Soft

အချစ်၏နူးညံ့ခြင်း

Chapter.16

''လူကြီး...ကျုပ်ပြောစရာရှိတယ်သိလား''

''ဘာများလဲ''

ဘုန်းမြတ်ကညဝတ်အင်္ကျီကိုကြယ်သီးတပ်နေရင်းမှသူမကိုလှမ်းကြည့်လိုက်၏။

''လူကြီးဘယ်သူ့မှပြန်မပြောနဲ့နော် သိလား''

''အင်းပါ ပြောမှာသာပြောပါ''

ဘုန်းမြတ်ကအင်္ကျီလဲပြီးသည်နှင့်သူမဘေးမှာသွားထိုင်လိုက်လေသည်။

''ဘုန်းခန့်နဲ့သွန်းလေ...ချစ်သူတွေဖြစ်နေကြပြီတဲ့''

''ဟမ်!''

''လူကြီးအံ့သြသွားပြီမလား လူကြီးဘယ်သူ့မှပြန်မပြောနဲ့နော် နှုတ်လုံအောင်နေ...သူတို့ကလေ ရွာမှာကတည်းကဘာညာဘာညာချင်နေတာတဲ့...ဒီလည်းရောက်ရောတွဲကြရောတဲ့လူကြီးရဲ့''

''ခင်ချူးကရော ဘယ်လိုသိတာလဲ''

''သွန်းပြောပြတာပေါ့ သွန်းကဘယ်သူ့မှပြန်မပြောနဲ့တဲ့''

''အော် အော်...စကားနားထောင်တယ်နော်''

''လူကြီးကကျုပ်ယောကျ်ားမို့ပြောပြတာပါ''

''ယောကျ်ားပေါ့လေ''

''အင်း...ယောကျ်ားမဟုတ်လို့ဘာလဲ''

''ယောကျ်ားဆိုလည်းအလိုလိုက်ဦး''

ပြောရင်းနဲ့လူကြီးရဲ့လက်ကသူမအင်္ကျီအောက်ထဲဝင်လာ၍ ခင်ချူးသူ့လက်ကိုဖယ်ချပစ်လိုက်လေ၏။

''ခင်ဗျားကြီးနော်...ဒီတစ်ပတ်အတွက်ကပြီးသွားပြီလေ...တစ်ပတ်မှာတစ်ရက်လို့ပြောထားတာကို''

''ကိုယ်တစ်ကယ်ဆာနေလို့ပါ...ကိုယ့်ကိုနည်းနည်းလေးလိုက်လျောပေး နော်...ခင်ချူးကလိမ္မာပါတယ်''

သူ့လက်တွေကခင်ချူးရဲ့အပေါ်ပိုင်းကိုမြန်မြန်ဆန်ဆန်ထိတွေ့လာတော့ ခင်ချူးစိတ်လေးကအနည်းငယ်ယိုင်သွားရ၏။

''လူကြီး''

သူကခင်ချူးကိုအိပ်ရာထက်သို့လှဲချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးနဲ့လည်တိုင်လေးကိုအတင်းပဲနမ်းလာတော့သည်။

''အွန်း...''

ကုတင်ကတကျွီကျွီမြည်သံနဲ့အတူ ခင်ချူးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်လေးကသူနဲ့အတူစည်းချက်ညီညီနဲ့ပဲလှုပ်ရှားနေခဲ့လေ၏။

***

မနေ့ကမမနဲ့ကတောက်ကဆဖြစ်ခဲ့ပြီးကတည်းက သူနဲ့မမတို့အဆက်အသွယ်မလုပ်ဖြစ်ကြပေ။

သူမဘက်ကလည်းအကြောတင်းစွာနဲ့ပဲ သူ့ကိုမဆက်သွယ်ခဲ့တော့ မနေနိုင်တဲ့သူကပဲ စပြီးဆက်သွယ်ခဲ့လေ၏။

ဒါပေမယ့်သူမဘက်ကဖုန်းမကိုင်ခဲ့ပေ။

ဖုန်းကဝင်နေပေမယ့် တမင်သပ်သပ်မကိုင်ခဲ့တာပါ။

''တောက်!''

