Take my half, chapter three
Aku"پسرم، میتونی بری پیش یونهی؟ بهم گفت کاهو هارو برداشت کردن و واسه اهالی روستا کنار گذاشته"
میجا درحالی که دستش رو با پیشبندش خشک میکرد نزدیک یونجون شد که روی کاناپه نشسته بود و با نی آبمیوهاش بازی میکرد.
"میخواستم واسه ناهار امروز استفادهاش کنم اگه بشه، هر وقت که رفتی بومگیوام با خودت ببر"
"ولی من خوشم نمیاد صبح از خونه برم بیرون"
ساعت نزدیکای یازده بود و بومگیو تازه بیدار شده، یونجون طبق عادت از صبح زود پیش میجا بود و کمکش میکرد و این اولین باری توی امروز بود که بومگیو رو میدید.
بومگیو آروم آروم از پله ها پایین میومد و اولین چیزی که توجهش رو جلب کرد لیوان آبمیوه یونجون بود.
"چرا اون از اونا داره و من نه؟"
"چون من قراره برم کاهو بیارم و تو میخوای خونه بمونی"
شوخی کردن با بومگیویی که تازه از خواب بیدار شده انتخاب درستی نبود ولی مگه یونجون اهمیت میده؟
"راستش رو بگو بومگیو، دوست نداری صبح بیای بیرون یا اینکه از یونهی آجوما خجالت میکشی؟"
میجا برگشته بود به آشپزخونه تا لیوان آبمیوهای که از قبل برای بومگیو آماده کرده بود رو بهش بده.
"خجالت چرا؟"
"چند روز پیش باهم از کنار مزرعه یونهی آجوما رد شدیم و اون گفتش که بومگیو شبیه عروس منه"
حالا بومگیو زیاد به یونجون اهمیت نمیداد، اون بالاخره به آبمیوه خنک و خوشمزهاش رسیده بود.
"ولی اگه قراره بومگیو عروس تو باشه من مخالفتی ندارم"
میجا با اینکه سنش رفته بالا هنوز هم شیطونه.
"من دارم میرم ولی زود برمیگردم!! امیدوارم وقتی برگشتم آبمیوه ها تموم نشده باشه"
بومگیو اهمیتی نداد اما میجا تا دم در بدرقهاش کرد.
-
"فکر کنم خیلی یونجون رو دوست داری"
"وقتی یونجون به دنیا اومد من پیش مادرش بودم، وقتی به دنیا اومد من اولین نفر بغلش کردم و از همون موقع میتونستم ستارههایی که توی چشمهاش بود رو ببینم، اون خیلی خوب بزرگ شده"
صدای میجا آروم بود و انگار که افکارش به چند سال پیش سفر کرده بود.
"یونجون میتونه دوست خیلی خوبی باشه. بومگیو، اون رو از دست نده"
"اره، اون مهربونه"
"مهربونی تنها صفت خوب یونجون نیست، من باور دارم اون پسر یک نجات دهندهاس. من میتونم شدت وابستگی اون به تو رو ببینم. بومگیو، لطفا نا امیدش نکن"
"من که مدت زیادی قرار نیست اینجا بمونم پس بهتره به یونجون بگی به خودش بیاد و این بچه بازی هارو کنار بذاره."
"چی؟ ولی بومگیو-"
حرف میجا نصفه موند چون که بومگیو دیگه داخل خونه نبود. اون کولهاش که از شب قبل روی کاناپه جا مونده بود رو برداشت و بعد از پوشیدن کفش هاش از خونه بیرون رفت. فرار کردن یکی از عادتهای بومگیو بود.
-
"فکر کنم یکی اینجا دوست نداشت صبح از خونه بره بیرون"
صدای یونجون باعث لرزش عجیبی توی کمرش شد، مثل اینکه هیچ راه فراری از دست این پسر وجود نداشت.
