Stay alive
𝙃𝙚𝙧𝙤;_ پارت دوم؛ تو نباید بمیری
یونجون همچنان در حال فکر کردن بود که ناگهان
یکی از نگهبان ها دست‌هاش رو گرفت و اون رو با خودش به داخل قصر کشید، همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاده بود و یونجون چاره‌ای جز همکاری با اون نگهبان نداشت، در واقع تواني هم نداشت. بلند کردن یه مرد بالغ ازش انرژی زیادی رو گرفته بود.
حیاط قصر با در ورودی کاملا متفاوت بود در وسط حیاط قصر حوض کوچکی قرار داشت و دور تا دورش رو گیاهان سرسبز و خوش بو گرفته بود، هوا خنک بود و، ماه پشت ابر پنهان شده بود، زمین زیر پاش سنگ کاری شده و یونجون دلش می‌خواست تا میتونست مدت بیشتری رو اونجا بمونه و همه چیز اون قصر رو کشف کنه.
البته که نگهبان با بی‌رحمی به کشیدن دست اون ادامه میداد، یونجون با خودش فکر کرد، عالی شد حالا بجای فرار از این داستان مسخره باید توی سلول قصر بشینم آب خنک بخورم.
همچنان در حال فکر بود که برای لحظه‌ای کاملا ناگهانی احساس کرد دیگه کشیده نمیشه، همه چیز خیلی عجیب بنظر میرسید سرش رو کج کرد رو به نگهبانی که سرجاش ایستاده بود و تکون نمیخورد جوری که انگار خشکش زده باشه نگاه کرد.
" هی، چیزی شده؟"
باز هم واکنشی دریافت نکرد، حتی جریان هوای اطراف هم تغییر کرده بود، انگار دیگه باد حتی باد هم نمی‌وزید.
ضربه‌ی کوچیکی به بازوی مرد نگهبان زد ولی باز هم هیچی، مرد ثابت ایستاده بود و تکون نمیخورد.
دستش رو با زور نسبتا کمی از دست مرد بیرون کشید و روبه‌روش ایستاد.
" هیی، آجوشی؟" در حالی که دست‌هاش رو جلوی صورت مرد تکون میداد پرسید "صدامو میشنوی؟"
مرد هیچ حرکتی نکرد، حتی پلک هم نمیزد، گویا تبدیل به مجسمه شده باشه.
یونجون دست به سینه ایستاد و در حالی که یه دستش رو زیر چونش گذاشته بود به فکر فرو رفت.
" یه چیزی اینجا عجیبه"
یعنی داره نقش بازی میکنه؟ چه اتفاقی میتونه باعث شه یه کارکتر خشکش بزنه....
نگاهی به دور و برش انداخت. دیگه حتی اون نسیم ملایم هم نمی‌وزید. برگ تمام درخت ها و گیاهان اطرافش بدون حرکت مونده بودن. سرش رو بالا گرفت و به آسمون خیر شد. حتی ابرهای بالای سرش هم کاملا ثابت بودن و مثل همیشه با وجود باد تغییر شکل نمیدادن.
برای لحظه‌ای شوکه به در ورودی قصر نگاه کرد'
چیزی به ذهنش رسیده بود که امیدار بود فقط یه خیال باشه
ممکن بود که اون مرده باشه؟ ولی من هنوز ننوشتمش، نمیتونه بمیره، نباید بمیره، نه نه نه...
به سرعت سمت قصر دوید داخل قصر به قدری بزرگ بود که نمیدونست باید از کجا شروع به گشتن کنه.
از پله هایی که در وسط سالن قرار داشتند بالا رفت و شروع کرد به دونه دونه در اتاق های قصر رو باز کردن، تا بتونه اون مرد رو پیدا کنه.
ولی هر بار با اتاقي خالی مواجه میشد، حتی اتاق‌هایی که کسی در اونها بود هم وجودی از موجود زنده رو به نمایش نمی‌گذاشتند، همه مانند مجسمه خشک شده بودند.
دست‌هاش به لرز در اومدن و ترس وجودش رو فرا گرفت، نباید اینجا گیر می‌افتاد.
فکر کن یونجون فکر کن اتاقش کجا بود!
"طبقه آخر اتاق چهارم...."
"پیداش کردم"
به سرعت از باقی پله‌ها بالا رفت اون اتاق در بالا ترین قسمت قصر قرار داشت به طبقه‌ی آخر رسید، و درست جلوی در اتاق متوقف شد.
نفس عمیقی کشید و تردید داشت که در رو باز کنه، امیدوار بود با چیزی که فکرش رو میکرد مواجه نشه، با دست‌های لرزونش در رو باز کرد.
حالا اون هم خشکش زده بود.
تو نباید اینجا باشی، چرا انقدر خون از دست دادی، چرا دیگه حرکت نمیکنی، تو نباید..بمیری
جسد اون مرد درست اونجا بود، روبه‌روش، غرق در خون، رنگ پوستش سفید تر از قبل شده بود و زیر چشم‌هاش کاملا سیاه شده بودند ونوک انگشتاش به کبودی می‌زدند.
