Soft

အချစ်၏နူးညံ့ခြင်း

Chapter.10

ခင်ချူးတို့အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဘုန်းမြတ်ကဆောင့်ကြီးအောင့်ကြီးနဲ့ကားပေါ်ကဆင်းပြီး အိမ်ထဲသို့ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ဝင်သွား၍ ခင်ချူးကသူ့အပြုအမူအားနားမလည်ဟန်နဲ့ပဲ သူ့နောက်ကနေအမီလိုက်လာခဲ့လိုက်သည်။

''ဘိုးတော်...ခင်​ဗျားဘာဖြစ်နေတာလဲ''

''.......''

''ဟေ့လူ''

သူကခင်ချူးကိုတစ်စက်မှအရေးမလုပ်ပေ။

အခန်းထဲရောက်သည်နှင့်သူကကိုယ်ပေါ်ကရှပ်အင်္ကျီကိုချွတ်ပြီး ဗီရိုထဲကတစ်ခြားအင်္ကျီကိုဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။

''ဟေ့လူ...လူကိုအဖတ်လေးဘာလေးလုပ်ပါဦး ဘာဖြစ်နေတာလဲလို့''

''ဘာဖြစ်ရမှာလဲ...မင်းကိုစိတ်တိုနေတာ''

''ဘာ...ကျုပ်ဘာလုပ်လို့လဲ''

''ငါတို့အတွင်းရေးတွေကိုမင်းလျှောက်ပြောနေလို့လေ...ဘာ ငါတို့ကအခုထိအတူမအိပ်ရသေးဘူးဟုတ်လား...အဲဒါတွေထိပြောဖို့လိုလို့လား''

''ဟာ...ဒါအမှန်တရားပဲလေ...ခင်ဗျားနဲ့ကျုပ်ကတစ်ကယ့်လင်မယားမှမဟုတ်တာ အဲဒါလေးပြောတာ​နဲ့ဘာနာစရာရှိလို့လဲ''

သူကဒေါသအပြုံးကြီးပြုံးလိုက်ပြီး လက်ထဲကအင်္ကျီကိုကုတင်ပေါ်ပစ်တင်ကာ ခင်ချူးရဲ့ခါးလေးကိုခပ်ကြမ်းကြမ်းဆွဲဖက်လိုက်လေသည်။

''​နောက်ဆိုလည်းမင်းကဒီအ​ကြောင်းတွေကိုလူတကာကိုလိုက်ပြောနေမှာမလား သူများတွေကိုငါတို့ကလင်မယားအစစ်မဟုတ်ဘူးလို့လိုက်ပြောစရာမလိုအောင်လုပ်ပေးမယ်''

''ခင်ဗျားဘာကိုဆိုလိုတာလဲ''

သူကခင်ချူးကိုယ်ပေါ်ကတီရှပ်လေးအားခါးနေဆွဲမြှောက်ကာချွတ်မယ်ကြံလာ၍ ခင်ချူးကသူ့လက်တွေကိုဖယ်ချပြီး အခန်းထဲကထွက်ပြေးဖို့ကြံပါ၏။

ဒါကိုသူကမရမကဆွဲထားပြီး တံခါးကိုပါလော့ခ်ချကာ ခင်ချူးအားကုတင်ပေါ်သို့ပစ်တင်လိုက်လေသည်။

''ဟင့်အင်း...ခင်ဗျားရှေ့တိုးမလာနဲ့နော် ကျုပ်အော်လိုက်မှာ''

''ခဏနေရင်အော်ရမယ်...မင်းအော်​အောင် ငါကိုယ်တိုင်လုပ်ပေးမှာ''

ပြောရင်းနဲ့သူကကုတင်ပေါ်တက်လာ၍ ခင်ချူးကအလန့်တကြားနဲ့ကုတင်ပေါ်ကပြေးဆင်းဖို့လုပ်တော့ သူကခင်ချူးရဲ့ခြေထောက်လေးနှစ်ဖက်ကိုဆွဲဆောင့်လိုက်ရာ သူမကအိပ်ရာပေါ်ပက်လက်လေးဖြစ်သွားလေ၏။

''ခင်ဗျားနော်...ကျုပ်ကိုအခွင့်အရေးမယူနဲ့''

