Soft
Ro seအချစ်၏နူးညံ့ခြင်း
Chapter.11
''ခင်ချူး...သမီး''
ခင်ချူး မနက်ကအစောကြီးရေချိုးလိုက်မိပြီး လူကနေမကောင်းချင်ဖြစ်နေ၍ အခန်းထဲမှာပဲခွေခေါက်နေခဲ့၏။
အန်တီဒေဝီက သူမနေ့လည်စာဆင်းမစားလို့အခုလိုအခန်းထဲထိလာခေါ်တာပဲဖြစ်မည်။
''ဟုတ်မေမေ''
''သမီးနေမကောင်းဘူးလား...နေ့လည်စာလာမစားလို့လေ''
ခင်ချူးထင်တဲ့အတိုင်းပင်။
''ကျုပ်ဗိုက်မဆာလို့ပါမေမေ''
ဒေါ်ဒေဝီကညှိုးနွမ်းနေသောသူမမျက်နှာလေးကိုကြည့်ပြီး နဖူးလေးကိုလက်နဲ့အသာစမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။
''ကိုယ်ပူရှိနေတာပဲ...ကြည့်စမ်း ဒီကလေးပေကပ်ကပ်နဲ့ လူကြီးတွေကိုဘာမှလည်းမပြောဘူး...ခဏလေးစောင့်နော် မေမေဆရာဝန်ခေါ်ပေးမယ်''
ပြောပြီးသည်နှင့်ဒေါ်ဒေဝီကအခန်းထဲကနေပြန်ထွက်လာခဲ့လိုက်လေသည်။
သိပ်မကြာလိုက်သောအချိန်မှာပဲ ဒေါ်ဒေဝီကဆရာဝန်နဲ့အတူ ခင်ချူးတို့အခန်းထဲသို့ပြန်ရောက်လာ၏။
''ဆရာ...ကျွန်မချွေးမလေးကိုသေချာလေးစမ်းသပ်ပေးပါ မင်္ဂလာပွဲနီးနေပြီမို့လို့မြန်မြန်နေကောင်းမှဖြစ်မှာ''
''ဟုတ်ကဲ့ပါ''
အန်တီဒေဝီကသူမကိုပြာနေအောင်စိတ်ပူပေးနေတော့ ခင်ချူးရင်ထဲမှာဝမ်းနည်းစိတ်တွေလှိုက်တက်လာပြီး မျက်ရည်စက်တွေကနားထင်ဆီသို့စီးကျကုန်လေသည်။
သူမအမေ့ကိုအရမ်းသတိရတာပဲ။
အမေသာရှိနေသေးရင် သူမကိုအခုလိုပဲစိတ်ပူနေရှာပါ။
''ဘာလို့ငိုနေတာလဲသမီးရယ်...နေမကောင်းတာငိုစရာမှမဟုတ်တာ...မငိုနဲ့ မငိုနဲ့''
ဒေါ်ဒေဝီကသူ့အထင်နဲ့သူ ခင်ချူးကိုနှစ်သိမ့်ပေးနေသည်ပင်။
ဆရာဝန်ပြောတာတော့သူမကဒီအတိုင်းအအေးပတ်ပြီးဖျားတာတဲ့။
ဆေးတွေလည်းပေးသွားပေမယ့် သူမဗိုက်ထဲမှာအစာမရှိတာမို့ အန်တီကသူမအတွက်စားစရာတစ်ခုခုလုပ်ပေးမယ်ဆိုပြီး အခန်းထဲကပြန်ထွက်သွား၏။
ခင်ချူးလည်းလူကနေမကောင်းနေတာမို့ မှေးခနဲပြန်အိပ်ပျော်သွားပါတော့သည်။
အိပ်မက်လိုလိုတစ်ကယ်လိုလိုနဲ့ သူမနဖူးနဲ့ပါးလေးကိုတစ်ယောက်ယောက်ကလာစမ်းပြီး...
