Soft
Ro seအချစ်၏နူးညံ့ခြင်း
Chapter.21
နောက်နေ့မှာပဲ သွန်းကသူကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း ခင်ချူးထံသို့ရောက်လာခဲ့လေ၏။
သွန်းလာမယ်ဆိုတာသိထားတဲ့ဘုန်းခန့်ကလည်းအိမ်မှာပဲကပ်နေသည်။
''နင်ရောက်လာတာငါအရမ်းအားတက်တာပဲ...နင်ဘာလို့အဆောင်မှာနေတာလဲ''
''ဖြစ်နိုင်ရင်ငါကရွာပါပြန်ချင်တာ ကျောင်းနဲ့မို့လို့''
''ဘာလို့လဲ...နင်နဲ့ဘုန်းခန့်နဲ့ကပြ.တ်သွားပြီလား''
''အေး...အကြောင်းမတိုက်ဆိုင်ကြတော့ ရှေ့ဆက်ဖို့မဖြစ်နိုင်တော့လို့...နင်ကရော ဘာဖြစ်တာလဲ ကိုဘုန်းမြတ်နဲ့စကားများကြတာလား''
''အင်း...ဆိုးဆိုးဝါးဝါးကိုဖြစ်ထားကြတာ...ဒီလိုဟ...''
ခင်ချူးကသွန်းကိုအကြောင်းစုံပြောပြလိုက်လေ၏။
သူမစကားဆုံးတော့သွန်းက...
''ဖြစ်ရလေဟယ်...နင်တို့ကမာနတွေပြိုင်နေကြတာပဲ တစ်ကယ်ဆိုရင်နင်အဲလိုစကားတွေမပြောသင့်ဘူး နင့်ခံစားချက်ကိုသိပေမယ့် ကိုဘုန်းမြတ်ကနင်ထင်သလိုမှမဟုတ်တာ သူနင့်ကိုဂရုစိုက်တယ် အလိုလိုက်တယ် အစစအရာရာမှာအလျှော့ပေးတယ် အခုကလေးရလာတော့ ကလေးကိုလည်းသူချစ်ပေးမှာပေါ့ သူ့သွေးသားကိုသူပစ်ထားပါ့မလား နင်နဲ့လည်းမပြေလည်တဲ့ဆက်ဆံရေးမျိုးကိုသူဘယ်တုန်းကမှမဖန်တီးခဲ့ဘူးလေ''
''ငါ ငါဘာလုပ်သင့်လဲဟင်...လူကြီးကငါ့ကိုတစ်ကယ်ကွာရှင်းမှာထင်တယ် ငါအရမ်းကြောက်တာပဲ မြွေထက်တောင်ကြောက်သေးတယ်''
''နင်သူ့ကိုနင့်အတွေးနဲ့ခံစားချက်တွေကိုပြောပြပြီး ပြန်တောင်းပန်သင့်တယ်လို့ငါထင်တယ်''
''တောင်းပန်ရမယ်...ဟုတ်လား သူလည်းငါ့အပေါ်မှာလွန်ခဲ့တာပဲကို ငါကဘာလို့အရင်တောင်းပန်ရမှာလဲ''
''နင့်ဘက်ကအရင်မှားတာလေ''
''......''
