The Lost Moon
OceanƁlųe"من می‌رم بیرون یکم هوا بخورم."
با برداشتن پالتوی مشکی و بلندش از آویز کنار در، به آرومی زمزمه کرد و از اونجا خارج شد؛ اگر با خودش صادق می‌بود، فکر نمی‌کرد حتی کسی براش زمزمه آرومش مهم باشه، هوای اونجا بیشتر نفسش رو تنگ میکرد و واژه 'خونه' دیگه برای اون مکان معنا نداشت.
احتمالا قرار بود پدرش دوباره اسم این کارش رو فرار بذاره ولی مینگهائو واقعا قصد نداشت فرار کنه، فقط خسته بود از رابطه‌ای که هربار تلاش برای درست شدنش میکرد، بیشتر خراب می‌شد و اون و پدرش از هم دورتر می‌شدن.
و شاید هم باید دروغ گفتن به خودش رو تموم میکرد، که شاید واقعا این رابطه دیگه نمی‌تونست درست بشه و شاید، شاید واقعا می‌خواست فرار کنه.
دعواهایی که باز هم مثل همیشه توی گوشه‌ای ترین قسمت اتاق مینگهائو رخ دادن تا کسی از این رازِ کثیف باخبر نشه، که پوسته رنگین و برچسب 'خانواده شاد و رویاییِ شو' خراب و لکه‌دار نشه.
خونه از همیشه شلوغ‌تر بود. صدای خنده‌ی مهمون‌ها از اتاق پذیرایی می‌اومد که چطور به جوک‌های بی‌مزه عمو ژانگ‌لی می‌خندیدن، ظرف‌ها روی میز به هم می‌خوردن و بوی غذا و شیرینی تمام خونه رو پر کرده بود و خب شاید همین به پدرش کمک کرده بود که صدای فریادهاش رو بالاتر ببره؛ همه دور هم جمع شده بودن تا جشن نیمه‌پاییز رو کنار هم بگذرونن ولی تنها سهم مینگهائو از اون شادی و طعم شیرین و وانیلی پای بلوبری، ناسزاها و چشیدن طعم تلخ سیلی‌های پدرش بود.
با لمس جسم آشنایی توی جیب پالتوش، اون رو بیرون آورد و با گذاشتن یه رول از پاکت سیگاری که توی دستش بود، اون رو روشن کرد و اجازه داد تیزی طعم و دود سیگار، همه چیز رو از ذهنش پاک کنه.
با لمس نسیم سردی که صورتش رو نوازش میکرد و باعث سوزش جای سیلی حک شده روی صورتش می‌شد، یقه پیراهنش رو بالاتر کشید و کام دیگه‌ای از سیگارش گرفت.
خیابون‌های شلوغ و زنده پکن برخلاف همیشه -انگار که مرگ تمام شهر رو تسخیر کرده باشه- خلوت بودن و هیچ اثری از عاشقانه‌ها و سینمایی که مردم از زندگیشون به نمایش می‌ذاشتن نبود.
پاهاش درد گرفته بودن ولی مسیر سنگ فرشی روبه‌روش اون رو صدا می‌زد و مینگهائو نمی‌خواست اون صدا زدن‌ها رو نادیده بگیره. بی‌هیچ هدف و مقصدی شهر رو متر میکرد و رول‌های سیگار میزبان لب‌های منتظرش می‌شدن. نیاز داشت که چند ساعت از همه چیز دور باشه، که برای چند ساعت از تظاهر به خوب بودن دست بکشه.
چراغ‌های خیابون یکی‌یکی پشت سرش جا می‌موندن و محله‌هایی که ازشون رد می‌شد، کم‌کم غریبه‌تر می‌شدن، مغازه‌ها کرکره‌هاشون رو پایین کشیده بودن و صدای ماشین‌ها هر لحظه کمتر می‌شد؛ ما بین کوچه‌ها و خیابون‌های شهر گم شده بود ولی حتی دوست نداشت تلاشی برای نجات خودش بکنه، شاید به این چند ساعت گم شدن و مثل یه جسم نامرئی زندگی کردن نیاز داشت.
