The Vermilion Mask

သွေးရောင်လွှမ်းသော မျက်နှာဖုံး

လေထုလို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ အငွေ့အသက်

လောကကြီးမှာ လူသားတိုင်းက မိမိတို့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ မမြင်ရတဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေကို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ တပ်ဆင်ထားတတ်ကြပါတယ်။ ဒီမျက်နှာဖုံးတွေက တစ်ခါတစ်ရံမှာ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ဖြစ်ပေမယ့် တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ မိမိရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အနှစ်သာရကို ဖျက်ဆီးပစ်တတ်ကြပါတယ်။ ဒီသဘောတရားကို အခြေခံပြီး ဖန်တီးထားတဲ့ ကာတွန်းရုပ်ရှင် ဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှောင်ထုနဲ့ အလင်းရောင် ရောယှက်နေတဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းက စွမ်းအားကို လိုချင်တပ်မက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတတ်တဲ့ ကြေကွဲဖွယ်ရာ အကျိုးဆက်တွေကို ပီပြင်စွာ ရေးဆွဲပြသထားပါတယ်။ ကြည့်ရှုသူတိုင်းကို ရင်ခုန်စေမယ့် တိုက်ခိုက်ခန်းတွေ ပါဝင်ပေမယ့် ဒီတိုက်ခိုက်မှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ရှာဖွေခြင်းဆိုတဲ့ ဒဿနတွေ ကိန်းအောင်းနေပါတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ မှုန်မှိုင်းတဲ့ အငွေ့အသက်နဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို ထင်ဟပ်စေမယ့် တေးဂီတတွေ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ ဒီဖန်တီးမှုက ရိုးရှင်းတဲ့ ရုပ်ရှင်တစ်ခုအဖြစ်ကနေ ကျော်လွန်ပြီး လူသားတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်တဲ့ အနုပညာ လက်ရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

မျက်နှာဖုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က ကြေကွဲဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်းအစ

ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဓိက ဇာတ်ကောင်က ပယ်ရူး လို့ခေါ်တဲ့ လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အတော်ဆုံး မျက်နှာဖုံး ဖန်တီးရှင်ကြီးသုံးဦးအနက် တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်တဲ့ ဆရာကြီး ဂတ်စတွန် ရဲ့ တပည့်တစ်ဦးအဖြစ် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ခဲ့သူပါ။ ဂတ်စတွန် ဖန်တီးထားတဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေက သာမန် ပွဲတော်သုံး မျက်နှာဖုံးတွေ မဟုတ်ဘဲ တပ်ဆင်သူကို ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့အပြင် သူတို့ကိုယ်တိုင် သီးခြား အသိဉာဏ်နဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ ပါရှိနေတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ဆရာဖြစ်သူရဲ့ အလုပ်ရုံလေးထဲမှာ ပယ်ရူး က အခြားသော တပည့်တွေနဲ့အတူ အနုပညာကို လေ့လာရင်း ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ ဘဝလေးတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီငြိမ်းချမ်းမှုက ကြမ္မာဆိုးတစ်ခုကြောင့် ရုတ်တရက် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပါတယ်။ တစ်နေ့မှာ ပယ်ရူး က ဆရာဖြစ်သူ ဖန်တီးထားတဲ့အထဲမှာ အန္တရာယ်အဆင့် လေး အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး စစ်နတ်ဘုရား မျက်နှာဖုံးကို သိချင်စိတ်နဲ့ စမ်းသပ်တပ်ဆင်မိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူ့ရဲ့ ဘဝဟာ ထာဝရ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပါတယ်။ မျက်နှာဖုံးက ပယ်ရူး ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အပြည့်အဝ လွှမ်းမိုးထိန်းချုပ်သွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ အသိစိတ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားချိန်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အင်အားကြီးမားတဲ့ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလို အသိစိတ်လွတ်နေချိန်မှာ သူက မိမိရဲ့ ကျေးဇူးရှင် ဆရာဖြစ်သူ ဂတ်စတွန် နဲ့တကွ အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတဲ့ ချစ်ခင်ရတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်မိခဲ့ပါတယ်။