''ထားပါတော့ အဲဒါတွေနောက်မှပြောရအောင်...အခုနင့်ဗိုက်ကိစ္စကိုနင့်အဖေသိပြီးပြီလား''
''ပြောပြီးပြီ...နင်ကရော အဆောင်မှာနေနေတဲ့အကြောင်းနင့်အမေကိုပြောထားလား''
''ပြောထားတယ် အမေကတော့ဘာမှသိပ်မပြောဘူး သူစိမ်းဆီမှာအကြာကြီးမနေတာလည်းကောင်းပါတယ်တဲ့''
''နင်အခုအိမ်မှာပြန်လာနေပါလား...အခုဆိုလူကြီးကလည်းငါ့ကိုဂရုမစိုက်တော့ဘူး ငါ့မှာစကားပြောဖော်အားပေးဖော်ကနင်ပဲရှိတော့တာ မဟုတ်ရင်ငါဒီအိမ်ကနေထွက်ပြေးမိတော့မှာ''
''မဟုတ်တာတွေခင်ချူးရယ် အဲလိုစိတ်လိုက်မာန်ပါမလုပ်ရဘူး အရာအားလုံးပြေလည်သွားမှာပါ''
သွန်းကခင်ချူးရဲ့ခေါင်းလေးအားသူမပုခုံးပေါ်မှာမှီစေလိုက်လေသည်။
''ဘာမှစိတ်မကောင်းမဖြစ်နဲ့ နင်စိုးရိမ်နေတာတွေဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး''
ခင်ချူးရဲ့မျက်ရည်စတွေကသွန်းရဲ့အင်္ကျီပုခုံးစကိုစိုစွတ်သွားစေခဲ့လေသည်။
ခင်ချူးအိပ်သွားပြီဆိုမှ သွန်းကအခန်းထဲကနေပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီး ခင်ချူးစားဖို့တစ်ခုခုစီစဥ်ပေးမယ်အတွေးနဲ့ လှေကားဆီဦးတည်နေတုန်းမှာပဲ သူမလက်ကောက်ဝတ်လေးကခပ်ကြမ်းကြမ်းဆောင့်ဆွဲခံလိုက်ရကာ လူကလည်းတစ်ဖက်ကဆွဲခေါ်ရာနောက်ကိုခလုတ်မတိုက်ရုံတမယ်ပါလာခဲ့လေ၏။
''တေဇာဘုန်းခန့်''
သူကသွန်းကိုသူ့အခန်းထဲခေါ်လာပြီး သူမကျောပြင်လေးအားတံခါးမှာဖိကပ်ပစ်လိုက်လေသည်။
''ရှင်တော်တော်အတင့်ရဲတဲ့သူပဲ''
''သူများကိစ္စတွေကျတော့မှန်တယ်မှားတယ်တွေနဲ့အကြံဉာဏ်တွေပေးနေပြီး ကိုယ့်ကိစ္စကျမှလျစ်လျူရှုထားတာဘာလို့လဲ''
''လျစ်လျူရှုထားတာက ဒီကိစ္စကအကုန်အပြီးသ.တ်ပြီးသားမို့လို့လေ ဘာမှဆက်ပြီးပတ်သက်စရာမလိုတာကိုဘာလို့စဥ်းစားရမှာလဲ''
''မဟုတ်ဘူး...ကိုယ့်ဘက်ကတော့တစ်သက်လုံးအပြီးမသ.တ်ဘူး''
ပြောပြီးသည်နှင့်သူမနှုတ်ခမ်းလေးတွေအား သူကသိမ်းပိုက်ပြန်သည်။
သူမကိုယ်လေးကိုလည်းသူ့ရင်ထဲမှာအတင်းဖက်ထားပြန်သေး၏။
ထိုအခိုက်အခန်းရှေ့ကတံခါးခေါက်သံနဲ့အတူ မရွှေငုရဲ့
''ဘုန်းခန့် မနက်စာပြင်ပြီးပြီနော် လာစားတော့...တော်ကြာအေးကုန်မယ်''
ဆိုသောအသံကိုပါကြားလိုက်ရ၍ သွန်းကိုနမ်းနေရာမှသူလွှတ်ပေးလိုက်၏။
''လာပြီမရွှေငု''
''အေးအေး''
အခန်းရှေ့ကအသံပျောက်သွားပြီဆိုမှ သွန်းကသူ့ရင်ဘတ်ကိုတွန်းလွှတ်ပစ်လိုက်သည်။
