Sold Out On You

هیس به حرفم گوش کن تنبلی نکن، وگرنه بهت قول نمیدم با قارچای سمی سمومت نکنم و با یه چای اسطوخودوس نفرستمت خواب عمیق، زیبای خفته!
نه، اصلاً تهدیدت نکردم. خودت از دیشب کولهپشتی آبی لیمودوزیتو بستی و نشستی کنار من توی این ماشین قرمز فوقالعاده شیک.
غر نزن. قرمز قشنگه. به جاش به راننده بگو کولرو بزنه، پختیم از گرما هــوف.
پشت فرمون هم دام یه جینه؛ همون مجری فروش تلویزیونی که حتی روی لیوان لیمویی خوشگلش استیکنوت زده و نقاط ضعف و قوتش رو مشخص کرده. زیر چشمهاشم میتونی پدیدهی نادر سیاهچالهی سجتریس A* رو بدون تلسکوپ جیمز وب ببینی.
فقط چیزی بهش نگو. آدم بیخوابی که قرص خواب میخوره، آخرین کسیه که میخوای باهاش وارد جنگ لفظی بشی.

بالاخره رسیدیم روستای دوک پونگ.
از اون روستاهایی که همهچی توش زیادی آرومه؛ خونههای مرتب و قدیمی، حیاطهایی که انگار هر گوشهشون یه خاطره جا مونده، مزرعههای سبز، گلای رنگارنگ، میوههای ارگانیک و پیرمردایی که احتمالاً از فاصلهی سه کیلومتری میفهمن تو غریبهای.
همین طرف زمین گردالی آبیزمردی قشنگمون، یه دانشمند خرپول جینیس خودشو زده به اون راه و توی مزرعه با قارچای جادوییش حرف میزنه.
دیوونه نیست، فقط از آدمها خوشش نمیاد. قارچها هم وسط حرفش نمیپرن، پس انصافاً حق داره.
کسی هم نمیدونه چرا خودش رو تبعید کرده به این روستا؛ فقط میدونیم فیوز برق ستارههای تو چشماش سالهاست پریده و ظاهراً کسی هم دسترسی به جعبهفیوزش نداره.
مچوری مرد هزارچهرهی روستاست؛ هلمونیها و هارابوجیها گیرش آوردن و حتی مرغداریشونم سپردن دستش.آخ مرغ وحشی بیا پایین از روی سقف خونهی مردم، با تو نبودم.
آقای بلدرچین هر روز با یه براش و قیچی میره توی مزرعه. بله، همون براشی که تو باهاش رژگونه میزنی.
فقط ایشون باهاش خاک قارچای جادوییش رو میتکونه.
من نمیدونم چرا این اطلاعات برای ادامهی زندگیمون ضروریه، ولی حالا که فهمیدیم دیگه راه برگشتی نداریم.

خلاصه خانم فضول، یه جین اومده سراغ مچوری که بفهمه این قارچی که قراره توی محصول جدید استفاده بشه واقعاً جادوییه و سیندرلا رو خوشحال میکنه یا مثل معجون نامادری سفیدبرفی خریدارو تبدیل به عجوزه میکنه.
ولی مچوری فقط با قارچاش مذاکره میکنه و دختر خوشگله با در بستهی «نمیخوام ببینمت، ازت خوشم نمیاد» مواجه میشه.
ترجمهی کرهای این جمله هم که مشخصه:
«بهزودی عاشقت میشم و همهجا مثل سگ دنبالت میام.»
تبریک میگم، بعد این همه دراما بالاخره رسیدیم خونهی مچوری.خونهای که تقریباً همیشه فقط یک نفر توش پیداش میشه: خودش.گفتم که از آدما خوشش نمیاد.
البته این آقای محترم همون آدمیه که نصف روستا یه کاری باهاش داشته باشن، کمکشون میکنه؛ یعنی ظاهراً از آدما خوشش نمیاد ولی از کمک کردن به آدما چرا.همیشه هم میگه این بار اخره.
خونهش هم تمیز و مرتبه، هم یه حالوهوای نوستالژیک داره؛ از اون خونههایی که انگار اگر در یخچالش رو باز کنی، به جای چراغ احتمالاً یه خاطرهی کودکی روشن میشه.
تازه دستپخت آقای بلدرچین هم در حدیه که من رسماً حاضرم دربارهی پروندهی قارچها سکوت کنم و فقط شام بخورم.

امشب هم هلمونی مهربون روستا مارو خونهش دعوت کرده.دیدی کولهپشتی بیجا نبود؟پیژامهی لیمودوزیشدهی قشنگتو بپوش و بیا کنار من توی حیاط دراز بکش.
شبهای روستا از اون چیزاییه که شهر رسماً حق نداره دربارهش نظر بده.آسمون انقدر پرستارهست که چند دقیقه فقط نگاهش میکنی و یادت میره اصلاً قرار بود دربارهی چی حرف بزنی.
حالا من نمیگم این دوتا زیر همچین آسمونی زیادی به هم میان، ولی... خب دارم میگم.
فکر کنم یکی از همون قارچا رو باید برای خودمون هم برداریم!
بگو ببینم توام به سریال sold out on you هشت هزار تا از ستاره های اسمونو میدی؟ من که میدم!
🌟 8/10