အချိန်အတန်ကြာလို့ မျက်နှာဖုံးရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကနေ လွတ်ကင်းပြီး အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာချိန်မှာ ပယ်ရူး မြင်တွေ့လိုက်ရတာက သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲကျနေတဲ့ သူချစ်ရသူတွေရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေနဲ့ သွေးစွန်းနေတဲ့ မိမိရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ပါပဲ။ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ပယ်ရူး က ပြင်းထန်တဲ့ နောင်တနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှု သံသရာထဲကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကျရောက်သွားခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး သူက ဘယ်လို စွမ်းအားကိုမှ မလိုချင်တော့ဘဲ ဆရာဖြစ်သူ ဖန်တီးခဲ့သမျှ မျက်နှာဖုံး အားလုံးကို လိုက်လံရှာဖွေ ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ တစ်ကိုယ်တော် ခရီးထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒီအရာက သူရဲကောင်းတစ်ဦးရဲ့ စွမ်းအားရှာဖွေရေး ခရီးစဉ် မဟုတ်ဘဲ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောလိုတဲ့ လူငယ်တစ်ဦးရဲ့ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှတဲ့ လမ်းခရီးတစ်ခုရဲ့ အစပျိုးမှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

လစ်ဘလန့် မြို့တော်ဆီကို ခရီးဆက်ခြင်းနဲ့ မိတ်ဆွေသစ်များ

သူ့ရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ ခရီးစဉ်က လစ်ဘလန့် လို့ခေါ်တဲ့ မြို့တော်ကြီးကနေ စတင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီမြို့ကြီးမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မျက်နှာဖုံးပွဲတော်ကြီး ကျင်းပဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီး လမ်းမတွေပေါ်မှာ ရောင်စုံ မီးပုံးပျံတွေနဲ့ အလှဆင်ထားကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မြို့ရဲ့ လေထုထဲမှာတော့ အမည်မသိ မှုန်မှိုင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မြို့သူမြို့သားတွေရဲ့ မျက်နှာတွေပေါ်မှာ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တွေကို တွေ့မြင်နေရပါတယ်။ လမ်းဘေးမှာ မျက်နှာဖုံး ရောင်းချသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရင်း လှည့်လည်နေတဲ့ ပယ်ရူး က ဆိုးနား လို့ခေါ်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ပါရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ဦးနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် မီးခိုးငွေ့ မျက်နှာဖုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ မော့ခ် ဆိုတဲ့ လူငယ်နဲ့ပါ မိတ်ဆွေဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

သူတို့သုံးဦးဟာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး မတူညီတဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းတွေ ရှိကြပေမယ့် ကိုယ်ပိုင် အတိတ်ဒဏ်ရာတွေကိုယ်စီ ရှိကြသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဒဏ်ရာတွေကို ကုစားရင်း ပိုမိုကြီးမားတဲ့ ရန်သူတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကြိုးပမ်းကြရမယ့် ခရီးစဉ်ကို အတူတကွ စတင်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒီခရီးစဉ်မှာ တွေ့ကြုံရမယ့် ရန်သူတွေက သာမန် လူဆိုးတွေ မဟုတ်ဘဲ မျက်နှာဖုံးတွေရဲ့ စွမ်းအားကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး အခြားသူတွေကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်လိုသူတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။

အဓိက ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သရုပ်ဖော်မှုများ

ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ရဲ့ အသက်သွေးကြောက ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဖန်တီးမှုမှာ ပါဝင်တဲ့ ဇာတ်ကောင် တစ်ဦးချင်းစီက ကွဲပြားတဲ့ ဒဿနတွေကို ကိုယ်စားပြုနေကြပြီး သူတို့ရဲ့ ဖြတ်သန်းမှုတွေက ကြည့်ရှုသူတွေကို များစွာ တွေးတောဆင်ခြင်စရာတွေ ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။