''ရှင်ဟာလေ တော်တော်အခွင့်အရေးယူတဲ့သူ...မျက်နှာပြောင်တိုက်တာလည်းလွန်ရော''
''ကိုယ်မင်းကိုချစ်တယ်သွန်း''
''ကျွန်မယုံမယ်ထင်ရင်ရှင်မှားသွားမှာပေါ့''
သွန်းကိုသူ့ကိုနဂါးမျက်စောင်းတွေထိုးပြီး အခန်းထဲကနေထွက်သွားပါတော့သည်။
''ဟူးးး''
***
''အခုမှပဲပေါ်လာတော့တယ်သွန်းရယ်''
သွန်းကခင်ချူးကြောင့် ညနေစောင်းတဲ့အထိအဆောင်ကိုမပြန်ဖြစ်၍ အန်တီဒေဝီတို့ပြန်လာနဲ့ဆုံပြီး စကားပြောဖြစ်ကြသည်။
''အလုပ်ကနေဘာလို့ထွက်လိုက်တာလဲ သမီးအခုဘာတွေလုပ်နေလဲ''
''သွန်းအခုကော်ဖီဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာအလုပ်လုပ်နေပါတယ်အန်တီ''
''အေးပါ သမီးအဆင်ပြေတယ်မလား''
''ပြေပါတယ်အန်တီ''
''အိမ်မှာပြန်လာနေပါလားသမီးရယ် အဆောင်လခနဲ့ ကျောင်းစားရိတ်နဲ့ စားတာသောက်တာနဲ့ဆိုရင် သမီးလစာကလောက်လို့လား အလကားသပ်သပ်ငွေကုန်ခံပြီး ဘာလို့အဆောင်မှာနေမှာလဲ''
''ဟုတ်ပါတယ်သွန်းရယ်...ငါနင့်ကိုပြောတယ်လေ ငါ့မှာနင်ပဲရှိတာလို့...ငါနဲ့ပြန်လာနေပါဟာ နော်''
ခင်ချူးကပါဘေးကနေအတင်းနားပူနားဆာပြောလာ၏။
ဘုန်းမြတ်နဲ့ဘုန်းခန့်ကတော့ဘာမှဝင်မပြောကြဘဲအသံတိတ်နှုတ်ဆိတ်လို့နေလေသည်။
''နော် သွန်း...ငါနဲ့ပြန်လာနေနော်''
''အေးပါ ငါပြန်လာပါ့မယ်''
''တစ်ကယ် တစ်ကယ်နော်''
''အေး''
ထိုစကားကြားတော့ဘုန်းခန့်ခမျာ ဟန်မဆောင်နိုင်လောက်အောင်ပျော်သွားရသည်။
ဒါကိုသိနေတဲ့သွန်းက သူ့ကိုမျက်စောင်းလေးလှမ်းထိုး၏။
နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒီအိမ်ကိုနောက်တစ်ကြိမ်ပြန်ရောက်လာရပြန်ပြီပေါ့။
***
''ခင်ချူး...ဆေးသောက်ရအောင်''
အသံနဲ့အတူ ဘုန်းခန့်ကရေခွက်နဲ့ဆေးဗူးကိုယူပြီး အခန်းထဲဝင်လာလေ၏။
သူအခန်းထဲရောက်တော့ ခင်ချူးကအခန်းထဲမှာမရှိပါ။
''ခင်ချူး''
ထိုစဥ် ရေချိုးခန်းထဲကနေခင်ချူးရဲ့အော့အန်နေသံကိုကြား၍ သူလက်ထဲကဆေးနဲ့ရေကို စားပွဲပေါ်တင်ခဲ့ပြီး ရေချိုးခန်းတံခါးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ခင်ချူးကထုံးစံအတိုင်းအန်နေပြန်သည်။
''ခင်ချူး...အဆင်ပြေရဲ့လား''
သူခင်ချူးရဲ့ကျောလေးကိုဖိပေးမယ်ကြံတော့ သူမကသူ့လက်ကိုချက်ချင်းပဲပုတ်ထုတ်ပစ်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲကနေထွက်သွားလေ၏။
သူလည်းနောက်ကနေခပ်သွက်သွက်လိုက်ခဲ့လိုက်ခဲ့လိုက်သည်။