''ကိုယ်ပူမကျသေးဘူးမေမေ...ဆရာဝန်ကဘာတဲ့လဲ''
ဆိုသောဘုန်းမြတ်ရဲ့အသံကိုပါကြားလိုက်ရလေ၏။
''ဆရာကတော့အအေးမိတယ်ပြောတာပဲ...အခုသူ့အတွက်ဆေးပေးသွားတယ် သူကဘာမှမစားရသေးတော့မေမေကသူ့အတွက်ဂျုံဆီချက်လေးသွားလုပ်ပေးနေတာ ခေါက်ဆွဲလေးကျွေးပြီးမှဆေးတိုက်မလို့လေ''
ခင်ချူး မျက်လုံးကိုအားယူကာဖွင့်ကြည့်တော့ ဘုန်းမြတ်နဲ့အန်တီဒေဝီ့ကိုတွေ့လိုက်ရ၍ ခုနကအိပ်မက်မဟုတ်မှန်းသိလိုက်သည်။
''နိုးပြီလားခင်ချူး''
သူမအိပ်ရာကနေထဖို့ပြင်တော့ ဘုန်းမြတ်ကသူမကိုဆွဲထူပေးလေ၏။
''အဲဒါဆိုသားပဲသူ့ကိုဆေးတိုက်လိုက်တော့နော်သား''
''ဟုတ်မေမေ''
သူ့အမေအခန်းထဲကထွက်သွားတော့ ဘုန်းမြတ်က စားပွဲပေါ်ကခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကိုလှမ်းယူလိုက်လေ၏။
''ဆီချက်လေးစားလိုက်နော်...ပြီးရင်ဆေးသောက်ရအောင်''
''ခင်ဗျားကဘာလို့အစောကြီးပြန်လာတာလဲ''
''မေမေကမင်းနေမကောင်းဘူးလို့ဖုန်းဆက်လို့ ငါစိတ်ပူပြီးပြန်လာတာ''
''ပြန်လာဖို့မလိုပါဘူး...အသက်နဲ့အဝေးကြီးကို''
''အဲလိုပြောလို့မရဘူးလေ...မင်္ဂလာပွဲရောက်ဖို့နှစ်ပတ်ပဲလိုတော့တာ...တော်ကြာ ပွဲနေ့ကျမှလူကပိန်ချုံးပြီးမလှဘဲနေနေမယ်...ကဲပါ အစားလေးအရင်စားလိုက်...ကိုယ်ခွံ့ကျွေးမယ်''
ခင်ချူးကသူ့စကားကိုကလန်ကဆန်လုပ်ခြင်းမရှိဘဲ သူခွံ့ကျွေးတဲ့ဆီချက်ကိုအသာတကြည်ပဲစားခဲ့သည်။
အစားစားပြီးဆေးတိုက်တော့လည်း ရှောရှောရှူရှူသောက်ရှာ၏။
ဆေးတိုက်ပြီးတော့ ဘုန်းမြတ်ကသူမအားအိပ်ရာထက်မှာပြန်လှဲအိပ်စေပြီး စောင်ပါဆွဲခြုံပေးလိုက်သည်။
''ကဲ...ပြန်အိပ်နေလိုက်နော် မြန်မြန်သက်သာအောင်လို့ တစ်ခြားဘာစားချင်တာရှိသေးလဲ''
''ရေခဲမုန့်''
''အာ...လူကနေမကောင်းဖြစ်နေတာကို အဲဒါတွေမစားနဲ့ဦး နေကောင်းပျောက်မှဝယ်ကျွေးမယ်နော်''
သူမကမျက်နှာတည်လေးနဲ့ သူ့ဆီကနေအကြည့်လွှဲကာ မျက်နှာကိုပါတစ်ဖက်ကိုစောင်းသွား၍ ဘုန်းမြတ်ကသူမမေးလေးကိုအသာကိုင်ပြီး သူ့ကိုပြန်ကြည့်စေလိုက်လေ၏။
