Strangers
Nova"ازت متنفرم، لی هیسونگ."
این آخرین حرفی بود که ریکی به هیسونگ زده بود. چند سال گذشته بود؟ دو سال.
دو سال و هیسونگ هنوز هم گاهی کابوس اون اتفاق رو میدید.
شبی که توی مستی ریکی رو بوسیده بود و صبح فرداش، با عصبانیت ریکی مواجه شد. ریکی حق داشت. هیسونگ نباید اون رو میبوسید؛ مهم نبود چقدر دوستش داره یا حتی چقدر مسته.
نباید اون رو میبوسید!
اصلا نباید از ریکی خوشش میاومد. هیسونگ فقط برای یه سفر دو ماهه به ژاپن رفته بود که کاش نمیرفت. نیشیمورا ریکی توی هتلی که هیسونگ رزور کرده بود، کار میکرد. اونجا مسئول بخش پذیرش بود.
ریکی یه آدم اجتماعی بود و همین باعث شد که خیلی زود با هیسونگ دوست بشه. مخصوصا وقتی که هیسونگ فهمید ریکی کرهای بلده. چی بهتر از اینکه توی یه کشور دیگه یه آدم پیدا کنی که زبان مادریت رو بلده؟
اونا خیلی زود با همدیگه صمیمی شدن و از یه جایی به بعد هیسونگ فهمید که این فقط یه دوستی نیست.
هیسونگ قبلا هم عشق رو تجربه کرده بود. میدونست عشق چطوریه و احساسش به ریکی دقیقا همونطوری بود.
میخواست به ریکی اعتراف کنه و براش کلی برنامهریزی کرده بود؛ ولی اون شب که قرار بود با ریکی فقط یکم مشروب بخورن، هیسونگ مست شد.
اونقدر مست شده بود که ریکی رو بدون اجازهش بوسید. یادش نبود بعد از اینکه ریکی رو بوسید چه اتفاقی افتاد. فقط میدونست ریکی ازش متنفر شده.
صبح فرداش وقتی ریکی رو دید و میخواست بهش توضیح بده، ریکی ازش عصبی بود. سرش داد زد و گفت ازش متنفره.
هیسونگ بعد از شنیدن اون حرف، از خودش متنفر شد. هیسونگ گند زده بود و ریکی هرچیزی که میگفت حق داشت.
همون روز یه بلیط به سئول گرفت و به خودش قول داد هرگز دوباره پاش رو توی ژاپن نذاره.
"من رو ببخش، ریکی."