Soft

အချစ်၏နူးညံ့ခြင်း

Chapter.5

ဖြစ်သွားတဲ့အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ရှက်တာရောဒေါသထွက်တာပါပေါင်းပြီး ဘုန်းမြတ်တစ်ယောက်အခန်းအောင်းနေခဲ့၏။

''သားကြီးကဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘူး...ညနေစာမစားတော့ဘူးတဲ့...​ဒေဝီအတင်းခေါ်တာတောင်မှတော်ပြီတဲ့''

''သူဗိုက်မဆာသေးလို့နေမှာပါ''

ဦးတေဇာနဲ့​ဒေါ်ဒေဝီတို့ အပြန်အလှန်ပြောနေကြတာကိုနားစွင့်ရင်း ခင်ချူးမျက်နှာပူမိသလိုရယ်လည်းရယ်ချင်နေသည်။

ဒီကြားထဲဘုန်းခန့်ကသူမကိုလာလာကြည့်ပြီးရယ်နေတာကြောင့် သူမမှာရယ်ချင်စိတ်ကိုမနည်းထိန်းထားခဲ့ရ၏။

အခုလောက်ဆိုဟိုကိုယ်တော်ကသူမကိုထုထောင်းချင်နေလောက်ပြီ။

***

သူမတို့ညနေစာစားပြီးတော့ လူကြီးတွေစကားပြောနေကြတုန်းမှာ ခင်ချူးကအပေါ်ထပ်ကိုတက်ခဲ့ပြီး ဘုန်းမြတ်ရဲ့အခန်းထဲသို့ဝင်ခဲ့လိုက်၏။

ခင်ချူးရောက်သွားတော့ သူကဘေးတစ်စောင်းအနေအထားနဲ့ သူမဘက်မျက်နှာမူပြီးအိပ်ပျော်နေလေသည်။

''ဟိုဟာ''

သူမအသံပေးလိုက်တော့ ကိုယ်တော်ချောကမျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လာပြီး သူမကိုမြင်သည်နှင့်သရဲသဘက်တွေ့သလိုနဲ့ အိပ်နေရာမှထထိုင်လိုက်လေ၏။

''မင်း...မင်းငါ့အခန်းထဲဘာလာလုပ်တာလဲ...ဘာလို့အသံမပေးဘဲဝင်လာတာလဲ''

''ကျုပ်ကခင်ဗျားအဆင်မှပြေရဲ့လားလို့လာကြည့်တာပါ...အဆင်ပြေလားဟင်''

''ငါအဆင်ပြေမပြေကမင်းနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ''

''ဆိုင်တာပေါ့...ကျုပ်ကခင်​ဗျားဥ​လေးကိုညှစ်လိုက်မိတာလေ...ခင်​ဗျားဂျိုးလေးအဆင်မှပြေရဲ့လားလို့''

ပြောလိုက်တဲ့သူမကဘယ်လိုနေလဲမသိပေမယ့် ကြားလိုက်ရတဲ့သူကတော့အတော်လေးရှက်ရွံ့ပြီးမျက်နှာပူသွားရသည်။

''ခင်ချူးချူးခိုင်...မင်းကမိန်းကလေးမှဟုတ်ရဲ့လား...အခုဖြစ်သွားတဲ့အခြေအနေကိုမင်းမရှက်ဘူးလား''

''မရှက်ပါဘူး...ကျုပ်ကအရင်ကတည်းကရွာထဲကကလေးတွေရဲ့ဂွေးဥလေးတွေကိုလိုက်ကိုင်နေကျ...ကလေးတွေကဂျိုးတန်းလန်းလေးတွေနဲ့လေ''

မယ်မင်းကြီးမလေးကလက်ညှိုးလေးကိုဘယ်ညာရမ်းပြီးအမူအရာနဲ့တောင်လုပ်ပြလိုက်သေးတယ်။

ဘုန်းမြတ်ကတော့ရှက်လွန်းလို့ အနားကစောင်ကိုဆွဲယူပြီးကိုယ့်မျက်နှာကိုအုပ်ထားလိုက်ရသည်။

''မင်းသွားလိုက်တော့ခင်ချူးချူးခိုင်...ငါသွေးတက်ပြီး​ေ/သသွားတာမမြင်ချင်ရင်အခန်းထဲကထွက်သွားလိုက်တော့''

''အမလေး...သွားမှာပါ သူအဆင်မပြေမှာစိုးလို့စေတနာနဲ့လည်းလာမေးရသေးတယ်''