''ကိုယ်ပြောနေတာတွေကခင်ချူးအတွက်ချည်းပဲ...ကိုယ့်ကိုယ်ကျိုးတစ်ခုမှမပါဘူး ခင်ချူးကိုကောင်းစေချင်လို့ပြောတာ ကိုယ်ကခင်ချူးကိုအလိုလိုက်ပြီးရေခဲမုန့်ဝယ်ကျွေးလိုက်ပြီပဲထား အအေးပတ်တာကနေတစ်ဆင့်ချောင်းဆိုးရင်ကြပ်တွေပါပါလာတော့မှာ အဲဒီအခါကျရင်ခင်ချူးပဲဝေဒနာတွေပိုခံစားရမှာ အဲလိုဖြစ်ချင်လို့လားပြော ခင်ချူးနေပြန်ကောင်းရင်ကိုယ်ဝယ်ကျွေးမယ်လို့ပြောပြီးပြီလေ အဲလိုဂျစ်မတိုက်ရဘူး''
သူကဆူနေတဲ့လေသံမဟုတ်ဘဲ ချော့မြှူဆုံးမနေတဲ့လေသံမို့ ခင်ချူးမှာအလိုလိုနေရင်းလိမ္မာလာချင်သလိုလိုပါပဲ။
ဒီလူကြီးကသေချာနားဝင်တဲ့ထိဆုံးမတတ်သည်ဆိုရမည်။
''အင်းပါ...ကျုပ်ပြောလိုက်တာသုံးလုံးတည်း ခင်ဗျားပြောတာအလုံးသုံးရာလောက်ရှိတယ်''
''ဆေးကတော်တော်စွမ်းတာပဲ...တစ်ခွက်ပဲသောက်ရသေးတာကို အသံကနည်းနည်းထွက်လာပြီ''
ခင်ချူးကပြုံးရိပ်သမ်းနေတဲ့မျက်နှာလေးနဲ့ သူ့ကိုမျက်စောင်းထိုးပြီးအကြည့်ထပ်လွှဲသွားပြန်သည်။
ဘုန်းမြတ်ကလည်းရှည်ရှည်ဝေးဝေးစဥ်းစားမနေဘဲ သူမဘေးမှာဝင်လှဲပြီး စောင်ကိုပါအတူဆွဲခြုံကာ သူမခေါင်းလေးကိုကြွ၍သူ့လက်မောင်းပေါ်တင်လိုက်၏။
''ဘာလုပ်တာလဲ''
''အတူတူအိပ်မလို့လေ''
''ကုမ္ပဏီကိုပြန်မသွားတော့ဘူးလား''
''မသွားတော့ဘူး''
''ဒါဆိုသွန်းကရော သူပြန်ရင်ဘယ်လိုပြန်လာမှာလဲ...သူကဒီနေ့မှအလုပ်စဆင်းတာကို''
သွန်းကမနက်ဆိုဘုန်းမြတ်နဲ့အတူသွားပြီး ပြန်ရင်လည်းအတူပြန်လာဖို့စီစဥ်ထားကာမှ ပထမဆုံးရက်မှာတင်ကမောက်ကမဖြစ်သွားရသည့်အဖြစ်။
''ဘုန်းခန့်ကိုသွားကြိုခိုင်းထားတယ် မပူနဲ့''
ပြောပြီးသူကခင်ချူးခါးလေးကိုဖက်ပြီး သူမအားသူ့ရင်ခွင်ထဲပိုတိုးကာဖက်လိုက်လေသည်။
''အဖျားကူးလိမ့်မယ်''
''ကူးပါစေ...ကိုယ်ကယောကျ်ားပါ ဒီအဖျားဒဏ်လောက်ကတော့ခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်''
''လူကြီး(လူရီး)''
''ဘယ်လို...ဘယ်လိုခေါ်လိုက်တယ်''
သူကခင်ချူးမျက်နှာကိုမြင်ရဖို့ သူ့ဆီကနေပြန်ခွာပြီးသူမမျက်နှာလေးကိုဘေးတစ်စောင်းအထားနဲ့စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။
''လူကြီးလို့ခေါ်လိုက်တာလေ ဟေ့လူတို့ ဟေ့လူကြီးတို့ကခေါ်ရတာကောင်းပေမယ့်နားထောင်ရမှမကောင်းတာ...အဲလိုခေါ်တာမကြိုက်လို့လား''
