Unknown T-Rex
Marble
خسته از کلاسهای پیاپی، کیفش را روی میز پرت و اولین جای خالیای که پیدا کرد، دراز کشید. برای بار چندم بحث را به استاد اسکار باخته و کلافه بود. بچهها نام اسکار را به دلیل شباهت بیش از حد چهرهاش با مارمولک کارتونی روی او گذاشته بودند.
"میدونی چیه؟ به جهنم!"
خب، بیاهمیت نشان دادن خودش حداقل کاری بود که ازش برمیآمد. از جا بلند شد و هدفون را برداشت. پس از چرخ زدن های بیوقفه میان آهنگها و درنهایت درست کردن یک پلیلیست بینقص، پشت بوم نشست و مشغول تکمیل طراحیاش شد.
بعد از ساعتها طراحی و نقاشی، ضربهای که به کمرش خورد، بالاخره از کار کردن متوقفش کرد.
"هی مارنی! بسته همیشگی رسیده."
فقط متوجه شد که قلم را جایی میان موهایش جای داد و دیگر نفهمید چگونه به در رسید. بسته سبز رنگی که با چسب فانتزی رنگینکمانی مهر و موم شده بود، یکبار دیگر آنجا بود.
نمیدانست فرستنده کیست، نمیدانست قصدش از فرستادن این زیبایی مطلق برای او چیست، ولی خب تا وقتی که موجود موردعلاقهاش را میان پوشالهای فانتزی و رنگی درون جعبه پیدا میکرد، اهمیتی نداشت.
"راستی کسی که بسته رو آورد هنوز نرفتهها! نمیخوای ببینیش؟"
"چی؟"
"فکر کنم الان تازه باید سوار آسانسور شده باشه."
با همان سرعتی که خود را به بسته رسانده بود، به طرف آسانسور دوید. اتاقک مکانیکی تازه به طبقه پایین رسیده بود. اگر از پلهها میدوید میتوانست به موقع برسد. اگر فقط زود میجنبید، بالاخره میتوانست فرستندهی تیرکسها را ببیند.