''ငါတို့ကလင်မယားတွေပဲလေ လင်မယားသဘာဝအတူနေသင့်တာပေါ့...အခုတောင်မှတော်တော်နောက်ကျနေပြီ...အရင်ကတည်းကငါမင်းအပေါ်တက်ခဲ့သင့်တာ''

''ခင်ဗျားကနှာဘူးပဲတေဇာဘုန်းမြတ်''

သူရှည်ရှည်ဝေးဝေးတွေစဥ်းစားမနေဘဲ သူမအင်္ကျီလေးကိုမရမကဆွဲချွတ်လိုက်လေ၏။

ထိုအခါအနက်ရောင်ဘရာနဲ့အတူ အသားစိုင်ဖြူဖြူလုံးလုံးတွေကသူ့မြင်ကွင်းထဲဘွားခနဲပေါ်လာသည်။

''ခင်ဗျားရှေ့ဆက်တိုးရင်ကျုပ်အဆိုးမဆိုနဲ့နော်''

''လှတယ်''

''ဘာ''

သူကခင်ချူးရဲ့လည်တိုင်လေးကိုတိုးဝှေ့နမ်းလာ၍ သူမကအလန့်တကြားနဲ့ပဲသူ့အားအတင်းတွန်းဖယ်လာလေ၏။

''ဟင့်အင်း...မလုပ်နဲ့!''

သူကလည်တိုင်ကိုနမ်းနေရင်းမှရင်သားလေးတွေကိုဆုပ်ကိုင်လာသည်မို့ ခင်ချူးစိတ်ထဲမှာဒေါသထွက်ရှက်ရွံသလို အားကိုးမရှိတဲ့သူမကိုအနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုတဲ့အတွေးနဲ့အတူ ဝမ်းနည်းစိတ်ကပါဒွန်တွဲပါလာခဲ့ပြီး လူကမျက်ရည်တွေကျလာရပါတော့သည်။

''အဟင့်...အီးးဟီးး...ဟင့်''

သူမကငိုချလိုက်မှပဲ ဘုန်းမြတ်လည်းသူ့လှုပ်ရှားမှုတွေအားလုံးကိုရပ်ပစ်လိုက်ပြီး သူမမျက်နှာလေးအားငုံ့မိုးကြည့်လိုက်၏။

''ခင်ချူး...မငိုနဲ့လေကွာ ကိုယ်တောင်းပန်...''

သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲခင်ချူးကသူ့အားတွန်းလွှတ်၍ အင်္ကျီကိုခပ်မြန်မြန်ကောက်ဝတ်ပြီး အခန်းထဲကပြေးထွက်သွားပါတော့သည်။

''ခင်ချူး''

သူနောက်ကနေပြေးလိုက်ခေါ်ပေမယ့် သူမကအပြေးသန်လွန်းတာကြောင့် သူလှေကားထိပ်ရောက်တုန်းမှာပဲ သူမကအောက်ထပ်ကိုရောက်သွားပါပြီ။

''ဘာဖြစ်လာတာလဲခင်ချူး''

သွန်းကမေးတာလည်းသူမကမ​ဖြေဘဲ အိမ်ထဲကနေပြေးထွက်ခဲ့ပြီး ခြံထဲကသရက်ပင်ပေါ်သို့တက်လာခဲ့လိုက်သည်။

သူမအနေနဲ့အခုနေဘယ်ကိုများထွက်ပြေးတတ်ဦးမှာလဲ။

ဘုန်းမြတ်အိမ်ထဲကထွက်လာတော့ သူမကသရက်ပင်ရဲ့ထိပ်ဆုံးကိုရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး သစ်ကိုင်းတစ်ခုကိုဖက်ကာအော်ငိုနေ၍ သူရယ်ချင်သွားရသလိုသနားလည်းသနားသွားရသည်။

သူကသူမကိုအနိုင်ကျင့်သလိုဖြစ်မိသွားသည်မို့ သူကပဲပြန်ချော့ရပေမည်။

''ခင်ချူး...ဆင်းခဲ့နော် လိမ္မာတယ်''

''မဆင်းဘူး...ခင်ဗျားကြီးကိုမုန်းတယ်''

''ခုနကကိစ္စကလူသိသွားရင်ခင်ချူးပဲအရှက်ရရမှာ ဆင်းခဲ့နော် ကိုယ်တောင်းပန်တယ်''