''မဟုတ်ပါဘူး...ကိုယ့်ကိုဘယ်သူမှအဲလိုမခေါ်ဖူးဘူးလေ...ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့နာမ်စားလေး...ကိုယ်ကြိုက်တယ်''
ဘုန်းမြတ်တစ်ကယ်ပဲထိုအခေါ်အဝေါ်လေးကိုသဘောကျမိတာပါ။
သူ့ရင်ထဲမှာနွေးခနဲဖြစ်သွားရသည်ထိ။
သူခင်ချူးမျက်နှာလေးကိုငေးစိုက်ကြည့်နေရင်းမှ ဖြူလျော့နေတဲ့နှုတ်ခမ်းလေးဆီအကြည့်ရောက်သွားသည်နှင့် သူမပါးပြင်လေးကိုအုပ်မိုးကိုင်ပြီး သူမနှုတ်ခမ်းလေးဆီသို့တရွေ့ရွေ့တိုးသွားကာ သူမနှုတ်ခမ်းလွှာလေးတွေအား အမိအရသိမ်းပိုက်ပစ်လိုက်ပါတော့သည်။
''အွန်း''
သူ့ရင်ဘတ်ကိုတွန်းဖယ်လာတဲ့ခင်ချူးရဲ့လက်ကလေးကို သူ့ရင်ဘတ်မှာဖိကပ်ထားလိုက်ပြီး အနမ်းတွေအဆက်မပြတ်ခြွေနေလိုက်၏။
အတွေ့အကြံမရှိသူပီပီ ခင်ချူးကနှုတ်ခမ်းလေးကိုတင်းတင်းစေ့ထားပြီး သူ့ကိုပြန်လည်းမတုန့်ပြန်ဘဲ ကျောက်ရုပ်လေးလိုငြိမ်သက်သွားလေသည်။
မနမ်းတတ်တဲ့ဒီကလေးကို သူနေ့တိုင်းနမ်းပေးမှဖြစ်တော့မည်။
ဒါမှအနမ်းကျွမ်းကျင်လာမည်လေ။
***
သူမကိုအစ်ကိုကလာကြိုမယ်ဆို၍ သွန်းအတော်လေးတက်ကြွနေခဲ့သည်။
အစ်ကိုသာအမြဲလာကြိုရင်သိပ်ကောင်းမှာပဲဟုလည်းတွေးမိ၏။
သူမ ကုမ္ပဏီရှေ့ကအုတ်ခုံလေးမှာထိုင်စောင့်နေတုန်း အစ်ကို့ရဲ့ကားလေးကသူမရှေ့မှာထိုးရပ်သွား၍ သွန်းထိုင်ရာမှထကာ ကားပေါ်သို့အပြေးလေးတက်လိုက်လေသည်။
''စောင့်နေတာကြာပြီလား''
''မကြာသေးပါဘူးအစ်ကို''
''အင်း''
ဘုန်းခန့်ကဘာမှဆက်မပြောဘဲ ကားကိုနေရာကနေမောင်းထွက်လာခဲ့လိုက်လေသည်။
လမ်းရောက်တော့...
''ကိုယ်ပေးတဲ့ရင်ထိုးကိုမတပ်ဘူးလား''
''သိမ်းထားတာပါ''
''ဘာလို့လဲ''
''ဟောင်းသွားမှာစိုးလို့...အစ်ကိုကအမှတ်တရပေးထားတာဆိုတော့ သွန်းကဒီအတိုင်းအမြတ်တနိုးနဲ့ပဲသိမ်းထားချင်တာ''
''မင်းလည်းအရူးတစ်မျိုးပဲ...နောက်ထပ်ငါ့ဆီကပူဆာချင်တာဘာရှိသေးလဲ''
''ဟင့်အင်း...မရှိပါဘူး အရင်ကလည်းမရှိခဲ့ပါဘူး အစ်ကိုကပေးလို့သာ သွန်းကလက်ခံထားတာ''
''ငါတွေ့ဖူးတဲ့မိန်းမတွေကတော့ သူတို့ကိုနည်းနည်းလေးများပစားပေးလိုက်ရင်အခွင့်အရေးတွေပိုယူလာကြတော့တာပဲ''
