The last bell

The last bell

Moon goddess



سال 1997 بود، در شهر نسبتا کوچکی قانونی قدیمی وجود داشت؛ قانونی که هیچ‌کس دقیقاً نمی‌دانست از چه زمانی به وجود آمده، اما همه آن را رعایت می‌کردند.


بعد از ساعت یازده شب، هیچ‌کس حق نداشت به کلیسای قدیمی نزدیک شود. حتی پس از شنیده شدن آخرین صدای ناقوس، قدم گذاشتن داخل کلیسا ممنوع بود.


دلیلش افسانه‌ای بود که سال‌ها میان مردم شهر دهان‌به‌دهان می‌چرخید؛ افسانه‌ای درباره‌ی کلیسایی که هر چند وقت یک‌بار، یکی از ساکنان شهر را انتخاب می‌کرد.


کسی نمی‌دانست انتخاب بر چه اساسی انجام می‌شود. فقط می‌دانستند وقتی نوبت کسی برسد، یک زنگ کوچک برنزی شبانه مقابل خانه‌اش گذاشته خواهد شد؛ نشانه‌ای که به او می‌گفت تا پیش از طلوع، باید خودش را به کلیسا برساند.


البته همه‌ی مردم این داستان را باور نداشتند. بعضی‌ها می‌گفتند این فقط افسانه‌ای قدیمی‌ست که نسل به نسل بزرگ‌تر شده و هیچ حقیقتی پشت آن نیست. اتفاقاتی را هم که برای انتخاب‌شده‌های سال‌های گذشته افتاده بود، با دلایل مختلف توضیح می‌دادند؛ بیماری، حادثه یا حتی اتفاقاتی که هیچ‌وقت دلیل مشخصی برایشان پیدا نشد.


اما عده‌ای دیگر آن‌قدر به افسانه باور داشتند که حتی شنیدن اسم کلیسا بعد از تاریکی هوا برایشان کافی بود تا سکوت کنند. آن‌ها می‌دانستند اگر روزی زنگ کوچک پشت در خانه‌شان ظاهر شود، دیگر جایی برای نادیده گرفتن آنچه در انتظارشان است وجود ندارد.


هرکس در این شهر، دیر یا زود، خودش را برای شنیدن صدای آن زنگ آماده کرده بود.


فقط هیچ‌کس نمی‌دانست وقتی آن زنگ به صدا دربیاید، چه چیزی در انتظار صاحبش خواهد بود.



یه پسر تازه به اون شهر نقل مکان کرده بود؛ پسری که حالا حدود چهار ماه می‌شد در اونجا زندگی می‌کرد.

توی همین مدت کوتاه، با بیشتر همسایه‌ها و مردم شهر جور شده بود. هر وقت کسی کمکی لازم داشت، تا جایی که می‌تونست دست رد به سینه‌ش نمی‌زد؛ برای پیرزن‌های محله خرید می‌کرد، به مردهای مسن برای جابه‌جا کردن وسایل سنگین کمک می‌کرد. 


همین رفتار صمیمی و چهره‌ی خوش‌برخوردش باعث شده بود خیلی زود بین مردم جا بیفته و همه دوستش داشته باشن.

نیکی قدبلند و خوش‌قیافه بود و خب، معلوم بود که دخترای جوون شهر هم ازش خوششون بیاد. توی این چهار ماه، چند نفرشون با بهونه‌های مختلف سعی کرده بودن بهش نزدیک بشن؛ بعضیاشون هم اصلاً نمی‌تونستن علاقه‌شون رو پنهون کنن.

اما نیکی علاقه‌ای به هیچ‌کدوم نداشت و چند بار محترمانه پیشنهادشون رو رد کرده بود.

با این حال، یه مدتی بود که حواس نیکی پیش یه نفر دیگه می‌رفت.

حدود سه ماه بود که سعی می‌کرد به یه پسر نزدیک بشه؛ پسری که هر بار نیکی رو می‌دید، انگار فقط دنبال یه بهونه بود که زودتر حرفشون رو تموم کنه و ازش فاصله بگیره.

کمتر کسی توی شهر باهاش رفت‌وآمد داشت و بیشتر مردم ترجیح می‌دادن فاصله‌شون رو باهاش حفظ کنن. خود هیسونگ هم انگار مشکلی با این موضوع نداشت؛ بیشتر وقت‌ها تنها بود و تا جایی که می‌تونست خودش رو از جمع‌ها دور نگه می‌داشت.