ဘုန်းခန့်နဲ့သွန်းတို့လည်း အိမ်ထဲကနေထွက်လာခဲ့တော့ နှစ်​ယောက်ရဲ့အခြေအနေကိုမြင်ပြီး သရက်ပင်ရှိရာဆီသို့ပြေးလာခဲ့လိုက်ကြလေသည်။

''ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲကိုကြီး''

''ဒီအတိုင်းစကားများကြတာပါ''

''လက်ထပ်ထားတာမှတစ်လမပြည့်သေးဘူးနော်''

ဘုန်းမြတ်ကညီဖြစ်သူကိုဘာမှမဖြေရှင်းအားသေးပဲ အပင်ပေါ်ကိုမော့ကြည့်ပြီးခင်ချူးကိုထပ်မံချော့မြှူရပြန်၏။

''ခင်ချူး...ကိုယ်ပြောနေတယ်လေ ဆင်းခဲ့လို့ လိမ္မာတဲ့ကလေးမဖြစ်ချင်ဘူးလား''

''မဖြစ်ချင်ဘူး...-ီးပဲ...အီးးး''

''ခင်ချူး သူငယ်ချင်း...နင်တို့ဘာဖြစ်ကြလဲမသိပေမယ့် အခုလိုလုပ်နေမယ့်အစား အေးအေးဆေးဆေးစကားပြောသင့်တယ်လို့ငါထင်တယ်...နင်အရင်ဆုံးအပင်ပေါ်ကနေဆင်းခဲ့''

''မဆင်းဘူး...အဲ့လူကြီးကိုမုန်းတယ်''

''မင်းတို့သွားကြတော့...ငါ့ဘာသာကြည့်လုပ်မယ်''

''ဒါပေမယ့်''

''သွားပါဆို''

ဘုန်းမြတ်ကနှင်လိုက်၍ ဘုန်းခန့်နဲ့သွန်းတို့လည်း အိမ်ထဲသို့ပြန်ဝင်ခဲ့လိုက်ကြလေသည်။

ဘယ်သူမှမရှိတော့ဘူးဆိုမှဘုန်းမြတ်ကခင်ချူးအား...

''ကိုယ်ပြောတာသေချားထောင်နော်...နောက်ဆိုခင်ချူးမကြိုက်ရင်ကိုယ်အဲလိုမလုပ်တော့ဘူး ကိုယ်ကတိပေးတယ်...အဲဒါကြောင့်စိတ်ကောက်ပြေပြီးအဲ့ပေါ်ကနေဆင်းခဲ့နော်...အန္တရာယ်ဖြစ်မှာစိုးလို့ပြောနေတာ...နော်ကလေးလေး''

သူ့ဆီက'ကလေးလေး'ဆိုသောအသုံးအနှုန်းကြောင့် ခင်ချူးမျက်နှာလေးရေနွေးပူနဲ့ပက်ခံလိုက်ရသလိုခံစားလိုက်ရလေသည်။

''ဘာ ဘာကလေးလေးလဲ...အရူးကြီး''

''မင်းဒီလောက်အငိုသန်ပြီးစိတ်ကောက်သန်နေမှတော့ကလေးလေးနဲ့ဘာထူးမှာလဲ...ထပ်မဆိုးနဲ့တော့ ဆင်းလာခဲ့...အောက်ကိုရောက်မှကိုယ့်ကိုရိုက်ရိုက်နှက်နှက်ကွာ...ကိုယ်ခံမယ်...အခုတော့စကားနားထောင်ပြီးအဲ့ပေါ်ကနေဆင်းခဲ့''

သူလက်ကမ်းပေးပြီးခေါ်လိုက်တော့ သူမကအငိုနည်းနည်းစဲသွားပြီး သူ့ကိုသေချာကြည့်လာလေသည်။

''လာနော်...လိမ္မာတယ်''

''........''

