UNVEIL CH1
LeeJمهتاب، با اقتدار در صفحه آسمان ، روی تخت نرمی از ابرهای تیره، جا گرفته بود. در غیاب خورشید، روشنایی رو به انسان ها هدیه می داد و پرتوهای نقره فامش رو به اهل زمین عرضه می کرد.
رد یکی از اون پرتوها،به خونه ای می رسید که انگار خالی از حیات بود.آجر به آجر خونه از مرغوب ترین سنگ ها و بهترین جامدات ساخته شده بود و هر اتاقش، عمارتی جداگانه به نظر می اومد.
اما زیر این نقاب زرین و فریبنده، آشوبی عظیم در رگ های خونه جاری بود.
اربابِ خونه، بی وقفه در حیاط قدم می زد و هر لحظه،نگاهش رو به آسمان می دوخت. در وجودش،اضطراب و نگرانی جریان داشت. هزاران فکر سرش رو پر کرده بودند و احساس ناامیدی عجیبی به جونش افتاده بود.
تنها یک چیز میتونست قلبش رو آروم کنه: اینکه محافظ مورداعتمادش از در وارد بشه و بهش مژده بده که جستجوهاش نتیجه داده.خبر می آورد که جگرگوشه‌ش رو پیدا کرده و همه نگرانی ها به پایان رسیده.
سابقه نداشت جناب وزیر تا این حد آشفتگی رو از خودش بروز بده. بانوی خونه از بین شکاف پنجره کاغذی، به همسرش خیره شد که انگار،روی لبه تیز خنجر راه می رفت.از خودش می پرسید که چرا به این درد دچار شدند.جواب کدوم یک از کارهاشون رو پس میدادند؟ با نهایت خلوص، دستاش رو توی هم قفل کرد و زیر لب، با کلماتی از ته دل،به التماس کردن خداوند مشغول شد.
بعد ازچند دقیقه، که برای جناب وزیر و همسرش به اندازه چندین سال به درازا کشیده شده بود، مرد قد بلند و ورزیده ای وارد خونه شد.
ارباب خونه بدون معطلی،به سمت مرد دوید و شونه هاش رو محکم فشار داد.
"چیشد یونگ دال؟!"
صورت بی احساس و سرد مرد،طوری نبود که وزیر بتونه جواب رو از روی اون تشخیص بده.میشد اینطور گفت که سخت ترین لحظات زندگی خانواده جناب وزیر درحال جریان بود که میتونست سرنوشت اونها و حتی نوادگانشون رو تعیین کنه.
سرنوشتی که در گرو یک کلمه از سمت این مرد ورزیده بود.
محافظ ، با شرمندگی چشمش رو به زمین دوخت. نمیتونست استیصال اربابش رو ببینه.
-قربان...ما...
ناگهان روی زمین،جلوی اربابش زانو زد و با صدایی گرفته گفت:
-ما موفق نشدیم ایشون رو پیدا کنیم...
پاهای وزیر لرزید و صورتش،سفیدتر از قبل شد.بدنش رو تا درختی که وسط حیاط کاشته شده بود،کشوند و به اون تکیه داد تا از شدت سرگیجه ، روی زمین نیوفته.
محافظ، به سرعت از روی زمین بلند شد و به سمت اربابش دوید تا جلوی افتادنش رو بگیره.اما وزیر، دستش رو بلند کرد و به اون اجازه نزدیک شدن نداد.آروم روی زمین نشست ، به درخت تکیه داد و سرش رو بین دستاش گرفت.
همسر وزیر هم با صدایی که سعی داشت اون رو کنترل کنه، شروع به اشک ریختن کرد و دامن ابریشمیش رو بین انگشت هاش فشار داد.همه چیز بهم ریخته بود.اون هم درحالی که فقط یک قدم تا خوشبختی فاصله داشتند.
گویا تمام خوشبختی این خانواده همینجا به اتمام رسیده بود.
⊹⊹⊹
-برو همه رو مرخص کن...و برام یه بطری شراب برنج بیار.خودت هم اینجا نمون.
+ولی عالیجناب، این غیرمم-
-الان..داری از دستور من سرپیچی میکنی؟
+قربان...من..فقط بخاطر خودتون این رو میگم..شما که قوانین رو می دونید! التماستون میکنم قربان!
خواجه سبز پوش با نهایت توانی که داشت، خودش رو خم کرد تا بلکه حرفش،تاثیری روی جوان روبه روش داشته باشه.هر اتفاقی که می افتاد، همه چیز سر خودش و خدمتکارای بدبختی که بیرون از اتاق ایستاده بودن خراب می شد.
