VE or WE?

VE or WE?

Parmis

Chapter fourteen.


صدای خنده و موسیقی آروم تمام فضای رستوران رو پر کرده بود.

پووین با لبخند گوشیش رو از جیبش بیرون آورد، قفلش رو باز کرد و به سمت جون گرفت.

"جون، میشه چند تا عکس ازمون بگیری؟"

جون با ذوق گوشی رو گرفت.

"بده ببینم، این دفعه شاهکار تحویلتون میدم."

همه دور میز جمع شدن. پرم و سانتا با شیطنت علامت پیروزی گرفتن، لاو اخم مصنوعی‌ای به دوربین کرد و پائول با خنده دستش رو دور شونه‌ی بوم انداخت.

پوند هم که وسط جمع ایستاده بود، با بی‌میلی همیشگیش نگاه کوتاهی به لنز انداخت.

"یک... دو... سه!"

صدای شات چند بار پشت سر هم بلند شد.

جون نگاهی به عکس‌ها انداخت و با رضایت سر تکون داد.

"عالی شدن."

بعد گوشی رو آروم کنار بشقاب پووین روی میز گذاشت و دوباره مشغول خوردن کیکش شد.

چند دقیقه بعد، همه دوباره سرگرم حرف زدن شده بودن.

پوند لیوان نوشیدنیش رو برداشت و درست همون لحظه، صفحه‌ی گوشی پووین که روی میز افتاده بود روشن شد.

نور صفحه ناخودآگاه نگاهش رو جلب کرد.

بالای صفحه یه نوتیفیکیشن دیده می‌شد.

دست پوند برای لحظه‌ای وسط راه متوقف شد.

نگاهش چند ثانیه روی صفحه موند.

بعد خیلی آروم لیوانش رو پایین گذاشت...




پووین برای چندمین بار روی تخت غلت زد و بالش رو روی صورتش گذاشت.

خواب از سرش پریده بود.

با کلافگی گوشی رو از روی پاتختی برداشت و بی‌هدف چند دقیقه‌ای توی توییتر چرخید. چند تا فن‌آرت، چند تا میم از تیم گیمینگ، و کلی پست که حتی حوصله خوندنشون رو هم نداشت.

آهی کشید و از برنامه خارج شد.

انگشتش ناخودآگاه روی چت پان رفت.

می‌خواست براش پیام بنویسه؛ فقط یه غر ساده، بابت اینکه پرم انقدر توی گوشش عربده زده که سردرد گرفته بود.

اما درست قبل از اینکه تایپ کنه، نگاهش به صفحه چت جی که بالا اومده بود افتاد.

You replied to Jay.

پووین اخم کرد.

"من...؟"

با تعجب وارد چت شد.

چند ثانیه طول کشید تا مغزش چیزی که می‌دید رو پردازش کنه.

اون پیاما...

اون جواب...

هیچ‌کدوم رو خودش نفرستاده بود.

رنگ از صورتش پرید.

انگشت‌هاش بی‌اختیار روی صفحه ثابت موند.



پووین گوشیش رو از توی جیب خودش در آورد و آهی کشید و به ستون پشت سرش تکیه داد.

ساعت هفت و ربع صبح بود و پارکینگ شرکت تقریباً از هر وقت دیگه‌ای خلوت‌تر بود. پووین با کلافگی برای بار چندم دستش رو توی موهاش کشید و نظمش رو بهم ریخت.

مطمئن نبود پوند مسخره‌ش کرده یا واقعاً قراره بیاد، اما پووین راجع‌به تهدیدش کاملاً جدی بود.

بالاخره بعد از ده دقیقه، رأس ساعت هفت و بیست و شیش دقیقه، درِ الکتریکی پارکینگ باز شد و ماشین جنسیس مشکی‌رنگ معروف مدیرعامل توی چهارچوب در نمایان شد.

ماشین با همون سرعت آروم و همیشگی وارد پارکینگ شد و دقیقاً داخل جای پارک مخصوص پوند ایستاد.

پووین صاف ایستاد و دست‌هاش رو از روی سینه باز کرد.

چند ثانیه بعد، درِ سمت راننده باز شد.

پوند با کت و شلوار سرمه‌ای اتوکشیده، کیف دستیش و لیوان قهوه‌ای که هنوز بخار ازش بلند می‌شد، از ماشین پیاده شد.

همین که نگاهش به پووین افتاد، مکث کوتاهی کرد.

بعد بدون اینکه ذره‌ای دستپاچه به نظر برسه، در ماشین رو بست و قفلش کرد.

"صبح بخیر، تانگ."

پووین حتی جواب سلامش رو هم نداد.

