Stay alive

Stay alive

𝙃𝙚𝙧𝙤;

پارت سوم؛ باید نجاتش بدم!

در کمتر از یک روز از مرگ پادشاه خبر ها انگار که بال در آورده باشن، همه جا پخش شده بودن.

همه داشتند راجب اینکه چه کسی شاه رو کشته حرف می‌زنند.

"پادشاه چوی مرده؟ چه کسی میتونه اونو کشته باشه"

فردی از خدمه ی قصر پرسید و خدمتکاری که کمی اون طرف تر از اون بود شروع به حرف زدن کرد.

" معلومه دیگه چوی سوبین کشته اش، چه کسی غیر پسر خودش میتونه اونو کشته باشه اخه؟"

زن دیگه ای از خدمه به حرف اومد " من شنیدم که اون یه مرگ خشن داشته، قاتل چندین چاقو به قلب شاه زده تا از مردنش مطمئن بشه"

" الحق که اون یه هیولاست، بیخود نیست که این همه سال با افراد زیادی حرف نمیزد"

" اون هیولاییه که نقشه‌ی قتل پدرش رو کشیده"

" خیلی حقیره! چجوری میتونه بخاطر پادشاه شدن پدر خودش رو بکشه"

" از کجا معلوم در آینده بلایی سر ما نیاره ها!"

زنی که کل مدت در حال گوش دادن به سخن های اون ها بود زمزمه کرد" من شنیدم که قراره این هفته اون رو به سلول بندازن، همه میدونن که کار اون بوده"

" اون یه بچه‌ی ناسزاست، بعد از مرگ ملکه کلا تغییر کرد؛ مطمئنم که از آتیش جهنم در امان نمیونه"

فرد دیگه ای از اون جمع با جدیت رو به بقیه کرد: "من حتی شنیدم اون ملکه رو هم سال ها پیش به قتل رسونده بود. اما پادشاه هیچ وقت نمیخواست بقیه بدونن. حالا که اون مرده همه واقعیت ها برملا شده."

"اون شاهزاده خبیث... به مادرش رحم نکرد و حالا همین بلا رو سر پدرش هم آورد. یعنی رسیدن به تاج و تخت ارزش این کارهای کثیف رو داشت؟"

شایعات به سرعت پخش شدند.

همه شهر های اطراف با این خبر که، چوی سوبین یه هیولاست پر شده بود.

مردم همه خواستار مجازات اون بودند.

از طرفی وقتی که تنها سه روز از مرگ پادشاه گذشته بود نگهبان ها وارد اتاق شاهزاده شدند و بدون اینکه اجازه بدن لحظه‌ای از خودش دفاع کنه اون رو دستگیر و به سلول سرده قصر انداختن.

سوبین هنوز هم شکه بود، و متوجه هیچ کدوم از اتفاقاتی که اطرافش رخ می‌داد نبود، هنوز ذهنش بار ها صحنه‌ای رو که با جسد پدرش رو به رو شد مرور میکرد، هر بار که چشم هاش رو می‌بست، تصویر جسد بی جون پدرش جلوی چشماش نقش می‌بست.

نمیتونست باور کنه، براش اهمیتی نداشت که بقیه‌ی مردم راجبش چه فکری میکنن ولی واقعا کسایی که با اونا بزرگ شده بود هم همین فکر رو راجبش داشتن؟

اینکه اون پدر خودش رو به قتل رسونده؟

اونم با همچین روش دردناکی!

قلبش با فکر کردن به اینکه پدرش قبل از مرگ چقدر درد کشیده تیر کشید، مردی که کل این سال ها اون رو بزرگ کرده بود، بهش چیزهای باارزشی آموزش داده بود و با وجود تمام سخت گیری هایی که داشت عزیزترین فرد زندگی شاهزاده بعد از مرگ مادرش بود. حالا دیگه هیچ کاری از دستش بر نمی‌اومد.

زیر خاک بود، بدنش سرد شده بود دیگه خبری از روحش نبود.

سوبین میلرزید؛ نمیتونست افکارش رو کنترل کنه، ترسیده بود.

دلش نمیخواست به چیزی فکر کنه ولی افکارش مانند هیولا ازش تغذیه میکردن.

دست‌هاش رو داخل موهاش برد و اون ها رو چنگ زد؛ میخواست خلاص بشه، میخواست تموم شه.

همه چی یه خواب باشه و اون از این کابوس بیدار شه.

هر بار که نگهبان ها داخل سلولش میشدن بهش تف مینداختن، غذاهایی که هیچکس بهشون لب نمیزد رو براش میزاشتند و دوباره در سلول رو قفل می‌کردند.

