The one
t.me/gyurtheone«...یونجون؟»
صدای نگران بومگیو باعث شد از فکر بیرون بیاد. پلک زد.
«بله؟» مدادش رو کنار گذاشت، بعد یه جرعه از آمریکانوش خورد. «ببخشید، حواسم پرت شد. چیزی گفتی؟»
بومگیو لباشو پوت کرد. «پرسیدم داری روی ماگت چی می‌کشی.»
یونجون یه لبخند زورکی زد. «رازه دارلینگ. تو چی؟»
بومگیو گلدونش رو چرخوند و طرحش رو نشون داد.
«واو.» یونجون با دیدن طرحش نفسش بند اومد. نه که فکر می‌کرد بومگیو تو نقاشی افتضاح باشه، ولی این خیلی بهتر از چیزی بود که تو ذهنش تصور کرده بود. «نمی‌دونستم نقاشیت خوبه.»
بومگیو شونه بالا انداخت. «خیلی نقاشی نمی‌کشم، ولی چیزای ساده رو بلدم. مامانم این ماهی رو دوست داره، واسه همین اینو کشیدم.»
«بامزه‌ست.»
بومگیو با شنیدن تعریفش لبخندی زد و شروع کرد به رنگ کردن.
غذاشون خیلی زود رسید و بقیه‌ی وقت رو با حرف زدن و نقاشی کردن گذروندن. بیشتر بومگیو حرف می‌زد و یونجون با دقت گوش میداد. بومگیو چندتا سوال ازش پرسید که یونجون یا می‌پیچوند یا یه جوری جواب میداد که دروغ به‌نظر نرسه. خودش هم باورش نمیشد که یه قرار الکی انقدر خوش بگذره.
بومگیو خندید وقتی یونجون گفت ماهی‌هاش الان شبیه مار شدن.
«خب حالا نوبت توعه، نشون بده ببینم چی کشیدی،»
«یه چیز آسون انتخاب کردم، همون‌طور که می‌بینی.» یونجون گفت و ماگش رو چرخوند سمت بومگیو. «چون می‌دونم نقاشیم واقعا افتضاحه»
بومگیو چشماشو ریز کرد. « یه پاپی؟»
«وای تو واقعا خیلی بدی، خرسه!» یونجون لباش رو جمع کرد و ماگ رو دوباره به سمت خودش چرخوند. «من که خیلی دوسش دارم.»
«خرس کشیدی چون…؟» حرفش رو نیمه‌کاره گذاشت و به یونجون خیره شد.
«این برای توعه.»
«نمی‌فهمم منظورت چیه.»
یونجون سرشو یه‌کم کج کرد. «هیچ‌کس تا حالا بهت نگفته شبیه خرسی؟ مثل اون پلاشی های قهوه‌ای که کوچولو و نازن؟»
گوشاش قرمز شد. «اولین باره می‌شنوم.»
یونجون خندید و گفت: «خب واقعا شبیه‌شونی. برای همین خرس کشیدم.» بعد ماگ رو روی میز گذاشت و با رضایت از کارش سر تکون داد. «بی‌صبرانه منتظرم ببینم وقتی پخته بشه چه شکلی میشه. ظاهرا رنگا یه‌کم تیره‌تر بشن.»
چند دقیقه بعد، آری اومد و گفت که وقت بستن مغازه‌ست و باید کارشونو جمع کنن. یونجون صورت‌حساب خواست و آری کار‌هاشون رو با خودش برد.
بومگیو با تعجب گفت: «وقت بستن مغازه‌ست؟ ما که خیلی اینجا نموندیم.»
یونجون گوشی‌ش رو برداشت و با دیدن ساعت، اخماش تو هم رفت.
«چی شده؟»
چیزی نگفت و فقط صفحه‌ی گوشی رو گرفت جلوی بومگیو تا خودش ببینه.
«سه ساعت؟ سه ساعت اینجا بودیم؟»
یونجون شونه بالا انداخت. «ظاهرا که آره.» بعد گوشی‌ش رو گذاشت تو جیبش. فقط یه ساعت وقت داشت تا به خونه برگرده. ولی زیاد بهش فکر نکرد چون آری با صورت‌حساب برگشت. کارتش رو به آری داد.
«وای صبر کن! باید نصفش رو من بدم»
یونجون با خونسردی گفت: «یادت رفت این یه قراره؟ من حساب می‌کنم.»
بومگیو لب باز کرد تا احتمالا یادآوری کنه این یه قرار الکیه، ولی همون لحظه یادش افتاد آری کنارشه.
پس به‌جاش یه نگاه خشن به یونجون انداخت اما اون فقط بهش چشمک زد. «دفعه‌ی بعدی تو حساب کن.»
خیلی زود یونجون صورت‌حساب رو پرداخت کرد و راه افتادن به سمت بستنی‌فروشی‌ای که خیلی از خونه‌ی بابای بومگیو دور نبود. می‌دونست حسابی داره وقت تلف می‌کنه ولی سعی کرد بهش فکر نکنه و از بقیه‌ی قرار لذت ببره.