فقط با اخمی که از دیشب روی صورتش مونده بود، خیره نگاهش کرد.

پوند با دیدن اون قیافه، نفس کوتاهی از بینی بیرون داد.

"از نگاهت معلومه قراره بازجویی بشم."

"خوشحالم حداقل خودت می‌دونی."

پوند جرعه‌ای از قهوه‌اش نوشید و آروم به سمتش قدم برداشت.

"خب."

درست روبه‌روی پووین ایستاد.

پووین بدون مقدمه گوشیش رو روشن کرد، صفحه‌ی چت رو باز کرد و تقریباً توی صورت پوند گرفت.

پوند فقط یک نگاه به صفحه انداخت.

گوشه‌ی لبش خیلی نامحسوس تکون خورد.

"آره."

پووین با ناباوری خندید.

"فقط... آره؟"

"آره."

"یعنی حتی نمی‌خوای انکارش کنی؟"

پوند خیلی خونسرد شونه‌ای بالا انداخت.

"وقتی خودم فرستادمش، انکار کردنش فایده‌ای داره؟"

پووین با حرص دستش رو پایین آورد.

پوند نگاهی کوتاه به صفحه‌ی گوشی انداخت و بعد اطرافشون رو برانداز کرد.

کم‌کم کارمندها داشتن وارد پارکینگ می‌شدن و هر کسی که از کنارشون رد می‌شد، ناخودآگاه نگاهی به مدیرعامل و گیمر شرکت می‌انداخت.

"تانگ."

"هوم؟"

"بیا بریم بالا."

پووین ابرویی بالا انداخت.

"آبروریزی نکن."

"...باشه."

بعد به سمت آسانسور راه افتاد و قبل از اینکه درهای اون بسته بشن، دکمه نگه‌داشتن در رو زد تا پووین هم سوار بشه.

پووین بدون اینکه چیزی بگه، کنارش ایستاد.

سکوت بینشون تا رسیدن به طبقه آخر ادامه پیدا کرد.

چند دقیقه بعد توی اتاق پوند، پووین با اخم گوشی رو روی میز پوند گذاشت.

"فقط یه سؤال دارم."

پوند صندلیش رو عقب کشید و آروم نشست.

"بپرس."

"اگه... اگه اون موقع اتفاقی براش می‌افتاد چی؟"

پوند چند لحظه سکوت کرد.

بعد با همون لحن آروم همیشگیش گفت:

"مطمئن بودم اتفاقی نمی‌افته."

پووین ابروهاش توی هم رفت.

"مطمئن بودی؟"

"آره."

"از کجا؟"

پوند نگاهش رو از روی پووین برنداشت.

"چون آدمی که واقعاً تصمیمش رو گرفته باشه، معمولاً منتظر جواب پیام کسی نمی‌مونه."

چند ثانیه سکوت اتاق رو پر کرد.

پووین با ناباوری خندید.

"یعنی با همین استدلال مسخر‌ت درخواست کمکش رو رد کردی؟"

"فقط می‌خواستم چند ساعت از اون فشار دور باشی."

"برای همین جوابش رو دادی؟"

"بدون اینکه حتی از من بپرسی؟"

"آره."

پووین نفس عمیقی کشید.

"اصلاً رو چه حسابی برای من تصمیم گرفتی؟"

این بار پوند هم بالاخره اخماش توی هم رفت.

در چند قدمی پووین ایستاد و قبل از اینکه پسر فرصت عقب رفتن داشته باشه، اون‌قدر نزدیک شد که پووین ناخودآگاه یک قدم عقب برداشت.

کمرش به دیوار برخورد کرد.

پوند دو دستش رو دو طرف دیوار گذاشت و با صدایی که برای اولین بار رنگ عصبانیت گرفته بود، گفت:

"تا کی می‌خوای بذاری اون آدم با احساس گناهت بازیت بده؟"

چشم‌های پووین از تعجب گرد شد.

"چی؟"

"شنیدی چی گفتم."

"از وقتی برگشته، تمام زندگیت شده دویدن دنبالش. هر بار صدات میزنه، آب دستت باشه می‌ذاری زمین و میری پیشش."

"بس کن."

"نه، نمی‌کنم."

پووین با حرص دست‌های پوند رو کنار زد.

"جی به من نیاز داره!"

صدای فریادش توی اتاق پیچید.

"اون الان تنهاست!"

نفسش تند شده بود.

"و من مثل تو نیستم که بتونم آدمی رو که برام مهمه، با دردش تنها بذارم!"

جمله آخر مثل سیلی توی صورت پوند نشست..