"تا حالا این‌جا ندیدمت پسر، گم شدی؟"
با شنیدن صدایی درست از پشت سرش که با لبخند به مینگهائو خیره بود، برگشت و به پسری که موهای بلوندش روی چشم‌هاش سایه می‌‌انداختن نگاهی انداخت و کامی از سیگارش -که نمی‌دونست چندمین سیگار توی اون شبه- گرفت.
"فقط دلم می‌خواست یکم راه برم."
پسر با شنیدن جواب کوتاه و کلماتی که از سرمای نوامبر هم سردتر بودن، ابرویی بالا انداخت و دست به سینه، به دیوار کوتاه کنارش تکیه داد.
"اوکی... فکر کنم خیلی یهویی زود پیش رفتم، اسم من جونهیه و خب از بچگی همین‌جا بزرگ شدم و یجورایی همه رو می‌شناسم..."
جونهی با دیدن پسر که حالا به سمتش متمایل شده و با چشم‌های منتظر به اون خیره بود، لبخندی زد و موهایی که جلوی دیدش رو می‌گرفتن، کنار زد.
"...محله ما یکم قدیمی و دور از شهره و برای همین فکر کردم شاید گم شده باشی."
مینگهائو با دیدن نگاه خیره پسر به سیگارش و حالات صورتش، لبخندی زد و با پایین انداختن سیگارش، اون رو خاموش کرد.
"نمی‌دونستم دود سیگار اذیتت می‌کنه، ببخشید."
"وقتی می‌خندی صورتت می‌درخشه، تا حالا بهت گفتن؟"
مینگهائو با شنیدن حرف پسر ابرویی بالا انداخت و به آرومی خندید، پسر طوری حرف می‌زد که انگار سال‌ها مینگهائو رو می‌شناسه و برای مینگهائو هم همین جالب بود که برای بودن کنار یه غریبه، بیش از حد احساس راحتی و امنیت داره.
"تنها چیزی که این روزها دارم می‌شنوم توهین و کتک خوردنه... پس، ممنونم از تعریفت."
لبخند جونهی با شنیدن حرف‌های پسر عمیق‌تر شد و با برداشتن تکیه‌اش از دیوار، دستش رو توی جیب بافت طوسی رنگش کرد.
"فکر کنم این‌جا یه چیزی بیشتر از 'فقط راه رفتن' اتفاق افتاده... امشب برای یکم راه رفتن و حرف زدن شب قشنگیه مگه نه؟"
مینگهائو با شنیدن حرف جونهی لبخندی زد و با دراز کردن دستش به سمت پسر، سرش رو به طرفی کج کرد.
"مینگهائو."
مینگهائو منتظر به پسر خیره بود و می‌تونست قسم بخوره که لبخند بزرگ روی لب‌های پسر به وضوح محو و چشم‌هاش خیس و براق شدن.
"ببخشید... من از تماس فیزیکی خوشم نمیاد."
جونهی با لبخندی که روی لب‌هاش بود به آرومی زمزمه کرد و باعث عمیق‌تر شدن لبخند مینگهائو شد. اون به خوبی درک میکرد که چطور بعضی زخم‌ها ساده‌ترین کارها رو برات به یه جهنم واقعی تبدیل می‌کنن.
"این‌جا یه پارک خیلی کوچیک و قشنگ هست دوس-"
حرف جونهی با شنیدن صدای آرومی که از سمت مینگهائو می‌اومد قطع شد. پسر با دیدن مینگهائویی که دستش رو روی شکمش گذاشته و با گونه‌هایی سرخ به زمین چشم دوخته بود، به آرومی خندید.
