The Killa

The Killa

Paradise

نور آبی مانیتور میون تاریکی اتاق سوسو میزد. سوبین روی صندلی‌اش نشسته و کمی خم شده بود، چشمهای خسته اش به صفحه اینستاگرام یونجون چسبیده بود. استوری جدید:

یونجون پشت میز میکس، یون جونگ اون کنارش، با فنجونی تو دستش، همون فنجون های جفتی که سال پیش براش خریده بود.

کپشن: "وقتی همکاری به بهترین ترکها منجر میشه!!"

سوبین آهسته صفحه رو ورق زد. استوری بعدی:

یون جونگ اون پشت میکروفون بود.

یونجون با لحنی آشنا توضیح میداد:

«این پارت رو با حس بیشتری بخون… مثل اینکه داری التماس میکنی کسی که دوستش داری بمونه.»

دقیقاً همون جمله هایی که سوبین همیشه به یونجون میگفت.

سوبین دستش رو روی کیبورد گذاشت. وارد اکانت قدیمی سوند کلود شد، اکانتی که فقط یونجون پسوردش رو میدونست. چند فایل خصوصی اونجا بود: دموهای اولیه "دکیلا" با صدای خودش.

کلیک کرد. آمار پخش: ۴۷ بار شنیده شده.

آخرین بازدید: امروز، ۱:۳۸ بامداد. از IP متعلق به استودیوی ریپابلیک رکوردز.

یونجون نه تنها ترک رودزدیده بود، داشت از نسخه اصلی اون به عنوان مرجع استفاده میکرد.

سوبین آهسته به عقب تکیه داد. موس رو حرکت داد و وارد پنل اداری آهنگ های منتشرنشده اش شد.

"دکیلا - نسخه اصلی (غیرقابل انتشار)" رو انتخاب کرد.

کلیک. ویرایش.

فیلد "توضیحات حقوقی".

تایپ کرد:

«هرگونه استفاده تجاری از این اثر بدون اجازهٔ کتبی چوی سوبین ممنوع است.»

دکمهٔ ذخیره رو زد. حالا اگه یونجون این ترک رو منتشر میکرد، به سادگی میشد ثابت کرد که مالک اصلی کیه.

صفحه رو بست. بیرون، بارون شروع به باریدن کرده بود، سمت پنجره رفت و پرده رو کنار زد. خیابونهای خیس سئول زیر نور چراغها برق میزدن.

اصلا از این هوا خوشش نمی‌اومد. شب‌های بارونی اون رو یاد قدم زدن هاش با یونجون و خنده های بلندی که باعث می‌شد دلش درد بگیره می‌انداخت.

با یاد آوری خاطرات، گلوش سنگین شد و تصویر رو به روش کدر شد. داشت خودش رو می‌باخت، سریع تکیه اش رو از دیوار گرفت و چشم هاش رو ماساژ داد.

گوشی‌اش رو برداشت به مخاطب خاصی زنگ زد. بعد از سه زنگ، طرف مقابل جواب داد.

" جون.. "

صدای سوبین آروم اما کمی گرفته بود،

" مستر اصلی "دکیلا" هنوز پیش توئه؟ "

کمی شک و تردید توی صدای پسر به وجود اومد.

" آره، ولی... "

" نگهش دار. "

سوبین قطع کرد.

سمت میزش برگشت و یک ایمیل جدید باز کرد.

به: شرکت ریپابلیک رکوردز

موضوع: هشدار رسمی - نقض کپیرایت

شروع به تایپ کرد:

"به اطلاع می‌رساند ترک "دکیلا" که در حال حاضر توسط هنرمندان کمپانی شما در حال ضبط است، اثر اختصاصی اینجانب بوده و در صورت انتشار، از شرکت شما به طور جدی شکایت خواهد شد. "

***

ساعت 9:23 صبح - دفتر حقوقی ریپابلیک رکوردز


مدیر حقوقی کمپانی، آقای کیم، با اخم به ایمیل چاپ شده روی میز نگاه کرد. یونجون روبروش نشسته بود، انگشتاش روی دسته صندلی گره خورده بود.

"این چه وضعیه یونجون؟"

آقای کیم عینکش رو پایین کشید.

"این ایمیل از وکیل سوبین واضحه. اگه ترک رو منتشر کنیم، شکایت میکنه."

یونجون به پنجره پشت سر مدیر خیره شد. بارون شب گذشته تموم شده بود، اما آسمون هنوز ابری بود.

"ما ترک رو تغییر دادیم. ملودی اصلی نیست—"

"پس چرا دموی اصلی با صدای سوبین ۴۷ بار از استودیوی ما پلی شده؟"

مدیر حقوقی برگه دیگه ای رو جلو کشید.

"لاگهای سیستم رو داریم. حتی اگه ملودی رو عوض کرده باشین، اون از ساختار آهنگ میتونه ادعای کپی رایت کنه."

