Soft

အချစ်၏နူးညံ့ခြင်း

Chapter.13

''ဒီလင်ဒီမယား အိုအောင်မင်းအောင်ပေါင်းရပါစေ''

''ပေးတဲ့ဆုနဲ့ပြည့်ပါစေဖေဖေနဲ့မေမေ''

''ပေးတဲ့ဆုနဲ့ပြည့်ပါစေဖေဖေနဲ့မေမေ''

''သမီး ခင်ချူး''

ခင်ချူးကအဖေဖြစ်သူကိုစိတ်ကောက်နေသည့်မျက်နှာလေးနဲ့မော့ကြည့်၏။

''အဘအခုချက်ချင်းကြီးမပြန်ဖို့ဆုံးဖြတ်ထားတယ်...တစ်လတော့အဘမနေနိုင်ဘူးသမီးရယ် လဝက်တော့နေပေးမယ် နော်သမီး''

''အဘ...အဘတစ်ကယ်ပြောတာလားဟင်''

''တစ်ကယ်ပြောတာပေါ့သမီးရယ်''

ခင်ချူးကချက်ချင်းပဲအဖေဖြစ်သူဘေးမှာသွားကပ်ထိုင်ပြီး ခါးကိုသိုင်းဖက်လိုက်လေ၏။

''ကျုပ်ဝမ်းသာလိုက်တာအဘရာ...ကျုပ်သိသားပဲ အဘကကျုပ်ကိုအလိုလိုက်မယ်ဆိုတာ''

''အဘကငါ့သမီးကိုချစ်ပါတယ် ကိုယ့်သွေးကနေဖြစ်လာတဲ့တစ်ဦးတည်းသောသမီးလေးကိုအလိုမလိုက်ဘဲနေမလား''

''ကျုပ်လည်းအဘကိုချစ်တာပါပဲ''

သူတို့သားအဖကိုကြည့်ပြီး ဘေးမှာရှိနေတဲ့သူတွေအကုန်လုံးပြုံးလိုက်မိကြသည်။

ဘုန်းမြတ်ကတော့အားလုံးထက်ပိုတာပေါ့လေ။

''ဒါဆို အမေကရောဒီမှာနေဦးမှာပေါ့နော်''

သွန်းကအမေဖြစ်သူကိုမေးလိုက်ခြင်းပင်။

ဒေါ်နီနီအေးကဦးတေဇာတို့ကိုလှမ်းကြည့်တော့ ဦးတေဇာက...

''နီနီအေး...နင်အဲလိုကြီးမကြည့်စမ်းပါနဲ့...နင်တို့ဒီမှာကြိုက်သလောက်နေလို့ရတယ် ဟုတ်ပြီလား''

''အေးပါဟယ်...ငါကအားနာလို့ပါ''

''ဘာအားနာစရာလိုလဲ...ငါတို့ကသူငယ်ချင်းအရင်းကြီးတွေပါဟ''

ဤသို့ဖြင့်ဦးတက်လူတို့လည်း မြို့မှာဆက်နေဖို့ဖြစ်လာပါတော့သည်။

***

''လူကြီး...ခင်ဗျားကျုပ်ကိုမထိနဲ့နော်''

ခင်ချူးချူးခိုင်တို့စတင်ပြီးရစ်နေပြီပင်။

''ခင်ချူးကလည်း ဒီနေ့ကကိုယ်တို့မင်္ဂလာဦးညလေ လက်ထပ်ပြီးတစ်လကျော်ကြာတဲ့ထိကိုယ်စောင့်ထိန်းခဲ့ပြီးပြီပဲ...ဒီနေ့တော့ကိုယ့်ကိုလိုက်လျောကွာ''

''မသိဘူး...ကျုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကိုဘယ်ယောကျ်ားကိုမှထိုးမကျွေးနိုင်ဘူး''

ခင်ချူးကကုတင်မှာခြေချထိုင်နေရင်းမှ နေရာကနေထသွားပြီး ပြတင်းပေါက်နားမှာလက်ပိုက်ကာသွားရပ်လေ၏။

ဒါကိုဘုန်းမြတ်ကသူမနောက်မှာကပ်ရပ်ပြီးပုခုံးလေးပေါ်လက်တင်၍...

