The Killa

The Killa

Paradise

سکوت سنگین استودیو فقط با صدای هومِ دستگاه‌ها و تیک‌تیک ساعت دیواری شکسته می‌شد. سوبین روی صندلی چرخ‌دارش لم داده بود، یک پاش روی زانو، پای دیگه اش به زمین تکیه داده بود. انگشتاش بی‌هدف روی بدنهٔ گیتار الکتریک می‌کوبیدن. ضرب‌آهنگی نامرتب که بیشتر شبیه بی‌قراری بود تا موسیقی.

پشت شیشهٔ اتاق آواز، یونجون با بی‌حوصلگی برگه‌های متن رو ورق می‌زد. مداد نیمه‌تراشیده‌ای پشت گوشش بود. گاهی زیرلب چیزی می‌خوند، بعد خط می‌زد و دوباره می‌نوشت.

مهندس صدا، جون، با خمیازه از پشت کنسول گفت: " بچه‌ها، سه ساعته که داریم همین چهارمیزان رو تکرار می‌کنیم. یه تصمیم بگیرید."

سوبین چرخید و به یونجون نگاه کرد.

«پیشنهادی داری؟»

یونجون بدون نگاه کردن، شونه بالا انداخت. «همونجوری که تو می‌خوای بزن.»

«نه، صبر کن.»

سوبین از صندلی بلند شد و به اتاق آواز رفت. بوی خوش یونجون که مخلوطی از تونیک مو و تلخی قهوه بود فضای کوچک رو پر کرده بود.

«اینجا، این ورس رو بخون.»

انگشتش روی خطی از متن رفت.

«با این حالت.»

یونجون ابرو بالا انداخت اما امتحان کرد. صداش کمی خشن‌تر از معمول بود، نفس‌دار.

سوبین سر تکون داد.

«نه... یه جور دیگه. مثل وقتی که عصبی‌ای اما سعی می‌کنی آروم باشی.»

یونجون لبش رو گاز گرفت. اینبار وقتی خوند، صداش لرزشی کنترل‌شده داشت.

سوبین چشم‌هاش درخشید.

«آره! همینه.»

جون از پشت شیشه داد زد:

«خوبه؟ می‌خواین ضبط کنیم یا بازم تمرین؟»

یونجون به ساعتش نگاه کرد.

«ضبط کنیم. داریم وقت رو تموم می‌کنیم.»

سوبین به اتاق کنترل برگشت.

وقتی یونجون شروع به خوندن کرد، زیرلب باهاش همخونی می‌کرد.

دستش به ریتم روی میز ضربه می‌زد. گاهی چشماشون تو آینهٔ جداکننده تلاقی می‌کرد؛ سریع، مثل برقی که زود محو بشه.

بعد از چهارمین برداشت، جون دکمه رو زد.

«فکر کنم این دفعه رو گرفتیم.»

یونجون از اتاق آواز بیرون اومد، گردنش رو کش داد. سوبین بطری آب رو به سمتش پرت کرد. یونجون تو هوا گرفت و جرعه‌ای نوشید.

«راستی، فردا صبح جلسه با کمپانی داریم،»

یونجون گفت در حالی که بطری رو روی زمین می‌گذاشت.

«ساعت ده، یادت نره.»

سوبین غر زد:

«با این ساعت کاری؟ می‌خوان ما رو بکشن؟»

یونجون لبخند کوچکی زد.

«پس قهوه رو دوبل می‌گیرم.»

سوبین نگاهش رو انداخت به صفحهٔ نمایش. موج‌های صدا هنوز روش می‌رقصیدن.

«فکر کنم برای بریج یه سینث‌دیگه اضافه کنیم. یه چیزی مثل...»

انگشتاش روی کیبورد پرواز کرد.

یونجون خم شد تا بهتر ببینه، دستش روی پشت صندلی سوبین. بوی ادکلن ملایمش با بوی فلز دستگاه‌ها مخلوط شد.

«آره... این می‌تونه جالب باشه.»

جون با نگاهی به ساعتش آه کشید.

«من برم یه قهوه دیگه بریزم. شماها وقتی تصمیم گرفتین بهم خبر بدین.»

وقتی در بسته شد، سکوت دوباره حاکم شد. فقط صدای ضعیف کیبورد و نفس‌های آرومشون فضا رو پر می‌کرد. سوبین نگاهش به یونجون افتاد که با دقت به صفحه‌نگاه می‌کرد. سایهٔ ریش‌های چندروزه روی صورتش، حلقه‌های تیره زیر چشم‌ها، همه نشون از خستگی شبانه‌داری داشت که برای این اهنگ صرف کرده بودن.

