“ The Last Spring – Chapter 5
"راستش.. فکرش رو هم نمیکردم اینقدر بهت نزدیک بشم"
و نیمنگاهی به آویز ستارهایش انداخت، مقواها را به سمت جیسو گرفت:
"اینهارو هم قیچی کن"
جونگهان کاغذهای زیادی با نوشتهی "فقط تا آخر بهار" پرینت گرفته بود، جیسو تکتک آنها را با دقت بریده بود و در یک سبد ریخته بود. وقتی جیسو آخرین ورقهها را هم برید، سر بلند کرد و لبخند زد:
"امشب مدرسهمون خیلی قشنگ میشه"
جونگهان هنوز با بلندگوهای اتاق پخش درگیر بود، نیمنگاهی به ورقههای رنگی انداخت و بعد هم خیلی سریع سربرگرداند و از پنجره غروب را تماشا کرد:
"این فایل صوتیای که ضبط کردم.. به جای اعلامیه های آزمون سراسری پخش میشه"
زیر لب زمزمه کرد:
"و این آخرین دردسریه که باهم میسازیم"
جیسو مقواهای رنگی را به او نشان داد و لبخند زد:
"آماده شدن"
"این چیه؟"
و یکی از ورقههای معلق در هوا را گرفت. آسمان رو به تاریکی میرفت و ماه، با لطافت میدرخشید.
با ملایمت نوشتهی روی ورقه را خواند:
"فقط تا آخر بهار.."
چشمهایش را ریز کرد بلکه نوشتههای ریزتر را بخواند:
"عاشقم باش"
نگاهی به اطرافش انداخت، بچههای مدرسه سرگرم خواندن نوشتهی روی ورقه بودند. سر بلند کرد و متوجه شد از آسمان، نوشتههای رنگی میبارد.
کمی بعد، صدای آشنایی در مدرسه طنین انداز شد:
"هی، صدای من رو میشنوید؟"
انگار یک صدای ضبط شده بود.
"این آخرین سالیه که اینجام. میخواستم این خداحافظی برای همیشه توی ذهنت بمونه"
انگار آن صدا، مخاطب خاصی داشت. شاید.. داشت خداحافظی میکرد؟
"من نمیدونستم.. که میتونم انقدر زود باهات صمیمی بشم. که کسی رو پیدا میکنم.. که وقتی نگاهم میکنه لبخند بزنه. فکر نمیکردم بزرگترین و درخشانترین ستارهی شب رو با من سهیم شی.."
یکبار دیگر نوشتهی روی ورقهی رنگی را خواند. هینی کشید و لب زد:
"یون جونگهان؟"
صدای ضبط شده همچنان در کل مدرسه میپیچید:
"تو خیلی خوب من رو میشناسی.. خیلی خوب من رو میفهمی.. ولی من هنوز نمیدونم تو کی هستی.. میخواستم مدتهای طولانیای کنارت بمونم.. ولی حالا مجبورم نه فقط تو.. بلکه همه چیز رو رها کنم.
دوست من، هنوزم صدای من رو میشنوی؟"
سرش را بلند کرد و روی پشتبام را نگاه کرد. هونگ جیسو روی پشتبام ایستاده بود.
انگار خون در رگهایش خشکیده بود، با تعجب اطرافش را نگاه میکرد. بند بند وجودش سست شده بود.
"نمیتونم قول بدم خیلی زود، ولی حتما بر میگردم. منتظرم میمونی؟ توی مسیر بهاری.. همراه شکوفهها.. با دوچرخهی سادهات و آویز ستارهایت.. با همون لبخند گرم.. منتظرم میمونی؟
اینکه بر میگردم رو باور میکنی؟ دوست من.."
صدای گوینده میلرزید. بغض کرده بود. انگار خودش هم حرفهای خودش را باور نداشت:
"من بر میگردم.. همونطور که همراه شکوفهها.. با نجوای نسیم بهاری ترکت میکنم.. با زمزمهی بهار برمیگردم.. تو که.. فراموشم نمیکنی؟
فقط تا آخر این بهار.. میتونی فقط تا آخر این بهار.."
بعد از آن فایل صوتی خشدار شد و نویز، باعث شد همه گوشهایشان را بگیرند.
جیسو میلرزید، سبد ورقههای رنگی را از بالای پشتبام رها کرد و دوید. کل راهپلهها را به سمت اتاق پخش دوید. قلبش محکم به قفسهی سینهاش میکوبید. دندانهایش را بههم میسایید و با چشمانی پر از التماس زمزمه میکرد:
"توروخدا.. هنوز اونجا باش"
دستهای لرزانش را روی دستگیرهی در گذاشت و با عجله داخل شد. اتاق پخش خلوت بود. فایل صوتی متوقف شده بود. پاهای جیسو میلرزید.. احساس میکرد اکسیژن در هوایش کم شده. نمیتوانست نفس بکشد. دستش را به لبهی میز گرفت و ورقهی کاغذی که روی میز بود را لمس کرد:
"جیسویا.. میرم مادرمو پیدا کنم.. خوشحال برمیگردم.. برای من.. بهار شوم ولی زیبایی بود.