برای چند ثانیه هیچ حرکتی نکرد فقط به پووین خیره موند.

بعد انگار تازه متوجه شد چقدر از کنترل خارج شده، دست‌هاش رو از دو طرف دیوار پایین آورد و آروم یک قدم عقب رفت.

نگاهش رو از چشم‌های پووین گرفت و با خستگی دستی به صورتش کشید.

"...ببخشید."

صدای مرد دوباره همون لحن آروم همیشگیش رو پیدا کرده بود.

"نباید دخالت می‌کردم." پوند آه کوتاهی کشید.

"و نباید به جای تو جواب اون پیام رو می‌دادم."

چند ثانیه سکوت کرد.

"من... از حدم رد شدم."

همین که خواست از کنار پووین رد بشه و سمت میزش برگرده، پووین ناخودآگاه آستین کت سرمه‌ای مرد رو گرفت.

پوند همون‌جا ایستاد.

نگاهش آروم روی دست پووین افتاد.

پووین لب پایینش رو گاز گرفت.

"منم...ببخشید."

پوند آروم سرش رو بلند کرد.

"منم نباید اون حرف رو می‌زدم."

"منظورم اون چیزی که گفتم نبود."

صداش آروم‌تر از همیشه شده بود.

"فقط... وقتی اسم جی میاد، نمی‌تونم درست فکر کنم."

پوند چند لحظه بهش نگاه کرد.

"متوجه‌ام."

پووین دستش رو از روی آستین مرد برنداشت.

بعد برای اولین بار از شروع اون بحث، گوشه‌ی لبش خیلی کمرنگ بالا رفت.

"پس... آشتی؟"

پووین با بی‌حوصلگی چشم‌هاش رو چرخوند.

"...فعلاً آتش‌بس."

پوند به لبخند محو زد.

"قبوله."



بار میدنایت راک مثل همیشه غرق نورهای نئون و صدای موسیقی بود. کن پشت بار با یکی از مشتری‌ها کل‌کل می‌کرد، فوند روی یکی از صندلی‌ها نشسته بود و مشغول تعریف کردن ماجرای نمایشگاه جدیدش بود و سی با بی‌حوصلگی چند لیوان نوشیدنی روی سینی چید.

همون موقع درِ بار باز شد.

میلک با لبخند همیشگیش وارد شد و مردی قدبلند با پیراهن سفید و شلوار پارچه‌ای طوسی کنارش قدم برمی‌داشت.

"بچه‌ها! همکارم رو آوردم."

" معرفی می‌کنم، دکتر جیمی. متخصص قلب، تازه به بانکوک اومده."

جیمی با لبخند مودبانه‌ای سر تکون داد.

"سلام. خوشبختم."

کن فقط سری تکون داد و دوباره مشغول خشک کردن لیوان‌ها شد.

تو هم سرش رو از توی گوشیش بیرون آورد و با نگاهش کرد رو برانداز کرد و بعد لبخند زد و سلام کرد.

فوند با شیطنت گفت:

"قبل از هر چیزی باید یه امتحان ازت بگیریم."

جیمی خندید.

"امیدوارم امتحان سختی نباشه."

در همین لحظه سی از انتهای بار با سینی نوشیدنی‌ها به سمت میز اومد.

"میلک، اینا سفارش میز شش—"

جمله‌اش نیمه‌کاره موند.

چشمش به جیمی افتاد.

قدم‌هاش همون‌جا متوقف شد.

جیمی هم سرش رو بلند کرد.

لبخند آروم روی صورتش، برای یک لحظه محو شد. چند ثانیه فقط به هم نگاه کردن.

میلک اخم کرد.

"چیه؟"

سی پلک زد.

"تو...همکار میلکی؟"

جیمی تقریباً همزمان با اون گفت:

"...تو؟"

سینی توی دست سی کمی کج شد.

کن که متوجه فضای عجیب شده بود، سریع سینی رو از دستش گرفت.

"شما دوتا... همدیگه رو می‌شناسین؟"

سی بدون اینکه نگاهش رو از جیمی برداره، با ناباوری خندید.

"آره..."

نگاهش هنوز روی صورت مرد ثابت مونده بود.

"چند شب پیش... اتفاقی همدیگه رو دیدیم."

سکوت کوتاهی کل میز رو فرا گرفت.

فوند با چشمای گرد بین اون دوتا نگاه کرد.

میلک هم با تعجب ابروهاش رو بالا برد.

فقط جیمی با لبخند شیطنت‌آمیزی زیر لب گفت:

"واقعاً فکر نمی‌کردم دوباره این‌قدر زود همدیگه رو ببینیم."




Report Page