اما مرد جوانی که با لباس طلاکوب روی تشکچه نشسته بود، حرفی نزد.دستش رو به سمت کاسه چینی کوچیکی که روی میز بود برد و اون رو برداشت. با دقت بهش نگاه کرد،انگار که تمام دنیا در اون ظرف خوش لعاب خلاصه میشد.
مرد سبزپوش آهی کشید.
+عالیج-
جمله‌ش نصفه موند، چرا که مرد،خونسردانهنگاهی به اون انداخت.دستش رو بالا آورد و در کمال آرامش، ظرف رو به سمتش پرتاب کرد!
کافی بود لحظه ای درنگ می کرد تا اون جسم سخت و کوچیک وسط پیشونیش بشینه...
از شدت ترس روی زمین افتاد و به حالت سجده در اومد.
+لطفا..لطفا از من بگذرید عالیجناب! من گستاخی کردم!
-از جلوی چشمام گمشو.
+ب...بله..چش..چشم
خواجه به سریع ترین شکل ممکن،عقب عقب دوید و از اتاق خارج شد. با حرکات دستش،تمامی خدمتکارها رو هم فراری داد و خودش هم تا حد امکان از اقامتگاه دور شد.
مرد جوان، چشم های پرخونش رو بست و دستش رو به سمت کلاه مسخره روی سرش برد. با خشونت بند کلاه رو کشید و اون رو به یک سمت اتاق پرتاب کرد.مهره هایی که از کلاه آویزون بودند،با صدای بلندی ترک برداشتند و پخش زمین شدند.
یقه لباس مضحکش رو هم کشید و با قدرت بی بدیلش، اون رو هم پاره کرد و به گوشه ای انداخت.از تک تک چیزهایی که نشونی از اون مراسم لعنتی داشتند متنفر بود.میتونست دونه به دونه لباس هاش رو آتیش بزنه، اما با خودش چیکار می کرد؟
چطور قرار بود ادامه زندگیش رو بدون در نظر گرفتن زنجیر عذاب وجدانی که به گردنش آویخته شده بود،بگذرونه؟ چطور میتونست برای دستش رو برای لمس شخص دیگه ای دراز کنه، اون هم درحالی که چشم های درشت معشوقش از ذهنش پاک نمیشد؟
مرد جوانی که ظاهرا،تمام قدرت سرزمین به اون تعلق داشت، از فراموش کردن خاطراتش عاجز بود و بدنش داشت توی تب خشم و دلتنگی، می سوخت...
رشته افکارش با وارد شدن یک خدمتکار جوان که سینی بدست داشت،پاره شد. دخترک از شدت ترس،فاصله ای با ریختن محتویات سینی روی زمین نداشت.بدون اینکه حتی سرش رو بالا بیاره، سینی رو مقابل امپراتور جوان گذاشت و دستاش رو بهم قفل کرد.
امپراتور با دیدن بطری چینی و کاسه کوچیک کنارش،به اعماق خاطراتش سقوط کرد:
روزهایی که اونقدر می نوشید و می نوشید تا لااقل در توهماتش،چهره دخترک معصومش رو ببینه و یک بار دیگه لب های نرمش رو ببوسه. چشمهای قرمزش رو روی خدمتکار ترسیده مقابلش قفل کرد. این خدمتکار هم مثل یونهی لباس پوشیده بود. همون لباس سبز رنگ و سرآستین های سرخ،اما چهره‌ش...چهره‌ش اصلا و ابدا به یونهی شباهت نداشت.
یونهی فقط یک بار پا به زندگی امپراتور گذاشته بود و ممکن نبود که شخصی مثل اون، دوباره متولد بشه.
ذهن آشفته‌ش نمیتونست به درستی تصمیم بگیره.از اینکه نگاهش رو روی دختر خدمتکار می گردوند و چهره یونهی رو نمی دید،کلافه شده بود. بخشی از وجودش قرار نبود هرگز حقیقت رو بپذیره.
بخشی از وجودش،همیشه و همیشه،دلتنگ و چشم به راه معشوقه‌ش می موند...
با عصبانیت روی میز کوچیک روبه روش کوبید و فریاد کشید:
-گمشو بیرون!
رنگ از صورت خدمتکار پرید و اشک از چشم هاش سرازیر شد. دست های لرزونش رو توی دامنش مخفی کرد و به سرعت از اتاق خارج شد، قبل از اینکه امپراتور سرش رو با بطری شراب برنج بشکونه.
کاسه کوچیک رو توی دستش گرفت و اون رو به گوشه ای از اتاق پرت کرد تا صدای تیکه تیکه شدنش، بهش یادآوری کنه که تنها چیز شکسته این اتاق،قلب خودش نیست. بطری رو برداشت و با عطش،تمام مایع تلخ درونش رو سر کشید.میخواست اونقدر بنوشه تا به طور کل فراموش کنه توی چه موقعیتی قرار داره.