"عادت داری همیشه همهجا باشی؟"
"هی این تقصیر من نیست!! وقتی برگشتم دیدم خاله میجا روی پله ها نشسته و کلی نگرانته. گفتش که بومگیو یهویی تصمیم گرفته بره بیرون ولی الان هوا داره گرم میشه پس ازم خواست بیام و پیدات کنم و خب این راحت ترین بخش بود چون مطمئنم تو فقط میای کنار این رودخونه"
"چه باهوش"
یونجون به تیکه بومگیو اهمیت نداد، میدونست که اون الان ناراحته.
"نمیخوای برگردیم؟"
"نه من گرمم نیست و نمیخوام برگردم، اگه تو میخوای میتونی بری"
"من جایی نمیرم" نزدیک بومگیو شد و کنارش روی زمین نشست. "دستت رو بهم بده"
"چرا؟"
یونجون وقت رو تلف نکرد و خودش دست بومگیو رو گرفت، اگه این کار رو بر عهده اون میذاشت تا فردا قرار بود سوال بپرسه.
دستبندی از توی جیبش دراورد و اون رو دور مچ بومگیو بست.
"این رو یادت میاد؟"
"اره، این رو خودم پیدا کردم"
"و حالا صاحبش تویی"
بومگیو مچش رو از بین دستهای یونجون بیرون کشید و به دستبندی که دور مچش بود نگاه کرد.
"اینا دستبند های ست هستن"
"یونهی اجوما بهم گفت باید یه حلقه بهت بدم اما من خیلی فقیرم برای خریدن یک حلقه پس فعلا این رو ازم بپذیر"
"چرا باید بهم حلقه بدی؟"
"چون تو عروسمی"
آه آرومی از بین لبهای بومگیو خارج شد، دیگه باید به این شوخی های یونجون عادت میکرد.
"چرا از این دستبند ها دوتا داری؟"
"بعدا بهت میگم، فعلا بیا برگردیم"
خورشید وسط آسمون بود و گرما هر لحظه بیشتر میشد، برگشتن ایده خوبی بود پس بومگیو سرش رو تکون داد و بعد به کمک یونجون از روی زمین بلند شد.
_
"توی حیاط پر شده بود از بوی غذا!!"
"تو فقط واسه خوردن میای اینجا؟"
"تو چرا ناراحت میشی؟ خودت که درستشون نکردی و حتی نمیخوریشون پس من میخورمش!! خیلی ممنون بابت غذا"
و یونجون، بعد از گفتن بخش اخر جملهاش تیکه بزرگی از گوشت رو توی دهنش گذاشت.
"واقعا خوشمزست"
"اول غذا رو قورت بده بعد صحبت کن احمق"
میجا با لبخند به جفتشون نگاه میکرد، خوشحال بود که بومگیو انرژیاش رو پس گرفته، البته با تشکر از یونجون.
"اگه غذات رو نخوری من میخورمش، پس سریع باش"
"شکم پرست"
"ترجیح میدم شکم پرست صدا شم تا اینکه از یک دختر لاغر تر باشم"
یونجون هيچوقت ساکت نمیموند، اون همیشه چیزای بدتری داشت تا در جواب حرفای بومگیو بگه.
"بس کنید و ناهارتون رو بخورید، خوب نیست که سر غذا دعوا کنید"
لحن میجا جدی اما آروم بود، قصد سرزنش کردن اون دوتا رو نداشت.
"چون یونجون اینجاست اشتهام کور شد"
"چه بهتر! پس غذات مال منه"
و کاسه سوپ بومگیو رو سمت خودش کشید.
"میدونی، الان حس میکنم کمی گشنمه پس میخوام غذام رو بخورم"
و کاسه سوپش رو دوباره به سمت خودش کشید. اما زیاد موفقیت آمیز نبود چون که کمی از سوپ روی میز ریخت و خب، بهتر بود توی سکوت غذاشون رو میخوردن وگرنه کسی نمیتونست از عصبانیت میجا در امان بمونه.