သူမစကားဆုံးသည်နှင့် ခြေသံတဒုန်းဒုန်းနဲ့အတူ ကြမ်းပြင်ပါတုန်သွားတာကိုခံစားလိုက်ရသည်။

''လူသေးသလောက် စိတ်ကြမ်းကိုယ်ကြမ်းနဲ့ဟာမလေး''

သူလက်ထဲကစောင်ကိုပြန်ချပြီး မျက်နှာကိုခေါင်းနဲ့အပ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာမပြောနဲ့တော့။

***

ညဘက် ခင်ချူးတစ်ရေးနိုး အပေါ့အပါးသွားဖို့အခန်းထဲကထွက်ခဲ့ပြီး အောက်ထပ်ကိုဆင်းလာချိန်မှာ ဘုန်းခန့်ကအောက်ထပ်ကစားပွဲမှာအရက်ထိုင်သောက်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။

''ဟင်...ဘုန်းခန့် နင်အရက်တွေသောက်နေတယ်''

ဘုန်းခန့်ကသူမကသုံးနှစ်ပဲကွာတာဆိုတော့ ခင်ချူးကလည်းပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့'နင်တွေ ငါတွေ'နဲ့ပဲပြောဖြစ်သည်။

သူမကိုမြင်တော့ဘုန်းခန့်ကblack labelပုလင်းအား သူ့ဘေးကိုဆွဲချလိုက်လေ၏။

''မဟုတ်ပါဘူးဟ...ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ''

''အံမယ်...ငါ့များတောသူဆိုပြီးငတုံးများမှတ်နေလား အဲ့black labelကအရက်မှန်းငါသိတယ်''

သူမကသူ့နားမှာလက်နှစ်ဖက်ပိုက်ကာလာရပ်ပြီးပြောလေသည်။

''အေး...သိတယ်ဆိုလည်းပါးစပ်လေးပိတ်ထားပေး...ဖေဖေသိရင်ငါ့ကိုဆော်မှာဟ...ဖေဖေကသူကိုယ်တိုင်လည်းမသောက်ဘူး ငါတို့ကိုလည်းအလုပ်သဘောအရကလွဲပြီးမသောက်ခိုင်းဘူး...အခုလိုအရက်ပုလင်းယူလာတာသာသိရင်ငါတော့သွားပြီ''

''အေးပါ...ငါသိပါတယ် ငါတောင်မှထန်းရည်သောက်သေးတာပဲ...နင်ယောကျ်ားလေး အရက်သောက်တာဘာဆန်းလို့လဲ...ဒါနဲ့နင်ကအမြဲသောက်တာလား''

''အမြဲတော့မဟုတ်ပါဘူး...အဲလိုသာဆိုငါလည်းအရက်သမားမဖြစ်ခင် ငါ့အဖေသ/တ်လို့​ေ/သနေလောက်ပြီ''

''အဖေကိုကြောက်လို့သာတော်တော့တယ်''

ပြောပြီးသူမကအိမ်ထဲကနေထွက်သွားလေ၏။

သူလည်းအရက်ပုလင်းကိုပြန်သိမ်းပြီးအိမ်ပေါ်သို့တက်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။

ခင်ချူးစိတ်ထဲမှာတေးမှတ်လိုက်သည်က လူလစ်တာနဲ့ဘုန်းခန့်ရဲ့အရက်ကိုခိုးသောက်ဦးမည်ဟု...။

***

မနက်ဖြန်ဆိုရင် သူတို့မိသားစုကမြို့ကိုပြန်တော့မည်မို့ ဒီနေ့မှာပဲသူတို့ကရွာဦးဘုန်းကြီးကျောင်းမှာဝတ္ထုငွေတွေသွားလှူကြသည်။

အဲဒီကပြန်လာတော့ ရွာထဲကသူတို့မိတ်ဆွေတွေကိုလိုက်လံနှုတ်ဆက်လေ၏။

တေဇာညီနောင်ကတော့အိမ်မှာပဲကျန်ခဲ့သည်။

မြို့သားငပျော့ကောင်တွေကလမ်းလျှောက်ရမှာပင်ပန်းလို့တဲ့။

''ကိုကြီး...ကျွန်တော်ရွာထဲခဏသွားဦးမယ်''

''ခုနကတော့မင်းပဲဘယ်မှမသွားချင်ဘူးဆို''

''အခုကလုပ်စရာရှိလို့''

