УМИДИНГНИ СЎНДИРМА
Javohir Keldiyorov⸙ꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋꠋ𝑱𝒂𝒗𝒐𝒉𝒊𝒓 𝑲𝒆𝒍𝒅𝒊𝒚𝒐𝒓𝒐𝒗 ༅
Куз. Бевафо ёридан айрилган япроқлар нола чекиб майин шитирлар, тонгда қуйган ёмғир томчилари барглар саҳнида товланар эди. Шаҳар марказий шифохонасининг тўртинчи қавати. Хира тортган деразадан боққанича хаёл уммонига чўккан бу йигитнинг нени ўйлаётгани фақат Яратганга аён. Икки ой аввал содир бўлган автоҳалокат уни тўшакка микслаган эди.
Ёнида эса онаси — Холида ая. Турмуш заҳматларидан қадоқ бўлган қўлида тасбеҳ. Жигарбандининг ҳолидан юраги эзилар, кўзларида ёш билан Яратганга нола қиларди.
— Овқатингни нега емадинг болам, совуб қолибди. Иситиб келайми?!
— Йўқ, шарт эмас она, ҳали очиқмадим.
Шу пайт хонага бош шифокор кириб келди. Баланд бўйли ёшгина йигит. Унинг исми Равшан эди.
— Ассалому алайкум, холажон, саломатмисиз?!
— Ва алайкум ассалом, болажоним, Аллоҳга шукр яхшиман. Ўзинг яхшимисан, уйдагиларинг тинчми?!
— Раҳмат холажон, уйдагилар яхши. Сизчи дўстим, аҳволингиз яхшими?!
Умид жим. Ойнадан атрофга боққанича ўйга толган, гапирай деса юраги тўлиб турибди. Йиғламоқдан нари-бери бўлиб, бошини қимирлатиб қўя қолди.
Шифокор аста келиб уни текшира бошлади.
— Худо хоҳласа умид бор. Кўрмагандек бўлиб кетасиз. Сиз, муҳими, ўзингизга ишонинг. Ҳаммаси ўз қўлингизда..!
Тун. Ташқарида шаррос ёмғир. Бугун шифохонада Равшан навбатчи эди. Тўсатдан гулдураган момақалдироқ овози уни уйғотиб юборди. У кўзларини очганча соатга қаради — 02:35.
Бир вақт залдан кучли шовқин эшитилди. Овоз Умиднинг хонасидан келаётган эди. Жон ҳолатида югуриб борган Равшан ерда инграб ётган Умидни, йиртилган парда-ю, ағдар-тўнтар хонани кўрди.
Ногоҳ юзига келиб тушган кучли шапалоқ зарбидан ўзига келган Умид Равшаннинг кўзларига термулиб турар эди.
— Ҳа, мен жинниман, телбаман. Мен ҳеч кимга керак эмасман. Ҳаётдан шунчалик тўйдимки, яшашимдан маъно йўқ. Мен ўлмоқчиман! Мени тинч қўй! Мен… мен… мен… Нима дей?
Мeнинг отам саратон сабаб оламдан ўтди. Онам ҳалигача мактабда фаррош. Мен эса ҳалигача бу ерда тўшакка микслаб ётибман. Менинг яшашимдан мақсад ҳам, маъно ҳам йўқ?!
Равшан унга термулиб қолган, Умиднинг гапларидан жаҳли чиқаётган эди.
— Тўғри, сен ҳеч кимга керак эмассан. Бемалол ўлишинг мумкин. Хоҳласанг, бунга ёрдам ҳам беришим мумкин.
Лекин шуни билиб қўй! Сен онанг учун, келажакдаги ўзинг учун ва биз учун кераксан! Эшитаяпсанми?! Сен индамай ўзингни ўлдириб юборсанг, ҳокисор онангда нима айб?!
Сени бу дунёга келтириб, нима рўшнолик кўрди ахир?! Ҳали ҳам кеч эмас! Аввал айтганимдай, юриб кетишингга умид бор!
Сен аввал ўзинг бунга ишонишинг ва ҳаракат қилишинг керак. Ҳали ҳаммаси олдинда. Мен ўзим сенга ёрдам бераман. Худо хоҳласа юриб кетишингга мана мен кафилман!
Феврал ойининг сўнгги кунлари.
Шифохонанинг ўриндиғида хаёл сурганича ўтирган Умид ногаҳон илиқ тафтдан юраги сезиб, ёнига қаради. Олдида боласининг соғайиб бораётганидан севинчи ичига сиғмай, кўзлари намланган Холида ая ва бош шифокор Равшан ака ўтирар эди.
— Аллоҳга шукр ака-жон. Яхши ҳам гапми?! Аъло даражада!
— Шундоқ бўлсин ука-жон! Ҳали ҳаммаси олдинда. Аллоҳим суйган бандасига синов беради. Ҳеч қачон таслим бўлмаслик керак. Энг муҳими — УМИДИНГНИ СЎНДИРМА!
Жавоҳир Келдиров