ولی همین رفتار باعث شده بود نیکی بیشتر کنجکاو بشه.

هرچی هیسونگ بیشتر سعی می‌کرد ازش فاصله بگیره، نیکی بیشتر دلش می‌خواست بفهمه چرا

هر بار از کنارش رد می‌شد، نیکی سعی می‌کرد سر صحبت رو باز کنه. گاهی براش چیزی می‌برد، گاهی به یه بهونه خودش رو به کلیسا می‌رسوند و گاهی هم فقط سعی می‌کرد چند دقیقه بیشتر کنارش بمونه..

ولی هیسونگ همیشه یه جوری از دستش فرار می‌کرد.

نیکی هم بی‌خیال نمی‌شد.

شاید خودش هم هنوز نمی‌فهمید چرا این‌قدر دلش می‌خواست به پسری نزدیک بشه که حتی حاضر نبود چند دقیقه بیشتر باهاش حرف بزنه.


از طرف دیگه، یه چیز دیگه هم مدتی بود ذهنش رو درگیر کرده بود؛ همون افسانه‌ی قدیمی شهر.


هر بار درباره‌ش از مردم سؤال می‌کرد، یا جواب درست‌وحسابی نمی‌گرفت یا با حرف‌های عجیب‌تری روبه‌رو می‌شد.

بعضیا می‌گفتن بهتره درباره‌ی کلیسا سؤال نکنه.

بعضیا هم فقط ساکت می‌شدن.

یه عده هم با اطمینان از قانونی حرف می‌زدن که نیکی هنوز نمی‌تونست باورش کنه!

برای نیکی، همه‌ی اینا فقط یه خرافه‌ی قدیمی بود؛ داستانی که سال‌ها بین مردم چرخیده و با گذشت زمان اون‌قدر بزرگ شده بود که حالا خیلی‌ها باورش کرده بودن.


…


یه عصر پاییزی، نیکی رفت توی حیاط پشتی خونه‌ش تا یه کم از شلوغی روز فاصله بگیره و کتاب مورد علاقه‌ش رو بخونه.

هوا خنک بود و باد آرومی بین شاخه‌های درختا می‌پیچید. چند تا صندلی چوبی گوشه‌ی حیاط گذاشته بود و یکی از اون‌ها رو انتخاب کرد.

کتاب رو از همون جایی که دفعه‌ی قبل گذاشته بود باز کرد و شروع کرد به خوندن.

چند دقیقه بیشتر نگذشته بود که صدای آشنایی از حیاط خونه‌ی کناری اومد.


-می‌دونی فکر کنم من این کتاب رو بیشتر از چهار بار خوندم.


نیکی نگاهش رو از کتاب گرفت و سمت صدا برگشت

مادر اِلین، همسایه‌ی پیرش، کنار باغچه ایستاده بود و داشت به گل‌هایی که خیلی با حوصله ازشون مراقبت می‌کرد آب می‌داد.

نیکی از همون روزای اولی که به شهر اومده بود باهاش صمیمی شده بود. گاهی براش خرید می‌کرد، توی کارای خونه کمکش می‌کرد و اگه چیزی خراب می‌شد، تا جایی که می‌تونست درستش می‌کرد.

اِلین هم هر چند وقت یه بار دعوتش می‌کرد خونه‌ش برای ناهار یا شام. بعضی شب‌ها هم ساعت‌ها کنار هم می‌نشستن و درباره‌ی کتاب‌ها، خاطرات قدیمی شهر و مادر اِلین یا اتفاقات روزمره حرف می‌زدن.

حتی یه بار به نیکی گفته بود که اون رو مثل پسری می‌دونه که هیچ‌وقت نداشته و ازش خواسته بود مادر صداش کنه.

نیکی اولش یکم خجالت کشیده بود، ولی کم‌کم خودش هم بهش عادت کرده بود.


- پس شما هم دوستش داشتین؟


اِلین خندید و سرش رو تکون داد.


-معلومه. ولی تو هنوز نصفش رو هم نخوندی. کلی اتفاق جالب مونده.


نیکی ابروهاش رو بالا انداخت.


- خب، حالا بیشتر کنجکاوم کردین!


-قرار نیست چیزی بهت بگم. بذار خودت بخونیش و از فهمیدن چیزای جدید لذت ببری.


