Thunderous

- مراقب دستت باش که کجا فرود میاد، نگفتم بمونی که بخوای از دستات استفاده کنی امگا.

+ آنچنان هم خوشم نمیاد بهت نزدیک بشم. حتی ذره‌ای، برخلاف بقیه، آلفا!

جونگکوک سرش رو پایین انداخت و شروع کرد به لبخند زدن. اول آروم و رفته رفته بلند؛ برای لحظه‌ای انگشت اشاره‌اش رو کنار شقیقه و موهاش به حرکت درآورد و شروع کردن به خاروندن اون ناحیه و لحظه‌ای بعد دوباره سرش رو بالا آورد و با اون چشم‌های طوسی رنگ به پسر مقابلش زل زد.

البته که مزاح می‌کرد، البته که دروغ می‌گفت. هیچ چیزی از چشم‌های مرد پنهون نمی‌موند چون یک آلفای رهبر بود و کوچک‌ترین چیزها رو بو می‌کشید. اون روز برخلاف بقیه روزها یک تیشرت مشکی رنگ و شلوار جذبی پوشیده بود و موهاش رو به طرز مرگ‌بار و وحشتناک جذابی به عقب هول داده بود. پیرسینگ لب و اَبروش بیش از پیش زیر نور کم سوق اون اتاقک، خودنمایی می‌کرد و اینکه مدام باهاش بازی می‌کرد و لبش رو به حالت غنچه به جلو غنچه میکرد، روان پسرک رو متلاشی می‌کرد.

- یعنی منظورت اینه که هیچوقت مثل اون احمقا دوست نداشتی نزدیک بشی بهم؟ اینطوره؟

پسرک متوجه شد جونگکوک مقدار زیادی فرومون عصبی و سلطه گرانه خودش رو آزاد کرد پس در تقلای اینکه بخاطر اون رایحه کوفتی شل نشه و نخواد همینجا برای مرد مقابلش زانو بزنه، عقب کشید و سرش رو کج کرد و از نگاه مستقیم به کوک اجتناب کرد و لبخندی مصنوعی و مسخره‌ای زد که از چشم جونگکوک پنهان نموند.

+ همینطوره. تقریبا هیچوقت نسبت به رایحه مضخرف و اخلاق مضحکت، حسی نداشتم و....

و بوم؟ حرفش تموم نشده بود که کشیده‌ای از جانب جونگکوک خورد و دو قدم به عقب تلو خورد و با خشم و غضب، نگاه متعجبش رو به جونگکوک دوخت و عصبی خندید.

+ الان، روی من دست بلن...

و خب آره، دومین ضربه هم با شدت بیشتری از قبل، روی گونه متورم و سرخ رنگش فرود اومد و اینبار، اشک مزاحمی گوشه چشمش حلقه زد.

جونگکوک بی‌تفاوت شونه‌ای بالا انداخت و همزمان ابروهاش رو بالا فرستاد. عملا دوبار به پسرک سیلی زده بود، جوری که انگار داره به شئ بی‌حسی آسیب می‌رسونه. درحالی که قدم به قدم به چوی نام نزدیک میشد، با صدای خش داری ادامه داد : " اولی رو برای این خوردی که... " به پسرک چسبید و نفس کلافه‌ای رو بیرون فرستاد " برای این خوردی که دستت روی شونه‌ام بود و جرئت کردی بگی خوشت نمیاد بهم نزدیک باشی "

و به آرومی انگشت‌هاش رو لا به لای موهای ابریشمی پسر به بازی درآورد " و دومی رو هم...برای این خوردی که قبل از فکر کردن، چیزایی رو به زبون آوردی که همچیز رو برات سخت‌تر میکنه "

و ناگهان انگشتایی که سرگرم نوازش بودند رو دور موهای پسرک سفت کرد و سرش رو به عقب هدایت کرد.

نفس‌های گرم و مدهوش کننده‌اش رو روی گردن پسر خالی کرد و مقدار زیادی رایحه تلخ شده‌اش رو آزاد کرد تا پسر رو تو تنگنا قرار بده.