سکوت سنگینی فضای اتاق رو پر کرد.

***

سه ماه بعد - ساعت ۳:۰۶ صبح - استودیوی ریپابلیک رکورد

هوا گرم بود، انگار که زمین و آسمون آتیش گرفته بودن. سوبین دوباره تو تاریکی استودیو چمباتمه زده بود، چاقوی دسته چوبی رو تو مشتش فشار می‌داد. صدای پاشنه های بلندی با ریتم خاصی توی فضا پیچید، سوبین نفسش رو حبس کرد و لبش رو به دندون گرفت.

در آروم باز شد. نور راهرو صورت یون جونگ اون رو روشن کرد. اون با یه نگاه سرد استودیو رو برانداز کرد.

"عه... مهمون ناخوانده داریم."

سوبین آهسته از تاریکی بیرون اومد، چاقو تو دستش میدرخشید.

"اومدم پس بگیرم چیزی رو که دزدیدی."

یون جونگ اون با یه حرکت موهاش رو پس انداخت، لبخند زد:

"دزدیدن؟ عزیزم این تو صنعت موسیقی اسمش همکاریه. یونجون خودش ترکو بهم داد."

سوبین مشتش محکمتر شد:

"دروغه! اون ترک رو من ساختم. با خون دل. حتی نفس هام تو میکس اصلی شنیده میشه!"

یون جونگ اون با حرکتی نمایشی به میز میکس تکیه داد:

"پس چرا توی قرارداد اسم تو به عنوان آهنگساز نیومده؟ یادته وقتی یونجون ازت خواست امضا کنی؟"

سوبین یک قدم به جلو برداشت. چاقو تو دستش میلرزید.

"اون موقع فکر میکردم بهم خیانت نمیکنه... مثل الان که میبینم بهم خیانت کرد."

یون جونگ اون ناگهان خندید، خنده ای سرد و مصنوعی:

"پسرک... هنوز هم نفهمیدی؟ یونجون فقط یه چیز میخواد، موفقیت. و من اینو بهش میدم."

حالا نوبت سوبین بود بخنده:

"فکر میکنی اونو میشناسی؟ هشت ساله باهم بودیم. اون..."

یون جونگ اون حرفش رو قطع کرد:

"هشت سال شکست. حالا سه ماهه که با من کار میکنه و آمارش تو چارتها سه برابر شده."

سوبین مثل مار به جلو پرید. چاقو با سرعت به سمت یون جونگ اون رفت، اما اون با یه حرکت رقصنده کنار کشید.

"عجب حرکات زشتی داری! اینجوری میخوای بکشی منو؟"

با یه حرکت سریع، یه بطری آب معدنی رو از روی میز برداشت و به سمت سوبین پرتاب کرد. بطری به پیشونیش خورد و خونی از زخم کوچیک جاری شد.

سوبین با پشت دست خون رو پاک کرد، چشماش از خشم برق زد:

"حداقل من خودم خودمم. نه مثل تو که با پلاستیک و آرایش خودتو میفروشی!"

یون جونگ اون صورتش از خشم کج شد. با یه حرکت سریع، میکروفون استند رو از روی پایه کشید و مثل چماق به سمت سوبین پرتاب کرد.

"گمشو بیرون گدا!"

سوبین خودش رو به کنار انداخت. میکروفون به شیشه آکوستیک خورد و ترک برداشت. تو همون لحظه، سوبین دوباره حمله کرد. این بار چاقو به بازوی یون جونگ اون خراشید.

"آخ! کثیف!"

خون روی لباس سفید یون جونگ اون پخش شد. صورتش از درد کج شده بود، اما هنوز میخندید:

"بکش منو اگه میتونی! ولی بدون که الان همه چیز ضبط میشه!"

با یه حرکت سریع به سمت دکمه ضبط روی میز خم شد. سوبین خودش رو به جلو پرت کرد. چاقو این بار عمیق تر فرو رفت، توی پهلوش.

یون جونگ اون چشماش از درد گرد شد. به آرومی روی زمین لغزید، دستاش رو دور زخم حلقه کرد. خون به سرعت روی زمین پخش شد.

"یونج...ون... کمک..."

سوبین بالای سرش ایستاد، نفس نفس میزد:

"حالا ببینم ترک بعدیت رو چه اسمی میذاری..."

سوبین میون این تاریکی، تکیه‌گاهش رو تنها تیغه‌ای سرد می‌دید که توی مشتش می‌درخشید. چاقوی آشپزخونه ‌اش، همون یکی که روزگاری باهاش برای یونجون پاستا می‌پخت حالا به سلاح انتقام تبدیل شده بود.

