The one
t.me/gyurtheoneبعد از ظهر یه شنبه‌ی نسبتا آفتابی، یونجون برای اولین قرار فیک‌شون جلوی خونه بومگیو بود، بدون اینکه حتی به خودش خبر بده.
در واقع چون اصلا از برنامه‌ریزی خوشش نمیومد و ایده‌ش هم تازه همون صبح به ذهنش رسیده بود، بی‌هوا تصمیم گرفته بود بره دنبال بومگیو. ولی راستش رو بخوای، اگه می‌گفت از دیدن دستپاچگی بومگیو خوشش نمی‌اومد، دروغ گفته بود.
با یه دسته‌گل آفتابگردون توی دست چپش، از پله‌ها بالا رفت و به در خونه‌ی زرد رنگ کوچیکی که شب مهمونی بومگیو رو اونجا پیاده کرده بود، ضربه زد. سه بار در زد تا بالاخره در باز شد، ولی به‌جای بومگیو، یه نفر دیگه جلوش ظاهر شد که خیلی شبیه بومگیو بود.
اگه توی چشمای بومگیو گرمایی بود که با نگاهش آرومت میکرد، پسر جلوی در، یه برق سردی توی نگاهش داشت که باعث می‌شد خودبه‌خود یکی دو قدم عقب بری. اون نگاه سرد و جدی‌ای که یونجون رو ورانداز میکرد نشون می‌داد حوصله‌ی هیچی و هیچکس نداره.
پسر اخماش رو تو هم کشید، دست‌به‌سینه ایستاد. «خب؟»
پیرسینگ‌هاش بخاطر نور آفتاب می‌درخشید و تیشرت پاره‌ی Black Flag هم حسابی ظاهرش رو شبیه یه ایموی بزرگ‌سال کرده بود که هنوز از فاز پانک راک دبیرستان درنیومده.
یونجون لبخند زد.
«اومدم دنبال بومگیو.»
پسر با تردید ابرو بالا انداخت.
«تو کی‌ای؟ شبیه سوبین، تهیون یا هیونینگ‌کای نیستی.»
«من یونجونم، دوست-»
«آها!» پسر وسط حرفش پرید. یه حس کنجکاوی توی صورتش نشست.
«پس تو همون دوست‌پسرشی!»
جوری که کلمه‌ی "دوست‌پسر" رو کش داد، یونجون رو به شک انداخت که نکنه بومگیو چیز خاصی ازش گفته باشه.
یونجون لبخند زد و با تکون دادن گل‌ها تاکید کرد.
«آره دقیقا. فک کنم تو باید داداشش باشی؟»
پسر پوزخند زد و چشماش رو چرخوند.
«چی باعث شد بفهمی؟ اینکه ما دوتا خیلی شبیه همیم؟»
یونجون شونه بالا انداخت.
«آره، راستش تنها چیزی که باعث شد بفهمم تو بومگیو نیستی، این بود که صورتت با دیدن من سرخ نشد.»
اونجا بود که برق خنده تو چشمای پسر افتاد.
«آره، اون واقعا زود سرخ می‌شه، نه؟»
سری تکون داد و یه لبخند کوچولو زد.
«من داداش بزرگتر اون احمقم، چول. ولی متاسفم خوشگله، داداشم اینجا زندگی نمیکنه. آخر هفته‌ها پیش باباشه، پس...»
برگشت که بره داخل، ولی یونجون دستش رو روی چهارچوب در گذاشت. چول دوباره برگشت و با اخم بهش نگاه کرد. نگاهش جوری بود که انگار اگه بخواد، خیلی راحت می‌تونست یه مشت حواله‌ی صورت یونجون کنه.
«می‌تونی آدرس خونه‌ی پدرش رو بدی؟»
«نمی‌تونی از خودش بپرسی؟»
«می‌تونم، ولی می‌خوام سوپرایزش کنم.»
چول ابرو بالا انداخت. «گیو از سوپرایز خوشش نمیاد.»
«اگه من سوپرایزش کنم، چرا.»
چول کمی سرش رو کج کرد و چند لحظه نگاه دقیقی به یونجون انداخت، بعد دستش رو جلو آورد. «گوشیتو بده.»
یونجون از جیب عقب شلوارش گوشیش رو درآورد و بهش داد. چول گوگل‌مپ رو باز کرد و آدرس رو تایپ کرد.
هم‌زمان که گوشی رو به یونجون برمی‌گردوند گفت: «راستی، گیو بستنی پر مغز دوست داره. قرارت خوش بگذره. به داداشم بگو که یه دلقکه.»