သူတောက်ပြင်းပြင်းခေါက်ပြီးနောက်ကိုလှည့်လိုက်တော့ သွန်းကသူ့အနောက်မှာအအေးခွက်လေးကိုင်ကာရပ်နေလေ၏။

''အစ်ကို...အစ်ကို့ကိုကြည့်ရတာစိတ်ပင်ပန်းနေသလိုမို့ သွန်း,အစ်ကို့အတွက်သံပုရာရည်လေးဖျော်လာပေးတယ်''

''ကျေးဇူးပဲ''

သူ​ပြောပြီး သူမလက်ထဲကအအေးခွက်ကိုယူလိုက်သည်။

''အစ်ကိုခြံထဲမှာရှိနေတာကြာပြီနော် အစ်ကို့ပုံစံကလည်းတစ်ခုခုကိုစိုးရိမ်နေသလိုပဲ အစ်ကိုဘာဖြစ်နေတာလဲဟင်''

''ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး''

''ဟုတ်ရဲ့လားအစ်ကိုရယ်...သွန်းကို​ပြောပြပါ သွန်းကအစ်ကို့ခံစားချက်တွေကိုနားထောင်ပေးမှာပါ''

''​ဒီအတိုင်းအလုပ်ကိစ္စပါ မင်းမသိလည်းရတယ်''

''အင်းပါ...အဲဒါဆိုသွန်းသွားပြီနော်''

ပြောပြီးသည်နှင့်သွန်းကသူ့ရှေ့ကနေလှည့်ထွက်သွားလေသည်။

သူ့ရှေ့ကနေထွက်သွားသောသွန်းကိုလိုက်ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်တွေကရှုပ်ထွေးသွားရပြန်၏။

မြတ်နိုးရိပ်ကခက်ခဲပြီးမာနကြီးလွန်းလို့သူတပ်မက်မိတာဆိုရင် သွန်းကလည်းသူ့ကိုအရမ်းချစ်ရှာတဲ့မိန်းကလေးမို့သူ့ဘက်ကဂရုဏာသက်နေမိရတာပါ။

အခုဆိုသူ့မှာသူမတို့နှစ်ယောက်ပဲရှိတော့တာဖြစ်ပြီး ဒီနှစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲတိုင်ပတ်နေရတာပင်။

''ဟူးးး''

***

''သမီး ခင်ချူး''

''​ဗျာမေမေ''

ဒေါ်ဒေဝီကဖုန်းကြည့်နေသောသူမဘေးမှာလာထိုင်လိုက်၍ ခင်ချူးလက်ထဲကဖုန်းကိုစားပွဲပေါ်လှမ်းတင်လိုက်၏။

''သားနဲ့သမီးတို့အဆင်ပြေကြရဲ့လား''

''ပြေပါတယ်မေမေ လူကြီးကလည်းကျုပ်ကိုဂရုစိုက်ပါတယ်''

''အင်း...မေမေတို့လည်းအဲ့အသံပဲကြားချင်တာ...အဲဒါဆိုရင် နောက်ရက်တွေကျရင်သမီး,မေမေနဲ့ဆိုင်ကိုလိုက်ခဲ့ပါလား...နောက်ဆိုအဲ့ဆိုင်ကိုသမီးပဲဦးစီးပေါ့''

''​ဗျာ!...အဲ့ရတနာဆိုင်ကြီးကိုလေ...ဟင့်အင်း မဖြစ်ပါဘူး ကျုပ်မလုပ်ချင်ဘူး ဒီလောက်တာဝန်ကြီးတာကြီးကို''

''သမီးကလည်း ဘာကိုတာဝန်ကြီးတာလဲ သမီးကမေမေတို့ရဲ့သမီးလေ ချွေးမမဟုတ်တဲ့သမီး အဲတော့ ဒီလုပ်ငန်းကိုမေမေတို့အစား သမီးကလုပ်ရမှာ''

''ဘုန်းခန့်လည်းမိန်းမယူဦးမှာပဲကို သူ့မိန်းမကိုကျမှဦးစီးခိုင်းလိုက်လေ''

''အဲ့အခါကျတော့လည်းအဲဒီ့အလျောက်ပေါ့ သမီးကဒီအိမ်ရဲ့ချွေးမကြီးလေ ချွေးမငယ်ရရင်လည်းအတူတူဦးစီးကြလေ''

''........''