پایین‌تر، روی زمینی که روزی با یونجون روی اون آهنگ می‌ساختن، یون جونگ اون نفس‌های آخرش رو می‌کشید. خون از زخم بازوش جاری بود، رودخونه ‌ای قرمز که روی کفپوش چوبی نقش می‌بست. چشماش از وحشت گشاد شده بود، لب‌هاش که روزی ترانه‌های عاشقانه می‌خوندن حالا به لرزه افتاده بودن.

صدای زنگ موبایل مثل تیری تو سکوت استودیو پیچید. نور آبی صفحه، صورت رنگ‌پریده یون جونگ اون رو روشن کرد. عکس یونجون روی نمایشگر با عنوان "عزیزم" می‌درخشید.

" عزیزت داره زنگ میزنه. "

سوبین خم شد. انگشتاش که هنوز از خون یون جونگ اون گرم بود، روی صفحه لمسی کشید. وقتی صداش رو درآورد، نرم و آوازگونه بود، اما ته‌داشتی از جنون موج می‌زد:

"سلام عزیزم..."

سکوتی کشدار. و بعد صدایی که ماه‌ها بود نشنیده بود:

"سوبین؟"

یونجون نفس‌نفس می‌زد.

"کجایی؟ یون جونگ اون کجاست؟"

سوبین چاقو رو بالای گلوی یون جونگ اون گرفت. تیغه روی نبض تندش قرار گرفت.

"همین‌جاست داریم... گپ می‌زنیم."

با حرکت سریعی، موهای یون جونگ اون رو گرفت و سرش رو به گوشی نزدیک کرد.

"می‌خوای بشنویش؟"

یون جونگ اون ناله‌ای کرد. خون از گوشه لبش جاری شد.

"کمک... لطفاً..."

"نکن!"

یونجون فریاد زد، صداش از گوشی بیرون ریخت.

"هر چیزی بخوای! پول، قرارداد، استودیو... همه‌چیز مال تو!"

سوبین چشماش رو بست. برای لحظه‌ای، خاطره‌ای قدیمی زنده شد، یونجون تو همین استودیو، پتوی نازکی روی شونه‌هاش مینداخت وقتی پشت میز میکس خوابش می‌برد. گرمای اون لحظه حالا به یخ‌زدگی تبدیل شده بود.

"می‌دونی چرا اسمش رو گذاشتم دکیلا؟"

صدای سوبین آروم بود، مثل آهنگ‌های قدیمی‌شون. "چون قرار بود تک تک کلماتش مرگ عشق رو وقتی داری دست و پا میزنی برای زنده بودنش رو نشون بده. "حالا می‌فهمی درد رو یونجون..."

تیغه فرو رفت. جیغ یونجون از گوشی بلند شد، همزمان با فریاد خفه شده یون جونگ اون. خون فواره زد، روی صورت سوبین، روی دستگاهها، روی دیوارهایی که روزی شاهد خنده‌هاشون بود.

گوشی رو محکم به دیوار کوبید. شیشه‌اش خورد شد و تکه‌هاش میون خون‌ها غلتیدن.

آژیر امنیتی با صدایی گوش‌خراش به صدا دراومد. نورهای قرمز چشمک‌زن، صحنه‌ی هولناک رو روشن کردن. دستگاه های تخریب شده، نت‌های پراکنده روی زمین، و جسدی بی‌جون توی دریایی از خون.

سوبین عقب رفت. خون روی گونه‌هاش سرد می‌شد، نفس‌هاش تند و بی‌قرار بود. صدای آژیر توی سرش می‌کوبید، اما اون فقط به چاقو نگاه می‌کرد. تیغه هنوز توی دستش بود، حالا گرم بود از خونی که خاطراتش رو با خودش شسته بود.

لحظه‌ای کوتاه، سایه‌ی خودش رو روی دیوار دید، یه شبح، یه قاتل.

دستش لرزید.

"همه‌چی تموم شد..."

صداش توی سکوت فرو رفت. اما چیزی ته ذهنش زمزمه کرد: نه، هنوز نه.

باید یونجون رو می‌دید. باید آخرین نت این سمفونی رو خودش اجرا می‌کرد.

نگاهش به پنجره افتاد. بیرون، خیابون خیس بود، تاریک و بی‌انتها.

با قدم‌هایی محکم، به سمت در رفت، اما برای لحظه‌ای مکث کرد. دوباره برگشت. نگاهش روی پیانوی سیاه افتاد، همون پیانویی که اولین آهنگ‌شون رو روش ساخته بودن.

دست خونیش رو جلو برد، کلیدهای سفید و مشکی رو لمس کرد. صدایی بم توی اتاق پیچید. انگار خود پیانو هم عزادار بود.

سوبین لبخند محوی زد.

بعد، در رو باز کرد و توی تاریکی شب ناپدید شد.

هوای شب خفه و مرطوب بود.سوبین پیرهنش رو رو بالا کشید، ولی گرمای واقعی چیزی نبود که بشه ازش فرار کرد اون توی کوچه‌های باریک پیچید، چراغ‌های نئون کمرنگ رو رد کرد، و بالاخره جلوی ساختمونی ایستاد که خیلی وقت پیش خونه‌اش بود.