و بدون اینکه منتظر جواب بمونه، در رو محکم بست و یونجون رو تنها گذاشت. یونجون سوار ماشین که می‌شد، به این فکر کرد که هنوز چقدر چیز هست که درباره‌ی بومگیو نمی‌دونه. اون حتی اشاره‌ای به اینکه پدر و مادرش جدا شدن نکرده بود.
خونه‌ی دو طبقه‌ای که یونجون حدود یه ربع بعد بهش رسید، اولش خیلی ساکت به نظر میومد. چندتا اسباب‌بازی روی چمن جلوی خونه پخش و پلا بودن، انگار کسی مجبور شده بوده وسط بازی رهاشون کنه.
وقتی در با دومین ضربه باز شد، یونجون صدای خنده و جیغ بچه‌ها رو شنید. هم‌زمان، بوی یه ادویه‌ی تند هم توی هوا پیچید؛ احتمالا بوی غذایی بود که داشت آماده می‌شد. زن ریزنقشی که در رو باز کرد، صورت خسته‌ای داشت، اما بازم لبخند زد و رو به داخل خونه گفت: «پنج دقیقه‌ی دیگه وقت دارید، وگرنه تلوزیون تعطیله!»
بعد برگشت سمت یونجون و با چشمای عسلی‌ش با تعجب بهش نگاه کرد. «سلام؟»
«سلام، من اومدن دنبال بومگیو. خونه‌ست؟» این دومین بار توی اون روز بود که این سوال رو می‌پرسید.
«آهان بله!» صورتش روشن شد. «یه لحظه وایسا – بومگیو، یه پسر خوشتیپ دم در منتظرته!»
هنوز حرفش تموم نشده بود که صدای دویدن کسی اومد و سه‌تا بچه‌ی قد و نیم‌قد که خیلی شبیه هم بودن، سرشون رو از پشت پاهای زن بیرون آوردن. هر سه با چشمای همرنگ اون زن، کنجکاو به یونجون زل زدن.
«الان میاد پایین.» زن با لبخند گرمی به یونجون اطمینان داد و بعد رو به پسرهای کوچولو کرد. « الان بهتون چی گفتم؟»
یکی از بچه‌ها بدون توجه به زن پرسید: «تو کی‌ای؟»
روی تیشرت قرمزش نوشته شده بود: Chicken Nugs and Momma’s Hugs.
زن، که یونجون حدس می‌زد مادرشون باشه، اخماش رفت تو هم. «بوم‌سوک مودب باش. چند بار بهت گفتم قبل از اینکه چیزی بگی فکر کن؟»
بچه‌ی دیگه با نگرانی پرسید: «یعنی نباید به پسر نقره‌ایه بگم بند کفشش بازه؟ اگه زمین بخوره چی؟»
قبل از اینکه بتونه جواب بده، صدای بومگیو از داخل خونه اومد.
«ببخشید چو، منو صدا کردی؟ هدفون تو گوشم بود، نفهمیدم…»
پشت سر چو ظاهر شد؛ یه شلوار گرمکن مشکی پوشیده بود با یه هودی ستِ شلوارش. احتمالا ورزش می‌کرده، چون موهاش کمی به‌هم‌ریخته بود و یونجون می‌تونست پشت عینک گرد فلزی‌ای که زده بود، چشمای خسته‌‌ش رو ببینه.
هنوز متوجه حضور یونجون نشده بود، چون تمام حواسش روی بچه‌هایی بود که دور پای چو جمع شده بودن.
«شما هیولا های کوچولو نباید مشغول تکالیفتون باشین؟»
سه‌تاشون بهش زبون‌درازی کردن.
«اوه آره بومگیو، صدات کردم.» چو توجهش رو دوباره جلب کرد. «این پسر خوشگله با چند تا گل آفتابگردون قشنگ میگه اومده دیدنت.»
سر بومگیو با سرعتی چرخید که یونجون ترسید گردنش بشکنه.
وقتی یونجون رو دید یه صدای جیغ مانند از خودش درآورد.
یونجون لبخند زد. «سلام دارلینگ.»
ابروهای چو بالا پرید و هر سه‌تا بچه با دهن باز نگاشون کردن.
یکی از بچه‌ها آستین مامانش رو کشید. «مامان این همون چیزی نیست که بابا بعضی وقتا بهت میگه؟ یعنی اینا با هم ازدواج کردن؟»
بومگیو سرفه‌اش گرفت، صورتش سرخ شده بود. سریع جلو اومد و دستش رو گذاشت روی در، بچه‌ها و چو رو کنار زد.