''ကဲပါသမီးရယ် ရှည်ရှည်ဝေးဝေးတွေတွေးမနေပါနဲ့တော့...ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သမီးကမေမေနဲ့အတူလိုက်ခဲ့ရမယ်နော်''

''ကျုပ်,လူကြီးကိုပြောကြည့်ဦးမယ်''

''အမလေး သဘောပါရှင်''

ခင်ချူးကဒေါ်ဒေဝီ့ကိုခပ်ပြုံးပြုံးကြည့်လိုက်၏။

လူကြီးပြန်လာတော့ခင်ချူးထိုကိစ္စကို လူကြီးအားပြောပြလိုက်သည်။

''လူကြီး...ကျုပ်ပြောစရာရှိတယ်''

''ဘယ်သူ့အတင်းလဲ''

''ကျုပ်အတင်း''

''ဘာလဲ နှစ်လုံးထိုးပြန်ပြီလား မပေါက်ပြန်ဘူးမလား လောင်းကစားတွေလုပ်ပြန်ပြီလား...အဲ့လောင်းကစား...''

''ကဲ!''

သူမကစူပုပ်ပုပ်နဲ့ပိတ်ဟောက်လိုက်မှပဲ လူကြီးကငြိမ်ကျသွားလေ၏။

''မေမေကကျုပ်ကိုခင်​ဗျားတို့မိသားစုပိုင်တဲ့ရတနာဆိုင်ကိုဦးစီးခိုင်းမယ်တဲ့''

''ကောင်းတာပေါ့''

''မကောင်းပါဘူး...ကျုပ်ပျင်းတယ် ကျုပ်ကဆယ်တန်းတောင်အောင်တာမဟုတ်ဘူး ဒီဆိုင်နဲ့ဒီဝန်ထမ်းတွေကိုဘယ်လိုအုပ်ချုပ်မလဲ''

''ဒါကတော့အလုပ်ကသင်ပေးသွားမှာပေါ့ခင်ချူးရဲ့''

''ကျုပ်ပျင်းတယ်လို့ပြောနေတယ်လေ''

''မပျင်းရဘူး...အဲလိုသာဆိုခင်ချူးကအိမ်ထဲအောင်းပြီးပဲနေတော့မှာလား ယောကျ်ားဖြစ်ဖြစ်မိန်းမဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ်ရပ်နိုင်ဖို့အတွက် အလုပ်လုပ်ရမယ် လုပ်ရဲရမယ်...ကဲ ထားပါတော့ တစ်နေ့နေ့များကိုယ်သေသွားခဲ့ရင်...''

သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ခင်ချူးကသူ့ပါးစပ်ကိုလှမ်းပိတ်လိုက်လေ၏။

''ဘာတွေပြောနေတာလဲလူကြီး...ဘာကိုသေမှာလဲ ခင်ဗျားမသေရပါဘူး...နမိတ်မရှိတာတွေ''

သူကခင်ချူးလက်ကလေးကိုဆွဲဖယ်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ကာ လက်ဖမိုးလေးပေါ်သို့အုပ်မိုးကိုင်လိုက်လေသည်။

''ကိုယ်ကသဘောကိုပြောပြတာပါ''

''မပြောနဲ့''

''ကိုယ့်ကိုဆုံးရှုံးရမှာကြောက်လို့လား''

''ဟုတ် ဟုတ်မနေပါဘူးနော်...ကျုပ်မုဆိုးမမဖြစ်ချင်လို့''

ခင်ချူးကသူမလက်လေးကိုပြန်ဆွဲဖြုတ်ပြီး သူ့ကိုကျောပေးကာရပ်လိုက်၏။

ဒါကိုသူကခင်ချူးခါးလေးကိုနောက်ကနေသိုင်းဖက်ပြီး...