دستاش هنوز از خون یون جونگ اون گرم بود. توی جیبش فشارشون داد، انگار می‌خواست اثراتش رو پاک کنه، اما می‌دونست چیزی که انجام داده بود پاک‌شدنی نبود.

حالا، جلوی آپارتمان یونجون ایستاده بود. طبقه‌ی پنجم. همون واحد قدیمی که یونجون هنوز توش زندگی می‌کرد.

سوبین نفس عمیقی کشید و بوی نم و رطوبت رو به درون ریه هایش فرستاد.

دست‌های سوبین روی آجرهای خیس و سفت میلغزید. عرق سرد روی صورتش میچکید، با خون مخلوط میشد و چشم‌هاش رو میسوزوند. هر بار که پاش رو روی لبه باریک پنجره طبقه پایینتر میذاشت، عضلات رونش از درد فریاد میزدن.

طبقه سوم.

یک آجر لق زیر دست چپش کنده شد و به پایین سقوط کرد. سوبین خودش رو به دیوار چسبوند، نفس‌هاش تند و بریده. از این ارتفاع، چراغ‌های خیابون مثل ستاره‌های مات به نظر میرسیدن.

طبقه چهارم.

پای راستش در جستجوی تکیه‌گاه، به لوله فاضلاب برخورد کرد. لوله فلزی یخ‌زده زیر ضربه ترک برداشت و صدای مهیبی داد. سوبین دهنش رو به بازوش فشار داد تا فریاد نکشه.

بالاخره طبقه پنجم.

پنجره آشپزخونه یونجون، با پرده‌های نازک که نور تلویزیون از اونها عبور میکرد. سوبین با دست لرزون به سمت دستگیره پنجره دراز کشید، قفل بود.

"اه لعنتی!"

با آرنجش به شیشه کوبید.

دستش رو از پنجره شکسته داخل برد و قفل رو باز کرد. وقتی پنجره رو به داخل هل داد، تکه‌های شیشه تیز روی پیشخوان آشپزخونه پاشید. سوبین با آخرین نیرو خودش رو به داخل کشید و روی زمین آشپزخونه غلتید، درست کنار سینک پر از ظرف‌های شسته‌نشده.

نفس‌نفس می‌زد. خون از زخم‌های روی دست‌ها و پاهاش روی کف آشپزخونه می‌چکید. صدای قدم‌های سریع از اتاق نشیمن به گوش رسید.

یونجون با چهره‌ای رنگ‌پریده و چشمای گشاد توی ورودی آشپزخونه ظاهر شد، تو دستش یک چاقو سنگین گرفته بود.

"سوبین؟!"

صداش ترکیبی از ترس و خشم بود.

"چه روانی—"

سوبین سعی کرد بلند شه، اما پاش پیچ خورد.

"مجبور بودم..."

چشمای یونجون به لکه‌های خون روی زمین، به دست‌های زخمی، به صورت کبود سوبین خیره موند. چاقو از دستش افتاد و با صدای مهیبی به زمین خورد.

"چی کار کردی؟"

یونجون مثل یک حیوون تو دام به دیوار تکیه داد، دست‌هاش به طور غریزی به سمت چاقوی روی پیشخوان آشپزخونه دراز شد. سوبین نفس نفس زنان روی زمین نشسته بود، خون از زخم ساعدش چکه میکرد و روی کاشیهای سفید پخش میشد.

"نمیخوام مجبورت کنم..."

سوبین با صدایی خشن گفت،

"فقط یه شب... فردا صبح میرم."

یونجون چاقو رو محکمتر گرفت، انگشتاش سفید شده بودن.

سوبین سعی کرد بلند شه، اما زانوی زخمی‌اش خم شد. با ناله ی دردناکی دوباره روی زمین افتاد.

"پاهات رو..."

یونجون بی اختیار یک قدم به جلو اومد، اما زود خودش رو کنترل کرد.

"چطور از پنجره اومدی بالا؟ دیوونه شدی؟"

سوبین خندید، خندهای توخالی که بیشتر شبیه سرفه بود.

"چون می‌دونستم در رو روم باز نمیکنی"

دستش رو به سمت جیب کتش برد، یونجون فوراً چاقو رو بالاتر گرفت.

"آروم باش... فقط میخوام اینو نشونت بدم."

سوبین به آرومی یک گوشی موبایل شکسته رو از جیبش درآورد. روی صفحه ی ترک خورده، عکس یونجون و یون جونگ اون تو یک رستوران لوکس دیده میشد.

"اینو تو جیبش پیدا کردم."

یونجون صورتش توهم رفت.

"این یعنی چی؟ "

"فکر میکنم میدونم چرا اون ترک رو بهش دادی."

سوبین با چشمای درخشان گفت.