سرمای داخل استودیو حتی با وجود سیستم گرمایش هم حس میشد. سوبین پلکهای سنگینش رو مالید و یه قورت بزرگ از قهوه ی سردش خورد. تلخی بیش از حدش باعث شد صورتش تو هم بره.

یونجون پشت میز میکس بود، با تمرکز روی صفحه نمایش. چشمای قرمزش از خستگی میسوخت.

"این تیکه رو باید دوباره بگیریم، قسمتی که تو میگی" مثل شامپاین." "

گفت و با موس قسمتی از موج صدا را هایلایت کرد. "صدای بیس اینجا یه کم گم شده."

سوبین از روی صندلی بلند شد و خم شد تا بهتر ببینه. شونه هاش به شونه ی یونجون خورد.

"نه، مشکل از گیتار منه. باید این پارت رو تمیزتر بزنم."

جون با یه بشقاب ساندویچ برگشت.

"بچه ها، یه چیزی بخورید. از ساعت هشت شب هیچی نخوردید."

یونجون بی اختیار به ساعتش نگاه کرد.

"لعنت، واقعاً؟"

معده اش صدا داد. ساندویچ رو گرفت و یه گاز بزرگ زد.

سوبین به گیتارش نگاه کرد. سیمها تازه خراب شده بودن، میشد از رنگ پریدگیشون فهمید.

"یه ربع دیگه باید سیمهام رو عوض کنم."

"فعلاً بیا اینجا گوش کن."

یونجون هدفون رو به سمتش گرفت. وقتی سوبین گوش کرد، اخمش غلیظ شد.

"چرا اینقدر صدا تیزه؟"

جون سریع به کنسول برگشت.

"ببخشید، فکر کنم اکولایزر رو زیاد دست زدم."

سوبین پشت میکروفون رفت و یه تست صدا گرفت. "چطوره الان؟"

یونجون گوش داد و شستش رو بالا آورد.

"بهتره. ولی هنوز یه کم..."

"می دونم، می دونم."

سوبین دوباره تنظیم کرد. دستاش از خستگی کمی میلرزید.

ساعت 5:17 بود که بالاخره جون گفت:

"دیگه داره خوب میشه. فردا صبح با ذهن تازه یه بار دیگه چک می کنیم."

یونجون کیفش رو جمع کرد.

"من تا ساعت یازده میام. قرار ملاقات با کمپانی داریم، یادت نره."

سوبین چشم غره رفت.

"آره، آره. فقط بذارین یه چند ساعت بخوابم."

وقتی از استودیو بیرون زدن، هوا هنوز تاریک بود. بوی نون تازه از نونوایی سر کوچه می اومد. یونجون کلاهش رو پایینتر کشید.

"پیام بده وقتی بیدار شدی."

سوبین فقط سر تکون داد و سوار تاکسی شد.

تو راه برگشت، سرش روی شیشه ی سرد تاکسی افتاد. راننده داشت با صدای کم رادیو گوش میداد، اخبار سحرگاهی.

توی آپارتمانش، حتی لباس هاش رو درنیاورد. فقط روی تخت افتاد و قبل از اینکه سرش به بالش برسه، خوابش برد.

- ساعت 10:08 صبح -

صدای زنگ تلفن مثل تیری تو سکوت آپارتمان پیچید. سوبین از لای پتو دستش رو دراز کرد و سه بار میز کنار تخت رو لمس کرد تا بالاخره گوشی رو پیدا کرد. صدای یونجون با اون تنش همیشگی شنیده شد:

"بیدار شو! چهل دقیقه دیگه جلسه است!"

سوبین یهویی از تخت پرید. نور آفتاب از میون پرده های نیمه باز به چشمای خشکش حمله کرد. دستش رو به پیشونی چسبوند، سردرد ضرباندار ناشی از سه شب بیخوابی پیاپی. تلفن رو گوشه ای پرت کرد و به طرف دستشویی دویید و به سرعت مسواکش رو برداشت.

مسواک توی دهنش بود که متوجه شد خمیردندون تموم شده. با زبونش دندون هاش رو حس کرد، هنوز طعم قهوه و سیگار دیشب روشون بود.