یونجون شکه بود، نمیدونست باید چیکار کنه.
برای ثانیه‌ای واقعا همه چیز متوقف شده بود.
به خودش اومد و به سختی خودش رو سمت تخت کشید.
بهش نگاه کرد، و دستش رو توی دست‌هاش گرفت.
دستات سرده، نباید سرد باشن؛ من گرمت میکنم پس فقط یکم بیشتر یکم بیشتر پیشم بمون، تو نباید بری من نمیتونم بدون تو برگردم، باید منو برگردونی، باید زنده بمونی سوبین.
طولی نکشید تا گرمی اشک‌هاش رو روی گونه‌اش حس کنه، دست سوبین رو محکم تر گرفت و به چشم های بسته‌اش زل زد.
" بیدار شو، باید بیدار شی نمیتونی همینجوری بری"
صداش در ابتدا خیلی آروم بود، شبیه به زمزمه ی کودکی خردسال، لرزش بدنش بیشتر شده بود و نمیدونست چیکار کنه.
" بیدار شو" رو به جسد مقابل داد زد و یقه‌اش رو اسیر دستاش کرد، اون رو سمت خودش کشید و دوباره داد زد " تو باید بیدار شی، باید"
اشک‌هاش حالا با شدت بیشتری گونه‌هاش رو خیس می‌کردند و دیدش رو تار کرده بودن.
یکی از دستاش رو از یقه‌ی سوبین ول کرد صورتش رو پاک کرد.
باید یه کاری میکرد اون نباید می‌مرد.
باید احیاش کنم آره!
به سرعت دکمه‌های پیراهن سوبین رو باز کرد و دستاش رو روی قفسه‌ی سینه‌اش قرار داد، قلبش به تندی در بدنش میکوبید و در مقابل قلبی که زیر دستاش قرار داشت حرکتی نمیکرد.
فشار زیادی با دستاش به قفسه سینه‌ی سوبین وارد کرد و سعی کرد اون رو احیا کنه، ولی هیچ نشانه‌ای از موفقیت دیده نمیشد.
بعد از مدتی با خستگی کنار تخت نشست و به دیوار پشتش تکیه داد.
لطفا یه فرصت دیگه بهم بده من باید از این دنیا خارج شم
پاهاش رو توی بغلش جمع کرد و هق‌هق کنان گریه کرد.
چشم‌هاش میسوختن پس و پلک‌هاش رو روی هم گذاشت تا از سوزش شون جلوگیری کنه.
با باز کردن دوباره‌ی چشم‌هاش ناباور به صحنه مقابلش زل زد.
اینجا... چطور از اینجا سر درآورده بود؟ چشم هاش رو ریز کرد و سعی کرد با دقت به اطرافش نگاه کنه.
صبر کن... دوباره اون نسیم... دوباره دنیا به حرکت دراومده بود؟ نگاهی به آسمون بالای سرش انداخت تا مطمئن شه. قبل از اینکه بتونه به چیزی دقت کنه صدایی از داخل اتاق به گوشش رسید. پا ورجین پاورچین به در اتاق نزدیک شد. چیزی که میدید رو باور نمیکرد.
سوبین ایستاده بود و میلرزید، چشم‌هاش قرمز و ترسیده بنظر میرسید.
پشت در مخفی شد تا متوجه حضورش نشه و به تماشاش ادامه داد.
شاهزاده با قدم های لرزان به سمت جسم بی‌جان مردی که بر کف زمین سرد افتاده بود می‌رفت.
اون باید جسد پادشاه باشه، ولی مگه داستان تموم نشده بود؟ مگه سوبین نمرده بود، پس چرا من اینجام؟
ناگهان ذهنش جرقه ای خورد و چیزی رو به خاطر آورد.
نکنه... نکنه اینجا همونجاست.. اون قسمت از داستان... قسمتی که موقع نوشتنش تنفر وجودم رو گرفته بود؟
شاید میتونستیم بگیم که یونجون حالا کمی حس گناه داشت، ولی اون رو مخفی کرد و سعی کرد تا تمرکزش رو حفظ کنه.
سوبین روی دو زانو به زمین افتاده بود و کل چشم‌هاش پر از اشک بود.
تنها جایی که گریه میکنه همین‌جاست..
پسرک مانند کودکی کنار جسد نشسته بود و گریه میکرد و جسد رو توی بغلش میفشرد، و اسمش رو داد میزد.
دیدن این صحنه براش خیلی دردناک بود، حس میکرد قلبش درد میکنه.
طولی نکشید تا افراد قصر از این موضوع با خبر شوند و به سمت اتاق حجوم بیارن.
یونجون با شنیدن صدای پاهایی که بهش نزدیک میشدند ترسید و خودش رو پشت یکی از پرده‌های قصر پنهان کرد.
End~