"چند وقته باهاش...؟"

سکوت سنگینی فضای آشپزخونه رو پر کرد. یونجون چاقو رو پایین آورد، دستهاش میلرزید.

"تو واقعاً فکر میکنی من اون... با اون آدم...؟"

یونجون صورتش مثل گچ سفید شده بود. چاقو هنوز توی دستش بود ولی انگار دیگه نمی‌دونست باهاش چی کار کنه. فقط زل زده بود به اون عکس روی گوشی شکسته. انگار یه مشت خورده بود وسط سینه‌اش.

سوبین با صدایی زخمی ولی سرشار از خشم گفت:

"فکر می‌کردم فقط سرد شدی، نه اینکه تو هم مثل بقیه‌ای."

یونجون با اخم نگاهش کرد.

"این چرت‌وپرتا چیه؟ داری از کجا به کجا می‌پری؟ فقط یه قرار کار بود. "

سوبین گوشی رو کمی بالا گرفت.

"رستوران چِری؟ همون جایی که هر غذای لجنش دو برابر کرایه‌ی خونه‌مه؟! خیلی قرار کاری قشنگی بوده لابد."

یونجون دندوناشو روی هم فشار داد.

"بود. یه جلسه‌ی کار بود. با یه تهیه‌کننده."

سوبین تلخ خندید، مثل کسی که تازه از خواب بیدار شده باشه و فهمیده باشه کل زندگیش یه شوخی مسخره بوده.

"آره خب، اون رژ لب قرمزی که روی گردنت پخش شده، لابد از لیوان شراب منتقل شده. اونم بطری دوم، درسته؟"

یونجون با دست آزادش پیشونیش رو گرفت، از اون خنده‌های عصبی کرد.

"سوبین... تو واقعاً مریضی. این چیه الان؟ بازجویی؟"

سوبین یه قدم جلو اومد، صدای پاش روی کاشی‌ها مثل صدای تهدید بود.

"مریض منم؟! اون شب که گفتی مامانت تو بیمارستانه، من با چشمام دیدم اون تاریخ، همون شب بود. همون لعنتی‌ای که تو استودیو داشتم از گریه خفه می‌شدم چون فکر می‌کردم تو خونه‌ی مادرتی!"

صدای نفس یونجون تند شد. دستاش هنوز دور چاقو بودن ولی مثل کسی که خودش نمی‌دونه داره تهدید می‌کنه یا دفاع، فقط نگهش داشته بود.

"تو واقعاً نمی‌فهمی؟"

صدای سوبین لرزید، اما این بار نه از درد، از خشم خالص.

"فکر کردی نمی‌فهمم چرا توی اون عکس اون‌جوری نگام نمی‌کنی؟ چون نگاهتو واسه اون نگه داشتی."

یونجون فریاد زد:

"کافیه!"

سوبین هم داد زد:

"نه، کافی این دروغ‌هاست! کافیه نقش بازی‌کردنت! بگو... اون قرارداد کاری رو کجا امضا کردی؟ رو تختش؟ رو شونه‌هاش؟ یا وقتی رژش رو لبات مونده بود؟!"

یونجون با چشمای پر از آتیش بهش زل زد، اما جواب نداد. سکوتش، سنگین‌تر از هر فریادی بود.

یه لحظه تو سکوت خشکی خیره موند. پلک نزد. نفس نکشید. حتی چاقو هم انگار تو دستش مرده بود. بعد، یه چیزی توی نگاهش شکست.

اون پوزخند مزخرفش آخرین میخ تابوت بود.

"خفه شو..."

صداش اول آروم بود، ولی میلرزید، مثل صدای سیمی که کشیده شده باشه تا مرز پاره شدن.

"چی گفتی؟"

یونجون پوزخندشو حفظ کرد، اما دیگه تو صداش مطمئن نبود.

یونجون جلو اومد، یه قدم، بعد یه قدم دیگه. چاقو رو محکم‌تر تو دستش گرفت، ولی نه برای حمله، برای کنترل.

"خفه شو... خفه شو خفه شو خفه شو!"

صدای یونجون منفجر شد، با هر بار گفتن، بلندتر، دیوونه‌تر.

بعد یه‌دفعه چاقو رو پرت کرد سمت دیوار. تیغه با صدای بلندی خورد به کابینت فلزی و افتاد روی زمین.

"تو نمی‌فهمی! تو هیچ‌وقت نخواستی بفهمی!"

سوبین عقب کشید، نه از ترس، از شوکه شدن. "یونجون..."

"تو هر بار که خراب کردی، برگشتی و خواستی من نجاتت بدم!"

یونجون با انگشت به خودش اشاره کرد.

"من باید اون آدمی باشم که بی‌قید و شرط کنارت می‌مونه، نه؟ چون من همیشه آرومترم، همیشه قوی‌ترم، همیشه کمتر می‌شکنم؟"

چشماش از اشک برق می‌زد ولی نمی‌بارید.