شیر آب رو باز کرد و با کف دست آب به صورتش زد. آب سرد باعث شد کمی هوشیارتر بشه. تیشرت سیاه دیشب رو از روی زمین برداشت و بو کرد، هنوز بوی عرق و دود میداد.

"به اندازه کافی سیاهه، کسی متوجه نمیشه."

بدونه اینکه نگاهی به زمین بندازه، یه جفت کفش از روی زمین برداشت و خودش رو توی اسانسور پرت کرد.

با شنیدن صدای زنگ، گوشیش رو از توی جیبش دراورد و در حالی که موهاش رو با دست شونه میکرد، گوشی رو بین گوش و شونه گرفت:

"هارد رو برداشتی؟"

صدای یونجون همراه با صدای بوق ماشین از طرف دیگه خط اومد.

"آره، ولی تو بکاپ داری؟"

سوبین به آشفتگی میز کارش فکر کرد که زیر انبوهی از کاغذهای نت، چندین فنجون قهوه خالی و سه تا هارد خراب مدفون بود.

"یعنی... فکر کنم توی لپتاپ..."

"بیخیال! خودم از کمپانی یه کپی میگیرم."

صدای یونجون همراه با آهی سنگین بود.

"فقط لطفاً امروز جوراب بپوش!"

سوبین با اعصاب خوردی تلفن رو قطع کرد و سوار تاکسی شد. تا کمپانی ده دقیقه فاصله بود و تو کل اون مدت از استرس پاش رو تکون می‌داد.

پاش رو که از تاکسی بیرون گذاشت، متوجه تفاوت کفش هاش شد.

پای راست یک کفش ورزشی مشکی کهنه با بندهای گره خورده و پای چپ کفش مجلسی مشکی رنگ.

"اه، لعنتی!"

دیشب تو تاریکی استودیو اشتباه برداشته بود.

در ماشین رو محکم بست و با قدم های بلند وارد کمپانی شد.

توی کمپانی منشی با نگاهی از سر تا پای سوبین و برانداز کرد. مکثی روی کفشهاش کرد، با ابروی بالا رفته گفت:

"آقای چوی، مدیر فعلاً در جلسه هستن."

یونجون مثل فرشته نجاتی از راهرو ظاهر شد. تو دستش یک جفت کفش چرم مشکی و یک کت مشکی آویزون بود.

"خانوم کیم، قرار ما ساعت یازده بود."

و بعد با صدای آروم به بومگیو گفت:

"تو حیاط پشت ساختمون منتظرم."

***

حیاط خلوت کمپانی بیشتر شبیه یک پناهگاه بود تا فضای سبز. سه نیمکت فلزی سبز رنگ که رنگشون پریده بود، دور یک سطل زبالهٔ استیل قرار گرفته بودن. بوی تند سیگار و قهوهٔ کهنه در هوای سرد صبحگاهی پیچیده بود. یونجون روی یکی از نیمکت ها نشسته بود، کیف پشتش رو باز کرده و مشغول گشتن بود.

سوبین با عجله از در پشتی ساختمان بیرون اومد، کتش رو دور کمرش گره زده بود.

"خدایا، من واقعاً نیاز دارم یه سیگار بکشم."

یونجون بدون اینکه بالا نگاه کنه، گفت:

"تو کیفم، جیب طرف چپ."

یک بسته دستمال مرطوب بیرون کشید.

"اول پاهات رو پاک کن. کفشت بوی پنیر فاسد میده."

سوبین خم شد و کفشش رو درآورد. کف پاش کاملاً سیاه شده بود.

"حداقل جوراب نپوشیدم که... اینجا چیکار میکنی؟"

یونجون یک جفت کفش چرم مشکی نوک تیز رو از کیفش درآورد.

"همیشه برات یه جفت کفش اضافه دارم."

و بعد جوراب های سفید تمیزی رو کنارش گذاشت.

"از وقتی اون بار توی جلسه با سونی با کفش های ورزشی اومدی، این رو به روال تبدیل کردم."

سوبین دستمال رو گرفت و بین انگشتای پاش رو تمیز کرد.

"یادت میاد اون موقع چه بهونه ای آوردم؟"

"گفتی سگت رفته تو کفشهای رسمیت."

یونجون چشم گردوند.

"در حالی که اصلا سگ نداری."

سوبین خندید و جورابها رو پوشید. کفش ها کمی براش تنگ بودن.

"این مال خودته؟"

"نه، مخصوص تو خریدمشون."