''ကိုယ်ကတော့ခင်ချူးကိုစိတ်ပူတယ်နော် ကိုယ်လေ အရင်ကကိုယ့်မိသားစုကိုပဲစိတ်ပူတတ်ခဲ့တာ...ဖေဖေနဲ့မေမေ ပြီးတော့ညီလေး သူတို့အတွက်ပဲပူခဲ့တာ...အခုတော့ခင်ချူးကိုပါစိတ်ပူတတ်နေပြီ''

ဟုခပ်တိုးတိုးပြောလာလေ၏။

''ဘယ်သူကပူခိုင်းလို့လဲ...အပိုတွေ''

''အပိုတွေမဟုတ်ဘူးဆိုတာသက်သေပြမယ်လေ''

''အာ...တော်သင့်ပြီ''

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ခင်ချူးကသူ့လက်တွေကိုဆွဲဖယ်ပစ်လိုက်ပြီး သူနဲ့ခပ်ဝေးဝေးမှာသွားရပ်လိုက်လေသည်။

''ခင်ဗျားကလည်းရလေလိုလေ အိုတစ္ဆေပဲ''

''​သောက်လေသောက်လေ ငတ်မပြေပါခင်ချူးရယ်''

''F*ck!''

''မရဘူးလား''

''ဆောရီးပဲ''

ခင်ချူးကစူအောင့်အောင့်နဲ့ပဲ စာကြည့်စားပွဲဆီသွားပြီး အံဆွဲထဲကဆေးကဒ်လေးကိုထုတ်ကာ တစ်လုံးဖောက်လိုက်၏။

ပြီးတာနဲ့စားပွဲပေါ်ကရေကရားထဲကရေအား ဖန်ခွက်ထဲလောင်းထည့်ပြီး ဆေးလုံးလေးကိုပါးစပ်ထဲထည့်ကာ ရေနဲ့မျှောချလိုက်လေသည်။

''ခင်ချူး...တားဆေးတွေသောက်နေတာလား''

''ဟ...သောက်ရမှာပေါ့ ကျုပ်ဗိုက်ကြီးသွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲပြော''

''အဲဒါကစိုးရိမ်ရမယ့်ကိစ္စမဟုတ်ဘူးထင်တယ်''

''စိုးရိမ်ရတာပေါ့ ကျုပ်ကလေးမလိုချင်ဘူး ဘယ်တော့မှလည်းကလေးမမွေးဘူး''

''ကိုယ်ကလိုချင်တယ်ဆိုရင်ရော''

''ကိုယ့်ဘာသာမွေးလေ...ကျုပ်ကတော့နိုးပဲ''

''!!!''

သူဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပဲ ခင်ချူးကအိပ်ရာထက်မှာလှဲအိပ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

တစ်ကယ်ဆိုရင်သူ့အနေနဲ့ခင်ချူးနဲ့သူ့ရဲ့ရင်သွေးလေးကိုလိုချင်မိတာအမှန်ပင်။

သူမဘက်ကအတိအလင်း တရားဝင်ကြေညာလိုက်ပြီဆိုတော့ သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ပဲအကြံထုတ်ရတော့မည်။

***

ဘုန်းခန့် သူ့မမနဲ့မတွေ့ရတာတစ်ပတ်ကျော်သွားပါပြီ။

ဖုန်းလည်းဆက်လို့မရဘဲ သူမကသူ့ကိုရှောင်နေခဲ့၏။

သူမရဲ့အိမ်ကိုအသိမိတ်ဆွေပုံစံနဲ့လိုက်သွားတော့လည်း သူ့ကိုထွက်မတွေ့ပေ။

ထို့ကြောင့်သူလည်းခြေဦးတည့်ရာလျှောက်သွားရင်း သွန်းရဲ့ကျောင်းရှေ့သို့ရောက်လာခဲ့လေသည်။

