The Shadow Behind Us

صبح با یه حس عجیب از خواب پرید؛ نه کابوس دیده بود، نه صدایی شنیده بود، ولی یه چیزی توی سرش گیر کرده بود که نمی‌ذاشت دوباره چشم‌هاشو ببنده.

چند ثانیه همون‌طور به سقف خیره موند. نور کم‌رنگ صبح از لای پرده افتاده بود روی دیوار و اتاق هنوز اون سکوت سنگین اول صبح رو داشت؛ همون سکوتی که آدم دلش نمی‌خواد باهاش تنها بمونه، چون وقتی هیچ صدایی نیست، فکرها بلندتر از همیشه شنیده می‌شن...

بومگیو نفسش رو با حرص بیرون داد و کف دستش رو روی صورتش کشید

+لعنتی...

از تخت بلند شد. هنوز خواب توی چشم‌هاش بود، ولی ذهنش از همون لحظه‌ای که پاهاش به زمین رسید شروع کرده بود به دویدن...رفته بود لپ تاپ ببینه

بومگیو دستش رو روی میز گذاشت، اما همون لحظه مکث کرد.چیزی درست نبود واقعا ...نمی‌تونست بگه چی فقط یه حس ریز، مثل وقتی وارد اتاقی می‌شی و مطمئنی یه نفر چند دقیقه قبل اونجا بوده، ولی هیچ مدرکی برای اثباتش نداری همون حسه دیشبش

نگاهش آروم روی میز چرخید...کشوی پایین ابروهاش کمی در هم رفت کشو کامل بسته نبود.

فقط چند سانت باز مونده بود ومگیو نزدیک‌تر شد و با دو انگشت دستگیره رو گرفت.کشو رو بیرون کشید.پرونده‌های شخصی، چند برگه‌ی قدیمی، دفترچه‌ای که مدت‌ها بود سراغش نرفته بود... همه سر جاشون بودن. حتی چیزی هم به‌هم‌ریخته به نظر نمی‌رسید.

همین بیشتر مشکوکش می‌کرد.

اگر کسی هم وارد اتاق شده بود، دنبال چی می‌گشت؟

و مهم‌تر...چرا چیزی برنداشته بود؟ دستش بین کاغذها حرکت کرد وبعد متوقف شد. نوک انگشتش به یه تکه کاغذ خورد که مطمئن بود قبلا اینجا ندیده.

برگه رو بیرون کشید.سفید و تمیز و نوشته نشده بود از طرفه چه کسیه

بدون همون علامتی که تا همین دیشب فکر می‌کرد شاید اتفاقی بوده.

فقط یک جمله وسط صفحه نوشته شده بود

"فردا اداره نرو"

بومگیو چند ثانیه فقط نگاهش کرد بعد کاغذ رو برگردوند واقعا هیچی. دوباره برگردوندش ،همون یه جمله.

لب‌هاش کمی از هم باز موند و انگشت اشارش آروم روی گوشه‌ی کاغذ کشیده شد.

+ شت... این دیگه واقعا خوب نیست

این یکی دیگه پیام روی گوشی نبود کسی اینو گذاشته بود توی اتاقش یعنی یا کسی وارد خونه شده بود...یا کسی از قبل جایی توی خونه دسترسی داشت.

بومگیو سرش رو بالا آورد و ناخودآگاه به در اتاق نگاه کرد چند ثانیه همون‌طور موند و بعد کاغذ رو تا کرد و گذاشت داخل جیب کت.

اداره نرفتن از نظر کاری اصلاً تصمیم خوبی نبود ولی چیزی ته ذهنش می‌گفت اگر این نامه رو نادیده بگیره، شاید چیزی رو از دست بده که دیگه نتونه برگردونتش. در نهایت کلیدهاش رو برداشت و در رو پشت سرش بست.

نزدیک ظهر شده بود و بومگیو هنوز مقصد مشخصی نداشت ! چند بار مسیرش رو عوض کرده بود؛ یه بار به خودش گفته بود بره اداره، چند دقیقه بعد تصمیم گرفته بود نره، بعد دوباره سر از خیابون دیگه‌ای دراورده بود.

ذهنش ول‌کن ماجراهای اخیر نبود انگار هربار قبل انجام هرکاری مرورشون می‌کرد

پرونده‌ی ۰۷ پیام ناشناس اون علامت مرد زخمی به اسم چوی یونجون !

و حالا نامه‌ای که کسی درست وسط اتاقش گذاشته بود.