نمیدونست چند روزه که داخل سلوله، اینجا هیچ پنجره ای نداشت هیچ نوری به غیر از نور چند مشعل وجود نداشت، حتی هیچ آدمی غیر از اون اینجا نبود.

در تمام این مدت یونجون فقط از دور به اون نگاه میکرد؛ به صحبت های اون آدم ها که چجوری سوبین رو مقصر می‌دونستن بدون اینکه ذره‌ای فکر کنند.

آزارش میداد تمام این اتفاقات؛ خودش اینها رو نوشته بود، تمام اون دیالوگ ها رو خودش نوشته بود، ولی چرا این کارکتر با چیزی خلق کرده بود فرق داشت؟

یونجون گیج بود، واقعا نمیدونست چیکار کنه، از اونجايی که همه برای مراسم ختم پادشاه در حال آماده شدن بودند، کسی متوجه حضور اون در قصر نشد، پس حالا که میتونست بیشتر اینجا بمونه باید هر جوری شده سوبین رو از اون سلول خارج میکرد؛ باید سرنوشتی که خودش نوشته بود رو عوض میکرد، به هر قیمتی که شده.

باید ثابت کنم که اون قاتل نیست، باید بگم که من اونجا بودم و همه چیز رو دیدم، پادشاه از قبل مرده بود، انگار که همه چیز از قبل برنامه ریزی شده، تا سوبین بیاد اونجا و همه چیز رو روی سر اون خراب کنند.

باید چیکار کنم؟ با اینکه این قصر یه قصر مدرنه هنوز اونقدر پیشرفته نیست که دوربین امنیتی داشته باشه..

هر ثانیه بیشتر نا امید میشد، انگار هیچ مدرکی

نداشت که بتونه باهاش بی‌گناهی سوبین رو ثابت کنه.

فکر کن یونجون فکر کن، چجوری باید مدرک پیدا کنم...؟

شاید کسی از قبل به سوبین خبر داده باشه! که به اتاق پادشاه بره

با فکر کردن به این موضوع پا تند کرد و به استراحتگاه خدمه رفت، باید دونه دونه از همشون سوال میکرد، شاید یکی سوبین رو بین راه دیده بود شاید یکی از عمد گفته بود که اون به اونجا بره


با نصف بیشتر خدمه حرف زد و در آخر، هیچکس اونشب با سوبین حرف نزده.

یعنی خودش به ملاقات پادشاه رفته؟!

با حس سرگیجه روی یکی از صندلی های کنارش نشست، این چند روز غذای زیادی نخورده بود و بدنش حالا داشت واکنش نشون میداد.

چشم‌هاش رو چند ثانیه بست و چند نفس عمیق کشید.

"هی پسر حالت خوبه؟"

با شنیدن صدایی نا آشنا چشماش رو باز کرد.

پسرکی با موهای فندقی رنگ و صورت گردش به اون نزدیک شد، رنگ چشم‌هاش عسلی بودن و چهره‌ی بانمکی داشت.

اون باید بومگیو باشه، تا قبل اینکه شاه بمیره خدمتکار مخصوص اون بود

یونجون با خودش فکر کرد و بعد سری برای بومگیو تکون داد.

" ام من خوبم، فقط یکم سرگیجه داشتم همین"

بومگیو کنارش نشست و به پشت صندلی تکیه داد

" میفهمم اوضاع اینجا زیاد خوب نیست"

یونجون هومی گفت و با خودش فکر کرد که باید سوال توی سرش رو از بومگیو بپرسه.

" توام فکر میکنی شاهزاده قاتل شاهه؟"

بومگیو چند ثانیه سکوت کرد، انگار که مشغول فکر کردن راجب اون شب بود.

" خب میدونی، اونشب پادشاه از من خواست که به سوبین بگم به دیدنش بره، پس مطمئنم که این کار اون نیست"

یونجون با هیجان بازوی بومگیو رو سمت خودش کشید.

" میتونی شهادت بدی؟"

بومگیو به صورت معذبی بازوش رو از دستای یونجون خارج کرد.

" میدونی، خب راستش...فکر نکنم شهادت یه نفر تغییری اینجاد کنه"

" منم اونجا بودم، میدونم که کار اون نیست"

بومگیو چیزی نگفت و مشغول فکر کردن شد.

" پس میگی میتونی نجاتش بدی"

یونجون نگاهش رو پایین آورد و زمزمه کرد

" باید نجاتش بدم.."

End~

Report Page