«این دوست منه! مرسی چو که صدام زدی.»
همه‌شونو هل داد داخل و در رو با عجله بست.
با چشمایی پر از ناباوری، یونجون رو نگاه کرد. «اینجا چی کار می‌کنی؟ نه صبر کن، اصلا چجوری پیدام کردی؟ من که آدرسمو بهت نگفتم.»
یونجون با اخم ساختگی لباش رو پوت کرد. «اوه دارلینگ، حداقل یه ذره وانمود کن خوشحال شدی منو دیدی. حتی برات گل هم خریدم.»
چشم بومگیو به گل‌ها افتاد و جوری بهشون خیره شد انگار بمبن و هر لحظه ممکنه منفجر بشن.
«اینا که برای من نیستن.»
اون‌قدر مطمئن اینو گفت که یونجون فقط تونست یه لحظه خیره نگاش کنه.
«چی می‌گی؟ معلومه که برای توعه.» اخم کرد و گل‌هارو به طرف بومگیو گرفت. «نمی‌دونستم گل موردعلاقه‌ت چیه، ولی به نظرم آفتابگردونا باحالن.»
بومگیو یه لحظه به گل‌ها نگاه کرد، نمی‌دونست باید چه حسی بهشون داشته باشه.
«تا حالا کسی بهت گل نداده؟»
بومگیو سرش رو تکون داد و بالاخره بهش نگاه کرد.
«خوشحالم که من اولین نفر بودم.»
یونجون جلو رفت و دستای بومگیو رو دور ساقه‌ی گل‌ها پیچید. «گل واسه قرار اول واجبه.»
«قرار اول؟» بومگیو با تعجب تکرار کرد. هم‌زمان که گل‌ها رو نگاه میکرد، آروم انگشتش رو به گل‌برگا کشید و سرش رو خم کرد تا گل‌هارو بو کنه.
«دارم می‌برمت قرار اولمون.» یونجون جدی گفت، جوری که جا برای مخالفت نذاشت.
«می‌دونی که این فقط یه نمایشه نه؟ لازم نیست... لازم نیست همه‌ی این کارا رو بکنی.»
«جوری می‌گی انگار با تهدیدِ اسلحه مجبورم کردن!»
بومگیو گل‌ها رو به خودش چسبوند و نگاهی به یونجون انداخت. «فقط منظورم اینه حس نکن باید این کارا رو بکنی. می‌دونم خودم انداختمت تو این دردسر. لازم نیست بخوای اشتباه منو جبران کنی.»
روی پاش جابهجا شد و معذب منتظر جواب موند. چیزی توی حالت صورتش باعث شد یونجون برای چند لحظه مکث کنه.
«تا حالا به این فکر کردی که شاید خودم دلم بخواد این کارو بکنم؟ همه‌چی که مربوط به تو نیست دارلینگ.»
بومگیو چند لحظه با دقت بهش نگاه کرد و بعد جواب داد: «در واقع چرا، بهش فکر کردم. فقط هنوز نمی‌فهمم چرا ممکنه بخوای.»
سوال خوبی بود، همون سوالی که خود یونجون هم هنوز نتونسته بود جواب درستی براش پیدا کنه.
اون شب توی مهمونی، وقتی بومگیو رو دید، از همون اول فهمید که داره دروغ میگه. لازم نبود باهاش حرف بزنه یا حتی بشناستش تا اینو بفهمه. نه که بومگیو دروغگوی بدی باشه، نه؛ فقط یونجون خیلی خوب بلده دروغ رو تشخیص بده. براش راحت‌ترین کار دنیاست. هنوزم دقیق نمی‌فهمید چرا بومگیو اون دروغ رو گفت، ولی از سر تا پاش داد می‌زد که کمک می‌خواست.
«الان دیگه چیز خاصی تو زندگیم نیست.» بالاخره تصمیم گرفت اینو بگه. یه‌جورایی راست بود تا اینکه یه دروغ کامل باشه. «بعدشم واقعا فکر می‌کنم تو این چیزا به یه مربی نیاز داری، چون یه‌کم ناامید کننده‌ای.»
بومگیو سرش رو تکون داد و چیزی زیر لب گفت.
«باید بلندتر بگی دارلینگ، نشنیدم چی گفتی.»
بومگیو با صدای بلندتر تکرار کرد: «گفتم می‌خوام برم لباس عوض کنم. یه دقیقه صبر می‌کنی؟»
«چرا؟ همین‌جوری‌ام قشنگی که.»