پسر که بین‌ دست‌های آلفای رو به روش یک جورایی گیر افتاده بود و چاره‌ای نیافت، بالاخره رایحه‌اش رو آزاد کرد تا کمی از اون مرد غیرقابل درک فاصله بگیره که اما درنهایت؟..

جونگکوک با دو انگشت چونه پسرک رو بالا گرفت و انگشت شصتش رو روی لبای گوشتی پسر فشرد و سر انگشتش رو به بخش داخلی لب‌هاش هدایت کرد و باعث شد پسرک روی زانوهاش خم شه.

- اوه..اینطوری ازم متنفر بودی چوی نام؟ دارم ازت ناامید میشم

و دستاشو زیر بغل پسر قرار داد تا مانع از افتادنش بشه و حین صحبت، زانوش رو به کندی بین پاهای چسبیده چوی نام فشار داد که همون لحظه دهان پسرک از هم فاصله پیدا کرد و از انگشت آلفا استقبال کرد.

ایندفعه جونگکوک لبخند زد. نه معمولی. لبخندی پر از رضایت و تحقیر آمیز.

پیچیدن بوی گند عسل زیر بینی‌اش، منفور‌ برانگیزترین حسی بود که میتونست تجربه کنه اما بهرحال، با یک امگا سر و کار داشت پس تعجبی هم نداشت.

چوی نام بالاخره به زبون اومد و از انگشت شصت بزرگ و کشیده مرد کمی فاصله گرفت: " دقی...دقیقا، چی میخوای جئون؟ "

و با نگاهی عاجز و پر از التماس منتظر جواب موند اما چیزی عایدش نشد پس سرش رو انداخت پایین و لب گزید.

جونگکوک بلافاصله فشار زانوش رو بین پاهای پسر بیشتر کرد و بدنشو کمی خم کرد تا از پایین به پسرک خیره بشه: " من؟ من از اولشم چیزی نمیخواستم، میخواستم؟ " و با نگاهی بیمارگونه و سوالی، چوی نام رو مخاطب قرار داد.

دقیقه‌ای بعد وقتی حوصله آلفا از امگای مضحک مقابلش، سر رفت؛ لباشو با بی‌میلی به سمت نرمه‌ی گوش پسر سوق داد و شروع کرد به خیس کردن اون ناحیه حساس و همونجا، با صدای نسبتا آرومی، درحالی که زبونش رو با مهارت تا خط پسر می‌کشید، ادامه داد: " من..چیزی نمیخوام پسر. اینجا تو همچیز رو میخوای " و گاز ریزی از خط فک شیرین پسر گرفت و بدون اینکه یک اینچ پوزیشن رو تغییر بده دستی که به دیوار تکیه داده بود رو به سمت پیراهن فوق‌العاده گشاد پسرک سوق داد و دستش رو روی نیپل برجسته‌اش کشید. یجورایی میشه گفت از این کارها تنفر داشت؟ اما همچنان هیچ ریکشنی نمیتونست نشون بده، بهرحال یک راز در وجودش رخنه کرده بود. نه برای مدت کم، برای مدت‌های طولانی، بعد از تحقیقات و زیر نظر بودن‌های زیاد، متوجه شد همه چیز هم دست خودش نیست و همه چیز هم نرمال نیست. آلفا، واقعا بیمار بود و این چیزی بود که خشمش رو برانگیخته می‌کرد. چوی نام از حرکات و نبود فاصله زیادشون، به نفس نفس افتاده بود. چشماش رو به آرومی بست و با خس خس و صدایی که به بدبختی به گوش می‌رسید ادامه داد: " ب..بس کن " و با فشاری جونگکوک رو به عقب هول داد. طبیعتا مرد هیچ تکونی نخورد، فقط یک دستش رو به مچ‌های ظریف امگا رسوند و اون‌هارو چفت کرد. بی‌درنگ با دست دیگرش دکمه‌های بالایی چوی نام رو باز کرد و بی‌توجه به تقلای امگا، شروع کرد به لیس زدن ترقوه‌اش. چوی نام با تمام وجودش در ابتدا تقلا و در انتها، لذت می‌برد چون فرومون‌هاش فضا رو متشنج کرد و به آلفای مقابل گوشزد کرد که آروم شده.