''ခင်ချူး...ဆေးသောက်ရအောင်''
သူကဆေးဗူးထဲကဆေးလုံးတစ်လုံးကိုထုတ်ပြီး ရေခွက်နဲ့အတူ သူမလက်ထဲသို့ထည့်ပေးလာလေ၏။
ခင်ချူးကလည်းဘာမှတုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဆေးကိုမြန်မြန်သောက်ပြီး အိပ်ရာထက်မှာလှဲအိပ်လိုက်သည်။
''အရမ်းနေရခက်နေလား ဘယ်လိုနေသေးလဲ သက်သာလား''
''အင်း''
သူကခင်ချူးကိုယ်လေးပေါ်သို့စောင်လေးလွှားခြုံပေးလာ၏။
''တစ်ခုခုစားချင်သေးလား''
''ဟင့်အင်း''
သူမကသူ့ကိုမကြည့်ဘဲ အင်းနဲ့ဟင့်အင်းကလွဲလို့ဘာမှပြန်မပြော။
''အဲဒါဆိုရင် ကိုယ်အလုပ်လေးတွေလက်စသွားသ.တ်လိုက်ဦးမယ်''
''အင်း''
သူထွက်သွားသည်နှင့် ခင်ချူးကအိပ်ရာကနေထလိုက်ပြီး အံဆွဲထဲမှာထည့်ထားတဲ့သရက်သီးစိမ်းပန်းကန်နဲ့ငရုပ်သီးမှုန့်ပန်းကန်လေးကိုယူကာ သရက်သီးကိုငရုပ်သီးနဲ့တို့စားဖို့ပြင်လိုက်၏။
ထိုအချိန်မှာပဲ သူမလက်ထဲကစားစရာတွေကပုတ်ချခံလိုက်ရပါတော့သည်။
''ဟင်''
ခင်ချူးမော့ကြည့်လိုက်တော့ တရားခံကဘုန်းမြတ်ဖြစ်နေ၍ သူမဒေါသလေးတွေကဦးမော့သွားရပြီးမျက်ရည်တွေပါဝဲတက်လာခဲ့ရလေသည်။
''ခင်ဗျားဒါဘာလုပ်တာလဲ''
''မင်းကသာဘာလုပ်တာလဲ...မင်းမှာကိုယ်ဝန်နဲ့ဆိုတာမသိဘူးလား ဒီအစပ်တွေကိုစားစရာလား''
''ဟာ...ဒါကျုပ်သွေးတောင်း...''
''တော်တော့...မင်းကလွှတ်ထားလို့ကိုမရဘူး မင်းငါ့ကလေးကိုတမင်ထိခိုက်အောင်လုပ်နေတာလား''
''ဘာ!...ခင်ဗျား ခင်ဗျားကျုပ်ကိုတမင်သက်သက်အငြှိုးနဲ့လုပ်နေတာပဲ!...ခင်ဗျားကအရမ်းရွံမုန်းစရာကောင်းတဲ့လူ''
ခင်ချူးကသူ့ကိုတွန်းလွှတ်ပြီး အခန်းထဲကနေပြေးထွက်သွားပါတော့သည်။
''ခင်ချူး...ခင်ချူး''
သူခင်ချူးနောက်ကနေအမီပြေးလိုက်လာပေမယ့် သူမကအောက်ထပ်ကိုရောက်သွားပြီဖြစ်ပြီး အိမ်ထဲကပါပြေးထွက်သွားပါပြီ။
''ခင်ချူး''
သူ့အသံကြားတော့ သူတို့တစ်အိမ်သားလုံးပါနိုးလာကြပြီး အပေါ်ထပ်ကလူတွေကလည်းအောက်ထပ်ကိုရောက်လာကြသလို ဒေါ်သန်းဆင့်နဲ့ရွှေငုကပါအခန်းထဲကထွက်လာကြလေ၏။
''ခင်ချူး''
သူနောက်ကနေအမီလိုက်ခေါ်တာတောင်မှ ခင်ချူးကိုမမီလိုက်ဘဲ သူမကခြံထဲကနေပါထွက်သွားပြီဖြစ်သလို သူမရဲ့အရိပ်အယောင်ကိုပါမတွေ့ရတော့ပါချေ။
''သား...သား ဘာဖြစ်တာလဲသားရယ်''
သူ့အဖေနဲ့အမေရော ဘုန်းခန့်နဲ့သွန်းတို့ပါအိမ်ထဲကနေအကုန်ပြေးထွက်လာပြီးမေးလေ၏။
