Unspooled

Unspooled

https://t.me/Ostivm

در آخرین کارتن رو هم بست ، اما قبل از اینکه لبه‌ی کارتن به طور کامل بسته بشه ، چیزی گوشه‌ی کارتن چشمش رو گرفت ، ضبط‌صوت قدیمی و سورمه‌ای رنگ ، اون ضبط‌صوت.. به کل داشت فراموشش میکرد ، ضبط‌صوت رو از بین تعدادی مجسمه‌ی تزئینی که هر کدوم داستان خودشون رو داشتن بیرون کشید ، بدنه‌ی سورمه‌ای رنگش هنوز زیر نور کم‌سوی اون خونه میدرخشید ، بند کوتاه و باریکش رو روی دو‌ انگشت اشاره و وسطش انداخت با فشردن دکمه‌ی کناری ضبط‌صوت ، قسمت جلویی بدنه به حالت در باریکی باز شد ، انگار که ‌دری به روی خاطراتی باز شده بود که خیلی وقت بود سعی می‌کرد اون‌هارو توی اتاقی گوشه‌ای از ذهنش زندانی نگه‌داره تا مبادا جلوی احساساش کم‌ بیاره ، نواری مشکی رنگ که روی مرکزش با فونتی ساده و باریک به رنگ مشکی نوشته شده بود Side B نمایان شد ، انگشت شستش رو روی نوار کشید ، اون خاطرات هنوز قابل لمس بودن به‌طوری که از زیر پوست به مغز هجوم می‌آوردن ، امیدوار بود نوار هنوز رمقی براش مونده باشه تا صدا‌هایی که مدت‌ها بود توی سکوت غرق شده بودن رو زنده کنه ، بدون اینکه اهمیت به کارتنی که نیمه‌باز مونده بود بده درحالی که زمان محدودی برای تخلیه‌ی خونه داشتن ، همونطور که ضبط رو بین انگشت‌هاش می‌چرخوند بلند شد و به سمت در نیمه‌باز اتاقی رفت که مرد اونجا حضور داشت ، ابتدا صدای اعتراض مانند در بلند شد و سپس صدای خنده‌های آشنایی بین دیوار‌های سرد و کوتاه پیچید ، مرد که درحال جمع کردن قاب‌ عکس‌های قدیمی از روی دیوار‌ها بود با شنیدن اون صدا دست از کار کشید و به سمت صدا برگشت ، بین انگشت‌های پسری که روبه‌روش ایستاده بود ضبط‌صوتی بود که اخم رو بین ابروهای مرد نشوند ، اون شیئ سورمه‌ای رنگ و چیز‌هایی که درونش زندگی میکردن آخرین چیزی بود که انتظار دیدنش رو داشت ، صدای خنده‌ها شدت گرفت ، خیلی وقت بود که دیگه کنار هم نمیخندیدن تا صدای بلند خنده‌هاشون تمام ساختمون رو بگیره ، نوار درحال پخش کردن صداهایی بود که هردوی اون‌هارو غرق میکرد ، غرق در روز‌هایی که با وجود این که هنوز کنار هم بودن اما نمیتونستن به اون روز‌ها برگردن ، تمام اون خاطرات زیر لایه‌ای از گرد و غبار ، روی وسایل و در و دیوار خونه مدفون شده بود ، صدای خنده‌ها متوقف شد ، فضا اتاق سنگین شد ، درست مثل درد از دست دادن لحظاتی که دیگه دستشون به اون‌ها نمیرسید  ، هردوی اون‌ها درون سکوت اتاق به ضبطی که درحال پردازش کلمات دردمند پسر بود خیره شدن ، با صدایی جدید سکوت اتاق فرو ریخت.

«پی‌پرث ، پی‌پرث دوستم داری؟.»

سانتا نگاهش رو از ضبط گرفت و به مرد داد ، آیا درون چشم‌های مرد هنوز دنبال جواب می‌گشت؟ ، اون هنوز دوستش داشت؟ نه.. اصلا هیچوقت دوستش داشت ؟ سوالی که مدام پرسیده میشد اما هیچوقت جواب روشنی براش وجود نداشت ، حداقل برای سانتا ، شاید باید روی میز کنار تخت دست میکشید و از غبار ناشی از شادی‌های کهنه‌شون سوال میپرسید.

«نه.»

«دوستم نداری پرث؟.»

«دوست داشتن هیچوقت برای چیزی که ما هستیم کافی نیست سانتا.»

«یعنی این که من دوستت دارم برای تو کافی نیست؟.»

اخم بین ابرو‌های سانتا جا خوش کرد ، ضبط‌صوت بین انگشت‌هاش درحال فروپاشی بود ، از این که نوار به‌جای اون حرفی رو زده بود که مدت‌ها بود از گفتنش طفره میرفت احساس نارضایتی کرد ، انگشتش رو روی دکمه‌ی ضبط‌صوت فشرد ، صدای جدیدی بینشون پیچید ، صدای متولد شدن ، متولد شدن یک زندگی ، یک عشق ، یک نفس و شاید متولد شدن یک پایان.