''ကိုယ်ကခင်ချူးရဲ့ခင်ပွန်းလေ...အိမ်ထောင်ရေးမှာဒီကိစ္စကလည်းအရေးကြီးတဲ့အခန်းကဏ္ဍမှာပါဝင်တယ်ခင်ချူးရဲ့''

''အာ...မသိချင်ဘူး...ကျုပ်ကအခုထိအပျိုစစ်စစ်ပဲရှိသေးတာ...ကျုပ်ကိုယ့်ကိုယ်ကိုနှမြောတယ်''

''ကိုယ်လည်းလူပျိုစစ်စစ်ပါပဲ''

''ဒါပေမယ့်ဆုံးရှုံးရတာချင်းမတူဘူးလေ''

''အိမ်ထောင်သည်ဘဝမှာဒါတွေပြောဖို့မလိုဘူးလေ...ဒါမှမဟုတ် ခင်ချူးကြောက်နေတာလား''

''......''

သူခင်ချူးရဲ့ပုခုံးလေးကိုအသာဆွဲလှည့်လိုက်လေ၏။

''ဟုတ်လား...ဒီကိစ္စအတွက်ခင်ချူးကြောက်နေတာလား''

သူမကသူ့ရင်ဘ​တ်ကိုဆောင့်တွန်းလွှတ်ပြီးမှ သူ့ရှေ့ကနေထွက်သွားပြန်သည်။

''ကျုပ်မလုပ်ချင်ဘူး''

ဘုန်းမြတ်ခေါင်းကိုသာတဗျင်းဗျင်းကုတ်ပြီး ကြမ်းပြင်မှာခြေဆင်းကာအော်ငိုပစ်လိုက်ချင်တော့၏။

စိတ်ရှိတိုင်းသာဆိုသူမအဝတ်အစားတွေကိုအတင်းဆွဲချွတ်ပြီး မရမကယူပစ်လိုက်ချင်ပေမယ့် အဲလိုသာဆိုမယ်မင်းကြီးမကသေအောင်သောင်းကျန်းတော့မှာ။

အဲခါကျရင်အရှက်ဗြန်းဗြန်းကွဲမှာအသေအချာပဲ။

သူ့အနေနဲ့ချော့ပြောမှပဲရမည်။

''ခင်ချူးစိတ်ထဲမှာကြောက်နေတယ်ဆိုရင်လည်း ကိုယ်ညင်သာပါ့မယ်လို့ကတိပေးတယ် အကယ်၍ရှက်နေတယ်ဆိုလည်းမီးပိတ်ပေးမယ်လေ''

''.......''

''ကိုယ်အများကြီးမတောင်းဆိုပါဘူးခင်ချူးရယ်...ကိုယ့်ကိုဒါလေးပဲလိုက်လျောပေးပါ ပုထုဇဥ်ယောကျ်ားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီကိစ္စတွေကိုမလွတ်ကင်းနိုင်တာခင်ချူးလည်းသိတာပဲ...ကိုယ့်ဇနီးဆီကတောင်မှမရရင် ကိုယ်ကဘယ်သူ့ဆီကသွားတောင်းရမှာလဲ''

''မသိဘူး ကျုပ်စိတ်ညစ်လာပြီ''

''စိတ်မညစ်ပါနဲ့ခင်ချူးရယ်...ခင်ချူးပျော်သွားအောင်ကိုယ်တာဝန်ယူပေးမယ်လေ...နော်''

သူပြောရင်းနဲ့ သူမညဝတ်အင်္ကျီလေးရဲ့ လည်ပင်းရှေ့မှာချည်ထားတဲ့ဖဲကြိုးမျှင်လေးကိုဖြည်ချလိုက်၏။

ထို့နောက်အပေါ်ဆုံးကကြယ်သီးလေးတစ်လုံးကိုဖြုတ်ဖို့ကြံတော့ သူမကသူ့လက်ကိုလာကိုင်ပြီး သူ့ကိုစိုးရိမ်ကြီးစွာမော့ကြည့်လို့လာလေသည်။

''မကြောက်ပါနဲ့...ကိုယ်ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းမလုပ်ပါဘူး ကတိပေးတယ်''