ဘုန်းခန့်ကစပ်ဖြီးဖြီးပြော၍အိမ်ထဲကနေထွက်သွားလေ၏။

အပေါ်ထပ်မှာရှိနေတဲ့ခင်ချူးကလည်း ကြမ်းပြင်မှာဝမ်းလျားမှောက်လှဲပြီး နားကိုကြမ်းပြင်မှာကပ်ကာ အောက်ကစကားတွေကိုနားစွင့်ရင်းနဲ့ပြုံးလိုက်သည်။

''ဟင်းဟင်း...ငါ့အတွက်ဂွင်ပဲ''

ခင်ချူးကချက်ချင်းပဲနေရာကထပြီး တေဇာညီနောင်တို့အခန်းထဲကိုဝင်ကာ သူတို့ရဲ့ခရီးဆောင်အိတ်တွေကိုလိုက်ဖွင့်ကြည့်ပါတော့သည်။

သူမ,ရှာနေတဲ့အရာကလည်းသိပ်ပြီးမရှာလိုက်ရပါ။

''တွေ့ပြီ...ငါ့ရဲ့black labelလေး''

သူမကအရက်ပုလင်းကိုရင်ဘတ်မှာပိုက်၍အခန်းထဲကထွက်လာကာ သူတို့နဲ့မျက်​စောင်းထိုးကသူမအခန်းထဲသို့ဝင်ခဲ့ပြီး အရန်သင့်ယူထားသောခွက်ထဲသို့အရက်တွေကိုလောင်းထည့်လိုက်တော့၏။

တစ်ဖက်မှာလည်း ဘုန်းမြတ်တစ်ယောက် အိမ်ရှေ့ကစားပွဲမှာဖုန်းထိုင်ကြည့်နေတုန်း ရွာသားသုံးယောက်ကသူ့ဆီသို့ရောက်လာပြီး...

''မြို့သားလူချော...ဘာလုပ်နေတာလဲ''

''ပျင်းလို့ဖုန်းကြည့်နေတာပါ''

''အော်...ပျင်းရင်ငါတို့နဲ့လိုက်ခဲ့လေ''

''ဘယ်လဲဗျ''

''ရောက်ရင်သိမှာပေါ့...လိုက်ခဲ့စမ်းပါ''

''မဟုတ်...''

သူတို့သုံးယောက်ကဘုန်းမြတ်ကိုဘာမှအပြောမခံတော့ဘဲအတင်းဆွဲခေါ်လာကြပါတော့သည်။

ခင်ချူးအမွှေမကလည်းအရက်တွေသောက်ပြီးအိပ်ရာပေါ်မှာဝမ်းလျားထိုးကြီးအိပ်ပျော်နေခဲ့လေ၏။

***

မြို့သားတို့ကပြန်တော့မယ်ဆိုတော့ သွန်းတစ်ယောက် စိတ်မပျော်နိုင်ရှာပေ။

သူမစိတ်ထဲမှာလေးလံထိုင်းမှိုင်းနေပြီး တစ်နေကုန်ဘာလုပ်လုပ်စိတ်ကမပါ။

''ဟင်းးး''

''ဘာတွေသက်ပြင်းချနေတာလဲ''

''ဟင်''

ရင်းနှီးပြီးသားအသံကြောင့် သွန်းနောက်ကိုကပြာကယာလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘုန်းခန့်ကသူမကိုပြုံးပြီးကြည့်နေတာနဲ့လာဆုံ၍ သူမရင်ထဲမှာအေးခနဲဖြစ်သွားရသည်။

မိန်းကလေးတွေကိုကစားတတ်တဲ့အကျင့်ဆိုးလေးကြောင့် ဘုန်းခန့်ကသူမြို့ကိုမပြန်ခင်မှာ သွန်းရဲ့စိတ်ကိုဆွထားခဲ့ချင်တာမို့ အခုလိုသူမထံရောက်လာရခြင်းပင်။

''ကိုဘုန်းခန့်...အိမ်ထဲကိုဘယ်လိုလုပ်ပြီးဝင်လာတာလဲ''

သွန်းကနေရာကနေထပြီးမေးလိုက်၏။

''တံခါးကနေဝင်လာတာပေါ့...အန်တီမရှိဘူးလား''

''မရှိဘူး...ဈေးဆိုင်သွားတယ် ကိုဘုန်းခန့်ကသွန်းဆီဘာကိစ္စရှိလို့လဲဟင်''

''ကိုယ်ကမနက်ဖြန်ကျရင်ပြန်တော့မှာလေ...အဲဒါ မင်းကိုတွေ့သွားချင်လို့''

''........''