သူဘာလို့ဒီကိုရောက်လာလဲဆိုတာကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်းမသိ။

သူရောက်သွားပြီးခဏအကြာမှာပဲ ကျောင်းသားတစ်ချို့ကကျောင်းထဲကနေထွက်လာကြပြီး ထိုထဲမှာသွန်းလည်းအပါအဝင်ပါပဲ။

သူမကဘေးမှာကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့အတူရယ်မောပြီးထွက်လာတာပါ။

ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်လိုက်ရတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာအတော်လေးဒေါသထွက်ခဲ့ရသည်။

သူ့အပိုင်အရုပ်လေးကို တစ်ယောက်ယောက်ကလာယူသွားသလိုခံစားချက်မျိုး။

သွန်း,အောင်ကောင်းမြတ်နဲ့စကားတွေပြောကာရယ်မောရင်း ကျောင်းထဲကထွက်လာနေစဥ် ကျောင်းရဲ့လမ်းထောင့်မှာအစ်ကို့ကားကိုရော သူမကိုကားပေါ်ကနေလှမ်းကြည့်နေသောအစ်ကို့ကိုပါတွေ့လိုက်ရလေသည်။

''ဟာ...အစ်ကို''

သွန်းဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီးမှ အောင်ကောင်းမြတ်ဘက်လှည့်ကာ...

''ကောင်းမြတ်...ငါတို့ဒီကနေပဲလမ်းခွဲလိုက်ရအောင်လေ...ငါ့ကိုလာကြိုလို့''

''okလေ...bye''

ကောင်းမြတ်ကဘယ်သူဘယ်ဝါလာကြိုတာလဲဆိုပြီးမေးခွန်းထုတ်မနေဘဲ သူမရှေ့ကနေလှည့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုအခါမှသွန်းကအစ်ကို့ကားလေးထံသို့ပြေးသွားပြီး ကားပေါ်သို့တက်လိုက်၏။

''အစ်ကို...သွန်းကိုလာကြိုတာလား''

''အင်း...ခုနကကောင်ကဘယ်ကကောင်လဲ''

''သွန်းရဲ့သူငယ်ချင်းပါ''

''ငါမကြိုက်ဘူး...မင်းသူနဲ့မပတ်သက်နဲ့''

''ဘာလို့လဲအစ်ကိုရယ်...သူနဲ့ကဒီအတိုင်း...''

''မပတ်သက်နဲ့ဆိုမပတ်သက်နဲ့ကွာ...သူကမင်းကိုငါ့ဆီကနေလာလုမလို့ကြံနေရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ''

သူထိုစကားကိုဘယ်လိုဦးနှောက်နဲ့များပြောလိုက်မိလဲမသိ။

''အစ်ကိုကသဝန်တိုနေတာလားဟင်''

''.......''

''အစ်ကိုစိတ်ချနော်...သွန်းကအစ်ကိုမှအစ်ကိုပဲ သွန်းကဘယ်သူကပဲလာပိုးပန်းပါစေ သွန်းကအစ်ကို့ကိုပဲချစ်မှာ...ပြီးတော့ သွန်းမှာရည်းစားရှိတာလည်းသူသိပါတယ်''

သူမကထိုသို့ဖြေရှင်းချက်ပေးလာတော့ သူရင်ထဲမှာကျေနပ်ပျော်ရွှင်သွားခဲ့ရသည်။

သူမရဲ့ဒီလိုပုံစံတွေကြောင့်ပဲ သူဖြတ်ရခက်နေတာပေါ့။

သူမစိတ်ထား​ကသူ့အတွက်တစ်ကယ့်စိတ်သောကနဲ့ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေပဲ။

***

C.17ဆက်ရန်