یونجون کیف پولش رو درآورد و رسید رو نشون داد. "هفتهٔ پیش، موقعی که فهمیدم قراره بازم با مدیرعامل جلسه داشته باشیم."

سوبین کفش ها رو امتحان کرد و روی نیمکت مقابل یونجون نشست.

"خیلی تنگن. انگار دارن انگشتای پای منو خفه میکنن."

یونجون آهی کشید:

"میدونستم باید نیم سایز بزرگتر میگرفتم."

از کیفش یک جعبهٔ کفش دیگه درآورد.

"خوشبختانه اینم خریدم."

سوبین جعبه رو باز کرد. همون مدل کفش، اما با سایز درست.

"چطور اندازهٔ پای منو میدونی؟"

یونجون فقط نگاه معناداری بهش انداخت.

"هشت ساله باهمیم سوبین، حتی اندازهٔ لباس زیرت رو میدونم."

سکوت سنگینی بینشون افتاد. سوبین کفشهای جدید رو پوشید و پاش رو تکون داد.

"راحتن. ممنون."

بعد از پایان حرفش، مکثی کرد.

"بعد از جلسه میتونم همینجا برات پس بذارم؟"

یونجون سرش رو تکون داد.

"نگهش دار. دفعهٔ بعد که نیاز داشتی، حداقل یه جفت تمیز داشته باشی."

از دور صدای زنگ ساعت غذاخوری کمپانی به گوش رسید. سوبین به ساعتش نگاه کرد.

"اوه شت، فقط هفت دقیقه وقت داریم."

یونجون سریع کیفش رو جمع کرد.

"راستی..."

یک اسپری خوشبوکنندهٔ دهان از جیبش درآورد.

"اینم بگیر. دهنت بوی قهوهٔ سه روزه میده."

سوبین اسپری رو گرفت و با بی میلی استفاده کرد.

"تو واقعاً برای همه چیز آماده ای، مگه نه؟"

یونجون در حالی که به سمت در ورودی میرفت، جواب داد:

"کسی باید مراقب اعتبار حرفه ای ما باشه."

برگشت و اضافه کرد:

"و ظاهراً اون کس منم."

سوبین در حالی که به دنبالش میرفت، زیر لب گفت: "همیشه همونی که کفشهای اضافه داره."

***

11:05 - سالن کنفرانس شرکت ریپابلیک رکوردز

مدیرعامل، آقای کیم، پشت میز شیشه ای مدرنش نشسته بود. نور خورشید از پنجره های فرور تا سقف به طرز آزاردهنده ای می تابید و روی سطح میز منعکس می شد. بومگیو چشماش رو تنگ کرد تا بتونه مقابل نور مقاومت کنه.

آقای کیم با حرکتی نمایشی عینکش رو تنظیم کرد:

"خب آقایون، شنیدم آخرین قطعه آلبوم رو به پایان رسوندید. خوشحالم که بالاخره... بعد از سه ماه تاخیر."

یونجون سریع واکنش نشون داد:

"البته با توجه به تغییراتی که خودتون در مدل آلبوم خواستید، این زمان کاملا منطقی بود."

دستاش رو روی پوشه ای که آورده بود گذاشت، انگشتاش به آرومی روی جلد پوشه ضربه می زدن.

سوبین روی صندلی اش جابجا شد. صندلی اداری بیش از حد نرمی که باعث می شد احساس کنه در حال فرو رفتنه.

"ما کیفیت رو فدای سرعت نکردیم."

صداش کمی خشن تر از حد معمول بود، نتیجه سه شب بی خوابی پیاپی.

آقای کیم با بی میلی هارددیسک رو به سمت دستیارش هل داد:

"بهرحال، بازار منتظر این آلبومه. تاریخ رلیز رو نمی تونیم به تعویق بندازیم."

نگاهش به کفش های سوبین افتاد که حالا یکدست بودن، اما هنوز کمی خاکی به نظر می رسیدن.

یونجون با دقت پوشه رو باز کرد:

"ما مستر نهایی رو آماده کردیم، اما نیاز داریم درباره طرح جلد صحبت کنیم."

چند نمونه کار چاپ شده را روی میز گذاشت.

"این ایده جدید تیم طراحی ماست."

سوبین جلو اومد و با انگشت روی یکی از طرح ها اشاره کرد:

"این تصویر دقیقا همون حسی رو منتقل می کنه که تو ترک آخر دنبالش بودیم."

