Sweet dreams
RiRiبه چشم‌های ترسیده‌ی پسر کوچک‌تر نگاه کرد. پوزخندی که روی لب‌هاش شکل می‌گرفت، به ترس و اضطراب پسر اضافه می‌کرد.
«دونسنگ عزیزم... همه‌ش یه رویای شیرین بود که تو برای خودت ساخته بودی. حالا بیدار شدی و با واقعیت رو به رو شدی.»
جونگین که کتف و شونه‌هاش به خاطر مدت طولانی بسته بودن به صندلی گرفته بود، چهره‌ش رو از درد در هم کشید. ولی همچنان آثار ترس از صورتش نرفته بود.
صدای لرزونش توی اتاق خالی می‌پیچید.
«هیونگ... منظورت رو... نمی‌فهمم... یعنی چی...»
سونگمین سمت پسر خم شد. دستش رو به پشت صندلی تکیه زد و کمی از عقب خمش کرد. سرش رو نزدیک صورت بُهت زده‌‌ی پسر گرفت.
پوزخندش بزرگ‌تر از قبل شد. جونگین واقعا پسر ساده‌ای بود و راحت توی دام سونگمین اسیر شده بود.
«تو درست افتادی توی تله‌ی من جونگینی. خیال کردی هیونگت که این همه سال دوسش داری داره بهت علاقه‌مند می‌شه و از خود بی خود شدی. عین موم توی دستم نرم شدی و هرچی که لازم داشتم بهم گفتی.»
صورت‌هاشون به قدری بهم نزدیک بود که بازدم‌هاشون با همدیگه برخورد می‌کرد و حرارت پوست‌هاشون احساس می‌شد.
جونگین به صورت زیبای هیونگش خیره شد. چشم‌های سیاه و بی‌نظیر، موهای ابریشمی‌ش، پیرسینگ‌های لب و گوشش، تتوی کوچیک بالا سینه‌ش که از بین دکمه‌های باز پیرهنش معلوم بود.
سونگمین هیونگ واقعا فریبش داده بود؟
جونگین، پسری سرکش و لجبازی که با اسکیت بردش به خیابون پناه برده بود توسط سونگمین، این شیطان با ظاهر زیبا فریب خورده بود؟
با ناباوری لب‌هاش رو از هم فاصله داد.
«لطفا هیونگ... بهم نگو که این همه مدت اشتباه فکر میکردم...»
«درسته عزیزم. تو واقعا اشتباه فکر می‌کردی.»
سرش رو عقب برد و یه قدم فاصله گرفت. نفس‌های جونگین شروع به لرزیدن کردن و قلبش با شدت توی سینه‌ش می‌تپید.
«یعنی... واقعا...»
«آره. یعنی واقعا دوستت ندارم. واقعا برای من مهم نیستی.»
نگاهش رو چرخوند و به چشم‌های خیس از اشک جونگین خیره شد.
«یعنی هرچیزی که لازم داشتم رو از اتاق مدارک پدرت بهم تقدیم کردی. واقعا حتی برام مهم نیست اگه گریه کنی.»