ထိုအခါမှသူမကသူ့လက်ကိုလွှတ်ပေးလာ၏။

သူလည်းသူမရဲ့အင်္ကျီကြယ်သီးလေးတွေအား တစ်လုံးချင်းခပ်မြန်မြန်ဖြုတ်ပြီး ပုခုံးကနေဆွဲချွတ်ချလိုက်ပါတော့သည်။

ခင်ချူးကရှက်နေလို့ထင်ပါရဲ့။

သူ့ကိုပင်မော့မကြည့်ဘဲခေါင်းငုံ့လို့ထားလေ၏။

''ခင်ချူးကလူကောင်သေးသလောက်ပစ္စည်းတွေကကြီးတာပဲ''

''ဘာ!''

ခင်ချူး သူ့ကိုရန်လုပ်ဖို့မော့ကြည့်လိုက်စဥ်မှာပဲ သူမနှုတ်ခမ်းလေးကစုပ်ယူခံလိုက်ရပါတော့သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ခင်ချူးမငြင်းမိပေ။

သူ့အနမ်းတွေကိုမတုံ့ပြန်တတ်ပေမယ့် သူနမ်းတာကိုတော့ငြိမ်ခံနေမိ၏။

ထို့နောက် သူမခန္ဓာကိုယ်ကတင်းကြပ်နေတဲ့အရာကလျော့ကျသွားကာ လေတွေတိုက်ရိုက်ထိတွေ့ခံလိုက်ရတာကြောင့် တစ်နေရာတည်းကွက်ကာကြက်သီးတွေထပြီး ရုန်းကြွလို့လာလေသည်။

ပြီးတော့သူမခါးကဘောင်းဘီကလည်းအောက်ကိုပုံကျသွားပြီး သူမကျောပြင်လေးကမွေ့ယာနဲ့ထိကပ်သွားခဲ့၏။

သူမနှုတ်ခမ်းလေးတွေကထူပူနေပြီး သူမအသားစိုင်လေး​တွေထဲမှာလည်း လက်သွယ်သွယ်တွေကနူးညံ့စွာနစ်ဝင်နေတာကြောင့် တစ်စုံတစ်ရာကအလိုက်မသိစွာနဲ့ပဲ သူ့လက်​တွေကိုသဘောကျနေသည့်အလား ချက်ချင်းပဲမာခဲလာခဲ့လေသည်။

မိခင်နို့ကိုသိနေတဲ့ကလေးတစ်ယောက်ကသူ့အမေနို့ကိုအငမ်းမရစို့နေသလိုမျိုး လူကြီးကလည်းသူမအပေါ်မှာထိုသို့ပြုမူလာလေ၏။

''ဟင့်~~''

သူမခြေချောင်းလေးတွေကအိပ်ရာခင်းမှာကုပ်တွယ်နေပြီး သူမလက်တွေကလည်း လူကြီးရဲ့ဆံပင်တွေထဲတိုးဝှေ့မိနေပြန်သည်။

နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ပထမဆုံးအကြိမ်တွေမို့ နှစ်ယောက်လုံးစိတ်လှုပ်ရှားနေပေမယ့် ခင်ချူးကတော့ကြောက်စိတ်ကြောင့်ပိုပြီးစိတ်လှုပ်ရှားနေမိတာပင်။

ဒါကိုသိနေတဲ့ဘုန်းမြတ်ကလည်း အရမ်းအဆင့်မကျော်ဘဲ သူမကိုတစ်ဆင့်ချင်းထိတွေ့​ရင်းနဲ့ လိုချင်တဲ့ဆီကိုခပ်ဖြည်းဖြည်းချင်းသွားနေခဲ့၏။

သူလိုချင်တဲ့ဆီရောက်တော့လည်း သူဇွတ်မတိုးရဲဘဲ အတော်လေးတွန့်ဆုတ်နေခဲ့ရပြန်သည်။

တော်ကြာခင်ချူးကသူ့ကိုကန်ချပစ်မှ သူဆန့်ငင်ဆန့်ငင်​ဖြစ်​နေဦးမည်။

''ဟေ့လူ...အရမ်းမတိုးနဲ့''