"می‌دونی اون شب چرا رفتم با اون تهیه‌کننده؟ چون داشتی خودتو تیکه‌تیکه می‌کردی که به من ثابت کنی دوست‌داشتنی نیستی. داشتی خودتو غرق می‌کردی تو آدمایی که حتی اسماشونو یاد نمی‌گرفتی!"

سوبین خواست چیزی بگه، اما یونجون نذاشت.

"می‌خواستم فقط برای یه شب، یه نفر واقعاً منو بخواد. بدون اینکه بخواد نجاتش بدم، بدون اینکه ازم بخواد دردشو بکشم!"

سوبین لب‌هاشو بهم فشار داد، لرزش چونه‌اش حالا دیگه از ضعف نبود. صداش، وقتی دوباره حرف زد، مثل زوزه‌ی حیوون زخمی بود:

"یه شب می‌خواستم بمونم. فقط یه شب، یه سقف، یه صدای آشنا. نمی‌خواستم همه‌چیو دوباره بگم. نمی‌خواستم توجیه کنم. فقط می‌خواستم یه لعنتی برای یه بارم که شده… فقط باشی."

یونجون فریاد زد: "من همیشه بودم! وقتی خودتو لای قرص و دود دفن کردی، من بودم! وقتی شب تا صبح بیدار موندی و ملودی ساختی که حتی یادتم نمی‌موند ساخته بودیش، من ضبط می‌کردم! من می‌دویدم دنبالت تا نابود نشی، ولی تو، تو هر بار برمی‌گشتی با یه خطِ بیشتر، یه دروغِ تازه‌تر!"

سوبین مشت کوبید به دیوار. قاب کوچیکی افتاد پایین و شکست. عکس قدیمی‌شون بود، لبخندِ محو دو آدمی که هنوز بهم ایمان داشتن.

"بسه!"

نفسش بند اومده بود، ولی از دیوار جدا شد و با دستِ خون‌آلودش عکس رو از زمین برداشت، شیشه‌اش برید توی کف دستش.

"تو نجاتم ندادی. تو فقط وایستادی نگاه کردی من چطوری تیکه‌تیکه بشم. بعد رفتی با اولین آدمی که تونست بگه 'پروژه‌ت عالیه'، بخوابی!"

یونجون با خشمی بی‌رحم پاشو کوبید روی زمین:

"تو نمی‌فهمی! من داشتم می‌مردم وسط تحقیرهای تو، وسط سکوت‌هات، وسط اون نگاه‌های سرزنش‌گرت که انگار هیچ‌وقت کافی نبودم. تو حتی نمی‌فهمیدی وقتی یه نت می‌زدی که قلبمو می‌لرزوند، فقط سکوت می‌کردم چون می‌ترسیدم بگم دوست دارم خرابش کنی."

ریشه های درد توی مغز سوبین شروع به روییدن کردن، لرزش بدنش داشت بیشتر می‌شد و صدای یونجون دیگه به گوشش نمی‌رسید. قفسه سینه اش سنگین شده بود و اکسیژن به سختی به ریه هاش می‌رسید، بی توجه به یونجون، با قدم‌های سنگین به اتاق نشیمن رفت. نور کمی از پنجره‌ی نیمه‌باز می‌تابید و باد خنکی می‌وزید. یونجون دنبالش اومد، فاصله‌شون کم بود اما انگار یه دره بینشون بود.

"تو همیشه می‌ترسیدی. از خودت. از من. از اینکه یه بار بگی واقعاً بهم وابسته‌ای. واسه همینم رفتی طرف اون، چون اون آسون بود. چون هیچی ازت نمی‌خواست جز امضای قرارداد."

"خفه شو!"

یونجون دوید طرفش و هُلش داد. سوبین خورد به میز، صندلی‌ پرت شد.

"تو هیچی نمی‌فهمی! یون جونگ اون حداقل منو قضاوت نمی‌کرد وقتی شب‌ها می‌لرزیدم از فشار. حداقل تو چشم‌هام نگاه می‌کرد بدون اینکه انتظار داشته باشه براش آهنگ بنویسم از دردم!"

سوبین با دندون‌های به‌هم فشرده گفت:

"چون اون اصلاً نمی‌فهمید تو چی هستی. ولی من می‌فهمیدم... چون دوستت داشتم. بیشتر از هر چیزی. حتی از خودم. واسه همین کشتمش."

چشم‌های یونجون گشاد شد. انگار اولین بار بود معنی جمله رو تا تهِ روحش حس می‌کرد. عقب رفت، پاش به پایه‌ی میز گیر کرد، نزدیک بود بیفته.

"تو... تو... احمق لعنتی...!"

بلند فریاد زد.

"فکر کردی این عشقه؟ فکر کردی اگه همه رو بکشی من برمی‌گردم؟!"