اما آسودگی ظاهری امپراتور ، عمر کمی داشت.چرا که صدای بانوی منشی های قصر ، از پشت در اقامتگاه ،مثل یک تیر بُرنده از کمان گلوی زن خارج و افکار درهم امپراتور رو شکافت.
"عالیجناب،ملکه مادر اینجا هستند."
ظرفی که حالا خالی از شراب بود رو محکم روی میز کوبید و با چشم های بی حالتش به در خیره شد.با خودش فکر کرد که کاش همین الان، تمام محوطه قصر گرفتار شعله های آتش می شد و تک تک آدم هایی که دیدنشون حکم نوشیدن زهر رو داشت، توی آتش میسوختند. شاید اینطوری میتونست با قدم زدن روی خاکستر اون آدم ها، قلب رنج کشیده و از بین رفته‌ش رو آروم کنه.
تن تب دار و سنگینش رو از جا بلند کرد بی هدف،به سمت در قدم برداشت.مهره های شکسته کلاهش،توی پاهاش فرو می‌رفتند اما اهمیتی نداشت. در مقایسه با اژدهایی که پشت در انتظارش رو می کشید، این درد یک نوازش به حساب می اومد!
در نازک اقامتگاه رو باز کرد و از هجوم هوای سرد بیرون، چهره‌ش رو درهم کشید.
چشم های قرمزش رو عمدا به سمت راست و چپ گردوند تا زن پر ادعای روبه‌روش رو نادیده بگیره.
ملکه مادر فعلی، مادر حقیقی امپراتور نبود. البته، حدس این مسئله چندان دشوار هم به نظر نمی رسید. همه اهالی قصر از نگاه های پر از نفرت بانوی پیر قصر به امپراتور جوان آگاه بودند و میدونستند که امپراتور هم ذره ای به اون زن احساس تعلق نمیکنه.
شاهزاده مینهو ، ظرف سم رو توی دست های مادرش دید. دید که چطور بانوان قصر مجبورش کردند تا قطره آخر اون ماده کشنده رو بنوشه. رد خون روی لباس سفیدرنگ، حصیر زمختی که روی بدن زن کشیده شد، چشمهای بی احساس پدرش...شاهزاده جوان که در اون زمان،فقط ۱۰ سال داشت،هیچ کدومشون رو از یاد نبرد. برای همین،وقتی که برای اولین بار چشمش به عروس جدید خاندان سلطنتی،یعنی کسی که قرار بود به جای مادرش در کنار پادشاه حضور پیدا کنه،افتاد، چیزی جز نفرت رو توی قلب یخ زده‌ش حس نکرد.
و حالا،،همون وقایع گذشته در حال تکرار بود...انگار که سرنوشت از بازی کردن با امپراتور جوان لذت می برد!
زن، با لباس های به شدت گران قیمت که زرق و برق اون ها، ستاره های آسمان رو خجالت زده می کرد و گیس بافته شده ای که با چند سنجاق طلایی ،پشت سرش محکم ایستاده بود ، هنوز هم خبیث به نظر می رسید.
لبخند اهریمنی ای روی لب های چروکیده‌ش نقش بسته بود.واضحا از دیدن این بی تابی و خشم توی چشم های امپراتور، احساس لذت می کرد که اینطور می خندید!
امپراتور جوان فقط میخواست هر چه زودتر وجود نحس این زن رو از خودش دور کنه و برای این منظور، چاره ای جز نقش بازی کردن نداشت.
-امپراتور جوان ما، از شدت خجالت به اقامتگاه دوران کودکیش پناه آورده؟
ملکه مادر با صدای نازک و پر تزویرش، روی صفحه ذهن امپراتور خش انداخت. نفس عمیقی کشید و سعی کرد مستی ای که آرام آرام درحال رخنه کردن به بدنش بود رو پس بزنه.
به سمت زن برگشت.
+ملکه مادر برای همدردی با پسرشون به اینجا تشریف آوردند؟
از شدت مسخره بودن کنایه‌ش، خدمتکارهای قرمزپوشی که پشت ملکه ایستاده بودند هم به خنده افتادند.
نگاه تیز و برنده زن ، نفس همه بانوان پشت سرش رو برید. این بار،با خشم واضحی به مرد خیره شد.
-در واقع،به شدت نگران شما هستم، عالیجناب.از همین حالا میشه صدای شایعاتی که بین اهالی قصر در حال دست به دست شدنه رو شنید.
+لزومی نداره نگران باشید بانوی من، مطمئن باشید خودم زبون تک به تکشون رو از حلقومشون بیرون میکشم!