بومگیو پوزخند زد. «خیلی خوب لاس می‌زنی. لابد اکس‌هات عاشقش بودن.»
یونجون سعی کرد اخم نکنه.
اکس‌ها.
جمع بست.
در صورتی که اون فقط با سوبین بوده.
یونجون سرش رو تکون داد. «لاس نبود، واقعیت بود. من تو ماشینم، هر وقت آماده شدی بیا.»
و بدون اینکه چیز دیگه‌ای بگه، به سمت ماشین رفت. کمربندش رو بست و هم‌زمان با موزیکی که از بلندگوهای ماشین پخش می‌شد شروع کرد به زمزمه‌کردن. سعی کرد حساب کنه تا وقتی پدرش برگرده چقدر وقت دارن، چهار ساعت باید براشون کافی میبود.
پنج تا آهنگ گذشته بود که بومگیو برگشت، با یه شلوار جین سرمه‌ای تیره و یه تیشرت سفید ساده که توی شلوارش زده بود، یه پیراهن کرمی اورسایز هم روی تیشرتش پوشیده بود. هم‌زمان که یونجون ماشین رو به حرکت درآورد باد از پنجره موهای تیره‌ش رو بهم ریخت.
«خوشگل شدی.» یونجون گفت و صدای ضبط رو کم کرد.
بومگیو از گوشه چشم بهش نگاه کرد. «اینو گفته بودی.»
«خب بازم میگم. راستی نمی‌خوام بکشمت، می‌دونی که؟»
«می‌دونم. فکر کنم قبلا به این نتیجه رسیدیم که قاتل سریالی نیستی.»
یونجون بلند خندید. راهنما زد و رفت تو لاین بعدی. «منظورم این بود که قرار نیست بخاطر رانندگیم بمیری، پس یه‌کم راحت بشین.»
سر یه چراغ قرمز وایساد و برای لحظه‌ای سمت بومگیو برگشت. بومگیو با تعجب پلک زد و بعد کمی دستش رو، روی دستگیره‌ی شل کرد.
«شب مهمونی هم محکم به در چسبیده بودی، انگار جونت بهش بسته‌ست.»
یونجون اینو گفت و وقتی چراغ سبز شد، پا روی گاز گذاشت.
«حتی اونم فهمیدی؟»
«من همه چیزو می‌فهمم.»
«فکر کنم کم‌کم دارم باورش می‌کنم. داریم کجا می‌ریم؟»
«خودت می‌فهمی.»
بومگیو چیزی زیر لب غر زد – که یونجون فهمید زیاد این کارو می‌کنه – بعد با رادیو ور رفت.
چند دقیقه بعد، جلوی کافه‌ای بودن که جی‌پی‌اس با مهربونی اونا رو به اونجا رسونده بود؛ اسمش Clay Cafe بود.
وقتی از ماشین پیاده شدن، بومگیو با تردید گفت:
«اِمم، این‌جور جاها رزرو نمی‌خوان؟»
«شاید.» شونه بالا انداخت، کلیداش رو تو هوا پرت کرد و بعد گذاشت توی جیبش و به سمت بومگیو اومد.
«رزرو کردی؟»
«نه.» دست بومگیو رو گرفت و کشید سمت ورودی.
داخل کافه خنک بود و بوی غذا و خاک باهم قاطی شده بود. ترکیب عجیبی بود ولی یه‌جورایی با فضا می‌خوند. یه فضای کوچیک برای پذیرش اونجا بود که به یک آشپزخونه‌ی اوپن وصل می‌شد، جایی که یونجون تونست صدای جلز و ولز گوشت توی ماهیتابه رو بشنوه. پشت میز پذیرش، یه دختر هم‌سن خودشون ایستاد بود.
«همین‌جا بمون.»
«صبر کن، کجا داری میری؟ تنهام نذار. من باید چی‌کار کنم؟»
«فقط وایسا و خوشگل باش.» یه چشمک بهش زد، منتظر جوابش نموند و تند رفت سمت اون دختر که داشت چندتا برگه رو بررسی میکرد.
«سلام.»
دختر وقتی صدای یونجون رو شنید، سرش رو بالا آورد. یه تیکه موی صورتی‌‌رنگ – نه اونی که بومگیو دوست داشت – جلوی چشمش افتاده بود، که با دیدن یونجون سریع کنار زد.