بوی خوش یونجون از اون طرف به مشامش رسید. همون عطر همیشگی با رایحه چوب صندل که همیشه آرامش بخش بود.

آقای کیم با ابروی بالا رفته طرح ها رو بررسی کرد: "کمی... غیر متعارف نیست؟ بازار هدف ما..."

"همون بازار هدفی که سه ترک آخرمون رو پلاتینیوم کرد."

سوبین بی اختیار حرف یونجون رو قطع کرد. پاش شروع به تکون خوردن کرد، همون عادت همیشگی وقتی عصبی بود.

یونجون با حرکتی ظریف دستش رو روی زانوی سوبین گذاشت و ادامه داد:

"ما تحقیقات بازار کاملی انجام دادیم. این تصویر دقیقا با برندینگ جدید گروه همخوانی داره."

دستیار آقای کیم با تبلتش وارد گفتگو شد:

"آمارهای ما نشون میده مخاطبان به سمت چنین سبک هایی گرایش پیدا کردن."

سکوت سنگینی فضای اتاق رو پر کرد. آقای کیم عینکش رو درآورد و با دستمال مخصوص پاک کرد، حرکتی که همیشه وقتی می خواست زمان بخره انجام می داد.

"خب... اجازه بدید با تیم مارکتینگ مشورت کنم."

یونجون لبخند دیپلماتیکی زد:

"البته. ما هم فردا با مستر نهایی برمی گردیم."

با اشاره ای به بومگیو، هر دو از جا بلند شدن.

سوبین در حالی که به سمت در می رفت، زیر لب گفت: "مستر نهایی که الان هم آمادس."

یونجون با فشار آرنج به پهلوش اون رو ساکت کرد.

آقای کیم یهویی گفت:

"آقای چوی!"

هر دو برگشتن.

"امیدوارم دفعه بعد... در ساعات عادی کاری ببینمتون."

لبخندی مصنوعی زد.

سوبین در حالی که در رو باز می کرد، جواب داد:

"وقتی آهنگ خوب درمیاد، ساعت شب و روز رو تشخیص نمیده."

در رو پشت سرش محکم بست.

یونجون با صدای آهسته گفت:

"مجبور بودی اون حرف آخر رو بزنی؟"

سوبین شونه هاش رو بالا انداخت:

"حداقل راستش رو گفتم. مستر واقعا آمادس."

"می دونم."

یونجون آهی کشید.

"اما حالا باید فردا بیاییم اینجا."

سوبین با چهره کنجکاوی پرسید:

"پس حداقل امروز می تونیم بریم خوابیم؟"

یونجون در حالی که دکمه آسانسور را فشار می داد، لبخند زد:

"نه، یادت رفته؟ اون مشکل بریج رو باید حل کنیم."

سوبین سرش رو به دیوار آسانسور تکیه داد:

"اه، راست میگی."

نگاهی به یونجون انداخت:

"حداقل امروز کفش هام جفت بودن."

یونجون خندید.

"پیشرفت بزرگیه."

صدای خنده اش در آسانسور پیچید، و برای لحظه ای، همه خستگی ها و تنش ها فراموش شد.

آسانسور با لرزشی آروم پایین می‌رفت. سوبین خسته به دیوار تکیه داده بود، وقتی چشمش به صفحه نمایش کوچک تبلیغاتی افتاد که روی دیوار آسانسور نصب شده بود.

"یون جونگ اون - شب‌های بی‌پایان

(تهیه‌کننده: چوی یونجون)

ترک پیشرو از آلبوم جدید - به زودی..."

خط اخمش عمیق شد. انگشتاش بی‌اختیار به طرف صفحه دراز شدن، اما یونجون سریع دکمه قطع صدا رو زد.

"این چیه؟"

صدای سوبین آروم اما پر از تردید بود.

یونجون کیفش رو جابجا کرد.

"فقط یه همکاری کوچیک بود... قرار نبود تبلیغش کنن تا فردا."

"همکاری؟ با یون جونگ اون؟ همون خواننده‌ای که مدیرعامل ماه پیش می‌گفت صداش دقیقاً همون حسی رو داره که بازار می‌خواد؟"

چراغ آسانسور روی طبقه سوم توقف کرد. یونجون به ساعتش نگاه انداخت.

"دیروز مسترش رو فرستادم. یه ترک معمولی."

"دیروز..."

سوبین آهسته گفت.