نیکی خندید و دوباره سرش رو انداخت روی کتاب؛


اِلین بعد از آب دادن آخرین گلدون، آب‌پاش رو کنار گذاشت و رفت داخل خونه.

چند لحظه بعد با یه سبد کوچیک و دو تا میل بافتنی برگشت. روی صندلی گهواره‌ای گوشه‌ی حیاط نشست و بافتنی نیمه‌کاره‌ش رو از توی سبد درآورد.

نیکی چند صفحه‌ی دیگه خوند، ولی سؤال قدیمیش هنوز توی ذهنش بود.


بالاخره کتاب رو روی پاش گذاشت.


- مادر جان، می‌تونم یه چیزی بپرسم؟


اِلین سرش رو تکون داد و همچنان مشغول بافتن بود.


- چرا آدمای کمی با هیسونگ دوستن؟ چرا بیشتر مردم ازش بد می‌گن؟


دست اِلین برای چند لحظه از حرکت ایستاد.

بعد دوباره شروع کرد به بافتن.


-پسر جون چرا انقدر گیر دادی به اون؟


نیکی یکم جا خورد.


-نکنه عاشقش شدی؟


نیکی سریع صاف نشست.


- نه نه فقط.. کنجکاوم درباره‌اش.


اِلین لبخند زد.


-آه، من می‌دونم این کنجکاوی آخرش قراره به کجا برسه.


نیکی با تعجب نگاهش کرد.


- به کجا برسه؟


اِلین سرش رو به طرف او چرخوند و از بالای عینکش نگاهش کرد.


-اینکه بیشتر عاشقش بشی.


نیکی جوابی نداشت.

دوباره به پشتی صندلی تکیه داد و نگاهش رو به آسمان خاکستری دوخت.

یعنی قرار بود هیسونگ تا آخر همین‌طور نادیده‌اش بگیره؟

یعنی واقعاً چیزی که نسبت به هیسونگ داشت عشق بود؟ یا فقط کنجکاوی و وابستگی؟

خودش هم نمی‌تونست بفهمه.

اِلین وقتی دید نیکی دوباره رفته توی فکر، ازش پرسید.


-تا حالا عاشق نشدی، نه؟


نیکی فقط سرش رو به نشونه‌ی نه تکون داد.


-پس هنوز نمی‌تونی نمی‌فهمی.


چند لحظه ساکت موند و دوباره ادامه داد.


-ولی زیاد به هیسونگ نزدیک نشو. شاید برات خوب نباشه پسر.


نیکی چند ثانیه نگاهش کرد.


- چرا همه این‌قدر ازش بدشون میاد؟


-چون اون نگهبان اون کلیساست.


نیکی با کلافگی دستی پشت گردنش کشید.


- باز همون خرافات قدیمی؟


این بار اِلین جدی نگاهش کرد.


-نیکی،اونا خرافات نیستن.


میل‌ها توی دستش آروم گرفتن.


-هرچی درباره‌ی اون کلیسا شنیدی هم دروغ نیست.


- ولی مادر جان، هیسونگ فقط یه نگهبانه. تقصیری نداره..


زن آهی کشید.

-مردم ازش بدشون میاد چون باور دارن اونایی رو که انتخاب می‌شن، رو راهنمایی می‌کنه تا خودشون رو به کلیسا برسونن؛


- واسه همینه که می‌خوام کنارش باشم.


-از دستِ شما جوون‌ها..


دوباره شروع کرد به بافتن.


-فقط یه چیزی رو یادت باشه؛ توی هر چیزی دخالت نکن. تا وقتی خود هیسونگ اجازه نداده، زیادی بهش نزدیک نشو.


نیکی دهن باز کرد تا چیزی بگه اما پیرزن وسط حرفش پرید.


-من نمی‌خوام آخرش اشکات رو ببینم. شاید اون موقع دیگه منم پیشت نباشم.


- لطفا اینجوری حرف نزنین، شما هیچ‌جا نمیرین. قول می‌دم اگه یه روزی گریه‌ام گرفت نمیذارم شما ببینین.


زن لبخند بزرگی زد و هر دو دوباره مشغول کار خودشون شدن.

نیم ساعتی گذشت که اِلین از جاش بلند شد


-نیکی، من می‌رم داخل. اگه دوست داشتی بیا، جاجانگ‌میون درست کردم.