"یکم جلوتر رستوران کوچیک یه پیرزنی هست که نودل‌های معرکه‌ای درست می‌کنه، دوست داری بریم اونجا؟"
مینگهائو با شنیدن درخواست جونهی لبخندی زد و سری تکون داد و اجازه داد پسر اون رو به مقصد مورد نظرشون ببره. تمام عقل و منطقش فریاد می‌زد که اعتماد کردن به یه غریبه کار اشتباهیه ولی مینگهائو بعد از مدت‌ها کنار اون غریبه حس میکرد که بالاخره به 'خونه' برگشته.
---------------
"فکر نمی‌کردم این ساعت هم باز باشه."
جونهی با رسیدن به مقصدشون و دیدن چراغ‌ها و فانوس‌های زرد رنگی که بیرون اون کلبه چوبی رو روشن می‌کردن و تابلوی کوچیکی که اسم 'غذاخوری ژانگ‌لی' به سختی ازش خونده می‌شد، لبخندی زد و به سمت مینگهائویی که از سرما نوک دماغ و گونه‌هاش سرخ شده بود برگشت.
"چطوری توی این هوا فقط با یه بافت ساده بیرون اومدی؟ می‌شه زودتر بریم تو؟"
مینگهائو همون‌طور که پالتوش رو محکم‌تر دور خودش می‌پیچید و سرش رو بیشتر توی یقه‌اش پنهون میکرد، روبه پسر که انگار هیچ حس و درکی از سرمای اطرافش نداشت گفت و به سمت اون کلبه چوبی حرکت کرد.
"سلام مامانجون! ما اومدیم."
مینگهائو با دیدن این‌که چطور با ورودشون به کلبه چوبی -که با درِ باز از اون‌ها استقبال میکرد- و پیرزنی که مشغول آشپزی بود و جواب سلام جونهی رو نداد، ابرویی بالا انداخت و به لبخند محو روی لب‌های جونهی خیره شد.
"چرا جوابت رو نداد؟"
جونهی با شنیدن زمزمه آروم مینگهائو به آرومی خندید و دستی به موهای پشت گردنش کشید، عادتی که همیشه وقتی خجالت زده می‌شد انجامش می‌داد.
"فکر کنم هنوز از دستم ناراحته که دفعه قبل بشقاب موردعلاقه‌اش رو شکستم."
مینگهائو با شنیدن جواب جونهی شونه‌ای بالا انداخت و به سمت پیرزن که به صدای آروم رادیویی که از میز کنارش می‌اومد گوش می‌داد و آشپزی میکرد، برگشت.
"سلام مامانجون."
این‌بار پیرزن با شنیدن صدای بلندِ مینگهائو، با لبخند به سمت پسر -که تماما توی خودش جمع و به یه گلوله مشکی رنگ تبدیل شده بود- برگشت و دست‌های خیسش رو با پیشبند گل‌گلیش پاک کرد.
"خوش اومدی پسرم، چی می‌خوری؟"
"من یه نودل می‌خورم و-"
حرف مینگهائو با دیدن جونهی که با دست‌هاش به اون علامت می‌داد که چیزی نمی‌خوره، قطع و به چشم‌های منتظر پیرزن خیره شد.
"و دیگه چی می‌خوای پسرم؟"
"همین مامانجون."
مینگهائو همون‌طور که پشت گردنش رو میخاروند، لبخندی زد و به سمت میزهای دو نفره چوبی که در نزدیکیش قرار داشتن حرکت کرد. با نشستن جونهی مقابلش، پالتوش رو بیرون آورد و از حس لمس گرمای کلبه که از بخاری هیزمی کوچیکی می‌اومد و اون رو به آغوش می‌کشید، لبخند زد.
"چرا چیزی نمی‌خوری؟"
جونهی با شنیدن سوال هائو لبخندی زد و به پرده‌های سفیدِ کلبه که پنجره‌ها و منظره بیرون رو می‌‌پوشوندن خیره و دستش رو زیر چونه‌اش گذاشت.
"گشنم نیست، امشب جشنه یادت رفته مینگهائو؟ خونه خیلی خوب غذا خوردم."
"بیا پسرم، امیدوارم از غذات لذت ببری."
