Through the lens

Through the lens


Chapter 10


جیک حرفش رو خورد و با هیسونگ خداحافظی کرد و دست تکون داد.

معذرت خواهی ای که جیک از نظرش به هیسونگ بدهکار بود رو به زبون نیاورد.


هیسونگ سعی میکرد قیافه اش رو جدی نگه داره و اشاره ای به دیشب نکنه.

می‌دونست جیک فقط از روی مستی یه کار اشتباه انجام داده و نباید جدیش بگیره..


***


حالا چند روزی میشد که سونگهون خبری از سونو نداشت.

حتی هیچ پیامی هم بینشون رد و بدل نمی‌شد، انگار هردو نیاز به یه فاصله ای داشتن مخصوصا سونو.

اما بعد از گذشت چند روز برای سونگهون کمی سخت گذشت.


بعد از این که کل روز رو با خودش کلنجار رفت خودش رو نزدیک خونه سونو پیدا کرد.


کنار در ورودی دست به سینه ایستاده بود و اطراف رو نگاه میکرد. نه زنگ زد نه در و نه ندایی از خودش میداد که سونو بفهمه پشت دره.

چند دقیقه ای فقط ایستاد و منتظر موند.

صدای باز شدن در خونه سونو اومد و گوش های سونگهون تیز شدن.

سونو رو دید که با دوربین عکاسی توی دستش با عجله از پله ها پایین میومد.

سونو به محض باز شدن در با سونگهون رو به رو شد و از ترس، لحظه ای جا خورد.

چشماش رو محکم به هم بست و نفس عمیقی کشید."اینجا چکار میکنی؟"


سونگهون ایده ای نداشت که چه کلماتی رو باید از زبونش خارج کنه تا با سونو صحبت کنه.. پس فقط چتد ثانیه ای چشم های سونو رو رصد کرد و سکوتش طولانی تر شد.


سونو سرش رو آروم به طرفی خم کرد و دوربینش رو توی بغلش محکم تر کرد."چیزی می‌خواستی بگی؟".


سونگهون با انگشت هاش بازی کرد و ارتباط چشمیش رو قطع کرد."خب..."

سونو به ساعت مچیش نگاهی انداخت. منتظر بود سونگهون زودتر حرفش رو ادامه بده. وزنش رو از پای راستش به پای چپش منتقل کرد.

دوباره به ساعتش نگاه کرد."میتونی بعدا بگی؟ عجله دارم باید برم."


سونو از سونگهون رو فاصله گرفت.

سونگهون قبل از دور شدن سونو گفت:" میتونم باهات بیام؟"

سونو دوباره به سمت سونگهون برگشت و سرش رو به نشونه جواب مثبت تکون داد..



شونه به شونه هم، قدم هاشون رو کنار هم بر می‌داشتن.

از دو تا خیابون عبور کردن تا بلاخره ساحل رو دیدن.

با نزدیک شدن به دریا، بوی‌ دریا شدت می‌گرفت و عمیق تر احساس می‌شد.


یک خانواده‌ی ایتالیایی با دخترشون زیر یکی از سایه بان های اطراف ساحل منتظر نشسته بودن..

سونو سرعت قدم هاش رو بیشتر کرد و به سمتشون رفت.

دوربینش رو آماده کرد و بعد به سمت دختر کوچولو رفت.

سونو روی زانو هاش نشست، موهای دختر رو مرتب کرد و بند بادبادک توی دستش رو کمی آزاد کرد.


سونگهون هم با چند قدم فاصله از سونو، روی شن های نرم ساحل نشسته بود و سونو رو با لبخند آرومی گوشه لبش تماشا میکرد.


لبخند عمیقی روی چهره‌ی دختر کوچولو قرار گرفته بود که این لبخند رو به سونو منتقل کرد.

سونو با لحن نرم و صدای آرومی گفت:" همین لبخندت رو نگه دار."

لحظه ای مکث کرد و بعد ادامه داد."هروقت یک دو سه گفتم سرت رو از سمت مامان بابات به طرف من بچرخون باشه؟"

دختر کوچولو سرش رو تکون داد و آماده عکاسی بود.

سونگهون تقریبا محو تماشای سونو بود.و رفتار مهربونش با دختر کوچولو باعث شده بود لبخند برای مدت طولانی از روی لب هاش محو نشه." با بچه ها خیلی خوبه.."


سونو دوربین رو تنظیم کرد و با صدای بلند شمارش کرد. سونو عکس های مختلفی از دختر گرفت و نتیجه کار خوب از آب در اومد.

تقریبا یک ساعت طول کشید ولی سونگهون ‌منتظر مونده بود بدون ذره ای خستگی.


بعد از تموم شدن عکاسی،سونو سر دختر کوچولو رو نوازش کرد و با لبخند عمیقی ازش خداحافظی کرد.


سونگهون روی شن های ساحل درحال قدم زدن بود، سونو به سمت سونگهون اومد."ببخشید خیلی منتظر شدی."

سونو مکث کرد و چیزی به ذهنش رسید."آها راستی.. میخواستی یه چیزی بگی."


+"فقط میخواستم ببینمت..."

سونگهون با انگشتش بینیش رو لمس کرد.


سونو ارتباط چشمیش رو با سونگهون قطع کرد و سرفه کرد.

سونو برای اینکه فضای معذب کننده بینشون رو کم‌کنه گفت:" می‌خوای ازت چندتا عکس بگیرم؟ الان خورشید درحال غروبه عکسای خوبی میشه."

سونگهون سرش رو آروم تکون داد.