همه چیز در لحظه اتفاق افتاد، در نظر جونگکوک همه چیز به طرز رقت‌انگیزی درحال جلو رفتن بود اما هیچ کنترلی روی کارهاش، نداشت. جوری با مهارت پسر رو مزه مزه می‌کرد که حس یک زالویی رو داشت که می‌خواست خون کسی رو ببلعه.

+ هیچ میدونی اینکار...ی..یعنی..چی؟ من، هم..همکارتم.

چوی نام این رو قطعه قطعه بیان کرد و لحظه‌ای بعد جونگکوک بدون اینکه چیزی بگه، جوری که انگار گوش‌هاش تیز شدن، سرش رو بالا آورد و به در نگاه کرد. امکان نداشت. بو کشید، بینیش رو چین داد و چندبار پلک زد و وقتی در باز شد، بی‌حرکت فقط به شخصی که وارد شد نگاه کرد.

حتی یادش رفت تو چه موقعیتی قرار گرفته، حتی حرف چوی نام رو متوجه نشد، چون قبل ورود اون شخص، چیزی رو حس کرد. رایحه اون شخص، تمام بوی گند عسل اتاق رو خنثی کرد.

- خفه شو.

با صدای آرومی به چوی نام گفت و سعی کرد اوضاع رو تحت کنترلش در بیاره، از پسرک کمی فاصله گرفت و با ابروهای درهم گره خورده خیره به شخص سومی که حالا سعی داشت جلوی خنده‌ ریزش رو بگیره، نگاه کرد. چیزی در وجودش لرزید.

تهیونگ که بی‌هوا دستگیره در رو باز کرده بود، حالا با دو فردی که درحال عشق بازی بودن رو به رو شد.

از درون درحال منفجر شدن بود اما جوری بی‌حس وارد اتاق شد که انگار اتاق خودشه و اون‌ها تصاحبش کردن. درحالی که کارتش رو از گردنش در میاورد و روی صندلی مقابل آینهٔ اتاق می‌نشست، شروع کرد به صحبت: " اینجا محل کاره، فکر نمیکنین نیازه برای معاشقه و این کارا به جای دیگه‌ای مراجعه کنین؟ " و نیم نگاهی به مرد جذاب رو به روش انداخت. تو دلش هزاران بار گره خوردن ابروهاش رو تحسین کرد اما چه میشه کرد؟ تهیونگ بازیگر خوبی بود. پنهان کردن احساسات براش مثل آب خورد بود.

- و تو فکر نمیکنی برای اینکه به کسی که واسش کار میکنی، این حرفارو بزنی، زیادی پرو بنظر میرسی امگا؟

جونگکوک این رو گفت و قدمی به جلو برداشت، دستاش رو تا ته توی جیب شلوارش برد و سرش رو کج کرد.

انگار چوی نامی وجود نداشت که تا لحظه قبل بین دست‌هاش باهاش بازی می‌کرد.

- برو بیرون.

قاطع گفت و منتظر موند که هر دو سر به صورت همزمان به سمتش چرخیدند.

تهیونگ قالب تهی کرد و صورتش رو به شکل علامت تعجب درآورد: " واقعا؟ متاسفم ولی بنده میکاپ آرتیست جدید هستم و باید بگم که جناب جئون جونگکوک؟ درست گفتم دیگه؟ شما باید از این اتاق برین بیرون و به کاراتون، باهمدیگه، برسین! "

- چوی نام، برو بیرون.

و تهیونگ اونجا بود که متوجه شد چه گافی داده. آلفا حتی با اون نبود و انقدر بالا گرفت براش؟ واو. خب به عنوان اولین روز کاری و درامای جدید، موضوع خوبیه. تابی به موهاش داد و بیشتر از قبل تو صندلیش فرو رفت و بی‌اهمیت به جونگکوک و اون شخص سوم که ظاهرا اسمش چوی نام بود، در آینهٔ مقابل به صورت زیبا و بی‌نقص خودش خیره شد.

+ برم بیرون؟ متوجه نمیشم!