ပယ်ရူး ကတော့ အပြစ်ရှိစိတ်၊ တာဝန်ယူမှုနဲ့ ရွေးနှုတ်ကယ်တင်ခြင်းတွေကို ကိုယ်စားပြုပါတယ်။ အတိတ်က အမှားတွေကို ရင်ဆိုင်ပြီး အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ခြင်းဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာကို ပေးစွမ်းပါတယ်။ ဆိုးနား ကတော့ လျှို့ဝှက်ချက်၊ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ နူးညံ့မှုတွေကို ကိုယ်စားပြုပြီး မှောင်မိုက်တဲ့ ဘဝတွေအတွက် အလင်းရောင် ဖြစ်လာစေခြင်းဆိုတဲ့ ဒဿနကို ပြသထားပါတယ်။ မော့ခ် က ခံနိုင်ရည်ရှိမှု၊ မိတ်ဆွေသံယောဇဉ်နဲ့ ရဲရင့်မှုကို ကိုယ်စားပြုကာ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကြားကနေ အကောင်းမြင်စိတ်နဲ့ ရှင်သန်ခြင်းကို သင်ပြပေးပါတယ်။ ဂတ်စတွန် က ဖန်တီးမှု စွမ်းအားနဲ့ မရည်ရွယ်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို ကိုယ်စားပြုပြီး အစွမ်းသတ္တိတိုင်းမှာ တာဝန်ယူမှု ရှိဖို့ လိုအပ်ကြောင်း သတိပေးထားပါတယ်။ ဂိုးအွန်း ကတော့ လောဘ၊ အာဏာရှင်စနစ်နဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ကိုယ်စားပြုပြီး ခွန်အားကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်းရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အဆုံးသတ်ကို မီးမောင်းထိုးပြထားပါတယ်။

ပယ်ရူး ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို လေ့လာကြည့်ရင် သူက သာမန် သူရဲကောင်းတွေနဲ့ မတူညီဘဲ များစွာ ထူးခြားနေတာကို တွေ့ရမှာပါ။ သူရဲကောင်း ဇာတ်လမ်းအများစုမှာ ဇာတ်ကောင်တွေက ပိုမို အစွမ်းထက်လာစေဖို့ ကြိုးစားကြပေမယ့် ပယ်ရူး ကတော့ သူရရှိထားတဲ့ စွမ်းအားကို ရွံရှာမုန်းတီးနေသူပါ။ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဆရာနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို သတ်ဖြတ်မိခဲ့တဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်က ကြီးမားတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုလို ဖိစီးနေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာဖုံး ဖျက်ဆီးရေး ခရီးစဉ်ဟာ လောကကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ထက် မိမိရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောလိုတဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။

အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပယ်ရူး က စွမ်းအားကို မလိုလားပေမယ့် အခြားသော မျက်နှာဖုံးတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့အတွက် ပင့်ကူမျက်နှာဖုံး၊ ကြောင်မျက်နှာဖုံး ကဲ့သို့သော အခြားမျက်နှာဖုံးတွေကို အသုံးပြုရပြန်ပါတယ်။ ဒါဟာ သူ့ဘဝအတွက် အလွန်ကြီးမားတဲ့ ပဋိပက္ခတစ်ခုပါ။ မိမိမုန်းတီးတဲ့ အရာကို ဖျက်ဆီးဖို့ မိမိမုန်းတီးတဲ့ စွမ်းအားကိုပဲ ပြန်လည် အသုံးပြုနေရခြင်းက ဘဝရဲ့ ခါးသီးတဲ့ သရော်စာတစ်ပုဒ် လို ဖြစ်နေပါတယ်။

ဆိုးနား ကတော့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေမယ့် ပယ်ရူး ရဲ့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ ခရီးစဉ်အတွက် အလင်းရောင် တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ လူတွေဟာ ဘယ်လောက်ပဲ နာကျင်စရာ အတိတ်တွေ ရှိနေပါစေ အခြားသူတစ်ဦးရဲ့ နားလည်ပေးမှုနဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကြောင့် ဘဝကို ပြန်လည် ရှင်သန်နိုင်စွမ်း ရှိကြောင်းကို ဆိုးနား ရဲ့ ဇာတ်ရုပ်က သက်သေပြနေပါတယ်။