دوست تو، یون جونگهان"
صدای نفسهای کشدارش را میشنید، دستش را روی قفسهی سینهاش گذاشته بود و دندانهایش را کلید کرده بود. نوشته را رها کرد و سرش را بین دستانش پنهان کرد:
"باید.. چیکار کنم؟ بدون.. تو؟"
پایان فلش بک
سونگچول در سکوت، کنارش نشسته بود. هر از چند گاهی سعی میکرد لب باز کند و چیزی بپرسد، ولی در دم پشیمان میشد. سرانجام با تردید زمزمه کرد:
"هی، میخوای نوشیدنی بخوریم؟"
جیسو سر گرداند، با تعجب گفت:
"سوجو؟ چطور؟ توی دانشگاه؟"
سونگچول بلند شد، لبخند کمرنگی زد و دستش را به سمت او دراز کرد:
"یادت رفته؟ من چوی سونگچولم. توی سلف دانشگاه سوجو میخورم و کسی جرات نداره چیزی بگه"
بعد زیر چشمی به او نگاه کرد:
"بیخیال، دستم رو نمیگیری؟ بسه انقدر روی زمین سرد نشستی و غصه خوردی. وقتی افسردهای هیچی بهتر از سوجو نمیتونه سرحالت کنه"
جیسو دستش را گرفت و بلند شد. آرام لب زد:
"ولی اون کتاب.."
سونگچول لبخند زد و دستش را کشید و دوید. او را از کارگاه تاریک و نمور بیرون کشید و دوید:
"آه بیخیال. فردا خودم اون کتاب رو ازش میگیرم"
جیسو بیتفاوت، خودش را دنبال او میکشید. سرش پر از فکرهای عجیب بود. زیر لب زمزمه کرد:
"واقعا.. برگشتی.. همراه نسیم بهاری.. یون جونگهان"
چشمهایش را روی هم فشرد.
سونگچول شیشهی چهارم را باز کرد، سرش گیج میرفت، پس دستش را تکیهگاه جسمش کرد. دست دیگرش را زیر چانهاش گذاشت و برای جیسو نوشیدنی ریخت. گونههای جیسو رنگ گرفتهبود، هرازگاهی بینیاش را بالا میکشید و سرش را روی میز میگذاشت.
سونگچول سرش را کج کرد و زیر لبی گفت:
"هونگ جیسو.. دیوونهی عجیب غریب"
بعد بلاخره به خودش شجاعت داد و آرام پرسید:
"اون دانشجو رو میشناختی؟"
جیسو سر بلند کرد، با چشمهای پر از اشک، نگاهی به سونگچول انداخت:
"دوست دوران دبیرستانم بود. فقط یک ماه می رو"
سونگچول کمی خندید و دستش را روی میز گذاشت:
"فقط یک ماه؟ به نظر میرسید مدتهاست که میشناسیش.."
جیسو سرش را پایین انداخت، پوزخند زد و آرام گفت:
"روابط من همیشه زود ساخته میشن.. دقیقا به همون اندازه هم سریع از بین میرن"
سونگچول برای او متاسف شد. آهی کشید و سرش را پایین انداخت:
"میخوای راجبش بگی؟"
جیسو یک شات دیگر نوشید و سرش را به اطراف تکان داد:
"فقط.. میخوام بدونی اون یه خاطرهی غمانگیز نبود.. اون شادترین خاطرهی نوجوونیمه"
دستش را روی قفسهی سینهاش گذاشت و آرام زمزمه کرد:
"درد کشیدم.. چون دلم براش تنگ شده بود"
سرش را روی میز گذاشت، دستانش به دو طرف رها شده بود و زیر لب چیزهایی میگفت:
"دلم.. براش.. تنگ شده بود"
سونگچول زیر چشمی نگاهی به او انداخت و دستش را مشت کرد:
"اون.. رهات کرد؟"
پلکهای جیسو روی هم افتاده بود، نفسهایش منظم بود و دستانش دیگر تکان نمیخورد.
سونگچول او را تکان داد و بلند بلند گفت:
"هی! هونگ جیسو؟ خوابیدی؟ اینجا نخواب! هی، بلند شو"
ولی انگار پسرک، به خواب عمیقی فرو رفته بود. سونگچول اطرافش را نگاه کرد. هوا تاریکِ تاریک بود و هیچکس را در سلف دانشگاه نمیدید.