جونگکوک که از بازی پسرک کلافه شده بود، دست‌هاش رو از جیبش کشید بیرون و با بدخلقی بازوی پسر رو گرفت و کشون کشون به سمت در هولش داد و قبل اینکه ولش کنه، یکبار با شتاب و فشار زیاد به سمت خودش برش گردوند و با چشمای تاریکش و غرشی که گرگش سر داد، طوری که تهیونگ هم صداشو بشنوه ادامه داد: " باید اینطوری متوجهت کنم پسر؟ انقدر حقیر بنظر نرس و فقط گورت رو گم کن، همین الان " و بعد با شدت پسر رو سمت در هول داد.

تهیونگ آشفتگی گرگش رو نادیده گرفت و رایحه‌اش رو خیلی ناخودآگاه آزاد کرد و صدبار تو ذهنش این جمله رو تکرار و گرگش رو مخاطب قرار داد: "ودف؟؟؟؟ ودف کیم تهیونگ؟ ودف عزیزم؟ احمقی چیزی هستی؟ چرا باید اینکارو کنی!"

در اصل هیچ دلیلی وجود نداشت اما دوست نداشت اون آلفای فوق‌العاده جذاب، اونقدر اَفشون، پریشون و عصبی باشه.

بازم هیچ توجیه قابل قبولی نبود، یعنی چی که نمی‌خواست اون مرد غریبه که صرفا فقط میکاپ آرتیستش بود، اینطوری باشه؟ اصلا اینهمه تقلا تو ذهنش، بخاطر چی بود؟

اونقدر فکر کرده بود که حتی متوجه نشد چوی نام مدتیه اتاق رو ترک کرده و مرد آلفا با اون چشم‌های طوسی خیره شده بهش.

معذب شد، از توی آینهٔ نگاهی بهش انداخت و حق به جانب مکالمه رو شروع کرد : " تا کِی میخوای بهم نگاه کنی؟ خودم می‌دونم، خیلی خوشگلم. اینطور نیست؟ "

جونگکوک تک خنده‌ای زد و قدمی برداشت، و پشت سر تهیونگ قرار گرفت. بهش اشاره کرد که بلند بشه و جاشون در کسری از ثانیه فرق کرد. حالا جونگکوک رو به روی آینه نشسته بود و منتظر موند.

+ پس تو تازه استخدام شدی...

رایحه‌ات رو کنترل کن. نمیخوام چندبار بهت گوشزد کنم.

تهیونگ تعجب نکرد، بهرحال چشم‌هاش دروغ می‌گفتن، خیلی چشمای تیزی داشت چون دید که آلفا موقع گفتن این جمله، مردمکش لرزید.

به گرگش برخورد پس مثل همیشه تخس و یک دنده رفتار کرد؟ رایحه تلخ شده‌اش رو آزاد کرد و همزمان دستش رو سمت پرایمر مخصوصی که روی میز کارش قرار داشت، برد. دست جونگکوک روی مچش قرار گرفت و از نیمرخ نگاهش رو به پسرک دوخت: " گفتم اینجا کسی حق نداره رایحه کوفتیش رو آزاد کنه، کجای حرفم نامفهومه؟ " و ابروهاش رو بالا انداخت.

تهیونگ بهش اعتنایی نکرد و دستش رو محکم‌تر از قبل به سمت پرایمر سوق داد و برش داشت. نیمی ازش رو روی پوست بی‌نقص، صاف و سطح صیقلی جونگکوک فیکس کرد و از تو آینه خیره شد بهش : " انتظار داری بگم بله جناب جئون؟ هرچیزی که شما بگین؟ متاسفم جئون شی...من مدتهاست با کسی ملایمت نداشتم "

- اینجا اگر مطابق میل من رفتار نکنن، شخصا بهشون رسیدگی میکنم.

جونگکوک این رو با قاطعیت گفت و در نهایت منتظر موند تا تهیونگ کارش رو انجام بده. اسمش این بود؟ کیم تهیونگ؟ کارتی که به گردن داشت رو از توی آینه چک کرد و سعی کرد تیک دستش رو نادیده بگیره، هرچند که در حضور تهیونگ، هیچ نشانی از تیک‌های دستش، نبود.

+ چشمات طوسیه گروم وولف، مثل کسی که تو کابوس‌هام صدام میزنه.