سوبین خم شد، سرش رو نزدیک آورد، نفسش داغ و زخمی بود:

"نه... من دیگه نمی‌خوام برگردم. من فقط می‌خواستم تو هم درد بکشی. همون‌قدر که من کشیدم... وقتی ملودی منو ازم دزدیدی. وقتی منو پشت صحنه دفن کردی، چون صدای یه خنده‌ی دیگه برات مهم‌تر بود."

یونجون دیگه این حجم از خشم رو نمی‌تونست کنترل کنه، با قدم های بزرگی رفت سمت در اتاق، ولی نه برای فرار. لحظه ای برگشت، چهره‌اش سوخته از خشم بود.

"اگه می‌خوای ببری، ببر تا ته. بزن، بکش، نابود کن. فقط بدون، تو همون لحظه‌ای مُردی که اجازه دادی نفرت، بیشتر از اون آهنگی باشه که با عشق ساختمش."

سوبین ایستاد زل زد بهش. سایه‌ی خونی روی زمین، جای پاهاش، لکه‌ی روی دیوار... همه چیز ساکت شد.

"اون آهنگ... هنوز تو ذهنمه، می‌دونی؟ همون لحظه‌ای که ساختیمش... من هنوزم نت آخرشو می‌شنوم. ولی هر بار صدات می‌پیچه، انگار چاقو کشیده می‌شه روی قلبم."

یونجون آروم گفت:

"چون تو اونو به جنازه وصل کردی. به مرگ. به تنهایی."

سوبین یه لحظه پلک زد. انگار برای اولین بار واقعاً چیزی شنیده بود. یه چیز واقعی.

صدای وز وز یخچال توی آشپزخونه تنها صدایی بود که توی خونه می‌پیچید.

یونجون کنار دیوار ایستاده بود، با موهای مرتب و لباس بی‌چین و چروک. نور سرد مهتاب‌گرفته، فقط یه نیمه از صورتش رو روشن کرده بود.

سوبین همون وسط ایستاده بود، نه زیاد نزدیک، نه زیاد دور. چشم‌هاش بی‌حرکت بودن، مثل کسی که فقط داره تحلیل می‌کنه. نگاهش نه کنجکاو بود، نه خشمگین. فقط… خالی.

یونجون لبخند زد، اون لبخند تمرینی که عادت داشت برای دوربین بزنه.

«داری اینو ضبط می‌کنی توی ذهنت، آره؟ مثل همیشه. تا بعداً تحلیل کنی. بهم بگی دقیقاً کِی پلک زدم، کِی صدام لرزید.»

سوبین پلک نزد. گفت:

«نه. لازم نیست دیگه تحلیل کنم. می‌دونم چی هستی.»

یونجون با یه پوزخند آروم از کنار دیوار جدا شد. با قدرت قدم برداشت.

"چی‌ام سوبین؟ یه آدم موفق؟ یه نابغه‌ی موسیقی؟ یا فقط کسی که جرأت کردی ازش تقلید کنی و الان حسودی می‌کنی چون بهتر از اون چیزی شدم که تو حتی فکرشو می‌کردی؟"

سوبین فقط یه ابرو بالا انداخت.

"تو هیچی نیستی، یونجون. فقط یه آینه‌ای. هرکسی هرچی می‌خواد ببینه، ازت می‌بینه. ولی خودت، توش نیستی."

یونجون خندید، ولی خنده‌ش خشک بود.

"و تو چی؟ فکر می‌کنی چون خونسردی و کم‌حرف، پس عمیقی؟ یه لایه‌ی نازک از سکوت گذاشتی روی یه مغز خراب. اونم فکر می‌کنی یه هویت خاصه؟"

سوبین آروم‌تر شد. صداش پایین‌تر رفت، زمزمه‌وار.

"نه. من فقط یه چیز بلدم. من می‌دونم کجا باید بزنم که بیشتر درد کنه. تو فکر می‌کنی هنوز کنترل دستته. چون آدمایی مثل تو همیشه فکر می‌کنن دنیا براشونه."

یه سکوت.

یه جور سکوت که انگار هوا خودش رو حبس کرده.

یونجون پلک زد، ولی کم. فقط به اندازه‌ای که نشون بده هنوز باخته رو قبول نکرده.

سوبین تنه ای به یونجون زد و سمت آشپزخونه رفت و گوشی شکسته رو از زمین برداشت. گوشه‌ای از صفحه‌اش هنوز کار می‌کرد. رفت به گالری. یه فایل صوتی باز کرد. صدای یون جونگ اون بود، نفس‌نفس‌زنان.

"اگه اینو شنیدی یعنی اون پیدام کرده... یونجون، گفتی که فقط می‌خوای ازش استفاده کنی تا بهش برسی. گفتی سوبین نابغه‌ست ولی خطرناک. گفتی اون آهنگ باید به اسم تو ثبت شه... گفتی..."