سونوچند قدم از سونگهون فاصله گرفت و لنز دوربینش رو تنظیم کرد.

-"هر جوری که دوست داری ژست بگیر. چندتا پشت سر هم میگیرم."


سونگهون گاهی به دوربین نگاه میکرد، گاهی هم اطرافش رو. سونو از سونگهون کلی عکس با ژست و جهت های مختلف گرفت.




سونو همه عکس هارو نشونش داد و سونگهون قشنگ ترین هاش رو انتخاب کرد.

سونگهون لحظه ای چیزی به ذهنش رسید." وایسا.. منم میخوام ازت عکس بگیرم."


+"نه من تو عکس ها زشت میوفتم."

بی توجه به حرف سونو، ازش فاصله گرفت و میخواست از سونو عکس بگیره."بخند."

سونو لبخند کوچیکی زد.

-"بیشتر بخند.. اینطوری مثل من."

سونگهون لبخند بزرگی زد، سونو با دیدن چهره خندون پسر لبخندش بیشتر شد.

سونگهون هم از فرصت استفاده کرد و چند تا عکس ازش گرفت..


-"بیا ببین، عکسات خیلی خوشگل شدن."

سونو از ظاهرش توی عکسا راضی نبود و صورتش درهم رفت." خیلی زشت در اومدم."


سونگهون با اخم بهش نگاه کرد." هیچ چیز زشتی درباره تو و یا این عکسا وجود نداره."

سونو بی اختیار، لبخند آرومی روی لب هاش نشست..


سونو درحالی که با چشماش اطراف رو نگاه میکرد، چشمش به بستنی فروشی اون دست خیابون افتاد.

با اشاره به بستنی فروشی به سونگهون نشون داد."بستنی های اونجا خوشمزه اس."

سونگهون بدون ذره ای مکث گفت:" بستنی بخوریم؟"

سونو تایید کرد.


***


روز ها همینطور که می‌گذشت سانی سعی میکرد بیشتر با سوجی وقت بگذرونه بلکه حواسش رو از سونگهون پرت بکنه.

سانی در اتاق سوجی رو زد. سوجی با شنیدن صدای در از تخت خوابش بلند شد و به سمت در اومد.

در رو باز کرد.


سانی به محض باز شدن در گفت:"بریم قدم بزنیم؟"

+"الان؟"

سانی سرش رو تکون داد.

سوجی آماده شد و هردو باهم از هتل خارج شدن.


سانی همیشه هروقت سوجی اوقات سختی رو میگذروند سعی میکرد هرروز کنارش باشه و حواسش بهش باشه."دلت یه چیز خوشمزه میخواد؟"

سوجی به سانی نگاه کرد."مثلا چی؟"

سانی دستاش رو محکم تر توی دستای سوجی‌گرفت."مثلا بستنی."

لحظه ای مکث کرد و درحال فکر کردن بود." یه بستنی فروشی خیلی معروفی‌ همین نزدیکی هاست."

سوجی لبخند زد."هوم بریم."



در همین حین سونو و سونگهون گوشه ای، به نرده های کنار ساحل تکیه داده بودن و بستنی میخوردن.

سونگهون هر قاشقی که وارد دهنش میکرد با مکث بود، میخواست چیزی بگه اما نمی‌دونست چه چیزی مانعش میشه.

-"سونویا.."

سونو سرش رو به سمت سونگهون چرخوند."هومم؟"

سونگهون کامل بدنش رو به روی سونو قرار داد."بابت اون روز متاسفم."

سونو لب هاش رو از هم فاصله داد اما سونگهون سریع حرفش رو قطع کرد."نیازی نیس..."


-" می‌دونم کاری که انجام دادم خیلی یهویی بود و کار درستی نبود. برای همین معذرت میخوام..."


+"نیازی به معذرت خواهی نیست.."



وقتی سوجی و سانی به بستنی فروشی رسیدن، سوجی، سونگهون رو در فاصله ای نزدیک به پسری دید. که هردو گوشه ای ایستاده بودن و خوش و بش میکردن و از بستنیشون لذت میبردن.

-"سانی.. اون پسره سونگهون نیست؟"

سانی چشماش رو جمع کرد و دقت کرد."خود احمقشه."

رو به سوجی کرد و گفت:" شاید جدی جدی وقتشه حالش رو جا بیارم."

سوجی آروم بازوی سانی رو گرفت." دیگه مهم نیست سانی، همه چی تموم شده‌."


هردو بستنی هاشون رو گرفتن و از کنار سونگهون رد شدن.

سانی با چشم غره ای به سونگهون نگاه کرد. برگشت و با لحن کمی خشن با سونگهون سلام کرد."سلام."

سوجی هم با صدای آرومی با سونگهون سلام کرد.


سانی نگاه عجیبی به سونو انداخت و بعد دوباره سونگهون رو نگاه کرد." بنظر میاد این مدت توی جزیره بهت بد نگذشته مگه نه؟"

سونگهون چیزی نگفت و پوزخند زد.

سوجی اخم کرد و با آرنج به پهلوی سانی زد. به سونگهون نگاه کرد." خوشحال شدیم دیدیمت."

سرش رو خم کرد و خداحافظی کرد.

دست سانی رو گرفت و هردو از سونگهون دور شدن.


وقتی دور تر شدن سانی ادای سوجی رو در آورد و چشماش رو چرخوند."خوشحال شدیم دیدیمت.. آره خیلی خوشحال شدیم."


+"بس کن سانی. دیگه اهمیتی نداره. اون فعلا با شخص دیگه ای خوشحاله، همین کافیه."




Report Page