"همون روزی که من تا چهار صبح تو استودیو بودم که میکس 'دکیلا' رو تموم کنم؟"

سکوت سنگینی بینشون افتاد. صدای موسیقی بی‌کلام آسانسور دوباره شروع شد.

***

سوبین مستقیم به سمت ماشین قدم برداشت. پشت سرش، یونجون ایستاده بود و با کسی تلفنی صحبت می‌کرد.

"ببخشید، یه لحظه..."

یونجون چند قدم دورتر رفت.

سوبین ایستاد. صدای زمزمه‌های یونجون به گوش رسید:

"نه، هنوز چیزی بهش نگفتم... آره، می‌دونم مهلت قرارداد... فردا حتماً امضا می‌کنم."

وقتی یونجون برگشت، سوبین پنجره ماشین رو پایین کشیده بود و مستقیم بهش نگاه می‌کرد.

"کیم بود؟"

رنگ از چهره یونجون پرید.

"جون... می‌خواست بدونه کی می‌ریم استودیو."

سوبین به صفحه تلفن یونجون که هنوز در دستش بود نگاه کرد. شماره‌ای با اسم "کیم - مدیر A&R" روی نمایشگر می‌درخشید.

***

سوبین وارد استودیو شد، بی‌صدا، مثل کسی که یه خواب نصفه رو دنبال می‌کنه. نور آبی‌ رنگ مانیتور، تنها روشنایی فضا بود. یونجون پشت میز صدا نشسته بود، هدفون یکی از گوشاش بود، نیمه‌دیگه‌اش آویزون، و داشت با موس روی یه پروژه‌ی باز کار می‌کرد.

سوبین خمیازه‌ای کشید، هاردش رو از کیفش درآورد و رفت سمت لپ‌تاپ خودش. هیچکدوم چیزی نگفتن. صدای نرم فن سیستم‌ها تو هوا پیچیده بود.

"روی میکس مسترِ دکیلا کار کردی؟"

یونجون بدون اینکه برگرده گفت: "آره، یه ورژن با لوکات زیاد گرفتم. خواستم ببینی خوبه یا نه."

سوبین سری تکون داد و هاردش رو وصل کرد. یه فولدر جدید ظاهر شد. اسمش آشنا نبود:

YJ_Projects_Bounce

کلیک نکرد. فقط نگاه کرد. برای یه لحظه دستش رو روی تاچ‌پد نگه داشت... ولی بی‌خیال شد. یه حس قلقلک‌وار تو دلش افتاده بود، اما نمی‌خواست مثل آدمای بدبین به نظر بیاد.

"چیز جدیدی با یوجی کار کردی؟"

یونجون مکث کوتاهی کرد. "نه. فقط اون یه کات بود که کمپانی خواست. گذاشتم تو پوشه بک‌آپ."

همون لحظه، پروژه‌ای که یونجون روش کار می‌کرد، پلی شد. صدای وکال زن روی یه بیت آشنا پیچید تو فضا. سوبین سرش رو بالا گرفت.

وکال، بی‌شک صدای یون جونگ‌اون بود. ولی بیت، تمپو، حتی سینث‌بیس خط وسط، دقیقاً یکی از نسخه‌های نیمه‌کاره‌ی دکیلا بود. یکی که فقط توی سیستم بومگیو وجود داشت.

"این چیه؟"

صداش آروم بود ولی سرد.

یونجون چند ثانیه مکث کرد. هدفون رو برداشت.

"یه تست ساده‌ست. فقط برای اینکه ببینیم صدای اون روش جواب می‌ده یا نه."

"کی گفته تستش کن؟"

این‌بار سوبین کاملاً رو به روش ایستاده بود.

یونجون پلک زد.

"کسی نگفته. خودم خواستم ببینم. فقط یه تست بود—"

سوبین رفت سمت مانیتور و موس رو گرفت. پروژه رو بست. توی فولدر بازشده، اسم پروژه ذخیره‌شده:

"TK_finalYJE_mixV3"

یه سکوت سنگین بینشون افتاد.

"یونجون."

صدای سوبین خشک و صاف بود.

"تو کی بهش این فایل رو دادی؟"

یونجون این‌بار سریع جواب نداد. فقط گفت:

"بهم گفتن اگه بخوایم تو لیست اصلی بمونیم، باید یه ترک با یوجی ببندیم. کمپانی تصمیمشو گرفته."

سوبین یه لحظه سرش رو پایین انداخت. انگار به خودش می‌خندید.