''စကားနားထောင်ရင်လိုချင်တာအကုန်ဝယ်ပေးမယ် ဆင်းခဲ့''

ခင်ချူးကသစ်ကိုင်းလေးကိုခပ်ဖြည်းဖြည်းနင်းပြီးအောက်ကိုပြန်ဆင်းလာ၍ ဘုန်းမြတ်ကလက်နှစ်ဖက်ဆန့်တန်းပြီးသူမကိုဆီးကြိုထားလိုက်သည်။

''ဖြည်းဖြည်း ဖြည်းဖြည်း...ပြုတ်ကျမယ်''

ခင်ချူးကသူလက်နဲ့မီတဲ့နေရာထိရောက်လာချိန်မှာတော့ ဘုန်းမြတ်ကသူမခါးလေးနှစ်ဖက်ကိုကိုင်ပြီး အောက်ကိုအသာဆွဲချလိုက်၏။

ပြီးတော့သူမခေါင်းပေါ်ကသစ်ရွက်တွေကိုဖယ်ပေးပြီး ရှုပ်ပွနေတဲ့ဆံပင်တွေကိုလည်းလက်နဲ့အသာသပ်ပေးလေသည်။

''မငိုနဲ့တော့...မျက်နှာကကြောင်ချီးအိုးရုပ်ပေါက်နေပြီ...နောက်မဖြစ်စေရဘူး ဟုတ်ပြီလား''

သူမကသူ့ကိုခေါင်းအသာညိတ်ပြလာ၏။

''ကိုယ့်ကိုဘာမှပြန်မလုပ်တော့ဘူးလား''

''ဘာလုပ်စေချင်သေးလို့လဲ''

''ထိုးတာတို့ ရိုက်တာတို့ပေါ့''

''လုပ်စေချင်ရင်လုပ်ပေးမယ်လေ''

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့သူမကသူ့ကိုလက်သီးနဲ့ရွယ်တော့ ဘုန်းမြတ်ကသူမလက်သီးဆုပ်လေးကိုအမိအရဖမ်းထားလိုက်လေသည်။

''မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ ခင်ဗျားလေးလက်သီးကိုကြောက်လို့ပါ''

''နောက်တစ်ခါဆိုရင်ကျုပ်ရွာကိုပဲပြန်မှာ''

''ဟုတ်ပါပြီ...ခင်ချူးမကြိုက်ရင်ကိုယ်ထပ်မလုပ်ဘူးနော် ခင်ချူးကလည်းကိုယ်တို့အကြောင်းတွေကိုသူများကိုလိုက်မပြောရဘူး ကိုယ်တို့အတွင်းရေးကိစ္စတွေကိုကိုယ်နဲ့ခင်ချူးကြားမှာပဲထားရအောင်...နော်''

''အွန်း''

''လိမ္မာတယ်''

သူကခင်ချူးရဲ့ခေါင်းလေးကိုအုပ်မိုးကိုင်လာ၍ သူမရင်ထဲမှာအေးခနဲဖြစ်သွားရလေသည်။

သူမဘဝမှာအခုလိုတစ်ခါမှမခံစားရဖူးပါ။

အခုကျမှထူးထူးဆန်းဆန်းနဲ့ရင်ခုန်သလို ရင်တုန်သလိုခံစားနေရ၏။

ဒါကဘာအဓိပ်ပါယျလဲ။

***

မနက်ဖြန်ဆိုရင် သွန်းကဘုန်းမြတ်ရဲ့ကုမ္ပဏီမှာအလုပ်စဝင်တော့မှာဖြစ်သည်။

သူမကျောင်းတက်ဖို့ကလည်းအကုန်အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။

''နင်ကအလုပ်လည်းဝင်မယ် ကျောင်းလည်းတက်မယ်ဆိုတော့ တစ်ပတ်လုံးမအားတော့ဘူးပေါ့နော်...ငါတော့ပျင်းနေတော့မှာပဲ''

ခင်ချူးကပဲတောင့်ရှည်တွေကိုချိုးရင်းနဲ့ညီးညူလာ၏။

''ကျောင်းကတစ်နေကုန်တက်ရမှာမှမဟုတ်တာ''

''မသိဘူး...ငါ့မှာအဖော်မရှိတော့တာပဲသိတယ်''

ထိုအခိုက် အိမ်ရှေ့ကနေကားသံကြား၍ ခင်ချူးကလက်ထဲကပဲသီးတွေချပြီး မီးဖိုခန်းထဲကနေ အိမ်ရှေ့ဆီသို့ပြေးထွက်လို့လာလေသည်။

