The Devil She Saw
BELQIS/🔸️part188⚠️ هشدار
این چپتر شامل محتوای مناسب بزرگسالان بوده و برای تمامی گروههای سنی مناسب نیست. لطفاً در صورت حساسیت به برخی مضامین، با احتیاط مطالعه کنید.
همون جا توی گردنم لب زد:
_ «کامران سینههای این گاو شیرده رو انقدر میک بزن شیر بیاد؛»
کامرانم همونطور که سینههام رو دورانی ماساژ میداد، یه " چشم " کشیدهای گفت و نوک یکی از سینههام رو شروع به مکیدن کرد؛
صدای موسیقی از پائین میومد، ولی صدای نالهها و نجواهای تحریککننده کامران و بهرام اجازه نمیداد چیزی از موسیقی و همهمه پایین رو متوجه بشم؛
[ آلما ]
_ «آقا چند میشه؟»
پول آبنبات و کیک رو حساب کردم و از مغازه بیرون زدم.
هوا کمکم داشت رو به تاریکی میرفت و من با خستگی راه افتادم سمت خونه عمه.
به محض اینکه رسیدم، طبق عادت همیشگی یه سلام بلند دادم که همه بشنون و مستقیم راه پلهها رو در پیش گرفتم.
هنوز چند تا پله بیشتر بالا نرفته بودم که صدای اسرین بلند شد:
_ «آهای خانومه...»
وسط پلهها وایستادم و برگشتم سمتش.
_ «جانم؟»
دست به سینه نگام کرد.
_ «از صبح تشریف بردی، ساعت رو دیدی چنده؟»
پوفی کردم و چشمامو بستم.
_ (چه روز مزخرفی...)
امتحانمو خراب کرده بودم، سپهر فرخی هم با حرفهای اعصابخردکنش حوصلهمو سر برده بود و حالا باید خودمو جمع میکردم و الکی لبخند میزدم؛ فقط چون امشب تولد شاهزاده هارون بود.
با کلافگی گفتم:
_ «خیلی خب... بذار لباسمو عوض کنم میام.»
اسرین دستشو زد به کمرش و یه ابرو بالا انداخت.
_ «منتظرت میمونم خانوم.»
خنده کوتاهی کردم و پلهها رو دوتا یکی بالا رفتم. وقتی رسیدم اتاقم، کیفمو یه گوشه پرت کردم و رفتم زیر دوش.
آب گرم خستگی روزو کامل از تنم نبرد، ولی حداقل حس میکردم کمتر شبیه جنازهام.
چند دقیقه بعد لباسامو عوض کردم و جلوی آینه وایستادم. تینت لبمو زدم و چند ثانیه به تصویر خودم خیره موندم.
بعد آروم زیر لب گفتم:
_ «خب... درسته امروز روز افتضاحی بود.»
همزمان دو طرف صورتمو با کف دست زدم.
_ «ولی آلما جان، مثل همیشه بیخیال ردش کن و بخند.»
همون لحظه یاد خوراکیهایی افتادم که دیروز من و اسرین کلی وقت گذاشته بودیم و درست کرده بودیم.
چشمام برق زد.
_ «آخجون... کیک، پیراشکی، دسر...»
تمام حرص امتحان و سپهر فرخی برای چند ثانیه از ذهنم پرید. با ذوق از اتاق زدم بیرون و رفتم پایین.
اسرین اولش غر زد که چرا اینهمه طول کشیده، ولی بعد از چند تا شوخی و مسخرهبازی، خودش هم خندید و بحثو فراموش کرد.
بعدش دوتایی مشغول کارهای ریز و درشت آمادهسازی شدیم؛ یکی ظرف میچید، یکی شمعها رو مرتب میکرد، یکی دسرها رو جابهجا میکرد.
کمکم خونه از اون سکوت سنگینی که این چند هفته توش جریان داشت فاصله میگرفت و برای اولین بار، یه ذره حس زندگی دوباره بین دیوارهاش جریان پیدا میکرد.
همه جلوی درِ ورودی جمع شده بودیم و منتظر بودیم جناب آقازاده بالاخره از راه برسه تا سوپرایزش کنیم.
بعد از چند دقیقه معطلی، کلافه نفسمو بیرون دادم و رو به عمه گفتم:
_ «عمهجون، مطمئنی گفته داشت میرسید؟»