«سلام.» رسمی جواب داد. «کمکی ازم برمیاد؟»
یونجون روی پیشخون خم شد. «می‌تونم یه میز برای دو نفر داشته باشم؟»
«البته.» دختر دوباره نگاهی به برگه‌ها انداخت و صفحه دوم رو ورق زد. «اسمتون؟»
یونجون با خجالت پشت گردنش رو خاروند. «راستش... من اصلا رزرو نکردم، یعنی...»
دختر سرش رو بالا آورد. «متاسفم، فقط در صورتی می‌تونین وارد شید که رزرو کرده باشید.»
یونجون آه کشید. «می‌تونم یه چیزی بگم؟»
دختر ابروهاشو تو هم کشید ولی چیزی نگفت. یونجون با دست اشاره کرد که جلوتر بیاد و اونم با تردید نزدیک شد.
«اون پسری که اونجا وایساده رو می‌بینی؟ همون که موهاش قهوه‌ایه، شبیه یه خرس گمشده‌ست.» دختر با تعجب سر تکون داد ولی معلوم بود نمی‌دونه قضیه چیه. «اون دوست‌پسرمه، می‌دونم کیوته. ولی خب... امروز حسابی گند زدم.»
حالا دختر یه کم با دقت‌تر نگاش میکرد. «چی‌کار کردی؟»
یونجون نفسشو بیرون داد. «امروز روز شش ماهگی‌مونه. روز خاصیه، نه؟» دختر سر تکون داد. «ولی انقدر درگیر کار بودم که کلا یادم رفت.»
«اوه...» حالا فهمیده بود جریان چیه.
«آره، می‌دونم. خیلی افتضاحه. واقعا حس می‌کنم این مدت دوست‌پسر خوبی نبودم.»
دختر با دلسوزی نگاش کرد. «مطمئنم داری تلاشتو می‌کنی.»
«اون لیاقتش خیلی بیشتر از ایناست. حتی یادم نبود رزرو کنم.» یه نگاه درمونده بهش انداخت. «الانم باید برم بهش بگم که دروغ گفتم. می‌دونم کار درستیه ولی خب...»
داشت دقیق نگاهش میکرد تا ببینه نرم شده یا نه، تقریبا کارش گرفته بود. فقط لازم بود یه کم دیگه فشار بیاره.
«اولین دیتمون هم همین‌جا بود.» دستی به صورتش کشید، انگار واقعا ناراحت باشه. «فقط می‌خواستم یکم خاصش کنم. اه... ببخشید، الکی وقتتو گرفتم-»
برگشت که بره ولی دختر یه‌دفعه صداش کرد. «وایسا!»
با امید برگشت سمتش. دختر نفس عمیقی کشید و گفت: «یه لحظه صبر کن.»
بعد کسی رو به اسم آری رو صدا زد و برگشت سمت یونجون. «اسمت؟»
«چوی یونجون. دارلینگم هم که اون پشت وایساده اسمش بومگیوعه.»
لبخند کوچیکی رو صورت دختر نشست. «دارلینگت؟ کیوت.»
«چی شده؟»
یونجون و دختر موصورتی برگشتن و به دختری قدبلندتر با موهای کوتاه که منتظر جواب بود نگاه کردن. با پیش‌بندی که بسته بود و دفترچه یادداشتِ توی دستش، معلوم بود که گارسونه.
«آری، می‌تونی یه میز دو نفره ته باغ آماده کنی؟ این یکی از دوستامه.»
آری با سر تایید کرد و به دختر لبخند زد.
«باشه! الان برمی‌گردم.»
بعد هم رفت و اون دوتارو تنها گذاشت. دختر با نگاه مهربونی به رفتنش نگاه کرد و بعد برگشت سمت یونجون.
«خیلی خوش‌شانسی که من عاشق عشق و عاشقیم.»
یونجون لبخند معروفِ ورزشکاری‌ش رو تحویلش داد. «کاملا مشخصه. آری پارتنرته؟»
«از کجا-؟»
«میزتون آماده‌ست!» آری سرش رو از پشت در بیرون آورد و گفت: «هر وقت آماده بودین، می‌تونین بیاین.»
یونجون یه چشمک به دختر موصورتی زد و ادا درآورد که انگار زیپ دهنش رو کشیده، بعد بومگیو رو صدا زد.
بومگیو با نگرانی اون دوتا رو نگاه کرد. «بله؟»
«میزمون آماده‌ست.» یونجون گفت و دوباره دستش رو گرفت، بعد به سمت آری کشوندش. «بیا بریم.»