''သွန်းကအစ်ကိုတွေ့ဖူးတဲ့မိန်းမတွေနဲ့မတူပါဘူးနော်...သွန်းကကိုယ့်ကြောင့်တစ်ဖက်လူကစိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်သွားမှာကိုအရမ်းကြောက်တယ် ကိုယ့်ကြောင့်စိတ်အေးချမ်းရပါတယ်ဆိုတာကိုပဲလိုချင်တာ''
ဘုန်းခန့် ကားကိုလမ်းဘေးတစ်နေရာမှာထိုးရပ်လိုက်ပြီး ပြောစရာစကားရှိပေမယ့်စကားစရှာမရတဲ့သူလိုမျိုး လူကနှုတ်ဆိတ်နေပေမယ့်အတွေးကတော့များနေရသည်ပင်။
''သွန်း...အကယ်၍ ငါကသာမင်းကိုတစ်ကယ်မချစ်ခဲ့ဘူး လမ်းခွဲချင်တယ်ဆိုရင်ရော''
''ရှင်''
''အကယ်၍လို့ပြောတာပါ''
''အဲခါကျရင်လည်း သွန်းကဆွဲမထားပါဘူး ကိုယ့်အတွက်မဟုတ်တဲ့အရိပ်အောက်မှာ ဘာအကြောင်းနဲ့မှဆက်နေစရာမရှိဘူးလေ''
''ဆိုလိုတာက လမ်းခွဲပေးမယ်ပေါ့''
''အင်း''
သူမကထိုသို့ပြောနေတာတောင်မှသူ့နှုတ်ကနေ လမ်းခွဲရအောင်ဆိုတဲ့စကားကထွက်မလာပေ။
''ပြောလိုက်တော့လေတေဇာဘုန်းခန့်...လမ်းခွဲမယ်လို့ပြောလိုက်''
သူစိတ်ထဲကနေကိုယ့်ကိုယ်ကိုတိုက်တွန်းနေပေမယ့် ပါးစပ်ကအာစေးမိနေသည့်နှယ် ဘာဆိုဘာမှထွက်မလာ။
''အစ်ကို...သွားရအောင်လေ''
''ဟင်...အင်း''
သူချက်ချင်းပဲကားစက်ကိုပြန်နှိုးလိုက်ပြီး နေရာကနေမောင်းထွက်ခဲ့လိုက်တော့သည်။
ဒီပါးစပ်တစ်ပေါက်ကအခုကျမှသုံးစားမရနေပါလား။
***
ညနေစောင်းလာတော့ခင်ချူးကအဖျားတွေပိုတက်လာလေ၏။
ချွေးစေးတွေပါထွက်နေပြီး လူကမျက်လုံးမဖွင့်နိုင်ဘဲ အသက်ရှူတွေမြန်ဆန်လာသည်။
''ဟင်းး~~''
''ခင်ချူး...ခင်ချူး''
သူ့အသံကြားတော့ခင်ချူးကမျက်လုံးလေးခပ်ဖြည်းဖြည်းချင်းဖွင့်ကြည့်လာလေသည်။
''လူကြီး...အရမ်းချမ်းတယ်''
ထိုစဥ် အခန်းတံခါးခေါက်သံနဲ့အတူ သွန်းကအခန်းထဲဝင်လာ၏။
''ခင်ချူး...နင်နေမကောင်းဘူးဆို သက်သာလား''
''အတော်ပဲသွန်း...ခင်ချူးကအဖျားတွေပြန်တက်လာပြန်ပြီ...သူ့ကိုဆေးရုံပို့မှဖြစ်မယ်''
''ဟုတ်လား...အဲဒါဆိုကိုဘုန်းမြတ်ကခင်ချူးကိုဆေးရုံအရင်သွားပို့လိုက်နော် သွန်းတို့ကလိုအပ်တာတွေယူပြီးနောက်ကလိုက်ခဲ့မယ်''
''အင်း''
သူခင်ချူးကိုယ်လေးအားပွေ့ချီလိုက်ပြီး အခန်းထဲကနေအပြေးတစ်ပိုင်းထွက်လာခဲ့လိုက်၏။
သူအောက်ထပ်ကိုရောက်တော့သူ့အမေကမျက်လုံးပြူးမျက်စံပြူးနှင့်...