بلند شد و سعی کرد روی پاهایش بایستد، نفس عمیقی کشید و باز هم جیسو را تکان داد. باید او را از اینجا بیرون میبرد.
چند لحظه بعد، جیسو را روی دوشش سوار کرده بود و تلو تلو میخورد:
"فکر اینجاش رو نکرده بودم.. من آدرسش رو نمیدونم.."
پاهایش را روی زمین میکشید و به سمت ساختمان اصلی دانشگاه میرفت. باید استادش را پیدا میکرد بلکه شاید بتواند آدرس جیسو را از او بگیرد.
زیر لب غر میزد:
"چوی سونگچول آی چوی سونگچول.. تو یه احمقی.. چرا با یه غریبه سوجو میخوری؟"
نفس نفس میزد و گاهی او را روی دوشش جابجا میکرد:
"چقدر سنگینه، گونی سیب زمینی.. گونی.. سیب زمینی گندیده؟"
چشمهایش را روی هم فشرد، بلاخره به ساختمان اصلی رسیده بود.
جیسو را روی صندلی رها کرد و به دنبال استاد دوید:
"استاد.. هونگ جیسو مست کرده.. آدرس خونهاش رو بهم میدید؟"
استاد یانگ لبخند ژکوندی زد و با جدیت زمزمه کرد:
"نه!!!"
چوی سونگچول پاهایش را روی زمین کوبید و به جیسویی که بیهوش روی صندلی ها ولو شده بود اشاره کرد:
"آخه ببینیدش.. دلتون میاد تو خیابون بخوابه؟"
سرش را به طرفین تکان داد و آرام گفت:
"آخه چرا.. آدرسش رو نمیدید؟"
استاد یانگ پا تند کرد و از او دور شد:
"اجازه ندارم اطلاعات شخصی دانشجوهام رو به غریبه ها بدم"
چشمهای چوی سونگچول گشاد شد، به خودش اشاره کرد و با صدای تقریبا بلندی زمزمه کرد:
"غریبه؟؟!! غ ر ی ب ه ؟؟!! منم! من چوی سونگچولم! من رو نمیشناسید؟"
استاد شانه بالا انداخت:
"چرا نمیبریش خونهی خودتون؟ یه عمارت بزرگ دارید.. یعنی یه اتاق خالی برای هونگ جیسو پیدا نمیشه؟"
سونگچول به جیسو اشاره کرد و بین موهایش دست برد:
"باید ببرمش خونهاش. خانوادهاش نگرانش میشن"
استاد یانگ، لبخند تلخی زد و زیر لب گفت:
"بعد از اینکه دنبالم راه افتادی تا تو رو با هونگ جیسو همگروهی کنم.. حالا میخوای آویزونم بشی تا آدرس خونهاش رو بگیری؟"
سونگچول دم عمیقش را بیرون داد و بلند بلند گفت:
"چطوری.. ببرمش خونهمون؟ پدرم.."
دندانهایش را کلید کرد و چشمهایش را روی هم فشرد. دست برد و موبایلش را درآورد تا به رانندهاش زنگ بزند:
"توی اولین روزی که چهارکلمه باهاش حرف زدم.. باید این گونی سیب زمینی مست رو.. بردارم ببرم خونهامون؟"
چند قدم از استاد یانگ فاصله گرفت و کنار جیسو نشست.
استاد یانگ سرش را به طرفین تکان داد و با حسرت لب زد:
"آدرس کجارو باید میدادم.. حتما تا الآن از ساعت خاموشی خوابگاه گذشته.."
سر او را به شانهاش تکیه داد و زیر چشمی نگاهش کرد:
"امروز منو ترسوندی هونگ جیسو.. نمیدونستم باید چیکار کنم"
جیسو زیر لب هذیان میگفت، سونگچول آرام لبخند زد:
"اینقدر دوستش داشتی؟"
جیسو با چشمان بسته، سرش را روی استخوان شانهی او فشرد و نوک بینیاش را لمس کرد:
"هوم"
لبخند سونگچول به پوزخند تبدیل شد:
"ولی.. اون رهات کرد"
جیسو به آرامی زمزمه کرد:
"اون.. رهام نکرد.. جونگهان.. اون.. من رو.."
سونگچول چشمهایش را بست و دستشرا جلوی چشمهای او گرفت:
"نور اذیتت میکنه. بخواب"
بعد زیر لبی زمزمه کرد:
"خانوادهات نگرانت نمیشن؟"
جیسو بینیاش را به شانهی او چسباند:
"خانواده.. ندارم"
تمام عضلات سونگچول منقبض شدند. نفسهای گرم او پوست شانهاش را میسوزاند. دمی گرفت. لب گزید و نفس عمیقی کشید:
"گونی سیبزمینی ترحم برانگیز"