"پس من چرا هنوز دارم تا سه صبح رو این لعنتی کار می‌کنم؟ اگه از اول می‌دونستی قراره صدای من نباشه؟"

این‌بار یونجون دیگه چیزی نگفت.

سوبین آروم سرش رو تکون داد.

"از همه انتظار داشتم خنجر بزنن، جز تو."

سوبین پشت‌صندلی عقب کشید، دستش رو به لبه میز گرفت. نفسش سنگین شده بود، اما هنوز صداش سرد بود:

"اگه قرار بود صدای اون باشه، چرا تا الان هیچی نگفتی؟"

یونجون که هنوز پشت میز بود، صداشو کمی بالا برد: "چون می‌دونستم این‌جوری واکنش نشون می‌دی!"

"واکنش؟!"

سوبین خندید، خنده‌ای خشک و بی‌روح.

"من فقط یه سؤال ساده پرسیدم. اما حالا دارم می‌فهمم همه‌چی از قبل چیده شده بود. از اون مصاحبه‌ی یوجی تا وقتی پروژه دکیلا یهو به ‘تست وکال’ تبدیل شد."

یونجون ایستاد، رو‌به‌روش.

"تو یه آهنگی ساختی که می‌دونی با صدای زن می‌فروشه. من فقط واقعیت رو پذیرفتم. کاری کردم که گروه نجات پیدا کنه."

سوبین فکّش قفل شد.

"نجات؟ با پاک کردن من از وسطش؟!"

صداش بالا رفت.

"تو حتی یه بارم نیومدی بگی'هی، اینو دارن ازت می‌گیرن، سوبین.' فقط اجرا کردی. پشت‌پرده. بی‌صدا. مثل یه معامله‌گر لعنتی."

یونجون هم داد زد:

"چون خسته شدم از هر بار جنگیدن با کله‌شقی‌هات! چون تو هیچ‌وقت نمی‌فهمی گروه فقط آهنگ نیست، بازاره! فروشه! بقاست!"

سوبین قدم برداشت سمتش، فاصله بینشون فقط چند سانت شد.

"اون شب، گفتی مادرت مریضه. گفتی نمی‌تونی بیای استودیو... اون موقع مشغول رکورد با اون بودی، مگه نه؟"

یونجون سکوت کرد.

سوبین با صدای آهسته، اما لرزون گفت:

"چند سال دیگه می‌خوای پشت من قایم شی، ولی تو همه‌ی ضربه‌ها رو بزنی؟"

یونجون لبخند عصبی زد.

"نه سوبین، از فردا قراره پشت کسی قایم نشم."

رفت سمت کیفش. یک پوشه سفید از داخلش درآورد و پرت کرد روی میز. صدای کاغذها توی سکوت فرو رفت.

"این قرارداد منه. انفرادی. تهیه‌کننده انحصاری من، ‘چوی یونجون.’ امضا می‌کنم. بدون تو."

سوبین به پوشه‌ی قرارداد خیره مونده بود. سکوتش، سنگین بود… تا وقتی که پوزخند زد.

"امضا کن. برو. خوشبخت باش با یون جونگ اون، با اون وکال بازارپسند، با تهیه‌کننده‌های کت‌شلواری‌ت."

صداش با هر جمله تیزتر می‌شد.

"فقط بدون که این آهنگا رو من نوشتم. با شب بیداریا، با قرص، با فاکینگ لرزش دستم وقتی دادی‌ش به اون—"

یونجون خواست چیزی بگه، اما سوبین فریاد زد:

"خفه شو! یه بار فقط یه بار بذار من حرف بزنم!"

ضربه‌ای محکم به میز زد، لیوانی که کنار لپ‌تاپ بود سقوط کرد و شکسته شد.

"همه چی رو من ساختم، ولی الان... الان فقط یه امضای تو لازمه تا همه‌چی بره زیر اسم یکی دیگه؟"

دستاشو به پهلوهاش کوبید، قدم زد، مثل یه حیوون تو قفس.

"می‌خوای بری؟ برو. اما بدون بدون من چیزی نمی‌مونه. نه پروژه، نه گروه، نه ترک. هیچی."

یونجون آروم گفت:

"داری خودتو خراب می‌کنی سوبی—"

سوبین بلند خندید.

"خراب؟ من همین الان دارم همه‌چی رو می‌سوزونم چون تو بلد نبودی نگهش داری!"