မီးခိုးငွေ့ မျက်နှာဖုံးကို အသုံးပြုသူ မော့ခ် က ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးစုံကို ခံစားခဲ့ရသူပါ။ လူ့အောက်ခြေဘဝမှာ ရှင်သန်ခဲ့ရပေမယ့် သူက ဘဝကို အရှုံးမပေးဘဲ အကောင်းမြင်စိတ်နဲ့ ရယ်မောဖြတ်သန်းတတ်သူပါ။ သူ့ရဲ့ ပေါ့ပါးတဲ့ အမူအရာတွေ နောက်ကွယ်မှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ သံယောဇဉ်နဲ့ ရဲရင့်မှုတွေ ကိန်းအောင်းနေပါတယ်။ ပယ်ရူး နဲ့ မော့ခ် တို့ရဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုက အချင်းချင်းရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး ဘဝရဲ့ ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တွေမှာ အဖော်အဖြစ် ရပ်တည်ပေးခြင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို ပေါ်လွင်စေပါတယ်။

ဂတ်စတွန် က ဇာတ်လမ်းထဲမှာ အသက်မရှင်တော့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ အရိပ်လွှမ်းမိုးမှုက ဇာတ်လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ အပြည့်အဝ ရှိနေပါတယ်။ သူက အနုပညာကို မြတ်နိုးတဲ့ ဖန်တီးရှင် တစ်ဦးဖြစ်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဖန်တီးမှုတွေက လူသားတွေရဲ့ လောဘနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး စိတ်ဝိညာဉ်တွေကို နိုးထစေခဲ့ပါတယ်။ လစ်ဘလန့် မြို့ကို အုပ်စိုးထားတဲ့ ဂိုးအွန်း ကတော့ အာဏာနဲ့ အင်အားကို အလွဲသုံးစားလုပ်တတ်တဲ့ သူတွေရဲ့ ပြယုတ်ဖြစ်ပြီး စွမ်းအားကို တာဝန်မဲ့စွာ အသုံးပြုခြင်းရဲ့ ဆိုးကျိုးတွေကို ပြသနေပါတယ်။

စွမ်းအားကို လိုလားတပ်မက်ခြင်းရဲ့ အမှောင်ဘက်ခြမ်း ဒဿန

ဒီဖန်တီးမှုရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး အလှတရားက တိုက်ခိုက်ခန်းတွေ မဟုတ်ဘဲ ဇာတ်လမ်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းနေတဲ့ ဒဿနတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကလေးသူငယ်တွေကနေစပြီး လူကြီးပိုင်းအထိ အသက်အရွယ်မရွေး ခံစားနားလည်နိုင်တဲ့ ဘဝသစ္စာတရားတွေကို သိမ်မွေ့စွာ ထည့်သွင်းထားတာကို တွေ့မြင်ရပါတယ်။

ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်ကူးယဉ် ဇာတ်လမ်းတွေမှာ ဇာတ်ကောင်တွေက ပိုမို ထက်မြက်လာဖို့၊ ပိုမို အစွမ်းထက်လာဖို့ အစဉ်တစိုက် ကြိုးစားတတ်ကြပါတယ်။ စွမ်းအားရရှိခြင်းကို အောင်မြင်မှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုရဲ့ သော့ချက်အဖြစ် ပုံဖော်လေ့ရှိကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီဇာတ်လမ်းမှာတော့ စွမ်းအားဆိုတာ အလိုဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ့် အရာမဟုတ်ဘဲ တာဝန်ယူရမယ့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်ထားပါတယ်။ ကလေးသူငယ်တွေအတွက် ဒီအချက်က ခွန်အားကြီးတိုင်း သူရဲကောင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိစိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူသာ သူရဲကောင်းဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့ ရိုးရှင်းလှပတဲ့ သင်ခန်းစာကို ပေးစွမ်းပါတယ်။