''ခင်ချူး ခင်ချူးထွက်ပြေးသွားပြီမေမေ...ကျွန်တော့်ကိုစိတ်ဆိုးသွားတာ''
''အဲဒါဆိုလိုက်ရှာမှဖြစ်မှာပေါ့...ဘုန်းခန့် သွား ကားသော့တွေသွားယူလာခဲ့ ခင်ချူးကိုလိုက်ရှာရမယ်...မြန်မြန်သွား''
''ဟုတ်ဖေဖေ''
ပြောပြီးသည်နှင့်ဘုန်းခန့်ကအိမ်ထဲပြန်ပြေးဝင်သွားလေသည်။
''နေပါဦး ခြံတံခါးကိုသော့မခတ်ကြဘူးလား...ဟမ်ရွှေငု''
''ခတ်ပါတယ်လေးလေး...ဒါပေမယ့် သေချာမခတ်မိတာထင်တယ်''
''ငါလေ...ခေါင်းပိတ်ခေါက်လိုက်ရ''
ဦးတေဇာကခြံထဲပြန်ဝင်လာပြီး ဘုန်းခန့်ကပါအိမ်ထဲကထွက်လာ၍ သူတို့အကုန်လုံးကားတစ်စီးစီနဲ့လူစုခွဲပြီး ခင်ချူးကိုလိုက်ရှာခဲ့ကြသည်။
ဘုန်းမြတ်ကသူ့ဘာသာကားတစ်စီးနဲ့သွားပြီး ဘုန်းခန့်နဲ့သွန်းကတစ်စီး ဦးတေဇာနဲ့ဒေါ်ဒေဝီကတစ်စီးဖြင့် အိမ်ကနေအလျှိုလျှိုထွက်လာကြ၏။
သွန်းကလည်းခင်ချူးကိုအရမ်းစိုးရိမ်နေပြီး မျက်ရည်တွေပါကျလာရသည်။
''ဟင့်...ခင်ချူးဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့...ခင်ချူးကိုပြန်တွေ့ပါစေ''
''ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးသွန်းရယ်...စိတ်ကိုအေးအေးထားနော် ခင်ချူးဘာမှမဖြစ်လောက်ပါဘူး...သူ့ကိုပြန်တွေ့မှာပါ ဘာမှမစိုးရိမ်နဲ့နော်''
သူကသွန်းလက်ကလေးကိုဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဘေးကနေနှစ်သိမ့်ပေးနေလေခဲ့လေ၏။
ဘုန်းမြတ်ကလည်းသူ့လုပ်ရပ်အတွက်ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲဒေါသထွက်ရသည်။
ခင်ချူးသာတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်သူဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။
***
ခင်ချူးကဖိနပ်လည်းမပါဘဲ လမ်းမဘေးမှာငိုယိုရင်းတဲ့ခြေဦးတည့်ရာလျှောက်သွားနေမိသည်။
လူကြီးကသူမကိုဘာလို့အခုလိုလုပ်ရက်ရတာလဲ။
သူမကိုအရမ်းမုန်းနေလို့လား။
''အီးဟီး ဟီး...အီးးး...ဟင့်''
ရှင်းသန့်dutyပြီးလို့ဆေးရုံကပြန်အလာမှာ မိန်းကလေးတစ်ဦးကလမ်းဘေးမှာခြေဗလာနဲ့လျှောက်သွားနေတာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။
ပြီးတော့သူမကငိုပါငိုနေသလားပင်မသိ။
သူမလည်းထိုမိန်းကလေးဘေးကနေဖြတ်မောင်းလာခဲ့ပြီးမှ backမှန်ကနေပြီးနောက်ကိုပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ထိုမိန်းကလေးကခင်ချူးဖြစ်နေ၍ သူမကားကိုနေရာမှာပဲထိုးရပ်ပစ်လိုက်၏။
