل باز نمی‌کرد.


جیسونگ ناخودآگاه دستش رو روی میز گذاشت و کمی به سمتش خم شد.


«مسکنت رو خوردی؟»


مینهو نگاه کوتاهی بهش انداخت.


«نه.»


«چرا؟»


جوابی نداد.


جیسونگ چند لحظه منتظر جواب موند و بعد انگار که چیزی یادش اومده باشه، نگاهش رو پایین انداخت.


«مجازات..»


دو هفته‌ای که قرار بود هر دوشون به خاطر خرابکاری‌های جیسونگ توی غذاخوری و آشپزخونه کار کنن. محدودیت‌هایی که باعث شده بود مینهو حتی نتونه دارویی رو که همیشه برای سردردهاش مصرف می‌کرد، طبق روال همیشگی دریافت کنه.


جیسونگ لب‌هاش رو به هم فشرد.


مینهو نگاهش رو ازش گرفت.


«مهم نیست.»


«برای من مهمه..»


این بار جوابش بدون فکر از دهنش بیرون اومد.


مینهو چیزی نگفت.


جیسونگ به دست‌های خودش خیره شد. انگشت‌هاش رو توی هم قفل کرد و دوباره بازشون کرد.


«من نمی‌دونستم قراره این‌جوری بشه.»


«می‌دونم.»


«نه...، نمی‌دونی.»


صدای جیسونگ کمی لرزید، اما سعی کرد خودش رو جمع‌وجور کنه.


«اگه می‌دونستم به خاطر یه کار احمقانه‌ی من قراره این‌همه درد بکشی، اصلاً...»


جمله‌ش نصفه موند.


اصلاً چی؟

اصلاً اون کار رو نمی‌کرد؟

اصلاً به مینهو نزدیک نمی‌شد؟

یا اصلاً اجازه نمی‌داد برای چند دقیقه هم که شده، اون‌طوری بخندن؟


سرش رو پایین انداخت.


«ببخشید.»


مینهو چشم‌هاش رو باز کرد و برای لحظه‌ای بهش خیره شد.


این بار جیسونگ منتظر نبود که جوابش رو بده یا بگه اشکالی نداره. حتی جرئت نداشت دوباره نگاهش کنه.


فقط از این ناراحت بود که کسی که چند دقیقه قبل خنده رو به لبش آورده بود، حالا به خاطر اتفاقی که خودش باعثش شده بود، حتی نمی‌تونست برای دردش کاری بکنه.


مینهو بعد از چند لحظه آهسته گفت:


«جیسونگ.»


«هوم؟»


«تو که نمی‌تونی کاری براش بکنی.»


جیسونگ سرش رو بالا آورد.


«می‌دونم.»


«پس این‌قدر خودت رو سرزنش نکن.»


جیسونگ لحظه ای به مینهو خیره موند و بعد لبخند کمرنگی زد؛ از اون لبخندهایی که بیشتر از اینکه شبیه شادی باشن، تلاش آدم برای نشون ندادن ناراحتیشه.


«خیلی خب، جناب لی. از این به بعد برای عذاب وجدانم هم باید از شما اجازه بگیرم؟»


-⭑-

Report Page