The Devil She Saw
BELQIS/🔸️PART192⚠️ هشدار
این چپتر شامل محتوای مناسب بزرگسالان بوده و برای تمامی گروههای سنی مناسب نیست. لطفاً در صورت حساسیت به برخی مضامین، با احتیاط مطالعه کنید.
از نفسهای تند و بریده بهرام میشد فهمید میخواد ارضا بشه. همین موضوع یکم باعث آرامشم شد؛
چند لحظه بعد نعره بلندی کشید و مایعات سفید رنگش رو داخل مقعدم خالی کرد؛
صدای کامران به گوشم رسید:
_ «عالی بودی، پسر، کیرت همیشه منو غافلگیر میکنه!»
بعد از اون، صدای بوسه آرومشون توی اتاق پیچید. من اما دیگه توجهی بهشون نداشتم؛ ذهنم درگیر اتفاقاتی بود که پشت سر گذاشته بودم؛
یهو اسپنک محکمی فرود اومد روی باسنم و پشتبندش نیمتنهای که از تنم دراورده بودن سمت صورتم پرت شد.
_ «پاشو، لباساتو بپوش. باید بری تولد.»
نالیدم:
_ «باید برم حموم، نمی...»
حرفم هنوز تموم نشده بود که صدای بلند بهرام توی اتاق پیچید. ناخودآگاه توی خودم جمع شدم و از ترس، صدام بند اومد.
_ «کی بهت اجازه داد حرف بزنی؟»
با لکنت گفتم:
_ «بـ... ببخشید...»
_ «گمشو لباساتو بپوش، وگرنه...»
بعد خم شد و چیزی توی گوشم گفت که با شنیدنش خون توی رگهام یخ زد. هر کلمهای که از دهنش بیرون میاومد، ترسم رو بیشتر میکرد. تازه اون موقع بود که فهمیدم دقیقاً خودمو توی چه مصیبتی گرفتار کرده بودم.
[ آلما ]
چنگالمو توی پیراشکیای که دیشب درست کرده بودم فرو کردم، ولی توی دلم داشتم غر میزدم.
_ (پسره بیذوق... این همه براش زحمت کشیدم، بشور، بساب، مواد بخر، درست کن، بعد حتی یه تشکر خشک و خالی هم نکرد...)
یه تیکه بزرگ جدا کردم و گذاشتم توی دهنم، اما نگاهم ناخواسته روی هارون ثابت موند.
_ (بیشعور، یه دونه دهن باز نکرد بگه خوب شده...)
با حرص شروع کردم به جویدن، ولی هارون با نهایت آرامش دلِ پیراشکی رو باز کرده بود و داشت دونهدونه فلفلدلمهایها رو جدا میکرد و کنار بشقابش میچید.
چشمام باریک شد.
_ (تورو خدا نگاش کن... پسرم انقدر لوس و بد غذا آخه؟!.)
لقمه رو قورت دادم و سری تکون دادم که چشمم افتاد به لیوان نوشابهای که اسرین گذاشت جلوی هارون.
_ «از این بخور، تلخی دهنت بره.»
از حرص لب و دهنمو جمع کردم و دوباره چنگالمو محکم فرو کردم توی پیراشکی.
_ (میخواد مثلا بگه پیراشکیهای من تلخ شده... نمکنشناسا، جیگرتونو با همین چنگال درمیارم.)
دیگه نتونستم ساکت بمونم.
_ «نَرشو ریختم توش.»
عمه از جا پرید و دستشو گذاشت روی قلبش.
توی دلم آه کشیدم.
_ (ببخشید عمه جان... ولی من روی دستپختم غیرت دارم.)
نگاه اسرین سریع روی من نشست.
هارون اما فقط یه تیکه کوچیک از پیراشکی رو جدا کرد، گذاشت توی دهنش و بدون اینکه سرشو بالا بیاره مشغول جویدن شد.
ولی از گوشه لبش مشخص بود که داشت نیشخند میزد.
اسرین اخم کرد.
_ «چته تو؟ نر و ماده چیه؟»
به فلفلدلمهایهای توی بشقاب هارون اشاره کردم.
_ «بیخودی ایراد نذارید روی غذام.»