بدون مقاومت دنبال یونجون رفت. در به فضای بزرگی باز شد؛ ردیف‌های پر از میز و آدم‌هایی که نشسته بودن و در حالی که روی گلدون‌ها و ماگ‌ها نقاشی می‌کردن، با هم گپ می‌زدن. بعضی‌ها لابه‌لای کار، چیزی می‌خوردن ولی بیشتر تمرکزشون روی کارهاشون بود و فقط هر از گاهی با یه حرف بامزه از طرف دوستاشون می‌خندیدن.
سمت راست سالن، اتاقی پر از ظروف سفالی و قفسه‌های بلندِ رنگ دیده می‌شد. آری اونارو از اونجا رد کرد تا اینکه به باغ رسیدن. چندتا میز این‌ور اون‌ور زیر چترهای بژ رنگ گذاشته شده بودن و بیشترشون رو خانواده‌هایی گرفته بودن که بچه‌هاشون رو تماشا می‌کردن در حالی که روی چمن می‌دویدن یا توی زمین شنی بازی می‌کردن.
آری اونا رو به میز ته باغ، کنار یه درخت افرای قشنگ برد.
«بفرمایید.» با گذاشتن منوها روی میز گفت. «اگه اولین بارتونه که اینجایید، معمولا اول سفارش غذا می‌گیرن بعد می‌تونید برید وسایلی که می‌خواید رنگ بزنید رو انتخاب کنید. یه کم بهتون وقت میدم فکر کنین.»
لبخند زد و یونجون و بومگیو رو تنها گذاشت.
«چطوری میز گرفتی؟ فکر می‌کردم باید از قبل رزرو کرده باشی.»
«کی گفته رزرو نکردم؟»
«خودت گفتی!»
«می‌دونی چیه؟ حق با توعه.» یونجون منوی جلوی خودش رو باز کرد و شروع کرد به خوندن. «فقط یکم زرنگی کردم.»
«باهاش لاس زدی؟»
یونجون با تعجب نفسش رو بیرون داد. «تو قرار اولمون؟ هرگز!»
«باورکردنی نیستی!»
یونجون شونه‌ای بالا انداخت. «همیشه بهم می‌گن. ولی در جواب سوالت، نه، لاس نزدم. راه‌های دیگه‌ای هم هست برای اینکه به خواسته‌ت برسی.»
بومگیو سر تکون داد و منو رو برداشت. «فقط واسه آدمایی مثل تو جواب میده. تو چی می‌خوای سفارش بدی؟»
یونجون ابروهاشو بالا برد. «آدمایی مثل من؟ راستش من میگم یه پیتزا بگیریم.»
بومگیو از بالای منو نگاهی بهش انداخت. «آره، آدمایی مثل تو. پیتزا هم اوکیه، فقط خواهشا با آناناس نه.»
چند دقیقه‌ای درباره‌ی پیش‌غذا و نوشیدنی بحث کردن تا اینکه یونجون آری رو صدا زد تا سفارش بدن.
بعد از سفارش، یونجون بلند شد و دستش رو به سمت بومگیو گرفت. «بیا بریم وسیله‌مون رو انتخاب کنیم، تو هم می‌تونی برام توضیح بدی منظورت از آدمایی مثل من چیه.»
بومگیو نگاه خاصی بهش انداخت که یونجون نتونست معنی‌ش رو بفهمه، ولی دستش رو گرفت و با هم به داخل برگشتن. اتاق پر بود از ظرف‌های سرامیکی ساده. کاسه، لیوان، بشقاب، گلدون و کلی چیز دیگه تو اندازه‌های مختلف.
بومگیو یه بشقاب برداشت و درحالی که اونو توی دستش می‌چرخوند، پرسید: «چرا اینجا رو انتخاب کردی؟ فکر نمی‌کردم اهل این چیزا باشی.»
«به‌نظر حافظه‌ت خوب کار نمیکنه.»
بومگیو با تعجب نگاهشو از بشقاب گرفت.
یونجون گلدون رو روی زمین گذاشت و همون‌طور به قسمت لیوان‌ها می‌رفت، توضیح داد: «اون شب، همون شب مهمونی. گفتی قشنگ‌ترین کاری که یه نفر تو رابطه برات کرده این بوده که برات یه ماگ سرامیکی درست کرده. پس...» یه ماگ گرد و نسبتا بزرگ برداشت و جلو صورت بومگیو تکونش داد. «منم اینجام که برات یه ماگ درست کنم.»
بومگیو دوباره با همون نگاه خاصش بهش زل زد، یا نمی‌فهمید داره چی می‌شنوه یا باورش نمی‌شد.