هرچی بیشتر سعی می‌کرد بین این اتفاق‌ها ارتباطی پیدا کنه، بیشتر حس می‌کرد یه تیکه از پازل درست جلوی چشمشه، ولی جای درستش رو پیدا نمی‌کنه.

از کنار یه مغازه‌ی قدیمی رد شد و لحظه‌ای تصویر خودش رو توی شیشه دید.

کت تیره، موهای نامرتب و صورتی که انگار از صبح حتی یک لحظه هم استراحت نکرده بود.

پوزخند کوتاهی زد

+خیلی خوبه... چی میشه اگه من کنجکاوی نکنم یه روز قشنگ هر وی من و ببینه میفهمه چمه

سرش رو برگردوند و همون‌جا دیدش!

چند متر جلوتر، کنار ساختمونی قدیمی، همون مرد شب قبل ایستاده بود"یونجون "

بومگیو ناخودآگاه سرعت قدم‌هاش رو کم کرد.

این بار خبری از تاریکی شب نبود برای اولین بار می‌تونست واضح‌تر ببینتش؛ لباس تیره، موهایی که کمی روی پیشونیش افتاده بود و حالتی توی صورتش که انگار حتی وقتی بی‌حرکت ایستاده، نصف حواسش جای دیگه‌ست.

بومگیو اسمش رو می‌دونست همین! نه می‌دونست کیه ... نه می‌دونست چه‌کاره‌ست

فقط می‌دونست این مرد وسط ماجرایی افتاده که بومگیو هنوز حتی نمی‌فهمید مرزش کجاست!

یونجون سرش رو بالا اورد نگاهشون برای لحظه‌ای به هم گره خورد.

این بار یونجون فقط یه نگاه کوتاه بهش انداخت؛ انگار چهره‌ی آشنایی رو دیده، نه بیشتر.

بومگیو جلو رفت و یونجون هم از دیوار فاصله گرفت.

چند قدم بینشون مونده بود یونجون اول از همه واکنش داد

- باز تو؟

بومگیو ابروش رو بالا برد

+ظاهرا آره من !

نگاه یونجون چند لحظه روی صورتش موند، بعد به اطراف سر خورد.

- اینجا دنبال چی می‌گردی؟

+من فقط داشتم رد میشدم ... می‌تونم همین سوال رو از تو بپرسم

یونجون جوابی نداد فقط دست‌هاش رو داخل جیب هودی فرو برد

بومگیو هم چیزی نگفت و نگاهش برای لحظه ای به پهلوی یونجون افتاده بود

+ اوه ... زخمت؟

یونجون برای لحظه‌ای به پهلوش نگاه کرد

- خوبه بهترم

+مطمئنی؟

- زنده‌م دیگه

لحنش خشک بود، ولی بومگیو برای اولین بار متوجه شد گوشه‌ی لبش خیلی نامحسوس بالا رفت و بومگیو هم لبخند کوچیکی زد

+جواب قانع‌کننده‌ای بود

باد سردی از بین دو ساختمون رد شد و لبه‌ی کت بومگیو رو تکون داد. صدای دور ماشین‌ها و همهمه‌ی خیابون می‌اومد، ولی اطراف اون دوتا انگار برای چند ثانیه آروم‌تر شده بود.

یونجون نگاهش رو از بومگیو گرفت

-دیشب ... چرا دنبالم اومدی؟

بومگیو شونه‌ای بالا انداخت

+چون گفتی نیا

یونجون نگاش کرد.

-ولی این دلیل نیست

+برای من هست

این بار لبخند خیلی کوتاهی روی صورت یونجون نشست؛ اما تقریبا همون لحظه محو شد.

بومگیو داشت نگاش می‌کرد که متوجه شد یونجون دوباره اطراف رو زیر نظر گرفته البته نه با کنجکاوی بلکه با احتیاط مثل کسی که منتظره یه چیزی از جایی بیرون بیاد یا همچین چیزی

بومگیو خیلی آروم زمزمه کرد

+ کسی دنبالت میاد؟

یونجون بازهم جواب نداد فقط برای کسری از ثانیه نگاش به انتهای خیابون رفت همین کافی بود که بومگیو هم برگرده و اون موقع بود که یه ماشین مشکی رو دید چند متر دورتر پارک شده عادی.

بومگیو دوباره به یونجون نگاه کرد.حالت صورتش عوض شده بود. فکش کمی سفت شده بود و انگشت‌هاش داخل جیب هودی جمع شده بودن.