သူမအခုလိုပြေးထွက်လာတာတစ်ခြားကြောင့်တော့မဟုတ်။

ဘုန်းမြတ်ကသူမအတွက်လက်ဆောင်ဝယ်လာမယ်ဆိုလို့ပါ။

ဒါပေမယ့်အခုခင်ချူးတွေ့ရသလောက်ကတော့သူ့လက်ထဲမှာဘာမှမတွေ့ရပေ။

''ဘိုးတော်...ကျုပ်အတွက်လက်ဆောင်ဝယ်ခဲ့မယ်ဆို ဘယ်မှာလဲ''

''အာ...ဟုတ်သားပဲ မေ့သွားတာကြည့်စမ်း''

သူမကချက်ချင်းပဲမျက်နှာလေးတည်သွားပြီး သူ့ရှေ့ကနေချာခနဲလှည့်ထွက်သွားပါတော့သည်။

''ခင်ချူး''

သူမကခြေထောက်မှာမော်တာတပ်ထားသလားထင်ရအောင် အိမ်ပေါ်သို့လှစ်လှစ် လှစ်လှစ်နဲ့ပြေးတက်သွားလေ၏။

သူလည်း ကားထဲက​ဗူးလေးတစ်ခုကိုယူ၍ ခင်ချူးနောက်ကနေခပ်ဖြည်းဖြည်းလိုက်ခဲ့ပြီး အပေါ်ကိုတက်လာခဲ့လိုက်သည်။

သူအပေါ်ထပ်ကအခန်းထဲရောက်တော့သူမကအိပ်ရာပေါ်မှာစောင်ခေါင်းမြီးခြုံကာအိပ်နေ၏။

''ခင်ချူး''

''.........''

''ကိုယ့်ကိုစိတ်ကောက်နေတာလား''

''.........''

''ကလေးကျနေတာပဲကွာ...ထစ်ခနဲရှိစိတ်ကောက်နေတာပဲ''

''.........''

''အငိုကလည်းသန်တာမပြောနဲ့တော့...တစ်ခါတစ်လေကျရင်ငါကမိန်းမယူထားတာလား ကလေးတစ်ယောက်ကောက်ရထားတာလားလို့ပါတွေးယူရတယ်''

''.........''

သူမကသူ့ကိုဘာမှခွန်းတုံ့မပြန်၍ ဘုန်းမြတ်ကသူမဘေးနေရာလွတ်မှာဝင်ထိုင်ပြီး စောင်ကိုဆွဲဖယ်ဖို့လုပ်တော့ သူမကစောင်ကိုအတင်းပြန်ဆွဲထားလေ၏။

''ခင်ချူး...ကိုယ့်ကိုကြည့်ပါဦး''

''ခင်ဗျားကြီးကကတိလည်းမတည်ဘူး...ကျုပ်ကအများကြီးမျှော်လင့်ထားတာကို အခုမျက်နှာကိုဖြတ်ရိုက်လိုက်သလိုပဲသိလား''

''ကဲပါကလေးဆိုးလေးရာ...ကိုယ်ထင်ရာပြောပြီးစိတ်တွေကောက်မနေပါနဲ့...ကိုယ်ကခင်ချူးကိုစတာ...ခင်ချူးအတွက်လက်ဆောင်ကိုကိုယ်ဝယ်လာတယ်''

ထိုအခါမှသူမကစောင်ကိုချက်ချင်းဆွဲဖယ်ပြီး အိပ်ရာကနေထလိုက်လေ၏။

''ဘယ်မှာလဲ''

သူကသူ့လက်ထဲကဗူးလေးအား ခင်ချူးရှေ့ကိုထိုးပေးလိုက်လေသည်။

သူမကဗူးလေးကိုကြည့်ပြီးတအံ့တသြဖြင့်...

''ဖုန်းလား''

ဟူ၍မေးလာ၏။

''အင်း​...ခင်ချူးရဲ့ဖုန်းကမှန်ကွဲနေပြီး သိပ်လည်းမကောင်းတော့တာကိုတွေ့လို့လေ အဲဒါအသစ်ဝယ်လာပေးတာ''

သူမကဖုန်းဗူးလေးကိုဖျက်ခနဲဆွဲယူပြီးမြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

''ဝါးးး...မိုက်လိုက်တာ iphoneကြီး''

''ကြိုက်လား''

''ကြိုက်တယ်ကြိုက်တယ်...ဟီးးး''