مینگهائو با حس طعم و گرمای بوی نودلی که روی میز قرار گرفت و بینیش رو قلقلک داد، لبخندی زد و با تشکر از پیرزن چاپستیکش رو به دست گرفت و مشغول خوردن شد.
"اگر پس شب جشنه و کنار خانوادت خوشحال بودی، چرا بیرون بودی؟"
جونهی با شنیدن کلمات جویده‌جویده مینگهائو که ما بین گازهاش از رشته‌های نودل و لپ‌های پر از غداش به سختی شنیده می‌شد، به آرومی خندید و با تکیه دادن دست‌هاش به میز به پسر خیره شد.
"من فرشته نگهبان محله‌ام... کمک می‌کنم آدم‌های گمشده یکم استراحت کنن و راه خونه رو دوباره بهشون نشون می‌دم."
مینگهاو با شنیدن حرف‌های جونهی چرخی به چشم‌هاش داد و با پاک کردن لب‌هاش با گوشه آستین بافتش، سرفه‌ای کرد و دستش رو روی شکمش گذاشت.
"به‌نظرت نگفتن دلیل اصلی راحت‌تر از این‌همه فلسفه چیدن نبود؟"
-----------------
بوم سیاه شب کم‌کم میزبان رنگ‌هایی می‌شد که خورشید با حوصله اون‌ها رو روی بوم می‌کشید و صدای پرنده‌هایی که آوای شروع روزی جدید می‌دادن تمام خیابون رو پر کرده بود و اون دو رهگذر خسته -که تمام دردها و داستان‌هاشون رو به سیاهی شب سپرده بودن- حالا در سکوت کنار هم راه می‌رفتن.
خیابون‌هایی که اون شب اشک‌ها و سیاه‌ترین زخم‌های مینگهائو رو دیده و در کنار جونهی، گوشی شنوا برای سنگینی شونه‌های مینگهائو تبدیل شده بودن.
"واقعا ازت ممنونم جونهی... هرچقدر که اصرار می‌کنم شماره‌ات رو نمی‌دی تا یه روز شام دعوتت کنم... حداقل بگو چطور برات جبران کنم؟"
جونهی که حالا بوسه‌های طلایی رنگ خورشید روی صورتش باعث درخشش بیشترش می‌شد و اون رو بیشتر شبیه یه فرشته دست نیافتنی میکرد، لبخندی زد و با فرو بردن دست‌هاش توی شلوارش، به چشم‌های منتظر مینگهائو خیره شد.
"می‌تونی به این آدرسی که بهت می‌گم بری؟ آدم‌های اونجا خیلی وقته منتظر یه مهمونن، بگو که از طرف من اومدی... خیابان لووانگ، پلاک سی و چهار."
مینگهائو با شنیدن درخواست جونهی لبخندی زد و سری به نشونه تایید تکون داد و آدرس رو توی تلفنش یادداشت کرد، باید در اولین فرصت درخواست پسر رو برآورده و لطفا بزرگی که در حقش کرده بود رو جبران میکرد.
"حتما انجامش می‌دم جونهی... دوباره هم‌دیگه رو می‌بینیم دیگه؟"
جونهی که حالا به عقب قدم برمی‌داشت، لبخندی زد، دستش رو بالا آورد و همون‌طور که ما بین خیابون‌های گرگ و میش محو می‌شد از پسر خداحافظی کرد.
"البته که باز هم هم‌دیگه رو می‌بینیم مینگهائو، من هر وقت دوباره گم شدی و به کمک نیاز داشتی پیشت میام... مثل یه فرشته نگهبان... راستی یادت نره اونجا که می‌ری یه شاخه ارکیده سفید ببری."
مینگهائو با شنیدن حرف‌های جونهی که حالا به سختی به گوش می‌رسید، به آرومی خندید و سری به اطراف تکون داد و توی جایی از قلبش یادداشت کرد که هرگز بردن اون ارکیده سفید رو فراموش نکنه.