လူငယ်နဲ့ လူကြီးတွေအတွက်တော့ ရာထူး၊ အာဏာနဲ့ စည်းစိမ်တွေဟာ လူသားဆန်မှုကို ဖျက်ဆီးတတ်တဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သတိပေးနေပါတယ်။ မိမိ မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားကို ရယူခြင်းက အောင်ပွဲမဟုတ်ဘဲ ပျက်စီးခြင်းရဲ့ အစသာဖြစ်ကြောင်းကို စစ်နတ်ဘုရား မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်မိတဲ့ ပယ်ရူး ရဲ့ အဖြစ်အပျက်က ထင်ရှားစွာ ပြသနေပါတယ်။

တာဝန်ယူမှုနဲ့ ရှက်ရွံ့ခြင်းကြားက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခ

ပယ်ရူး ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း စစ်ကြောနေတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒီမေးခွန်းက ငါ့ဆရာကို သတ်ခဲ့တာ ငါလား ဒါမှမဟုတ် မျက်နှာဖုံးလား ဆိုတဲ့ မေးခွန်းပါ။ မျက်နှာဖုံး ပူးကပ်နေချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အသိစိတ် မရှိခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် ပယ်ရူး က အဲဒါကို အကြောင်းပြချက် တစ်ခုအဖြစ် မသုံးခဲ့ပါဘူး။ မျက်နှာဖုံးကြောင့် ဖြစ်တာပါ လို့ ဆင်ခြေပေးပြီး ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်ခွင့် ရှိပေမယ့် သူက အဲဒီအမှားအတွက် အပြည့်အဝ တာဝန်ယူဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။

ဒဿနပညာရှင်တွေရဲ့ အဆိုအရ ရှက်ရွံ့ခြင်း ဆိုတာ ငါဟာ လူဆိုးတစ်ယောက်ပါ လို့ မိမိကိုယ်ကို သတ်မှတ်ပြီး ပုန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်ပြီး တာဝန်ယူမှု ဆိုတာ ငါ အမှားလုပ်ခဲ့တယ် ဒါပေမယ့် အဲဒီအမှားကို ငါ ပြင်ဆင်မယ် လို့ ဆုံးဖြတ်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ရှက်ရွံ့ခြင်းက လူကို အမှောင်ထဲမှာ ဆက်လက် ပိတ်လှောင်ထားတတ်ပေမယ့် တာဝန်ယူမှုကသာ လူကို အလင်းရောင်ဆီ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။ ပယ်ရူး ရဲ့ ခရီးစဉ်က ရှက်ရွံ့ခြင်းကနေ တာဝန်ယူမှုဆီကို ကူးပြောင်းသွားတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တော်လှန်ရေး တစ်ခုအဖြစ် လှပစွာ မြင်တွေ့ရပါတယ်။ ဒီအချက်က ကြည့်ရှုသူ လူငယ်တွေကို ဘဝမှာ အခက်အခဲနဲ့ အမှားတွေ ကြုံတွေ့လာရတဲ့အခါ ဆင်ခြေပေး ထွက်ပြေးတာထက် ရဲရင့်စွာ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းတတ်တဲ့ သတ္တိကို မွေးမြူပေးနိုင်ပါတယ်။

အပြစ်ပေးခြင်းနဲ့ ရွေးနှုတ်ကယ်တင်ခြင်း

ဇာတ်လမ်းအစပိုင်းမှာ ပယ်ရူး က မျက်နှာဖုံးတွေကို လိုက်လံ ဖျက်ဆီးနေတာဟာ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်ပေးခြင်း သက်သက်အဖြစ်သာ ခံယူထားတာပါ။ သူက ပျော်ရွှင်ခွင့် မရှိတော့ဘူးလို့ ယုံကြည်ထားပြီး အမြဲတမ်း နာကျင်မှုကိုသာ ခံစားနေရမယ်လို့ တွေးတောထားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက သူတစ်ပါးကို ကယ်တင်ဖို့ထက် မိမိရဲ့ အပြစ်ကို ဆေးကြောဖို့ သက်သက်သာ ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဆိုးနား နဲ့ မော့ခ် တို့လို မိတ်ဆွေတွေနဲ့ တွေ့ဆုံလာရတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ အမြင်တွေ စတင် ပြောင်းလဲလာခဲ့ပါတယ်။