''ကိုယ်သိပါတယ် ကိုယ်ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲတိုးပါ့မယ် ခဏလေးတော့သည်းခံဦးနော်''

ခင်ချူးရဲ့လက်သည်းတွေကသူ့ကျောပြင်ထဲကိုစိုက်ဝင်တော့မလိုပါပဲ။

သူမတို့အိပ်ရာနဲ့တည့်တည့်ကမျက်နှာကြပ်မှာတပ်ထားတဲ့နံရံကပ်မီးလုံးကလည်း အပေါ်အောက်ယိမ်းထိုးနေပြန်၏။

တစ်ကယ်ကမီးလုံးကမဟုတ်ဘဲ သူမကသာယိမ်းထိုးနေခဲ့တာပါလေ။

***

ဘုန်းမြတ်အိပ်ရာနိုးတော့မိုးစင်စင်လင်းနေပါပြီ။

သူ့ဘေးကိုကြည့်လိုက်တော့ ခင်ချူးကသူ့ကိုကျောပေးပြီးအိပ်နေ၏။

ညကဖြစ်ရပ်လေးတွေကိုပြန်မြင်ယောင်မိတော့ သူ့စိတ်တွေကအတိုင်းအဆမဲ့စွာလှုပ်ရှားလာခဲ့လေသည်။

ညတုန်းကသူမကိုချော့မြှူရင်းသူအတော်လေးခရီးပေါက်ခဲ့သည်လေ။

''ဟင်းးး''

သူမဆီမှအသက်ရှူသံပြင်းပြင်းကြောင့် သူဘေးကိုပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမခန္ဓာကိုယ်လေးကလှုပ်ရွလာပြီး ကိုယ်တစ်စောင်းအနေအထားကနေ ပက်လက်အနေအထားသို့ပြောင်းလိုက်လေသည်။

''နိုးပြီလားခင်ချူး''

သူ့အသံကြားတော့သူမကမျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လာပြီး သူ့ကိုမြင်သည်နှင့်ရင်ဘတ်ကစောင်ကိုဆွဲ၍ မျက်နှာကိုအုပ်လိုက်လေ၏။

''ခင်ချူး''

''နားညီးတယ်''

သူစောင်ကိုဆွဲဖယ်တော့သူမကစောင်ကိုအတင်းပြန်ဆွဲထားသည်။

''ကိုယ့်ကိုကြည့်ပါဦး''

''မကြည့်ဘူး...ခင်ဗျားကြီးကိုအမြင်ကပ်တယ်''

ဘုန်းမြတ် ကိုယ်တစ်စောင်းအနေအထားပြောင်းလိုက်ပြီး လက်ကိုနားထင်မှာထောက်ကာသူမကို​ငုံ့မိုးကြည့်နေရင်းမှ...

''အမြင်ကပ်တဲ့သူကလည်း ညတုန်းကမလွတ်တမ်းဖက်ထားပြီး''

သူ့စကားကြားတော့ခင်ချူးကသူ့ကိုရန်လုပ်မလို့ ​စောင်ကိုဆွဲဖယ်လိုက်ပြီးသူ့ကိုမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ,ဖယ်လိုက်တဲ့စောင်ကဗိုက်ထိရောက်သွား၍ သူမရဲ့မမြင်သင့်မမြင်အပ်တာလေးတွေကဘွားခနဲပေါ်လာတော့သည်။

''ဟာ''

ခင်ချူးကချက်ချင်းပဲစောင်ကိုရင်ဘတ်ထိပြန်ဆွဲဖုံးပြီး သူ့ကိုဂြိုဟ်တွေပေးလာ၏။

''ကိုယ့်ယောကျ်ားကိုပြလို့လည်းငရဲအိုးမှာဂျိုးမကပ်ပါဘူး...ပြီးတော့မြင်ဖူးပြီးသားပဲ ရှက်မနေပါနဲ့''

''နှာဘူးကြီး...ခင်ဗျားကြီးကိုမုန်းတယ် ခင်ဗျား,ကျုပ်ကိုအနိုင်ကျင့်တယ် လူယုတ်မာ''

''ဟောဗျာ...ညတုန်းကခင်ချူးခွင့်ပြုမှကိုယ်ရှေ့တိုးတာပါ''