وقتی بومگیو رفت دستشویی، یونجون تصمیم گرفت غافلگیرش کنه، پس برای هر دوشون بستنی سفارش داد. برای خودش طعم کوکی گرفت چون انتخاب بهتری نداشت و برای بومگیو هم شکلات-فندق. اما ظاهرا افتاده بود تو تله‌ای که چول براش گذاشته بود.
«اممم...» بومگیو با کمی تعجب بستنی رو گرفت. «مرسی؟»
همینطور که از مغازه بیرون می‌اومدن، یونجون گفت: «زیاد خوشحال به نظر نمی‌رسی.»
«ببخشید، فقط اینکه از آجیل توی همچی به جز براونی بدم میاد. طعم مورد علاقم وانیله.»
یونجون همونجا دستش روی دستگیره‌ی در ماشین نگه‌داشت و چند بار پلک زد. «خب، الان منطقی بنظر میاد.»
بومگیو با تعجب نگاهش کرد و یونجون درحالی‌که سوار ماشین می‌شد، توضیح داد: «برادرت گفت که تو از آجیل توی بستنی خوشت میاد.»
«اوه نه، متاسفم. اون افتضاحه.»
یونجون با یه لبخند کوچیک شونه بالا انداخت. «بامزه بود، نگران نباش. بیا عوض کنیم.»
«ولی-»
«من سخت‌گیر نیستم.» یونجون قبل از اینکه بومگیو بخواد مخالفت کنه، حرفش رو قطع کرد. «ولی تو واقعا لجبازی، کسی اینو بهت گفته؟ فقط عوضش کن، ترجیح می‌دم لذت ببری تا اینکه خودتو مجبور کنی بخوریش.»
بومگیو با اخم نگاش کرد، کی گفته که تحت تأثیر قرار گرفته بود؟
یونجون با ناامیدی دستش رو از روی استارت برداشت و لباشو پوت کرد. «لطفا، دارلینگ؟»
همون تاثیری رو گذاشت که انتظارش رو داشت.
بومگیو فورا سرخ شد و بستنی رو جلوی صورت یونجون گرفت و روشو برگردوند اونور. «باید این کاراتو بذاری کنار.»
یونجون لبخند زد و بستنی رو ازش گرفت و مال خودش رو داد بهش.
مسیر کوتاه بود و چون یونجون نمی‌تونست همزمان رانندگی کنه و بستنی بخوره، بومگیو سر چراغ قرمزها بستنی رو می‌گرفت جلوی دهنش.
وقتی رسیدن، هنوز بستنی‌هاشون تموم نشده بود. بومگیو درحالی‌که دهنش رو با دستمال پاک می‌کرد گفت: «بهتره همین‌جا تمومش کنیم بعد بری.»
«اوه، می‌تونی راحت بگی که می‌خوای بیشتر باهام وقت بگذرونی دارلینگ.»
«نگاش کنا، باید برم. خیلی خوب بود، خدافظ-»
قبل اینکه بتونه از ماشین پیدا بشه آستینش رو کشید. «باشه باشه، ببخشید. لطفا بمون، نمی‌خوام جلوی خونه‌ی دوست‌پسرم تنها بستنی بخورم. باعث میشه یه لوزر به‌نظر بیام.»
«همین الانشم هستی»
سکوت راحتی بینشون بود، موسیقی پخش می‌شد و مشغول خوردن بستنی‌هاشون بودن. تو ذهن یونجون زنگ خطرهای کوچیکی به صدا دراومد که می‌گفت باید برگرده خونه، ولی همه رو نادیده گرفت.
«این اولین قرارمون بود، نه؟»
بومگیو سرش رو تکون داد. بستنی‌ش تموم شده بود و حالا فقط به یونجون نگاه می‌کرد.
«خوب بود؟ از یه تا ده چقدر دوستش داشتی؟»
بومگیو برای چند لحظه به یونجون نگاه کرد و بعد گفت: «شیش.»
«حتی هشت هم نه؟ پسر... واقعا نباید دیگه همچین چیزی بپرسم، هیچ‌وقت خوب تموم نمی‌شه.»
بومگیو لبخند زد، لبخند گرمی که احتمالا می‌تونست باقی بستنی یونجون رو آب کنه.
«گاهی وقتا باید به این رتبه‌های پایین هم راضی باشی.»
«هرچی تو بگی.» آخرین تیکه بستنی‌ش رو خورد. «برای من حداقل هشت بود.»
این بار بومگیو خندید و سرش رو تکون داد. «دفعه‌ی بعد بیشتر تلاش کن. می‌بینمت سوییت‌هارت.»
قبل از اینکه یونجون بتونه واکنشی نشون بده، بومگیو از ماشین بیرون پرید. آخرین چیزی که دید لبخند بومگیویی بود که برگشت و برای یونجون دست تکون داد.