در نهایت فقط گفت: «خیلی با اون چیزی که تصور می‌کردم فرق داری.» و یه گلدون سایز متوسط انتخاب کرد، بعد به بخش انتخاب رنگ رفتن.
«چرا گلدون؟ و اینکه من فرق دارم با اون چیزی که از آدمایی مثل من تو ذهنت داشتی؟»
بومگیو شونه‌ای بالا انداخت و رنگ‌ها رو نگاه کرد. «می‌خوام برای گل‌ها یه گلدون داشته باشم… و آره، فرق داری.»
«اینا رو باید حدود سه هفته بعد بیایم بگیریم. گل‌ها تا اون‌موقع خشک شدن.»
بومگیو پلک زد. «واقعا؟ خب، ناراحت‌کننده‌ست. احتمالا مامانم باید یه گلدون داشته باشه.»
یه رنگ صورتی مرجانی برداشت، بعدشم سفید و آبی. یونجون فقط قهوه‌ای و مشکی برداشت. با هم رفتن سمت میزی که پر بود از مداد و ابزارای دیگه. بعد از اینکه فهمیدن استفاده از شابلون سخت می‌شه، فقط دو تا مداد و یه پاک‌کن انتخاب کردن. چند تا قلم‌مو هم برداشتن.
وقتی برگشتن سر میز، نوشیدنی‌هاشون آماده بود. بومگیو یه لیموناد داشت و یونجون آیس آمریکانو. دو تا کاسه آب هم برای خیس کردن قلم‌موهاشون، روی میز گذاشته شده بود.
یونجون بعد از خوردن یه جرعه از نوشیدنیش، پرسید: «راستی منظورت از "آدمایی مثل من" چی بود؟»
لحن بومگیو هنوز تو ذهنش می‌چرخید و ول‌کن نبود.
بومگیو کمی از نوشیدنیش خورد، داشت فکر میکرد چی بگه.
«آدمایی که جمعیت براشون راه باز می‌کنه، آدمایی که خورشید براشون می‌تابه و گل‌ها واسه‌شون شکوفه می‌زنن، آدمایی که اگه به کسی بگن بپر، اون طرف می‌پرسه چقدر بلند؟ آدمایی که انگار رنگ طلایی برای توصیف حضورشون ساخته شده. آدمایی که…» جمله‌ش نصفه موند، دنبال کلمه می‌گشت. «آدمایی مثل تو.»
کم پیش می‌اومد که یونجون حرفی برای گفتن نداشته باشه، ولی الان واقعا نمی‌دونست چی بگه.
صورت بومگیو سرخ شد و با خجالت سرش رو پایین انداخت، برای اینکه خودش رو مشغول کنه، با مدادش شروع کرد چیزی روی گلدون بکشه.
برای اینکه بحث رو عوض کنه پرسید: «راستی هنوز نگفتی چطوری آدرس خونه بابامو پیدا کردی.»
ذهن یونجون هنوز درگیر جمله‌های قبلی بومگیو بود، ولی به‌خاطر اون، خودش رو مجبور کرد که بحث رو ادامه بده. «رفتم خونه‌ی داداشت، اونم آدرس رو داد.»
بومگیو با تعجب سرش رو بلند کرد. «داداشمو دیدی؟»
«آره، خیلی آدم جالبی بود.»
بومگیو با مدادش روی گلدون ضربه می‌زد. «با کسی بود؟»
«نه، به‌نظر تنها بود.»
«هوم، عجیبه.»
یونجون مدادشو برداشت و شروع کرد به کشیدن. «معمولا با کسیه؟»
«آره، راستش یه دخترباز واقعیه.»
ابروهای یونجون با تعجب بالا پرید.
بومگیو سریع گفت: «دوستش دارم، ولی خب واقعا اینطوریه. هنوز باورم نمی‌شه انقدر زود داداشم رو دیدی. اصلا همچین چیزی تو برنامه‌م نبود.»
یونجون بخاطر صداقتش لبخندی زد. سعی میکرد تصویری که تو ذهنشه رو بکشه. «دوست دارم که انقدر رک و راست حرف می‌زنی. راستی، گفت بهت بگم دلقکی.»
بومگیو پوزخند زد. «لوزر.» بعد پرسید: «تو خواهر یا برادری داری؟»
«یه داداش بزرگتر.»
نصفِ حقیقت.
بومگیو با تعجب پرسید: «اسمش چیه؟»
«یونگ‌سِنگ.»
واقعیت.
«با هم صمیمی‌این؟»
«دیگه نه.»
دوباره نصفِ حقیقت.