بومگیو زیرلب گفت:

+ اون کیه؟ میشناسیش؟

یونجون بازم چیزی نگفت ... همین سکوت، از هر جوابی بدتر بود البته شاید برای بومگیو ... جواب ندادن به سوالاتش باعث می‌شد بیشتر درگیر شه

یونجون فقط به ماشین نگاه می‌کرد.اون‌قدر ثابت که بومگیو کم‌کم مطمئن شد چیزی درباره‌ی اون ماشین می‌دونه؛ شاید نه اینکه دقیقا کی توشه، اما حداقل می‌دونه چرا باید ازش بترسه.

بومگیو یه قدم جلوتر رفت و باز پرسید

+ اون ماشین رو می‌شناسی؟

یونجون خیلی آروم سرش رو تکون داد

- نه.

جوابش زیادی سریع بود.

بومگیو خواست چیزی بگه که صدای بسته شدن درِ ماشین توی خیابون پیچید هر دو همزمان برگشتن.

در باز شده بود..ولی کسی پیاده نشد فقط شیشه‌ی سمت راننده پایین رفت.بومگیو ناخودآگاه بدنش رو کمی جلو کشید تا ببینه داخل ماشین کیه، اما فاصله زیاد بود و نور تند ظهر از شیشه انعکاس مینداخت

یونجون یه دفعه جلوی مسیر نگاهش قرار گرفت

- برو

بومگیو اخم کرد.

+چی؟

-همین الان برو

این بار لحنش با چند ثانیه قبل فرق داشت.نه آروم بود و نه شوخی توش بود.

بومگیو هنوز داشت نگاش می‌کرد که صدای موتور ماشین بالا رفت.

یونجون دستش رو از جیبش بیرون کشید.

- گفتم برو!

همه‌چیز بعدش خیلی سریع اتفاق افتاد.

ماشین با سرعت از کنار خیابون کنده شد و مستقیم به سمتشون اومد.

بومگیو فقط تونست یه قدم عقب بره...بعد انگشت‌های یونجون دور بازوش حلقه شد و با یه حرکت محکم کشیدش سمت خودش.

بدن بومگیو تعادلش رو از دست داد و پشتش با شدت به دیوار آجری خورد. نفسش برای یه لحظه برید.

+ فاک... این... ای... این دیگه جیبود؟

ماشین با فاصله‌ی خیلی کمی از جلوی پاش رد شد و صدای لاستیک‌ها روی آسفالت کشیده شد.

بومگیو چند ثانیه همون‌طور به دیوار تکیه داده بود.

نه به خاطر ضربه بیشتر به خاطر شوکی که هنوز توی بدنش پخش نشده بود.

یونجون روبه‌روش ایستاده بود یه دستش هنوز روی بازوی بومگیو بود فایلتون خیلی کم بود

چشم‌هاش سریع از سر تا پای بومگیو رو بررسی می‌کرد؛ انگار دنبال جایی می‌گشت که آسیب دیده باشه.

- خوبی؟

بومگیو چند بار پلک زد بوی عطر یونجون که به مشامش می‌خورد... نزدیک بود اتفاقی که الان افتاده بود رو یادش بره ...

+ آره...

صداش کمی گرفته بود.

یونجون دستش رو از بازوش برداشت، ولی هنوز ازش فاصله نگرفت

-مطمئنی؟

بومگیو نگاش کرد

+ تو همیشه اینقدر سوال می‌پرسی؟

- وقتی یکی نزدیکه زیر ماشین بره، آره

بومگیو یه نفس عمیق کشید و دستش رو روی شونه‌اش گذاشت

+فقط شونه‌م خورد...

یونجون نگاه کوتاهی به همون قسمت انداخت.

- درد می‌کنه؟ ببخشید نمیخواستم ...

+ یه کم... ایرادی نداره

- پس ...

بومگیو برای چند لحظه چیزی نگفت

بعد، با وجود اینکه هنوز قلبش تند می‌زد، لبخند خیلی کمرنگی زد‌ صدای ماشین دیگه شنیده نمی‌شد همه جیز انگار روال عادی خودش و داشت ولی بومگیو هنوز پشتش به دیوار بود نگاهش روی انتهای خیابون مونده بود.

بعد آروم گفت

+ اون ماشین برای تو بود؟

یونجون جواب نداد و بومگیو سرش رو برگردوند سمتش.

+ یا برای من؟

- نمی‌دونم.

+ دروغ می‌گی

فک یونجون سفت شد.