رفت سمت کیس کامپیوتر. با یه حرکت شدید سیم هارد اکسترنال رو کشید، کابل از پشت کیس کنده شد و جرقه زد. یونجون با ترس جلو پرید:

"دیونه شدی؟ اون تنها نسخه‌ست!"

سوبین خیره‌ش کرد.

"پس بذار با دستای خودم خاکش کنم."

رفت سمت آداپتور، کشیدش از برق. بعد با یه ضربه، هارد رو کوبوند زمین.

ترق. صدای خشکی اومد. پلاستیک ترک برداشت.

یونجون هول شد.

"بسه، داری پروژه‌ت رو نابود می‌کنی!"

"پروژه‌م مرد از وقتی خیانت کردی."

نفسش بریده بود، چشم‌هاش قرمز، خیس از بغضی که نمی‌خواست بریزه.

"منم می‌رم، یونجون. ولی وقتی بری، اینجا چیزی جز خاکستر نمی‌مونه. نه آهنگ، نه اسم، نه گذشته."

یونجون با صدایی گرفته گفت:

"داری کاری می‌کنی که راه برگشتی نمونه..."

سوبین لبخند زد، زهرآلود.

"راه برگشت؟ اونموقعی بود که گفتی ‘فقط یه همکاری کوچیکه.’"

چرخید. رفت سمت در. نفسش می‌لرزید، اما قدم‌هاش محکم بودن.

"اگه قراره تنها بمونم، حداقل بذار با صدای خودم بمیرم، نه با وکال یوجی."

در رو کوبید. استودیو لرزید. و پشت اون در... فقط سکوت بود.

***

بارون شدید به شیشه‌های استودیو می‌کوبید. سوبین تنها پشت میز میکس نشسته بود، هارد اکسترنال رو میون انگشتاش می‌چرخوند. تلفنش دوباره زنگ خورد، پنجمین تماس از یونجون. اینبار برداشت.

"چی می‌خوای؟"

صداش خشن و خسته بود.

صدای یونجون از اون طرف لرزون بود:

"استودیو رو چک کردم... همه فایل‌ها رو پاک کردی؟ واقعاً؟"

سوبین به مانیتور خیره شد، جایی که پیغام "حذف کامل" چشمک می‌زد.

"همه چیز رو خودت گفتی. فردا قرارداد انفرادی‌ات رو امضا می‌کنی."

سکوت سنگینی حاکم شد. فقط صدای نفس‌های یونجون شنیده می‌شد.

"پس تصمیمت رو گرفتی."

"تصمیم رو تو گرفتی وقتی پشت سرم با یون جونگ اون قرارداد بستی."

سوبین هارد رو محکم به میز کوبید.

"می‌دونی چرا اسمش رو گذاشتم دکیلا؟ چون قرار بود مثل یه چاقو تو قلب شنونده فرو بره. حالا فهمیدم توی قلب خودم فرو رفته."

یونجون سعی کرد حرف بزنه.

"اگه فقط بشنوی—"

"تموم شد یونجون."

سوبین حرف یونجون رو قطع کرد.

"فردا می‌رم پیش وکیلم. می‌خوام اسمم رو از تمام قراردادها خارج کنن."

صدای بارون شدیدتر شد. یونجون آهسته گفت:

"پس اینه آخرش؟ هشت سال همکاری رو به همین راحتی دور می‌ریزی؟"

سوبین به عکس قدیمی روی دیوار نگاه کرد، روز اول تأسیس استودیو.

"تو اول دور ریختیش. با هر دروغ، هر پنهانکاری..."

صداش شکست.

"برو پیش همکار جدیدت. من دیگه کاری باهات ندارم."

خط قطع شد. سوبین تلفن رو به دیوار پرتاب کرد. شیشه‌اش ترک خورد، مثل رابطه‌ای که دیگه قابل تعمیر نبود.

در کشوی میز رو باز کرد و فلش‌مموری قدیمی رو بیرون آورد.

برچسب روش نوشته بود:

"اولین ترک‌های ما - 2016".

اون رو به سمت در ورودی پرتاب کرد، جایی که یونجون سه سال پیش اولین بار قدم به این استودیو گذاشته بود.

بارون همچنان می‌بارید. سوبین کلاهش رو برداشت و آخرین بار به استودیو نگاه کرد. چراغ‌ها رو خاموش کرد و در رو پشت سرش محکم بست. صدای قفل شدن در، فصل پایانی داستانشون بود.


Report Page