پیرزن مکار، قدمی به سمت جلو برداشت. دست چروکیده‌ش رو به سمت یقه لباس امپراتور برد و اون رو مرتب کرد. میدونست که مرد چقدر از این لمس متنفره.
-یا شاید بهتر باشه که همین الان به اقامتگاه نوعروستون برگردید و به همه اون شایعات پایان بدید،پسرم...
پسرم...
پسرم؟
کدوم پسر...؟
امپراتور به سرعت عقب کشید و توجهی به چشم های گرد شده خدمه نکرد.اونقدر از این نزدیکی متنفر بود که نمیتونست وجهه سلطنتیش رو حفظ کنه و واکنشی نشون نده. این بار،ابروهاش واضحا درهم رفتند.
+کدوم عروس،ملکه مادر؟ به یاد دارم که واضحا بهتون گفته بودم که قرار نیست هرگز اون دختر رو به عنوان همسرم بپذیرم.
امپراتور گفت و با دیدن شعله های خشم توی چشم های باریک زن، احساس خرسندی کرد.
زن نفس عمیقی کشید وسعی کرد به خودش مسلط باشه. یاد گذشته ها افتاده بود. اون روزهای پراضطرابی که تنها توی اتاقش می نشست و به پادشاه فکر می کرد...روزهایی سیاه و پوچ... در اون زمان، تنها یک دختر خام و بی تجربه بود که فکر می کرد با مردن همسر پادشاه، میتونه تنها ملکه قلب اون باشه.
اما هرگز این اتفاق رخ نداد. اون دختر ملکه شد، اما پادشاه هرگز نگاه محبت آمیزی حواله‌ش نکرد.هرگز اونطور که مادر مینهو رو صدا می زد،صداش نکرد. ملکه مادر، از تمام یادگارهای همسر سابق پادشاه متنفر بود. و از همه بیشتر، از شاهزاده مینهویی که طوری با خشم بهش نگاه می کرد که انگار،اون قاتل مادرش بوده!
البته...شخصی پیدا نمیشد که این مسئله رو انکار یا تایید کنه. انگار تمام اهالی قصر میدونستند و همزمان تظاهر به ناآگاهی می کردند.
خانواده هان،نسل ها بود که در دامانش،ملکه های چوسان رو پرورش می داد. همه میدونستند که مادر شاهزاده مینهو، مدت طولانی ای در مسند قدرت نخواهد موند، چرا که اون، از خانواده هان نبود.
اون زن بدون سر و صدا، در کمال آرامش و سکوت از صحنه کنار کشیده شد تا دختری از خانواده هان، مقام ملکه رو بدست بیاره.
و حالا، این پسر جوان و دمدمی مزاج، که حتی قدرت و نفوذ پادشاه مرحوم رو نداشت،میخواست مقابل قدرت خانواده هان قدعلم کنه و مانع ازدواج سلطنتی بشه؟ چه خیال خامی!
امپراتور جوان، در هرصورت محکوم به ازدواج با دختری از خانواده هان بود. همونطور که امروز نتونست از مراسم ازدواج سلطنتی فرار کنه، نمیتونست در آینده هم کاری انجام بده.
بانو جی‌یونگ ، برادرزاده ملکه مادر، توی اقامتگاه انتظار امپراتور رو می کشید و این چیزی نبود که اون پسر بتونه تغییر بده.
علی رغم واکنش تند امپراتور، ملکه مادر صورتش رو به صورت مرد نزدیک کرد.لبخندی زد و با صدایی که فقط به گوش اون می رسید زمزمه کرد :
-فقط امشب رو کنار ملکه‌تون بگذرونید عالیجناب.بعد میتونید هرچقدر دوست دارید،خدمتکارهای هرزه اقامتگاهتون رو به بسترتون دعوت کنید.
رگی که سمت چپ گردن امپراتور جا داشت، به مرز انفجار رسید. برای لحظه ای، پرده از خون جلوی چشم هاش رو گرفت و دستش برای سیلی زدن به اون پیرزن ، به شدت لرزید.
اون زن داشت به امپراتور کنایه می زد. به عشق اون...به یونهی کنایه می زد...اما چه کار میتونست بکنه؟
حتی نمیدونست دخترکش کجای این کشور دفن شده تا اقلا روی مزارش جون بده.امپراتور هرگز نمیتونست دهن کثیف ملکه مادر رو بخاطر هرزه خطاب کردن یونهی بشکنه...با اینکه میدونست علت مرگ دختر موردعلاقش، همین زن بوده...
همین پیرزنی که با کمال گستاخی، در قلبش به وضع تاسف بار امپراتور می خندید....