- خیلی ممنونم، ولی می‌شه یه مقدارش رو بدین تو خونه بخورم؟


اِلین سرش رو تکون داد و داخل خونه شد.

از همون اول هم می‌دونست نیکی قراره چی کار کنه، برای همین کمی بیشتر از حد معمول غذا داخل ظرف کشید.

چند دقیقه بعد دوباره وارد حیاط شد و به سمت حیاط نیکی رفت. بین دو حیاط، نرده‌ی کوتاه و ساده‌ای قرار داشت که فقط مرزشون رو از هم جدا می‌کرد.

اِلین ظرف رو از روی نرده به سمت نیکی گرفت.

نیکی سریع از جاش بلند شد و جلو رفت. ظرف رو گرفت و نگاهی بهش انداخت.


- این خیلی زیاده که..


اِلین سعی کرد لبخندشو کنترل کنه


-خب به اندازه‌ی دو نفر کشیدم.


- دو نفر..؟


اِلین چیزی نگفت. فقط پشتش رو به نیکی کرد و همون‌طور که به سمت خونه‌ش می‌رفت،


-برو به سلامت،مراقب خودت باش.


نیکی لبخند دندون نمایی زد، بعد کتابش رو برداشت و وارد خونه شد.

چند دقیقه بعد لباسش رو عوض کرد، ظرف غذا رو داخل یه کیسه گذاشت و از خونه بیرون زد.

خونه‌ی هیسونگ حدود هفت دقیقه با خونه‌ی نیکی فاصله داشت.

وقتی به خونه رسید، زنگ در رو زد. چند ثانیه منتظر موند و دوباره زنگ رو فشار داد.

بالاخره در باز شد.

هیسونگ پشت در ایستاده بود؛ موهاش به‌هم‌ریخته روی پیشونیش ریخته بود و لباس راحتی تنش بود. یقه‌ی لباسش کمی باز مونده بود و بخشی از استخوان ترقوه‌ش دیده می‌شد.

نیکی برای لحظه‌ای مکث کرد، آب دهنشو قورت داد و سعی کرد عادی باشه.


- هی، چطوری؟ یه چیزی آوردم که با هم بخوریم-


کیسه رو کمی بالا گرفت.

هیسونگ با تعجب بهش نگاه کرد


+لازم نبود چیزی بیاری.


- یعنی می‌گی این همه راه رو برگردم و حتی اجازه نمی‌دی بیام تو؟


هیسونگ لب پایینش رو بین دندون‌هاش گرفت و چند لحظه ساکت موند.

بعد بالاخره از جلوی در کنار رفت.


+بیا تو


نیکی لبخند کوچیکی زد و آروم وارد خونه شد.

از همون ورودی، پله‌ها سمت بالا می‌رفتن. سمت چپ ورودی، پذیرایی قرار داشت و انتهای همون فضا به آشپزخونه می‌رسید.

خونه ساده و مرتب بود؛ بیشتر وسایلش سفید و مشکی بودن و نور کمی داخل فضا پخش شده بود. چراغ اصلی خاموش بود و فقط نور زرد و کم‌رنگ یکی از چراغ‌های کنار پذیرایی و نور آشپزخونه، اتاق رو روشن می‌کرد.

با این حال، خونه سرد و بی‌روح به نظر نمی‌رسید؛ وسایل با دقت سر جاشون قرار گرفته بودن و همه‌چیز تمیز و مرتب بود.

هیسونگ در رو بست و پشت سر نیکی به سمت پذیرایی رفت.


+هرجا خواستی بشین.


بعد به سمت آشپزخونه رفت.

دو تا بشقاب از کابینت برداشت، دو جفت چاپستیک و دو لیوان هم روی میز گذاشت و از یخچال دو بطری سوجو بیرون آورد.

نیکی روی کاناپه نشست، ظرف غذا رو از داخل کیسه درآورد و روی میز گذاشت.

هیسونگ هم برگشت و وسایل رو روی میز چید. بعد خودش روی مبل تک‌نفره‌ی روبه‌روی نیکی نشست.


نیکی در ظرف رو باز کرد و کمی از غذا داخل بشقاب‌ها کشید. یکی از بشقاب‌ها رو به سمت هیسونگ گرفت.

هیسونگ نگاهی بهش انداخت و بشقاب رو گرفت.

هر دو شروع به خوردن کردن.

چند دقیقه در سکوت گذشت. پسر کوچیک‌تر بالاخره سکوت رو شکست.