''ခင်ဗျားကခွင့်မပြုမချင်းနားပူနေတာကိုး...ခင်ဗျားကြောင့် ခင်ဗျားကြောင့်ကျုပ်အပျိုရည်ပျက်သွားပြီ...အီးးး လူယုတ်မာ နှာဘူးကြီး''

''အဲ့အပျိုရည်ကကိုယ်ရခဲ့တာလေ ကိုယ်ကတစ်ခြားသူမှမဟုတ်တာ ခင်ချူးရဲ့ယောကျ်ားလေ''

''မသိဘူး မသိဘူး...ခင်ဗျားကြီးကိုမုန်းတာပဲသိတယ်''

''တစ််ကယ်မုန်းတာဟုတ်လို့လား''

''တစ်ကယ်မုန်းတာ''

''ဟုတ်မဟုတ်စမ်းသပ်ကြည့်ရမှာပေါ့''

သူကပြောပြောဆိုဆိုနဲ့စောင်အောက်ထဲဝင်လာပြီး သူမကိုယ်လေးအားသူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့နီးကပ်စေကာ လူကိုအတင်းပဲနမ်းပါတော့သည်။

ခင်ချူးရုန်းလည်းရုန်းလို့မရဘဲ အချည်းနှီးသာပင်။

ခင်ချူးကသူ့အားကိုယှဥ်မှမယှဥ်နိုင်တာပဲ။

ဒါကိုသိလို့ဒီလူကြီးသူမကိုအမြဲတမ်းချုပ်ချုပ်ပြီးနမ်းနေတာ။

တစ်ကယ့်လူညစ်ကြီး။

***

ကန်ရေပြင်ကိုဖြတ်တိုက်လာသောလေနုအေးတွေက သူ့ကိုတိုက်ရိုက်ထိတွေ့နေပေမယ့် ဘုန်းခန့်ရင်ထဲမှာတော့ပူမြဲပူဆဲပင်။

''ဟူးးး''

''သက်ပြင်းတွေချလှချည်လားကွ''

ဘုန်းခန့် ဘေးကိုလှည့်ကြည့်တော့ မမကသူ့ကိုပြုံးပြီးကြည့်နေသည်။

သူ့မမနာမည်ကမြတ်နိုးရိပ်တဲ့။

သူ့ထက်သုံးနှစ်မျှကြီးပြီး အတော်လေးလည်းရင့်ကျက်၏။

သူတို့ချစ်သူဖြစ်တာတစ်ပတ်မျှသာရှိပါသေးသည်။

ဒါပေမယ့်သူမအချစ်ကိုရဖို့တော့သူအတော်ကြိုးစားခဲ့ရ၏။

မမကတည်ငြိမ်သလောက်မာနကခပ်ကြီးကြီးရယ်။

သူကလည်းအဲဒါကြောင့်မရမကလိုက်ခဲ့မိတာထင်ပါတယ်။

ယောကျ်ားဆိုတာမျိုးကခက်ခဲတာကိုမှပိုလိုချင်တာသဘာဝပဲလေ။

သူတို့ချစ်သူဖြစ်တာတစ်ပတ်ရှိနေပြီဖြစ်တာတောင် မမကလက်ကိုင်ရုံပုခုံးဖက်ရုံကလွဲရင် ပါးလေးပင်အနမ်းမခံသောအမျိုးသမီးပင်။

''ဘာတွေစိတ်ညစ်နေတာလဲ''

''ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးမမရယ်''

''ပြောပါဘုန်းခန့်ရယ်...ဘာလဲ နောက်ထပ်ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ချိန်းထားသေးလို့လား''

''ဗျာ!''

