Victory

Victory

Marble
نیکولو: پیروزی

"کدوم جهنمی رفته!"

با ترس تعظیم کرد و با صدایی لرزان پاسخ داد: "نمیدونیم عالیجناب... نگهبان‌ها میگن اصلا ندیدن ایشون خارج بشن. کسی اطلاع نداره کی و کجا رفتن..."

باد کنار گوشش زوزه کشید. شمعدان، به دیوار کوبیده و خرد شده بود.

"سریعتر پیداش کنید! پسره‌ی احمق فکر کرده سلطنت من مسخره‌ی دستشه."


روی اولین نیمکتی که سر راهش قرار گرفت نشست و چشمانش را بست. ذهن شلوغش به استراحت احتیاج داشت. جنازه‌ی پدرش، قطرات خون روی سنگ‌فرش و دیوار، فریادهایی که درون قصر میپیچیدند، اشک های مادرش، چشم های ترسیده‌ی خواهرش و بردار کوچکش که از وحشت از هوش رفت. تمام اتفاقات چندوقت اخیر از جلوی چشم هایش گذشتند.

نمیتوانست یکبار دیگر تمام آن‌ها را شاهد باشد. چشمانش را باز کرد و اینبار، به سقف خیره شد. هنوز پدرش زیر خاک نرفته بود؛ اما احمق‌های اطرافش، از ترس دشمن می‌خواستند سریعتر مراسم جانشینی را برگزار کنند.

"بزرگترین مافیای ایتالیا به یه ورم عوضیا."

یک جا نشستن دردی را دوا نمی‌کرد. پس بلند شد تا چرخی در موزه بزند.

تنها نگاه کلی‌ای به تابلوها کافی بود تا دوباره حالت تهوع بگیرد. همه چیز در قلمروی لعنت شده‌ی خودشان درمورد سلطنت و پادشاهی و نبرد و پیروزی بود. با این افسانه‌ها و داستان هایی که نسل به نسل، درمورد قدرت خونشان، منتقل میشدند، احتمال میداد دوران حکمرانی خودش لکه ننگی باشد بر این تاریخ.

جلوی تابلوی استقلال یا مرگ! متوقف شد. این یکی حتی ربطی به خون، خانواده یا حتی کشور خودشان هم نداشت. هنوز روزی را که پدرش برای گرفتن این تابلو، به موزه‌ی پائولیستای برزیل رفته بود، به یاد داشت.

قبل از رفتن او را به آغوش کشیده و گفته بود: "همیشه یادت باشه! پیروزی و قدرتمندی برای خون ما از آب و غذا هم مهمتره. برای همینم پدر فقیدم اسم تو رو نیکولو گذاشت. برای همینم من میرم به یه کشور دیگه تا تابلویی که میتونه نماد قدرت‌نمایی باشه رو بیارم."

"ولی پدر، مگه اون تابلو برای یه کشور دیگه نیست؟"

"چرا. ولی کسایی که به موزه‌ی ما میان این رو نمیدونن."

چشمکی زد و رفت.


پرده‌ی نازک اشک هایش را کنار زد. شاید واقعا باید برمیگشت به آن جهنم مجسم و برای مراسم آماده میشد.

"هی! شنیدی میگن پرنس نیکولو فرار کرده؟"

"چی؟ پس کی قراره جانشین گُلدِن‌کرِست بشه؟"

"منظورت چیه؟ همین الآنشم قدرت دست آنتونیوعه. همون که دست راست فرمانروای فقید بود. توانایی های خودشو بیشتر و بهتر از پرنس نیکولو نشون داده."

شایدی وجود نداشت. باید برمیگشت. باید خونش، خانواده‌اش و گلدن‌کرست را از دست های لجن گرفته‌ی آنتونیو نجات میداد.

نقاشی استقلال یا مرگ! اثر پدرو آمریکو

گلدن‌کرست(Golden crest): تاج طلایی

Report Page