- تو خیلی سوال می‌پرسی بچه جون

+چون شغلمه؟؟

همین که جمله از دهنش پرید، خودش متوجه شد زیادی گفته یونجون ابروهاش رو کمی بالا برد

- چه شغلی؟

بومگیو برای یه لحظه مکث کرد..نگاهش از صورت یونجون رد شد و روی خیابون نشست.

+مهم نیست

یونجون چند ثانیه نگاش کرد و اصراری نکرد وفقط گفت

- پس بهتره اینجا نمونی

بومگیو از دیوار جدا شد

+ چرا؟

- چون اگه اون ماشین برگرده، دفعه‌ی بعد شاید من دیرتر ببینمش

این جمله رو خیلی ساده گفت، ولی بومگیو چیزی توی لحنش شنید که باعث شد لبخندش کامل محو بشه.

+تو از چی خبر داری؟

یونجون نگاش کرد

- از چی؟

+ نمی‌دونم

بومگیو دستش رو داخل جیب کت برد و انگشت‌هاش دور کاغذی که صبح پیدا کرده بود جمع شد.

+ همین چیزایی که نمی‌دونم.

یونجون چند ثانیه بهش خیره موند...بعد نگاهش رو پایین انداخت.

- بعضی چیزا رو بهتره ندونی...

بومگیو ابروهاش رو در هم کشید

+ این جمله رو قبلا هم شنیدم

- از کی؟

بومگیو جواب نداد. چون خودش هم نمی‌خواست بدونه چرا حس می‌کنه هرکس به این ماجرا نزدیک می‌شه، دقیقا همین جمله رو تحویلش می‌ده. بعضی چیزا رو ندون . برنگرد. دنبال نکن. اداره نرو.

انگار کسی از چند قدم جلوتر داشت مسیرش رو می‌چید.گوشی داخل جیبش لرزید.

بومگیو دستش و برد سمتش و صفحه روشن شد.

یه پیام جدید و بازم شماره ناشناس

این بار فقط یه جمله "به مردی که امروز دیدی اعتماد نکن"

چشم‌های بومگیو روی صفحه ثابت موند و برای چند ثانیه حتی نفس کشیدن هم یادش رفت.

آروم سرش رو بالا اورد یونجون روبه‌روش ایستاده بود.

-چی شده؟

بومگیو گوشی رو خاموش کرد.

+هیچی

یونجون نگاهش رو از صورت بومگیو برنداشت.

- اما این هیچی نبود چهرهت یکم ... بهم ریخته

بومگیو چیزی نگفت و گوشی و دوباره توی جیبش گذاشت و یونجون یه قدم نزدیک‌تر شد.

- کی پیام داد؟

+ کسی که نمی‌شناسم؟!

-چی گفت؟

بومگیو نگاش کرد و برای یه لحظه وسوسه شد پیام رو نشونش بده ولی یه چیزی ته ذهنش نگهش داشت.

+ هیچی بیخیال چیزی نبود واقعا

یونجون خیلی آروم سرش رو تکون داد.

- باشه هر جور راحتی

اما از صورتش معلوم بود باور نکرده چند ثانیه بعد برگشت که بره و بومگیو بی‌اختیار صداش زد.

+هی!

قدمش متوقف شد اما برنگشت.

بومگیو مکث کرد...خودش هم نمی‌دونست چرا صداش زده

+ دوباره می‌بینمت؟

بعد یونجون بدون اینکه برگرده گفت

-امیدوارم نه

و راه افتاد اما بومگیو همون‌جا موند...چند ثانیه ،فقط چند ثانیه.بعد نگاش روی پیچ خیابون ثابت موند؛ جایی که یونجون داشت از دیدش خارج می‌شد. یه چیزی توی ذهنش می‌گفت ولش کن.یه چیز دیگه می‌گفت اگه الان برگرده، شاید دیگه هیچ‌وقت پیداش نکنه. بومگیو نفسش رو بیرون داد.

+ لعنت به کنجکاوی ... امیدوارم این دفعه گمش نکنم

و راه افتاد ، نه سمت اداره ، نه سمت خونه سمت همون مسیری که یونجون رفته بود.

چند دقیقه بعد، یونجون از کنار یه مغازه‌ی قدیمی رد شد. بومگیو با فاصله پشت سرش حرکت می‌کرد نه اون‌قدر نزدیک که متوجه بشه نه اون‌قدر دور که گمش کنه.

هر چند قدم یه بار یونجون رو بین آدم‌های خیابون پیدا می‌کرد و دوباره سرعتش رو کم می‌کرد.

اما چیزی که بومگیو نمی‌دید، انعکاس تصویر خودشون روی شیشه‌ی همون مغازه بود.