သေဆုံးသွားတဲ့ သူတွေအတွက် အကောင်းဆုံး ဝမ်းနည်းခြင်းဟာ မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တာ မဟုတ်ဘဲ ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ ဘဝကို ကာကွယ်ပေးတာပဲ ဖြစ်ကြောင်း သူ တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့ပါတယ်။ အပြစ်ပေးခြင်းက အတိတ်ကို ပြန်လည် တူးဆွနေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ရွေးနှုတ်ကယ်တင်ခြင်းက အနာဂတ်ကို လှပအောင် တည်ဆောက်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းက အတိတ်က အမှားတွေကို ဖျက်ပစ်နိုင်စွမ်း မရှိပေမယ့် အနာဂတ်ကို ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ တည်ဆောက်နိုင်ဖို့ ခွန်အားတွေ ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။ လူသားတွေဟာ အတိတ်က အရိပ်မည်းကြီးထဲမှာ တစ်သက်လုံး ပိတ်လှောင်ခံနေစရာ မလိုဘဲ မေတ္တာတရားနဲ့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းတွေကတစ်ဆင့် အလင်းရောင်ဆီကို လျှောက်လှမ်းနိုင်ကြောင်းကို ဒီဇာတ်လမ်းက သိမ်မွေ့စွာ လမ်းညွှန်ပြသထားပါတယ်။

သင်္ကေတတွေအဖြစ် တည်ရှိနေတဲ့ မျက်နှာဖုံးများ

ဒီဇာတ်လမ်းမှာ ပါဝင်တဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေက သာမန် လက်နက် ဒါမှမဟုတ် အစွမ်းအစတွေ မဟုတ်ဘဲ လူသားတွေရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ စရိုက်လက္ခဏာတွေကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ သင်္ကေတတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် လူတွေရဲ့ အတွင်းစိတ်က ဆန္ဒတွေဟာ အပြင်ဘက်ကို ပေါက်ကွဲထွက်လာတတ်ပါတယ်။ မျက်နှာဖုံး တစ်ခုချင်းစီက မတူညီတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေတွေကို တင်စားထားပါတယ်။

ဥပမာအားဖြင့် စစ်နတ်ဘုရား မျက်နှာဖုံးဟာ အကြွင်းမဲ့ ခွန်အားနဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး အကန့်အသတ်မဲ့ အာဏာက လူကို ဖျက်ဆီးတတ်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို သင်္ကေတပြုထားပါတယ်။ မီးခိုးငွေ့ မျက်နှာဖုံးက ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ခြင်း၊ လွတ်မြောက်ခြင်း စွမ်းအားတွေကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး ဘဝရဲ့ အကျပ်အတည်းတွေကနေ ရုန်းထွက်လိုတဲ့ ဆန္ဒကို ကိုယ်စားပြုပါတယ်။ ပင့်ကူ မျက်နှာဖုံးက နေရာအနှံ့ သွားလာနိုင်ခြင်း၊ ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း စွမ်းအားတွေနဲ့ အခြေအနေအပေါ် မူတည်ပြီး လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်တတ်ခြင်းကို ပြသထားပါတယ်။ ကြောင် မျက်နှာဖုံးဟာ လျင်မြန်ခြင်း၊ ခြေသံလုံခြင်း စွမ်းအားတွေနဲ့အတူ လျှို့ဝှက်စွာ ကျော်လွှားရမယ့် အတားအဆီးတွေကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ပုတ်သင်ညို မျက်နှာဖုံးကတော့ ရုပ်ဖျက်နိုင်ခြင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ရောနှောခြင်း စွမ်းအားတွေနဲ့ မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ပြီး လုံခြုံရာကို ရှာဖွေခြင်းဆိုတဲ့ သဘောတရားကို တင်စားထားပါတယ်။