''အဟင်း...မင်းလည်တာလောက်ကတော့ တို့အိပ်နေသလောက်ပဲရှိတယ်ဘုန်းခန့်ရဲ့''

''ဒါဆိုဘာလို့ကျွန်တော့်အချစ်ကိုလက်ခံခဲ့တာလဲ''

မြတ်နိုးရိပ်ကထိုင်ရာကနေထသွားပြီး ကန်ရေပြင်တစ်ဆုံးကိုလှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူမရဲ့ဆံနွယ်တွေကလည်း လေတစ်ချက်အဝေ့မှာ ကဗျာဆန်ဆန်ဝဲလွင့်နေသေးသည်။

''အချစ်ကိုလက်ခံတယ်ဆိုတာ ဘဝတစ်ခုလုံးရင်းလိုက်ရတာမှမဟုတ်တာပဲကွာ...မင်းအချစ်ကိုလက်ခံရုံနဲ့ မင်းနဲ့တစ်ဘဝလုံးလက်တွဲသွားမယ်လို့မှမဆိုလိုတာ...မင်းကတို့ရဲ့လက်တွဲဖော်ဖြစ်ဖို့စံချိန်စံညွှန်းမကိုက်ညီဘူးဘုန်းခန့်''

''ဆိုလိုတာက မမကကျွန်တော့်ကိုအပျော်တွဲတာလား''

သူ့စကားကြားတော့မြတ်နိုးရိပ်ကသူ့ကိုလှည့်ကြည့်လာပြီးမှ...

''မင်းလည်းမိန်းကလေးတွေကိုအပျော်တွဲတာပဲမလား တို့အပါအဝင်ပဲလေ...မင်းနဲ့တို့ကတူတူပါပဲဘုန်းခန့်ရာ...အဲတော့ တို့တွေအချိန်တွေအကြာကြီးတွဲသွားဖို့အတွက်အဆင်ပြေတယ်လေ ဟုတ်တယ်မလား''

''မမ...မမကကျွန်တော်နဲ့ဘယ်အချိန်ထိတွဲဖို့စိတ်ကူးထားတာလဲ''

''တို့မပျင်းမချင်းပေါ့''

သူမစကားကသူ့ကိုဒေါသထောင်းခနဲထွက်စေ၏။

''ကဲပါ...မင်းနဲ့အဲဒါတွေပြောနေဖို့အချိန်မရှိဘူး...တို့ကရည်းစားနဲ့အချိန်ကုန်ပြီးလေလွင့်နေရတာမျိုးဝါသနာမပါဘူး...မင်းလည်းနောက်ထပ်ချိန်းထားတဲ့သူရှိရင်သွားလေ...တို့သွားပြီနော်''

သူ့ရှေ့ကနေထွက်သွားသောသူမအား ဘုန်းခန့်မျက်စိတစ်ဆုံးလိုက်ကြည့်မိသည်။

သူမကသူ့မာနကိုအကြိမ်ကြိမ်အခါခါထိပါးနေသည့်တိုင် သူ,မမကိုလက်လွှတ်ဖို့မတွေးမိသေးပေ။

သူမရဲ့ပုံစံက သွန်းနဲ့တူသည်။

သွန်းကသူ့ဆီ​ကဘယ်လိုပစ္စည်းမျိုးကိုမှမမက်မောသလို မမကလည်းထိုနည်းတူပင်။

သွန်းကသူ့ကိုမချုပ်ချယ်သလို မမကလည်းလွတ်လပ်ခွင့်တွေအမြဲပေးထား၏။

မတူတာက သွန်းကသူ့အပေါ်မှာဆိုရိုကျိုးပြီးနူးညံ့သိမ်မွေ့သလို စကားပြောတာလည်းဘယ်တုန်းကမှမာရေကျောရေမရှိခဲ့ပေ။

မမကတော့အမြဲတမ်းချေမိုးပြီးမာနတလွှားလွှားနဲ့ သူ့ကိုဆိုလည်းရည်းစားလို့ပင်မြင်ရဲ့လားမသိ။

အရင်မိန်းကလေးတွေတုန်းက သူစိတ်ကုန်လာရင်လွယ်လွယ်ဖြတ်တတ်ပေမယ့် အခုသူမတို့နှစ်ယောက်ကိုကျမှ သူအတော်တွန့်ဆုတ်နေ၏။

သွန်းကိုလည်းလမ်းခွဲဖို့မပြောရက်သလို မမကိုလည်းလက်မလွှတ်နိုင်ပေ။

သူ့စိတ်တွေကတစ်ကယ်ပဲဝေခွဲရခက်နေသည်။

သူရှေ့ဆက်ပြီးဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ တစ်ကယ်ကိုမသိတော့ချေ။

***

C.14ဆက်ရန်