داخل مغازه، مردی پشت شیشه نشسته بود.فنجون قهوه‌ش تقریبا دست‌نخورده مونده بود و نگاهش از یونجون رد شد و بعد روی بومگیو ثابت موند.

انگار داشت مطمئن می‌شد چیزی که می‌بینه واقعیه یا نه . دستش آروم رفت سمت گوشی و صفحه رو روشن کرد و شماره‌ای رو گرفت و یه بار زنگ خورد ، دو بار.

طرف مقابل جوابش رو داد و مرد بدون اینکه چشم از خیابون برداره، خیلی آروم گفت:

-بالاخره همدیگه رو دیدن قربان

چند ثانیه سکوت کرد و نگاهش دوباره روی بومگیو موند.بعد تماس رو قطع کرد.

_____

یونجون کمی جلوتر پیچید.بومگیو همون لحظه سرعتش رو بیشتر کرد اما وقتی به پیچ رسید... یونجون دیگه اونجا نبود.بومگیو وایساد و نگاهش رو به دو طرف خیابون چرخوند.

+کجا رفت؟ بومگیو تو که گمش نکردیییی؟ اه خدای مننن

چند قدم جلو رفت و بعد برگشت هیچ ردی نبود.انگار یونجون توی چند ثانیه محو شده بود.

بومگیو دستش رو داخل جیبش برد.انگشت‌هاش به کاغذ تاخورده خورد "فردا اداره نرو"

چند ثانیه به نوشته فکر کرد و بعد گوشیش لرزید.این بار تماس بود.

"سوک‌مین"

بومگیو اخم کرد.چند لحظه فقط به صفحه نگاه کرد و بعد جواب داد.

+الو؟

صدای سوک‌مین از اون طرف خط اومد.

- کجایی؟

بومگیو نگاش رو به خیابون خالی دوخت.

+بیرون.

- میدونم بیرونی

بومگیو ابرو بالا انداخت

+پس چرا پرسیدی؟

سوک‌مین خندید.

- چون از صبح اداره نیومدی

بومگیو چند لحظه ساکت موند.

+ یه کاری پیش اومد

- چه کاری؟

+هیچ چیز خاصی نیست

اون طرف خط سکوت کوتاهی افتاد و بعد سوک‌مین خیلی عادی گفت

- فقط خواستم ببینم خوبی

بومگیو شونه‌ای بالا انداخت، با اینکه سوک‌مین نمی‌تونست ببینه.

+ خوبم

همون لحظه، تو اداره، سوک‌مین گوشی رو بین شونه و گوشش نگه داشته بود.جلوش یه پرونده باز بود.چند برگه روی میز پخش شده بود و عکس‌هایی از محل حادثه و گزارش اولیه و یه برگه که گوشه‌ش با خودکار علامت کوچیکی خورده بود.

سوک‌مین با انگشت، اون برگه رو کمی جلو کشید

- مطمئنی چیزی نشده؟

+آره؟

- باشه پس

سوک‌مین نگاش رو روی پرونده پایین انداخت.

- پس هر وقت رسیدی خونه، یه پیام بده

بومگیو خنده ریزی کرد

+ چرا مثل مامانم حرف میزنی؟

-چون تو مثل آدمی رفتار می‌کنی که قراره یه روز غیبش بزنه

بومگیو چیزی نگفت و لبخندش کمرنگ شد.

سوک‌مین سریع ادامه داد

- شوخی کردم

+باشه کاری نداری؟ باید قطع کنم

- فعلا

تماس چند ثانیه بعد قطع شد بومگیو گوشی رو پایین اورد . ذهنش هنوز پیش یونجون بود.پیش اون ماشین ،پیش پیام و حالا پیش تماس سوک‌مین.

اما چیزی که نمی‌دونست این بود که چند کیلومتر اون‌طرف‌تر، سوک‌مین هنوز گوشی رو از گوشش پایین نیاورده بود.

نگاهش روی همون پرونده مونده بود.

روی عکسی که گوشه‌ی تصویرش، بخشی از همون خیابون دیده می‌شد.

سوک‌مین انگشتش رو آروم روی عکس کشید و بعد پرونده رو بست.

اما نه کامل ...فقط اون‌قدر که عکس زیرین دیگه دیده نشه و درست قبل از اینکه از جاش بلند بشه، چشمش برای آخرین بار روی یک خط از گزارش موند.

خطی که کنار اون، با دست‌خط خودش فقط یک کلمه نوشته شده بود‌ سوک‌مین پرونده رو داخل کشو گذاشت...