''သား...ခင်ချူးဘာဖြစ်တာလဲ''
''သွန်းကိုမေးလိုက်တော့မေမေ''
သူပြောပြီးအိမ်ထဲကနေအမြန်ထွက်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။
ခင်ချူးကလည်းသတိလည်တစ်ချက်မလည်တစ်ချက်ပင်။
***
ခင်ချူးရဲ့ခန္ဓာနဲ့ဝိညာဥ်ကတစ်သားတည်းဖြစ်သွားချိန်မှာ သူမလက်ကိုတစ်ယောက်ယောက်ကကိုင်ထားတယ်လို့ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမခေါင်းတစ်ခုလုံးကလည်းအုံခဲနေပြီး အသားတွေလည်းနာနေ၏။
''ဟင့်''
''ခင်ချူး...နိုးပြီလား''
သူမမျက်လုံးဖွင့်ဖွင့်ချင်းမှာပဲဘုန်းမြတ်ရဲ့မျက်နှာကိုမြင်လိုက်ရ၍ သူမရင်ထဲမှာနွေးထွေးသွားသလိုပင်။
''ဘယ်လိုနေသေးလဲ...သက်သာရဲ့လား''
''အင်း...သက်သာပါတယ်''
''ခင်ချူးသတိလစ်မတတ်ဖြစ်သွားတော့ ကိုယ်အရမ်းစိတ်ပူသွားတာ''
ထိုအခိုက် ရှင်းသန့်ရူပါကအခန်းထဲဝင်လာလေ၏။
''နိုးနေပြီလား''
''မရှင်းသန့်ရူပါ''
''ဘယ်လိုနေသေးလဲခင်ချူး''
''အစကထက်စာရင်အများကြီးသက်သာပါပြီ''
''ရှင်းသန့်...သူ့ကိုအိမ်ပြန်ခေါ်သွားလို့ရပြီလား''
''ဒီညတော့စောင့်ကြည့်လိုက်ပါဦး...မနက်မှပဲဆေးရုံကဆင်းလိုက်ပေါ့''
''အင်းပါ''
ရှင်းသန့်ကခင်ချူးရဲ့လက်ဖမိုးလေးကိုဆုပ်ကိုင်ပြီးမှ ခပ်ဖွဖွပုတ်ပြီးအခန်းထဲကပြန်ထွက်သွားလေတော့သည်။
''မေမေတို့ရော''
''ကိုယ်ပြန်ခိုင်းလိုက်ပြီ...မေမေကခင်ချူးကိုအရမ်းစိတ်ပူနေတာ သူဆေးရုံစောင့်မယ်တကဲကဲလုပ်နေတာ မေမေကလူကြီးဆိုတော့ညဘက်စောင့်ရရင်ပင်ပန်းမှာစိုးလို့ပြန်ခိုင်းလိုက်တာ''
''ကျုပ်ကထင်ထားတာထက်ပျော့တယ်မလား...ခင်ဗျားလည်းစိတ်ညစ်နေမှာပဲ''
''လင်မယားကြားမှာအဲဒါတွေကပြောစရာမလိုပါဘူး...စိတ်ညစ်စရာလည်းဘာမှမရှိဘူး ခင်ချူးသာမြန်မြန်နေကောင်းအောင်လုပ်...ဟုတ်ပြီလား...အခုဗိုက်ဆာပြီလား ကိုယ်ခင်ချူးအတွက်အိုဗာတင်းဖျော်ပေးမယ် ပေါင်မုန့်လေးနဲ့စားလိုက် နော်''
''အင်း''
''လာ''
ဘုန်းမြတ်ကသူမကိုအိပ်ရာကနေထူပေးပြီး ကျောအောက်မှာခေါင်းအုံးခု၍မှီထိုင်စေလိုက်လေသည်။
ပြီးတော့သူမအတွက်အိုဗာတင်းဖျော်ပေးပြီးအအေးခံပေး၏။
''လာ...မုန့်လေးနည်းနည်းစားလိုက်''
ခင်ချူးကသူကမ်းပေးလာတဲ့ပေါင်မုန့်နဲ့အိုဗာတင်းခွက်လေးကိုလှမ်းယူလိုက်ပြီး တို့ကနန်းဆိတ်ကနန်းနဲ့ပဲ နည်းနည်းချင်းစားရင်းနဲ့ပဲမုန့်ရောအိုဗာတင်းပါကုန်သွားလေသည်။
''ပြန်အိပ်နေလိုက်တော့နော်...မနက်ကျရင်အိမ်ပြန်ကြမယ်''
''အင်း''
ခင်ချူးမျက်လုံးလေးတွေမှိတ်ပြီးငြိမ်သက်သွားရင်းမှ အိပ်ပျော်လုဆဲဆဲမှာပဲ သူမနဖူးလေးနွေးခနဲဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။
ဘုန်းမြတ်နမ်းလိုက်တယ်ဆိုတာသိပေမယ့် သူမမျက်လုံးတွေကမဖွင့်နိုင်တော့ဘဲ လူကလည်းလုံးဝမလှုပ်ချင်တော့ပေ။
ဒီလူကြီး ဘာလို့များသူမကိုခဏတိုင်းနမ်းနေရလဲမသိ။
ပိုပြီးထူးဆန်းသည်က သူနမ်းလိုက်တိုင်း ခင်ချူးကရင်တွေခုန်နေမိခဲ့တာပါပဲ။
***
C.12ဆက်ရန်