بومگیو مکث کرد. نمی‌دونست چی باید بگه. «اوه... متاسفم.»
یونجون سریع موضوع رو عوض کرد. «نامادریت خیلی مهربون به نظر می‌رسید.»
بومگیو یه اشتباه رو از روی گلدونش پاک کرد و بعد آهی کشید. «آره، واقعا مهربونه. همین باعث می‌شه احساس گناه کنم.»
«چرا؟»
سکوت طولانی‌ای بینشون افتاد. می‌تونست حدس بزنه که بومگیو داره سبک‌سنگین می‌کنه چقدر از زندگی‌ش رو بگه. برای اینکه بهش فشار نیاره ساکت موند و به طراحی روی ماگش ادامه داد.
بالاخره بومگیو به حرف اومد. «فقط چون بابام از مامانم جدا شد… یه حس گناه دارم. آخه زنش الان شبیه اون نامادری‌های بدِ توی کارتونای دیزنی نیست. حتی مهربون هم هست.»
یونجون حدس می‌زد پشت این حرفا چیزای بیشتریه.
«اون سه‌تا بچه، بچه‌های اون خانوم و باباتن؟»
بومگیو سرش رو تکون داد. «من بهشون میگم هیولا ولی خب به نظرم باحالن. فقط یه خورده برام عجیبه، چون همیشه تو خانواده خودم بچه کوچیکه بودم، ولی از اینا بزرگترم، حس می‌کنم مسئولیت‌هام فرق کرده.» چند لحظه فکر کرد و بعد ادامه داد: «می‌دونم فقط ناتنی‌ان، ولی نمی‌دونم اگه یه نفر بهشون آسیب بزنه چی می‌شه. فکر کنم دیوونه شم.»
صداقت توی صدای بومگیو باعث شد نفس یونجون بند بیاد.
برای لحظه‌ای، اونجا تو کافه کنار بومگیو نبود، برگشته بود به سیزده سالگیش، وقتی تو اتاق تاریکش کنار برادری که سعی داشت گریه‌هاش رو آروم کنه، نشسته بود.
-ˋˏ༻❁༺ˎˊ-
«جون، لطفا گریه نکن.» داداشش آروم گفت. «ببین، تو گریه کنی، سوبینم گریه می‌کنه.»
توی یه روز عادی شاید این حرف کافی بود تا دیگه گریه نکنه، ولی وقتی اون موقع به داداشش نگاه میکرد...
«ببخشید...» با گریه گفت و سعی کرد اشک‌هاشو پاک کنه.
صدای یه هق‌هق کوچیک پشت سرش نشون می‌داد سوبین هم نزدیکه گریه کنه.
«نه نه، معذرت نخواه.» داداشش زمزمه کرد و طوری خودش رو جابهجا کرد که سر یونجون روی گردنش باشه. یونجون بعدا فهمید که اینکارو کرده بود تا صدای گریه‌ش رو خفه کنه.
«این تقصیر تو نیست.»
«پس تقصیر کیه؟» با ناامیدی پرسید، دلش می‌خواست بفهمه چرا باباش اینطوری رفتار می‌کنه.
«هیچکس جون. این فقط... زندگی ما اینجوریه.»
«چرا مامان جلوش واینمیسته؟»
«نمی‌تونه.»
«پس باید از اینجا بریم.» با بغض گفت و لباس داداششو محکم گرفت. «من، تو و بینی می‌ریم.»
از گوشه چشم دید که سوبین با هیجان سر تکون می‌داد.
«این کار اینقدر راحت نیست جون. تو به اندازه کافی باهوشی که اینو بدونی.»
می‌دونست.
«من فقط می‌خوام این تموم بشه. به خودت نگاه کن...» آروم گفت.
داداشش نفس عمیقی کشید و عقب رفت تا یونجون تو چشماش نگاه کنه.
«نگران من نباش. باشه؟ می‌خوام دیگه نگران من نباشی. دارم اینکارو می‌کنم که بابا تمرکزش رو روی من بذاره، نه تو. هزار بارم بشه انجام میدم تا تو سالم بمونی.»
«هنوزم نمی‌فهمم.» یونجون جواب داد، مژه‌هاش بخاطر اشک بهم چسبیده بود. «تو همیشه می‌گی این کار برای منه. چرا داری این کارو برای من می‌کنی؟»
«چون من داداش بزرگترتم، جون.» با لبخند غمگین دستش رو بالا آورد و اشکاش رو پاک کرد. «من به دنیا اومدم که از تو محافظت کنم.»