''ကိုယ်တော့မြို့ကိုပြန်ရောက်ရင်မင်းကိုအရမ်းလွမ်းနေတော့မှာပဲ''

''ရှင်!...ဘာ ဘာကိုပြောတာလဲ''

''ဒီလောက်ပြောနေတာကိုသဘောမပေါက်သေးဘူးလား...ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာမရှိနေတဲ့သူကို ဘယ်သူကသတိရမှာလဲ''

သူ့စကားကြားတော့ သွန်းကရှက်ရွံ့သွားဟန်နဲ့ခေါင်းငုံ့သွားလေ၏။

''ကိုယ်ပြောတာကိုသဘောပေါက်ပြီမလား''

''သွန်းတို့ကကိုဘုန်းခန့်တို့လိုလူတွေနဲ့အလှမ်းဝေးလွန်းပါတယ်...ပြီးတော့ပြန်တွေ့ဖို့ကလည်းဖြစ်နိုင်ပါဦးမလားမသိဘူး''

''ကိုယ်သိပါတယ်...ဒါပေမယ့် ကိုယ်မင်းကိုအမြဲသတိရနေမယ်ဆိုတာတော့သိစေချင်တယ်...ကိုယ်သွားတော့မယ်''

ပြောပြီးတာနဲ့ဘုန်းခန့်ကနေရာကနေလှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်လေသည်။

''အဲဒါက သူ့ရင်ထဲမှာငါအမြဲရှိနေမယ်လို့ပြောသွားတာပဲ...ဟိဟိ...ရှက်လိုက်တာ''

သွန်းကကိုယ့်ဘာသာတီးတိုးရေရွတ်ပြီး ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ်ရှက်ရွံ့ရင်ခုန်နေခဲ့လေ၏။

ဘုန်းခန့်ကတော့သူ့လုပ်ရပ်သူသဘောကျကာပြုံးဖြီးဖြီးရယ်။

***

ရွာသားသုံးယောက်ကဘုန်းမြတ်ကိုထန်းတောဆီခေါ်လာပြီးထန်းရည်ဝိုင်းတိုက်ကြတာပါ။

သူတို့ကဂုန်းဆင်းဖို့ခေါ်လာတာပေမယ့် သူတို့ဂုန်းမဆင်းရသေးခင်မှာပဲမြို့သားကခေါင်းမထောင်နိုင်လောက်အောင်မူးပြဲသွားလေ၏။

သူကထန်းတောကိုရောက်တော့မသောက်ဘူးဇွတ်ငြင်းပေမယ့် သူတို့ကအတင်းဝိုင်းတိုက်ခဲ့တော့ကိုယ့်အ​ပြစ်နဲ့ကိုယ် မြို့သားလူပျော့ကိုတွဲပြီးအိမ်သို့ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပေးရလေသည်။

သူတို့တစ်ချိန်လုံးကသူများကပဲသူတို့ကိုတွဲခေါ်သွားပေးရတာ။

အခုရာဇဝင်ရိုင်းစွာနဲ့ပဲ သူတို့ကသူများကိုပြန်တွဲပေးနေရပြီပင်။

''ဟေ့လူတွေ...ကျွန်တော့်ကို အ​ပေါ်ထပ်ထိပို့ပေးနော်...အေ့''

''အေးပါကွာ''

သူတို့အုပ်ကြီးအိမ်ရောက်သည်နှင့် မြို့သားကိုအပေါ်ထပ်ခေါ်ခဲ့လိုက်ပြီး ကြုံရာအခန်းထဲသို့တွန်းထည့်ပေးကာ သူတို့လည်းနေရာကနေလှည့်ပြန်လာခဲ့လိုက်ကြ၏။

သူတို့ကအခန်းထဲထိမပို့ဘဲ အခန်းပေါက်ဝကနေသာတွန်းပို့ပေးလိုက်တာမို့ ထိုအခန်းမှာခင်ချူးရှိနေတာကိုမသိလိုက်ကြပေ။

ဘုန်းမြတ်ထက်အရင်အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး အိပ်ပါပျော်နေပြီဖြစ်သောဘုန်းခန့်လည်း ခြေသံတွေကြားပေမယ့် လူကြီးတွေပြန်လာတယ်ထင်ပြီးဒီအတိုင်းပဲပေပေတေတေဆက်အိပ်နေခဲ့လိုက်လေ၏။

ဒါကပဲပြဿနာကြီးတစ်ခုကိုယူဆောင်လာပေးတာဆိုရင်...။

***

Chapter.6ဆက်ရန်