Silent Screams
Luciferجه‌یون زیبای من، درود!
سخنانت را خواندم
گمان داشتم باز هم اشک بریزم ولیکن با هر واژه انگشتانم یخ می‌بست
درست همانند قلب دردانه ای که در سینه اش منجمد شده است
کلمات از توصیف هر آنچه بر من می‌گذرد ناتوانند
این هشتمین نامه ای است که می‌نویسم و پیش از پایان از شرم پاره می‌کنم
من خود بر قلب خویش تاختم و آن را شکستم
پسر کوچک قلبم، در برابر عظمت حضورت سر به زیر افکنده ام
نمی‌دانم چه شد و چگونه لغزیدم
آن روز سرد دخترکی به قهوه خانه آمد، گفت که تنهاست
گفت رها شده و اندوه مرهم شب هایش شده
می‌گفت در قلبش جایی برای من گشوده
و من نتوانستم جه‌یون، نتوانستم بگویم پسرکی در رگ و جان من ریشه دوانده است
من آن خطا را تکرار کردم، بار ها و بار ها..
چنان که به خود آمدم و هستی ام نیست شد
جه‌یون عزیزم!
گناه من بزرگ است اما زخمی که بر روح تو نشاندم بزرگ تر
حتی یارای "عذر خواهی" ندارم، چرا که خود را شایسته بخشایش نمی‌دانم
سهم من باید همین درد باشد
دردی که بر قلبت نشاندم و مروارید چشمانت را به اشک نشاند
گاه می‌اندیشم آرزویم پس از این، تنها خموشی‌ست
و هیچ خموشی‌ای مرا از درد نبودت رهایی نخواهد داد
من خود کردم و خود کرده را تدبیر نیست، گریزی از آن نیست
قلبم برای اندوهی که نصیبت کردم به درد می‌تپد اما بگو جه‌یون من؟
هنوز هم راه برگشتی هر چند کوچک و تیره و تار هست؟
ای کاش می‌شد زمان را به عقب راند
درد در من ریشه کرده
گویی سلول به سلول تنم با ملامت نفس می‌کشد
نیکی بی خرد!
چه کردی با روح و جانت؟ همه را به بهایی ناچیز فروختی؟
نفرین بر تو و آن قهوه خانه نفرین شده و غفلتی که پسرکت را ربود
با این همه می‌دانم که هیچ نفرین و پشیمانی‌ای توان جبران این زخم را ندارد
و هیچ مرهمی زخم های روحم را التیام نخواهد بخشید مگر ساحل چشمانت
ای عزیز رنج کشیده من،
در انتظار نامه بعدی‌ات می‌مانم
و برای شنیدن سخنان شیرینت لحظه شماری می‌کنم
در حسرت دیدارت، نیکی!