သူမကဖုန်းလေးကိုကြည့်ပြီးသဘောတွေကျနေ၍ သူပါလိုက်ပြီးပြုံးမိသည်ထိပင်။

သူမရဲ့လိုအပ်ချက်တွေကိုဖြည့်ဆည်းပေးရရုံနဲ့တင် သူကဘာလို့ကျေနပ်နေမိလဲမသိ။

လူတစ်ယောက်အရမ်းပျော်သွားအောင်ဖြည့်ဆည်းပေးရရုံနဲ့တင်သူကကြည်နူးနေသည်တဲ့။

ထူးဆန်းချက်ကတော့။

***

''ဒေါက်...ဒေါက်''

ဘုန်းခန့် ,သွန်းရဲ့အခန်းတံခါးကိုလာခေါက်ပေမယ့် အခန်းထဲကဘာတုံ့ပြန်သံမှမကြား၍ သူအခန်းတံခါးကိုလှည့်ဖွင့်ပြီး သူမအခန်းထဲသို့ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။

သူမကမနက်ဖြန်ဆိုရင်အလုပ်ဝင်တော့မှာမို့ သူ့မိဘတွေရဲ့ဆိုင်ကနေ စိန်နဲ့လုပ်ထားတဲ့ရင်ထိုးလေးကို သူ့သူငယ်ချင်းနာမည်နဲ့ဝယ်ယူခဲ့ပြီး သူမအတွက်လက်ဆောင်အနေနဲ့ပေးဖို့ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ။

သူဘာလို့များအခုလိုလုပ်မိလဲဆိုတာကိုယ့်ကိုယ်ကိုပင်မသိချေ။

သူအခန်းထဲဝင်လာချိန်မှာ သွန်းကအခန်းထဲမှာမရှိ၍ သူအသံပေးလိုက်သည်။

''သွန်း...သွန်း''

သူ့အသံအဆုံးမှာပဲ သူမကရေချိုးခန်းထဲကကနေထွက်လာ၍ နှစ်ယောက်သားအကြည့်ချင်းဆုံပြီးအသံတိတ်သွားကြလေ၏။

''ဟို''

သူမကအခုမှသတိဝင်သွားပုံနဲ့ အဝတ်တန်းပေါ်ကတဘက်လေးကိုယူ၍ သူမရင်ဘတ်လေးပေါ်ကိုလွှားခြုံလိုက်လေသည်။

''အစ်ကို...ဘာ ဘာလာလုပ်တာလဲ''

''ဟိုဟာ...မင်းဘာလို့ညကြီးအချိန်မတော်ကျမှရေချိုးနေတာလဲ''

''သွန်းကအိပ်ရာမဝင်ခင်တိုင်းရေချိုးနေကျရယ်''

''အော်...ရော့ ဒီမှာမင်းအတွက်''

သူကသွန်းထံ​လျှောက်သွား​ပြီးအနီရောင်ကတ္တီပါ​ဗူးလေးကိုသူမထံကမ်းပေးလာ၏။

''ဘာလဲဟင်''

''မင်းအတွက်လက်ဆောင်''

သွန်းကထိုဗူးလေးကိုယူပြီးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ စိန်ပွင့်လေးတွေနဲ့လုပ်ထားတဲ့ခတ္တာပန်းပုံလေးနဲ့ရင်ထိုးလေးဖြစ်နေသည်ပင်။

''လက်မခံလို့ရလားဟင်''

''ဘာလို့လဲ...မကြိုက်လို့လား''

''မဟုတ်ပါဘူး ကြိုက်ပါတယ်...ဒါပေမယ့်သွန်းကဒါမျိုးတွေလက်ခံရမှာအားနာလို့ပါ...ပြီးတော့ဒါကဈေးကြီးလောက်မှာကို''

''မကြီးပါဘူး...အစစ်မှမဟုတ်တာ''

''အော်...အစစ်မဟုတ်ဘူးလား...သောင်းဂဏန်းလောက်ပဲတန်မှာပေါ့''

''အင်း''

''အာ့ဆိုယူထားလိုက်မယ်...ကျေးဇူးပါနော်အစ်ကို''

''အဲဒါဆိုသွားတော့မယ်''

''ဟုတ်''