پخش متوقف شد.

یونجون با صورت بی‌روح زل زد به صفحه.

"اون دروغ می‌گه... اون... داشت تهدیدم می‌کرد... می‌خواست تو رو علیه‌م بشورونه..."

سوبین عقب رفت.

"پس چرا صدای تو هم تو فایل هست؟ چرا صدات می‌گه: « ولش کن، بذار فکر کنه عاشقشم، تا آهنگا تموم شه »؟"

یونجون با کلافگی غرید.

"همه‌ی اینا به خاطر اون ویس لعنتیه؟"

سوبین همون‌جا موند. بی‌حرکت. مثل یه مجسمه‌ از سنگی که حس نداره، ولی حضورش زنده‌ست.

"اون ویس... آخرین باری بود که خودتو نشون دادی. بدون نقاب. بدون اجرای لعنتی‌ت. اون لحظه، واقعی بودی. و من اون لحظه رو کُشتم. چون دیگه نمی‌خواستم ببینمش."

یونجون نفس عمیقی کشید.

"پس تو فقط نمی‌خوای منو بشکونی، نه؟ تو می‌خوای خودت تنها کسی باشی که بقایای من رو می‌شناسه."

سوبین سرش رو خیلی کم تکون داد.

"آره. چون تو همیشه می‌خواستی دیده شی، ولی هیچ‌وقت نفهمیدی کی داره نگاهت می‌کنه."

سوبین یک لحظه زل زد به یونجون. چشماش سرد و خالی شد، لبخندش خشک و بی‌روح. بدون هشدار، مثل شکارچی‌ای که دندوناش رو نشون می‌ده، یک قدم سریع برداشت و دستش رو محکم به گردن یونجون فشار داد.

یونجون، تو شوک، دست‌هاش رو بالا برد و با تمام نیرو سوبین رو هل داد.

چی‌کار می‌کنی؟"

نفسش تند و بریده بریده بود.

سوبین با صدای خشن و سردی که انگار مدت‌ها توی تاریکی قایمش کرده بود، گفت:

"تمومش کن... همین الان."

یونجون عقب رفت، قلبش توی سینه‌اش مثل یه طبل جنگ می‌کوبید. نفسش لرزید اما به خودش اومد. چشماش برق زد، دستاش رو محکم به درگیر شدن با دستای سوبین برد.

چاقو که روی پیشخوان بود رو نگاه کرد. فقط یه ثانیه فاصله بود.

دستش رو کشید سمت چاقو، اما سوبین سریع‌تر بود؛ دستش مچ یونجون رو گرفت.

یونجون مثل پلنگی که گیر افتاده بود، یک دفعه با تموم نیرویی که داشت خودش رو آزاد کرد. پرید عقب و با یک جهش سریع به سمت در دوید.

دست سوبین روی مچش لیز خورد، یونجون در رو گرفت، باز کرد و به بیرون پرید.

شب سرد بود و باد خنکی توی تاریکی خیابون می‌پیچید. یونجون نفس‌های تند و کوتاه می‌کشید، قلبش می‌زد به سقف سینه‌اش. پاهاش مثل تیر برق سرعت گرفتن.

صدای نفس‌های سنگین و وحشی سوبین پشت سرش بود، انگار سایه‌ای از مرگ به دنبالش می‌دوید.

سرش رو به عقب چرخوند، سوبین با چشمای خالی و بی‌رحم، مثل یه هیولا، در فاصله‌ی چند متری‌اش بود.

یونجون نفسی گرفت، تصمیم گرفت راه فرار رو سریعتر انتخاب کنه.

چراغ‌های کم‌نور خیابون، سایه‌های بلند روی زمین می‌ساختن. پاهاش تندتر می‌زدن، زمین ناهموار و سرد بود، هر قدم حس می‌کرد استخوناش از خستگی می‌شکنن، ولی نمی‌ایستاد.

با هر نفس، صدای نفس سوبین نزدیک‌تر و بلندتر می‌شد. یونجون رسید به یه پیچ تند، دوید توی کوچه‌ای تنگ و تاریک، جایی که نور ماه حتی تابیده نمی‌شد.

دست و پای یونجون می‌لرزید اما نمی‌خواست زانو بزنه. دستاش رو روی دیوار سرد گذاشت، برای تعادل.

نگاهش از پشت سر به دنبال سوبین می‌گشت، اما صدای نفس‌ها قطع شده بود.

آروم اما خشن، صدای قدم‌هایی که از پسشون می‌اومد، تبدیل شد به سکوتی وحشتناک.

یونجون نفسی عمیق کشید، گوش‌هاش رو تیز کرد. صدایی نبود، فقط سکوت و تاریکی.

اما قلبش همچنان طبل می‌زد، هر ضربه‌اش می‌گفت: "فرار کردی، هنوز زنده‌ای... اما تا کِی؟"


Report Page