စစ်နတ်ဘုရား မျက်နှာဖုံးက အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားကို ကိုယ်စားပြုပြီး တပ်ဆင်သူရဲ့ အသိစိတ်ကို ဖုံးကွယ်ကာ သွေးဆာတဲ့ စိတ်ကိုသာ နိုးထစေပါတယ်။ ဒါက လောကမှာ အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ အာဏာကို ရရှိရင် လူသားတွေရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရား ဘယ်လို ပျက်စီးသွားနိုင်ကြောင်းကို သရုပ်ဖော်ထားတာပါ။ ပယ်ရူး ဟာ ရန်သူတွေကို တိုက်ခိုက်ရာမှာ ပင့်ကူ၊ ကြောင်၊ ပုတ်သင်ညို စတဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေကို အသုံးပြုရပါတယ်။ ဒီအရာတွေက လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်တတ်မှုနဲ့ ရှင်သန်ရေးအတွက် ပြောင်းလဲတတ်မှုကို ကိုယ်စားပြုပါတယ်။ ရန်သူကို နှိမ်နင်းဖို့အတွက် တစ်ခါတစ်ရံမှာ မိမိမနှစ်သက်တဲ့ အရာတွေကိုတောင် လက်နက်အဖြစ် ပြောင်းလဲအသုံးပြုရတတ်ကြောင်းကို ပြသနေပါတယ်။

အမြင်အာရုံနဲ့ အသံပိုင်းဆိုင်ရာ ရသဖန်တီးမှုများ

ကာတွန်းရုပ်ရှင် တစ်ခုရဲ့ အောင်မြင်မှုက ဇာတ်လမ်းကောင်းမွန်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘဲ ပုံဖော်တင်ဆက်မှု အပိုင်းမှာလည်း များစွာ မူတည်နေပါတယ်။ ဒီဖန်တီးမှုကို တာဝန်ယူထားတဲ့ ဝမ်းဟန်းဒရက် စတူဒီယို က ဖန်တီးရှင်တွေဟာ ဒါရိုက်တာ တက်ဆုအာကီ ဝါတာနာဘေး ရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ မှုန်မှိုင်းတဲ့ လေထုနဲ့ တောက်ပတဲ့ အရောင်တွေကို ဆန့်ကျင်ဘက် အချိုးကျကျ ပေါင်းစပ်ထားတာကို တွေ့ရပါတယ်။

မြို့ပြရဲ့ မြင်ကွင်းတွေက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး အလင်းရောင် ဖျော့တော့တော့သာ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ လမ်းမတွေပေါ်မှာ လွင့်ပျံနေတဲ့ မီးပုံးပျံတွေနဲ့ ပွဲတော်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက တောက်ပနေပေမယ့် နောက်ကွယ်မှာတော့ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်တွေ ကိန်းအောင်းနေပါတယ်။ ဒီဆန့်ကျင်ဘက် အလှတရားဟာ လူသားတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာလည်း အပြင်ပန်း ပျော်ရွှင်ဟန်ဆောင်နေပေမယ့် အတွင်းစိတ်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ နာကျင်မှုတွေ ရှိနေတတ်ကြောင်းကို တင်စားထားတာပါ။

ဇာတ်ကောင် ဒီဇိုင်းတွေကို ရေးဆွဲရာမှာ ဟီဆာရှီ ဟီဂါရှီဂျီမာ က ကလေးသူငယ်တွေရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လောကကြီးရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ပီပြင်စွာ ပေါင်းစပ်ပေးထားပါတယ်။ တိုက်ခိုက်ခန်းတွေမှာလည်း လျင်မြန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့အတူ သွေးရောင်လွှမ်းတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို အသက်ဝင်စွာ ရေးဆွဲထားလို့ ကြည့်ရှုသူတွေကို ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်စေပါတယ်။