သူကပါးစပ်ကသာသွားတော့မယ်​ပြောနေပေမယ့် အကြည့်ကသူမထံကနေမခွာပေ။

အခုမှရေချိုးပြီးခါစသူမမျက်နှာလေးကဖြူဥနေပြီး ဝင်းမွတ်မွတ်လေးဖြစ်နေ၏။

သူမနှုတ်ခမ်းလေးဆီကိုသူအကြည့်ရောက်သွားတော့ သူတံထွေးတစ်ချက်မြိုချပြီး လည်ဂုတ်ကိုပွတ်လိုက်လေသည်။

''သွားတော့မှာဆို''

''အင်း...သွားမှာ''

သူ,သွန်းရှေ့ကနေလှည့်ထွက်သွားသည်နှင့် သွန်းကလည်းသူ့ကိုကျောပေးလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်ကတဘက်ကိုဆွဲဖယ်လိုက်စဥ်မှာပဲ သူမလက်ကောက်ဝတ်လေးတစ်ဖက်ကဆောင့်ဆွဲခံလိုက်ရပြီး သူမကျောလေးနဲ့နံရံကဖိကပ်ခံလိုက်ရတော့သည်။

''အစ်ကို...အွန့်''

ထင်မထားတဲ့ဖြစ်ရပ်ကြောင့်သွန်းရဲ့မျက်လုံးလေးတွေဝိုင်းစက်သွားရပြီး လူကအသွေးအသားတွေပါပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားရသလိုပင်။

အစ်ကိုကသူမကိုနမ်းနေသည်လေ။

''ဟင့်အင်း''

သွန်း ဘယ်လိုပဲရုန်းကန်နေပါစေ အစ်ကိုကသူမအားမလွတ်တမ်းနမ်းနေတုန်း။

နောက်တော့သွန်းလည်းအစ်ကို့အနမ်းတွေကြားမှာမွေ့​လျော်လာရပြီး လူကလည်းသူ့ရင်ပြင်ကျယ်ထဲမှာနစ်မြှုပ်ရင်း အသံတိတ်ငြိမ်ကျသွားရတော့သည်။

ခဏကြာတော့အစ်ကိုကသူမကိုလွှတ်ပေးလာပြီးမှ...

''ပါးစပ်ဟ''

''အမ်''

''ပါးစပ်နည်းနည်းဟပေးလို့''

သွန်းလည်းယောင်နနနဲ့ပဲ ပါးစပ်လေးကိုအနည်းငယ်ဟပေးလိုက်ချိန်မှာ အစ်ကိုကသူမကိုနောက်တစ်ကြိမ်ထပ်နမ်းလာပြီး သူမလျှာကို သူ့လျှာနဲ့ရစ်ပတ်စုပ်ယူလိုက်လေ၏။

ဒါကဘယ်လိုအနမ်းကြီးလဲ။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိအနမ်းချင်းဖလှယ်အပြီးမှာပဲ ဘုန်းခန့် ,သူမကိုလွှတ်ပေးလိုက်သည်။

သူမနှုတ်ခမ်းလေးကတစ်ကယ်ကိုနူးညံ့လွန်းပြီးသူ့ကိုလည်းအတော်လေးညှို့ယူနိုင်စွမ်းရှိ၏။

သူနမ်းခဲ့ဖူးသမျှနှုတ်ခမ်းတွေထဲမှာ သူမနှုတ်ခမ်းကသာလျှင် သူ့ကိုရင်ခုန်မှုတွေပေးစွမ်းနိုင်တာပင်။

''နမ်းရင်လျှာချင်းထိရတာလား''

''အဲဒါကfrench kissလို့ခေါ်တယ်...မင်းအခုမှနမ်းဖူးတာလား''

''ဟုတ်...အစ်ကိုကသွန်းရဲ့အချစ်ဦး ရည်းစားဦးလေ...နမ်းတာကလည်း ဒါပထမဆုံးပဲ''

''အော်''

''........''

''ကဲပါ...ငါသွားပြီ''

''ဟုတ်''

သူမရှေ့ကနေဟန်မပျက်ထွက်လာတဲ့သူက သူမအခန်းရှေ့ရောက်သည်နှင့် ခြေထောက်တွေကညွတ်ကျမတတ်​ဖြစ်သွား၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမနည်းထိန်းလိုက်ရသည်။

သူကဘာလို့အခုလိုရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေတာလဲ။

play boyသိက္ခာကျလိုက်တာ။

***

C.11ဆက်ရန်