------------------
نفس عمیقی کشید و شاخه گل ارکیده سفیدی که به زیبایی تزئین و روبان زده شده بود رو بین دست‌هاش گرفت و به زنگ در خونه‌ای که روبه‌روش قرار داشت خیره شد.
اون خونه آشنا به‌نظر می‌رسید؛ خونه ویلایی سبز رنگی که شب قبل جونهی رو نزدیکش دیده بود که چطور با لبخندی که بوی دلتنگی می‌داد به اون خونه خیره بود، انگار که انتظار داشت هر لحظه در باز بشه و آدم‌های اون خونه به استقبال جونهی بیان.
پلک‌هاش رو محکم روی هم فشار داد و زنگ در رو به صدا در آورد. با شنیدن صدای آروم کشیده شدن روفرشی روی زمین، لباسش رو درست کرد، دست از کندن پوست لبش برداشت و لبخندی روی لب‌هاش نشوند.
"بفرمایید؟"
مینگهائو با دیدن مرد میانسالی که انگار سختی‌ها و دردهای زندگی زودتر از همیشه جنگل موهاش رو برفی کرده، لبخندی زد و دسته گل رو به سمت مرد گرفت.
"سلام پدرجان، من از طرف جونهی اومدم."
مرد که انگار با شنیدن اسم جونهی بالاخره زندگی توی رگ‌هاش شروع به تپیدن کرده بود، لبخندی زد و با باز کردن کامل در، پسر رو به داخل دعوت کرد.
"خیلی خوش اومدی پسرم، بیا داخل، مهمون جونهی برای ما خیلی عزیزه."
مینگهائو با شنیدن حرف‌های مرد لبخندی زد و با درآوردن کفش‌هاش، وارد خونه شد؛ خونه‌ای که مینگهائو می‌تونست قسم بخوره که روزی صدای خنده و شادی ازش قطع نمی‌شده.
"خیلی خوش اومدی پسرم، لطفا بشین تا همسرم بیاد... اون هم خوشحال می‌شه اگر مهمون جونهی رو ببینه."
و تمام اون ساعاتی که مینگهائو مهمون اون زوج که فهمیده بود والدین جونهی هستن، پر شد از شیرینی‌های دستپخت زن، خاطرات بچگیش که چطور چند بار شیشه غذاخوری ژانگ‌لی رو شکسته و یادآوری شیطنت‌های پسر گذشت.
"مادرجان، خود جونهی کی میاد؟"
زن با شنیدن سوال مینگهائو، لبخندی زد که هائو می‌تونست خیسی و برق زدن چشم‌هاش از اشک رو ببینه. نفس عمیقی کشید و به سمت تابلوی کوچیکی که روی طاقچه‌ی خونه بود و عکسی از جونهی جلوی ظرفی از خاکستر اونجا قرار داشت -ظرفی که از زمان ورود مینگهائو به اونجا اصلا متوجهش نشده بود- برگشت.
"پسرم... جونهی همین الان هم کنارمونه، مگه نه پسر نازم؟"
مرد با دیدن چشم‌های درشت شده مینگهائو که چطور انگار برای ثانیه‌ای روح از تنش جدا شده، لبخندی زد و دست سرد پسر رو بین دست‌هاش گرفت.
"پسرم... جونهی پنج ساله که فوت کرده و..."
و مینگهائو دیگه متوجه کلماتی که از بین لب‌های مرد خارج می‌شد، نمی‌شد. حالا پازلی که دیشب تمام مدت ذهنش رو مشغول کرده بود داشت توی ذهنش کامل می‌شد، که چطور جونهی با اون بافت نازک احساس سرما نمی‌کرد، که چطور از لمس شدن خودداری میکرد و چطور اون پیرزن اصلا متوجه حضور جونهی نشد.
مینگهائو با رها کردن دست مرد، از روی مبل بلند شد و به سمت تابلویی که زبباترین لبخند جونهی رو قاب گرفته بود حرکت کرد، لبخندی که مینگهائو دیشب اون رو از نزدیک لمس کرده بود.
"ممنونم جونهی... ممنونم فرشته نگهبان من."