ပြီးတော့ချက်ချင်းပဲကားပေါ်ကဆင်းကာ သူမထံသို့ပြေးသွားလိုက်ပြီး သူမနားရောက်သည်နှင့်လက်နှစ်ဖက်ကိုလှမ်းဆွဲယူလိုက်လေသည်။
''ခင်ချူး...ညကြီးအချိန်မတော်ကိုဘယ်သွားမလို့လဲ''
''မရှင်းသန့်...အီးးး''
ခင်ချူးကသူမကိုတွေ့သည်နှင့် လူကိုဖက်ကာငိုပါတော့သည်။
''ဘာဖြစ်လာတာလဲခင်ချူးရယ်''
''ကျုပ်အိမ်ကထွက်ပြေးလာတာ''
''အယ်...ဘာဖြစ်လို့လဲ''
သူမကဘာမှပြန်မပြောဘဲငိုပဲငိုနေလေ၏။
''ကဲကဲ...မငိုနဲ့တော့ တို့နဲ့လိုက်ခဲ့လိုက် ညကြီးအချိန်မတော်အန္တရာယ်များတယ် ဖိနပ်ကလည်းမပါဘူး လာလာ''
သူကခင်ချူးလက်ကိုဆွဲပြီးသူမရဲ့ကားထံသို့ခေါ်လာလေသည်။
ခင်ချူးကလည်းမငြင်းဘဲသူမနဲ့အတူလိုက်လာခဲ့လိုက်၏။
ရှင်းသန့်ကခင်ချူးကိုသူမရဲ့ကွန်ဒိုကိုခေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
''လာခင်ချူး...ဝင်''
ခင်ချူးကရှင်းသန့်ရဲ့ကွန်ဒိုထဲဝင်လာရင်းမှ အခန်းပတ်ပတ်လည်ကိုလိုက်ကြည့်လိုက်၏။
အခန်းရဲ့အပြင်အဆင်ကအဖြူရောင်နဲ့ခဲနုရောင်တွေချည်းပဲမို့ ကြည့်လိုက်တာနဲ့မျက်လုံးထဲမှာအေးခနဲဖြစ်သွားပြီးရှင်းသန့်ကြည်လင်နေသည်။
''ထိုင်ဦးနော်ခင်ချူး...ခင်ချူးအတွက်ရေယူပေးမယ်''
ခင်ချူးကခေါင်းအသာညိတ်ပြပြီး ဆိုဖာမှာဝင်ထိုင်လိုက်လေ၏။
ရှင်းသန့်ကမီးဖိုခန်းထဲဝင်သွားပြီး ခင်ချူးအတွက်ရေတစ်ခွက်ကိုယူ၍ ဧည့်ခန်းဆီသို့ပြန်ရောက်လာသည်။
''ရေသောက်လိုက်ဦး...ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာတို့ကိုပြောပြ''
ခင်ချူးကရေအရင်သောက်ပြီးမှ...
''ဒီလိုပါ...အခုကျုပ်မှာကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ် အဲဒါသရက်သီးနဲ့ငရုပ်သီးကိုအရမ်းစားချင်နေလို့စားမိတာကို ဟိုကောင်ကကျုပ်ကိုရန်လုပ်တယ်''
''ဘယ်ကောင်လဲ''
''တေဇာဘုန်းမြတ်ဆိုတဲ့ကောင်ပေါ့''
''အော်''
''ကျုပ်မကျေနပ်ဘူး...ကျုပ်မှာစားချင်တာတောင်မစားလိုက်ရဘူး ကျုပ်အရမ်းစိတ်တိုပြီးလူပါသ.တ်ချင်နေတယ်သိလား''
''တို့နားလည်ပါတယ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတွေကတစ်ခုမဟုတ်တစ်ခုတော့ချဥ်ခြင်းတက်ကြတာပဲ...ဘုန်းမြတ်ကလည်း ခင်ချူးကိုအစပ်တွေမစားစေချင်လို့ စိတ်ပူလို့နေမှာပါ''
''အလကား အာပလာကောင်...ကျက်သတုံး ဒင်းကိုအရမ်းမုန်းတာပဲ''
