Unholy

Unholy

ᯓ ɢᴍᴍᴛᴠ ꜰᴀᴍɪʟʏ ★
Unholy

مرد تکیهِ خسته اش را به دیوار داده و نگاه غبار آلودش را به راه پله های طویل سنگی که به بیرون از این زندان نمور می‌رسید داد.

چهار روز بود که در این مکان شوم محبوس شده و خبر از حال الهه اش نداشت.

زندانبان ها بخاطر احترامی که سال ها برایش قائل بودند او را از بقیه مجرمین جدا کرده و مکان بهتری به او اختصاص دادن.

اما او می‌دانست چنین لطفی هرگز برای محبوبش نخواهد شد.

شیره جانش در حال خشکیدن از نگرانی بود.

جانش از او دور بود و حتی کوچکترین کاری از او برنمی‌آمد.

تنها کارش نشستن به انتظار شروع محاکمه اش بود.

با شنیدن صدای قژ قژ باز شدن در آهنی بزرگ و قدیمی زندان، با کرختی تکانی خورد و نگاهش را به دو نگهبانی که جلوی در سلولش ایستادند داد.

گویی بالاخره برای بردنش آمده بودند.

دو مرد کمی برایش خم شده و احترامی گذاشتند.

یکی از آنها به حرف آمد:


~ کاهن اعظم، لطفاً برای شرکت در جلسه محاکمتون همراه ما بیاید.



قاضی باید از شهر دیگری می‌آمد، دلیل تاخیر چهار روزه حبسشان هم همین بود.

پی ممکن بود بتواند امروز محبوب زیبایش را ببیند؟

با این امید، جان دوباره ای بر ریشه رگ هایش دمیده شد.

از جا برخاسته و با خروج از سلول نیمه تاریک، در کنار آن دو شروع به پیمودن راهروی طویل سنگی کرد.

با خروج از ساختمان حجوم نور خورشید به چشمانش باعث شد تا آنها را ببندد.

آن دو نگهبان همراه او سوار کالسکه ای که از قبل آماده شده بود شدند تا در مسیر کوتاه دادگاه او را همراهی کنند.

چشمانش هنوز از شوق دیدار دوباره محبوبش میدرخشید.

چطور توانسته بود در برابر چندین روز ندیدن و نبوییدن گل زیبایش مقاومت کند.

وجودش سراسر دیوانگی و قلبش لبریز از دلتنگی شده بود.

روز ها بود که پلک بر هم نگذاشته بود و شب هایش را با تصور آغوش پر مهر پسرکش صبح میکرد.

کاش امروز او را میدید.

.

.

.

.

.

.

.

.

پسرک با کرختی قدم های برهنه و سستش را برمیداشت و توسط دست هایی که اسیرش کرده بودند کشیده میشد.

دست های ظریفی که مردش با مهربانی بر آنها بوسه میزد، توسط طناب هایشان زخمی و کبودی شده بود.

چهره دوست داشتنی اش که مرد با تمنای یک نگاه ساعت ها به او خیره میشد زیر غبار ضخیمی از یک تکه پارچه کهنه پوشیده شده بود.

پیکر پریگون الهه ناز مرد، توسط سنگ و چوب هایی که مردم به سمتش پرتاب می‌کردند ضربت میخورد.

چشمه اشکش از روزی که کاهنش را ندید گویی خشکیده بود، مروارید های درخشانش توان باریدن هم نداشتند.

صدای فریاد های خشم آلود همه را می‌شنید که او را نفرین کرده و طلب مجازاتش را داشتند.

پاهای زخمی و برهنه اش دیگر توان حمل پیکر خسته اش را نداشتند.

ناگهان صدا ها خاموش شده و صدای بسته شدن دری را پشت سرش شنید.

آنها به ساختمان دادگاه رسیده بودند!

پارچه کهنه از سرش برداشته شده و باعث شد چند ثانیه چشم هایش را از حجوم بی رحمانه نور ببندد.

با گشودن پلک هایش بالاخره گویی بهشت را بعد از این چند روز عذاب آور به او داده بودند، پیکر آشنای عزیزش را دید.

مرد گویی تازه از قفسی آهنین رهایی یافته به سمت الهه اش پا تند کرد.

اما زنجیر دست های نگهبانانی که اطرافش ایستاده بودند وصال آنان را ناکام گذاشت.

پسرک از ترس به گریه افتاده بود، نه برای خود بلکه بخاطر محبوبش!

اشک هایش بالاخره باریدن گرفت و نگاه عاجزش به نگاه تلخ مردش گره خورد.

فردی که در جایگاهوالای قاضی نشسته بود، با کوبیدن چکش چوبین نشانش بر میز، سعی کرد اوضاع را کنترل کرده و نگاه آن دو را به خود معطوف کند.

از نگاهش خشم و نفرت می‌بارید.

فریادش گوش های پسرک را به درد آورد:


~ چطور جرعت میکنید در مقابل دادگاه و من نه تنها گناه کثیفتون رو پنهان نکنید بلکه آشکارا اون رو نشون بدید!



تکانی خورد و با چهره ای سرخ از خشم از جا برخاست.

چکشش را به سمت پسر گرفت و او را مخاطب قرار داد:



~ سزای به گناه کشاندن مرد بودا مرگه!

تو باید در شعله های خشم معبود بزرگ بسوزی!



به سمت کاهن اعظم که ماتش برده بود برگشت:



~ مقام کاهن اعظم از شما گرفته میشه و محکومیت بقیه عمرتون رو مثل یک آدم عادی زندگی کنید.

حکمتون هم دیدن زنده زنده سوزانده شدن این پسرک گناه آلوده!





Report Page