«سانتا ، میخوام تولد سال‌ بعدیت رو توی خونه‌ی خودمون جشن بگیریم.»

«خونه‌ی خودمون؟.»

«آره ، من و تو توی یک خونه ، خونه‌ی خودمون.»

«قول میدی پرث؟.»

«قول میدم.»

پرث از کنار گوش سانتا به بیرون اتاق ، به کارتن‌هایی که منظم گوشه‌ی دیوار روی هم چیده شده بودن پر‌ از زندگی‌ای بودن که دیگه هیچکدوم بلد نبودن بدون هم چه جوری قراره پیش ببرن ، نگاه انداخت ، سانتا ضبط‌صوت رو خاموش کرد ، به اندازه‌ی کافی شنیده بود ، اما تنها اون نوار نبود که حرفی برای گفتن داشت.

«سانتا.. میتونیم باهم نوار جدید ضبط کنیم.»

با صدای نرم مرد که رگه‌هایی از التماس داشت ، سانتا سرش رو بلند کرد و به چشم‌هایی که روزی آرزو میکرد که کاش توی خاک قهوه‌ای رنگ اون چشم‌ها دفن بشه ، چشم دوخت ، ضبط‌صوت رو بالا آورد و روزی رو به خاطر آورد که بخاطر سالگردشون تصمیم گرفتن تمام کوچه‌هارو قدم بزنن و پرث اون رو از یک مغازه‌ی کوچک عتیقه فروشی خریده بود تا باهم همه‌ی خاطرات سال‌هایی که پیش رو دارن رو به صورت صدا ضبط‌ کنن ، خاطراتی که قرار بود بدون اون‌ها باقی بمونن.

«نه پرث ، نمیخوام دوباره توی صدای خاطرات دنبال نشونه‌ای از دوست داشتنت بگردم.»

“دوست داشتن” چه کلمه‌ی غریبی ، در آغوش‌ها ، بوسه‌ها ، کلمات ، حرف‌‌هایی که قلبش رو به لرزش می‌انداخت به دنبالش میگشت اما هربار جایی بهتر برای پنهان شدن پیدا میکرد ، جایی که سانتا هیچوقت دستش به اون نرسید ، سانتا قدمی به پرث نزدیک شد و دستی که مدت‌ها بود که دیگه بین دست‌هاش قفل نمیشد رو بالا آورد و ضبط‌‌صوت سورمه‌ای رنگ رو کف دست پرث گذاشت.

«از الان به بعد راه خاطراتمون از هم جدا میشه ، صداهامون دیگه توی یک نوار ضبط نمیشه و اسم‌مون کنار همدیگه نمیاد.»

سانتا برای بار آخر به پرث لبخند زد ، از همون لبخند‌هایی که باعث میشد پرث همیشه گوشه‌ی لبخندش رو ببوسه ، اما خیلی وقت بود که سانتا لبخند‌هاش رو از پرث دریغ کرده بود و پرث‌ هم لبخند‌هاش رو نمی‌بوسید ، سانتا تمام بغض درون گلوش رو پس فرستاد ، سرش رو پایین انداخت ، قطره اشکی درون چشم‌هاش جمع شده بود  مژه‌هاش اجازه‌ی جاری شدن روی گونه‌ش رو بهش نمیداد ، میخواست اون قطره‌ی اشک از چشم پرث دور بمونه ، سانتا بدون حرفی از اتاق بیرون رفت و لحظه‌ای‌ بعد صدای بسته شدن در توی تمام خونه‌ پیچید ، پسر برای دقایقی پشت‌ در ایستاد ، شاید تمام لحظاتی که صدای شکستن قلبش رو می‌شنید گذشتن از پرث رو براش راحت کرده بود ، اما گذشتن از خاطراتی که باهاش داشت از درون آب نفس کشیدن هم سخت‌تر بود ، به سمت پله‌ها قدم برداشت ، هر پله و هر قدم خاطراتی رو تداعی میکردن که پرث درون همه‌ی اون‌ها حضور پررنگی داشت ، برای چند لحظه‌ ایستاد ، نباید به عقب نگاه میکرد ، نباید برمیگشت.

 پرث حتی متوجه رفتن سانتا نشد ، چون عطر شیرینش هنوز توی اتاق باقی مونده بود ، هنوز صدای خنده‌هاش به گوشش میرسید و هنوز حضورش بین تمام ترک‌های دیوار احساس میشد ، هنوز گرمای دست‌هاش از روی ضبط‌صوت نرفته بود ، اما این آخرین باری بود که سانتا از اون خونه بیرون می‌رفت و قرار نبود هیچوقت برگرده ، قطره اشکی روی صبط‌صوت افتاد ، پرث دکمه رو فشار داد ، دوباره صدای خنده‌هاشون فضای اتاق رو پر کرد.

«پی‌پرث ، پی‌پرث دوستم داری؟.»

پرث حالا جواب اون سوال رو میدونست ، ضبط خاموش شد.

«دوستت دارم سانتا ، اما این برای برگردوندنت کافیه؟.».



End.


Report Page