- داشتی چی‌کار می‌کردی؟


+هیچی


هیسونگ بدون اینکه نگاهش کنه، جواب داد.


- چرا هیچ‌وقت باهام حرف نمی‌زنی؟


+درباره‌ی چی باید حرف بزنم؟


نیکی شونه‌ای بالا انداخت.


- هرچی، دوست دارم..


هیسونگ نگاهش کرد و وسط حرفش پرید.


+دوست داری چی؟چرا این‌قدر می‌خوای بهم نزدیک بشی؟ چرا دست از سرم برنمی‌داری، نیکی؟


نیکی چاپستیک‌ها رو توی دستش چرخوند و چند لحظه به بشقابش خیره موند، دوباره به چشم‌های پسر نگاه کرد


- شاید چون دوستت دارم. می‌خوام بیشتر بشناسمت هیسونگ.


یکی از ابروهای هیسونگ بالا رفت.


+یعنی چی دوستم داری؟


نیکی بشقابش رو روی میز گذاشت و کمی جلو اومد


- دارم می‌گم عاشقتم، هیسونگ. چی رو نمی‌فهمی؟


همین که جمله از دهنش بیرون اومد، نیکی تازه فهمید چه گندی زده و دقیقا چی گفته. حتی خودش هم هنوز مطمئن نبود این حسی که نسبت به هیسونگ داشت واقعا عشق بود یا نه.

دستش رو پشت گردنش کشید و نگاهش رو از هیسونگ دزدید. برای چند ثانیه هیچ چیزی نگفت؛ انگار خودش هم نمی‌دونست باید حرفی که زده رو پس بگیره یا بذاره همون‌جا بمونه.


هیسونگ هم به حرکاتش نگاه کرد.

هنوز نمی‌تونست چیزی که نیکی می‌گفت رو هضم کنه.

یعنی چی عاشقش شده؟

هیسونگ این همه مدت سعی کرده بود ازش فاصله بگیره. سعی کرده بود زیاد باهاش حرف نزنه، بهش نزدیک نشه و کاری نکنه که نیکی بیشتر بهش وابسته بشه.

که اخر نیکی همچین حرفی بزنه؟ یعنی تمام تلاش‌هاش به باد رفته بود؟

حالا باید چی کار می‌کرد؟ چی باید جواب می‌داد؟

باید به نیکی می‌گفت که این حس یک‌طرفه نیست؟

یا بهتر بود چیزی نمی‌گفت؟

چون اگر اعتراف می‌کرد، فقط باعث می‌شد نیکی بیشتر بهش نزدیک بشه؛ و این دقیقا چیزی بود که هیسونگ ازش می‌ترسید.

نیکی بالاخره نگاهش رو به صورتِ هیسونگ داد. نمی‌تونست بفهمه هیسونگ توی سرش چی می‌گذره.


- نمی‌خوای چیزی بگی؟


هیسونگ سرش رو تکون داد تا از فکرهاش بیرون بیاد.


+چی می‌خوای بگم؟


- نمی‌دونم.


پسر نگاهش رو از نیکی گرفت و به زمین خیره شد.

ولی نیکی هنوز نگاهش می‌کرد.

بعد از چند ثانیه؛


- ببخشید.. خیلی یهویی بهت گفتم. قرار نبود امشب همچین چیزی بگم.


هیسونگ چیزی نگفت.

فقط صدای نفس‌های آرومش توی سکوت خونه شنیده می‌شد.


+نیکی… می‌شه تنهام بذاری؟


سرش رو تکون داد و از جاش بلند شد.


- اگه خواستی حرف بزنی، بهم پیام بده.


چشمش به دفترچه و خودکاری افتاد که از قبل روی میز بودن. دفترچه رو برداشت، یه صفحه ازش کند و شماره‌ش رو روی کاغذ نوشت.

کاغذ رو جلوش گذاشت.

هیسونگ بدون اینکه بهش نگاه کنه، فقط هومی زیر لب گفت.

نیکی به سمت در رفت.

قبل از اینکه بیرون بره، یک لحظه برگشت و نگاهش کرد؛ اما چیزی نگفت.

بعد از خونه خارج شد و در رو پشت سرش بست.

هیسونگ موند و سکوت خونه؛ سکوتی که حالا با فکرهای خودش بیشتر از همیشه سنگین شده بود.


Report Page