''ကဲပါ...ဒေါသထွက်မနေပါနဲ့တော့ ခင်ချူးအခုထွက်ပြေးလာရတာနဲ့ ငိုရတာနဲ့တင်ကိုအရမ်းပင်ပန်းနေရောပေါ့...တို့မှာအခန်းပိုရှိတယ် မင်းအဲမှာခဏအိပ်နေလိုက်နော် မနက်ကျမှပဲခင်ချူးကိုအိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်...လာ''
ရှင်းသန့်ကခင်ချူးကိုသူမအခန်းနဲ့ကပ်ရပ်ကအခန်းဆီသို့ခေါ်လာပေးပြီး ခေါင်းအုံးနဲ့ဖက်လုံးတွေအပြင် စောင်တွေပါယူလာပေးလေ၏။
''စိတ်အေးလက်အေးအိပ်နော်...ဘာကိုမှစိတ်ပင်ပန်းခံပြီးတွေးမနေနဲ့တော့''
''ကျေးဇူးတင်ပါတယ်မရှင်းသန့်''
''ရပါတယ်...ဂွတ်နိုက်''
ပြောပြီးသည်နှင့်ရှင်းသန့်ကအခန်းထဲကပြန်ထွက်လာပြီး ဧည့်ခန်းစားပွဲပေါ်မှာတင်ထားတဲ့သူမပိုက်ဆံအိတ်ထဲကဖုန်းကိုယူကာ ဘုန်းမြတ်ထံသို့ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
''ဟဲလို''
''ဟဲလိုရှင်းသန့်...ဘာကိစ္စလဲ''
''ခင်ချူးကိုလိုက်ရှာမနေနဲ့တော့လို့ပြောမလို့''
ဘုန်းမြတ်ချက်ချင်းပဲကားကိုနေရာမှာထိုးရပ်ပစ်လိုက်၏။
''နင်ဘယ်လိုသိတာလဲ''
''သူအခုငါ့ဆီမှာ''
''ဟုတ်လား...ငါအခုနင့်ဆီလာခဲ့မယ်''
''မလာနဲ့...သူ့ဆီကနေငါကြားပြီးပြီ နင်ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတွေရဲ့စိတ်အပြောင်းအလဲတွေ စိတ်ခံစားချက်တွေကိုသိအောင်အရင်လုပ်သင့်တယ်...သူတို့စိတ်တွေကဟော်မုန်းအပြောင်းအလဲကြောင့်အတက်အကျလည်းမြန်တယ်...သူတို့သွေးတောင်းတဲ့အစားအစာတွေရှိလာရင်လည်း သူတို့ကအဲဒါကိုစားလိုက်ရမှကျေနပ်တာ...ထားပါ အခုသူ့စိတ်အခြေအနေကနင့်ကိုတွေ့ဖို့အဆင်ပြေမှာမဟုတ်ဘူး မနက်မှပဲငါသူ့ကိုပြန်လာပို့ပေးမယ် နင်တို့စိတ်ဖြောင့်လက်ဖြောင့်နဲ့သာအိပ်တော့''
ပြောပြီးသည်နှင့်ရှင်းသန့်ကဖုန်းချပစ်လိုက်တော့သည်။
ထိုအခါမှပဲဘုန်းမြတ်ရင်ထဲကအလုံးကြီးကပြုတ်ကျသွားခဲ့လေ၏။
သူ့ရဲ့စိုးရိမ်စိတ်ကနည်းလမ်းမှားသွားခဲ့တာသူဝန်ခံသည်။
ခင်ချူးရဲ့နှုတ်ကနေထွက်လာတဲ့ သူ့ကိုတမင်သပ်သပ်အငြှိုးနဲ့လုပ်နေတာပဲဆိုတဲ့စကားက သူ့ကိုအတော်လေးစိတ်ထိခိုက်စေ၏။
သူမကသူ့ကိုအကြီးအကျယ်အထင်လွဲနေရှာသည်ထင်ပါရဲ့။
သူမကိုပြန်တွေ့တဲ့အခါကျရင် သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာအခုလိုထပ်ပြီးမခံစားစေရအောင် အရင်ကထက်ပိုပြီးကြင်ကြင်နာနာ နွေးနွေးထွေးထွေးဆက်ဆံပေးမှာပါ။
***
C.22ဆက်ရန်