အမြင်အာရုံကို ဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့ နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကတော့ တေးဂီတပါပဲ။ နာမည်ကြီး တေးရေးဆရာမ အရီဆာ အိုကေဟာဇာမာ ဖန်တီးထားတဲ့ နောက်ခံတေးဂီတတွေဟာ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု၊ ရဲရင့်မှုနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို အသံလှိုင်းတွေကတစ်ဆင့် ကြည့်ရှုသူတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲကို တိုက်ရိုက် စီးဆင်းသွားစေပါတယ်။ လေးနက်တဲ့ အသံဖန်တီးမှုတွေက ပယ်ရူး ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခတွေကို ပိုမို သိသာထင်ရှားစေပြီး မျက်နှာဖုံးတွေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကိုလည်း ပိုမို ပီပြင်စေပါတယ်။ အထူးသဖြင့် လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ တယောသံတွေနဲ့ ရင်ခုန်မြန်စေတဲ့ ဒရမ်သံတွေကို နေရာနဲ့ အချိန်ကိုက် အသုံးပြုထားမှုက အနုပညာမြောက်လွန်းလှပါတယ်။

အစပိုင်း ဇာတ်ဝင်တေးသီချင်းအဖြစ် မန်းဝစ်သ်အာမစ်ရှင် အဖွဲ့ရဲ့ သီချင်းက ဇာတ်လမ်းရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အားမာန်ကို ဖော်ကျူးထားပြီး နိဂုံးချုပ် ဇာတ်ဝင်တေးအဖြစ် ယူတိုရီ အဖွဲ့ရဲ့ သီချင်းကတော့ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ အတိတ်ကာလတွေကို ရောင်ပြန်ဟပ်စေပါတယ်။

ဖန်တီးသူတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးပမ်းမှု

မူရင်း ဇာတ်လမ်းကို ဖန်တီးခဲ့ကြတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းဆရာ ဒေါက်တာ ပိုရို နဲ့ ပန်းချီဆရာ နာဘာနာ နာဘာ တို့ဟာ ဒီဇာတ်လမ်းကတစ်ဆင့် လူသားတွေရဲ့ အတွင်းစိတ် သဘာဝကို ဖော်ထုတ်ပြသဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါရိုက်တာ ကလည်း ဒီဇာတ်လမ်းကို ကာတွန်းရုပ်ရှင်အဖြစ် အသက်သွင်းရာမှာ ကလေးသူငယ်တွေရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတတ်တဲ့ ရက်စက်မှု သဘောတရားကို အချိုးကျကျ ပုံဖော်တင်ဆက်ဖို့ ကြိုးပမ်းခဲ့ကြောင်း ဖွင့်ဟထားပါတယ်။

ဖန်တီးသူတွေရဲ့ အဆိုအရ ဒီဇာတ်လမ်းဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ အလင်းနဲ့ အမှောင် ဒါမှမဟုတ် အကောင်းနဲ့ အဆိုး တိုက်ပွဲ မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရှိနေတတ်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ရမလဲဆိုတာ မီးမောင်းထိုးပြထားတာပါ။ စွမ်းအားဆိုတာ အလိုအလျောက် ကောင်းခြင်း၊ ဆိုးခြင်း မရှိဘဲ အဲဒီစွမ်းအားကို ကိုင်တွယ်သူရဲ့ စိတ်အခြေအနေပေါ်မှာသာ မူတည်ကြောင်းကို ဖန်တီးသူတွေက ကြည့်ရှုသူတိုင်းကို တွေးတောစေလိုတာ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံးချုပ် သုံးသပ်ချက်

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရရင် သွေးရောင်လွှမ်းတဲ့ မျက်နှာဖုံး ဇာတ်လမ်းဟာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖျော်ဖြေရေးသက်သက် ဖန်တီးထားတဲ့ ကာတွန်းရုပ်ရှင် တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ လူသားတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲက အနက်ရှိုင်းဆုံး အကြောက်တရား၊ လောဘနဲ့ နောင်တတရားတွေကို ကြည့်မှန်တစ်ချပ်လို ထင်ဟပ်ပြသနေတဲ့ အနုပညာ လက်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။