Shot
𝗿𝗵𝗮𝗄𝖺𝗋𝗂𝗆
تمرینات سخت بدنسازی و هوازی باعث سنگین شدن بدنم شده بود و کرختم کرده بود و حالا به ی دوش اب گرم نیاز داشتم واسه شل شدن عضلاتم.
بطری ابمو روی اپن گذاشتم و تیشرت تنم و که خیس عرق بود دراوردم و راهی حموم شدم..
بعد از دراوردن لبااسم وارد حموم شدم و بعد دوش اب گرمو باز کردم..
با برخورد قطرات اب روی بدنم "آخیش"ی زمزمه کردم و دستمو روی شونهها و بازوهام کشیدم و زیر اب ماساژشون میدادم ، هنوزم بعد این همه سال به سختی بدنسازی عادت نداشتم و هربار اذیتم میکرد..
بعد 5 دیقه اب و بستم و حولمو از روی اویز در برداشتم و دور کمرم پیچوندمش ،
از حموم بیرون زدم و نیم نگاهی به ساعت کردم ،
ساعت حدود 6 بود و ما ساعت 9 بازی داشتیم.
تقابل بین"اینتر - یوونتوس"برای سوپرجام.
حدود دوساعت تایم استراحت داشتم و بعدش باید مستقیم میرفتیم ورزشگاه.
سمت کمد لباسام رفتمو ی دست لباس ورزشی برداشتم و پوشیدم ، حولهرو روی در انداختم و گوشیمو برداشتم و روی تخت ولو شدم ، حالا حس بهتری داشتم و بدنم نرمتر شده بود ؛
گوشیم و انلاک کردم و مشغول پیام بازی با مهدی شدم..
براش تایپ کردم:
- چطوری رقیب ؟
از صفحهی چتش بیرون اومدم و مسیجای دیگمو چک کردم تا حدود 10 دیقه بعد جواب داد:
" از احوال پرسیهای شما افعی قهرمان"
خندیدمو براش تایپ کردم:
- هنوز مشخص نشده کی قهرمانه بچه.
" عیب نداره تو همیشه واسه من قهرمانی اقاکریم"
تهدلم لرزید از جملهش و باز لبامو به خنده وا داشت.
- کم زبون بریز ، استراحت کن ، پات بهتره ؟
" اره خوبم تمرین داشتم"
- تمرین؟
" اره واسه امشب "
- ولی تو که نمیتونی ، بدتر میشی.
" با میل خودم بوده کریم ، خودم مصرم"
- حواست هست چی میگی ؟
" نمیتونم از علاقم به بازی امشب دست بکشم کریم سعی نکن منصرفم کنی"
آف شد و منم دیگه جوابی بهش ندادم.
لعنتی چموش ، تخس بودن این بشر حد و مرز نداشت و حرف هیچکس هیچجوره به خرجش نمیرفت..
بحث کردن باهاش بیفایده بود ، از روی تخت بلند شدم و بعد از برداشتن ساک باشگاهم کلید ماشینو برداشتمو سمت ورزشگاه رفتم.
در طول مسیر همش به این فکر میکردم چجور میتونستم راضیش کنم که امشب بازی نکنه تا بدتر نشه اما باز به هیچ نتیجهای نمیرسیدم و این پسر ازم حساب نمیبرد ، در واقع از هیچکس حساب نمیبرد و همیشه حرف حرف خودش بود و توی لجاجت و تخس بازی یک بود..
_
جوراب و روی پام فیکس کردم و با سوت داور همه وارد زمین شدیم و با تیم مقابل دست دادیم و بعد از گرفتن چهارتا عکس و خوندن سرود امادهی بازی شدیم ،
همهمه و سرصدای توی ورزشگاه روی مخم بود..
نگاهم به مهدی افتاد که داشت گرم میکرد ،
موهای فرِش برخلاف همیشه صاف و ژلزده جمع شده بود..
برای یک ثانیه باهاش چشم تو چشم شدم که با دیدنم خندید و چشمکی زد و حواسشو به کارش داد.
این کارش دیگه چی بود ؟ درک نمیکردم..
برای منی که میخواستمش و عاشق این پسر شده بودم این کار تهِ جنون بود ،
دیدنِ خندههای کسی که دوستش داری یعنی خودِ زندگی..دستمو روی قلبم کشیدم تا مهار کنم تپشای سرکشانهش رو ، ولی زیاد وقت نشد برای کارش ذوق کنم و صدای سوت اغاز مسابقه زده شد و بین دو نیمهی زمین پخش شدیم و رسما سرگرم بازی مهیج اخرفصل شدیم..
___
90 دیقه بازی و 6 دیقه تایم اضافه بالاخره به پایان رسید.
نتیجهی بازی رو برد بازرگ بالای ورزشگاه زده شده بود
" 4 - 2 " به سود تیم اینتر..
برام مهم نبود که اونا برندهی سوپرکاپ ایتالیا شدن ، تموم دلم پیش مهدی بود که نیمهی دوم با درد تعویض شد و دکتر کادردرمانشون هم نتونست براش کاری کنه و کلا از اونجا دورش کردن..
تیم ما ورزشگاه و ترک کرد و همه با ناراحتی سمت رختکن رفتن ، ولی من زودتر همه وارد شدم و از توی کمدم سریع گوشیمو برداشتم و شمارهی مهدی و گرفتم
دل تو دلم نبود و دلم شور میزد..
بوقای پشت سرهم و ازاردهندهی گوشی ازارم میداد ، 3 بار شمارشو گرفتم و دریغ از ی جواب..
خدا میدونست چه حالی داشته وقتی با برانکارد از توی زمین جمعش کردن ،
کیف باشگاهمو برداشتم و بدون حرف با کسی از اونجا بیرون زدم..
هنوزم شمارهی مهدی و میگرفتم اما جوابی دریافت نمیکردم ، سعی کردم فکر منفی نکنم ،
وارد چتامون شدم و براش نوشتم:
" نگرانتم پسر ، ی نگاهی به گوشیت بنداز"
براش فرستادم و سمت ماشینم رفتم ، الان ک تایم مناسبی نبود و خودشم جواب نمیداد ،
فردا بهترین وقت بود هم باهاش حرف بزنم هم برم ببینمش چون خستگی بازی امشب تو تنش مونده بود و نمیخواستم مزاحمش بشم..
هم خودم ریکاوری کنم هم یکم دردش ارومتر شه..
ولی میدونستم نمیتونم خودمو کنترل کنم ، موضوع سلامتیش مهمترین چیز بود و اون بیخیال نسبت به خودش ، میدونستم که سرزنشش میکردم ولی سعی کردم اروم باشم
نفس عمیقی کشیدم و استارت زدم و راه افتادم
ترافیک این موقع در ورزشگاه روی روانم رفته بود و بدخلقم کرده بود
اما همهی اینا بهونه بود ، دلیل بدخلقی من حال امشب مهدی بود
تو راه برگشت که بودم که صدای زنگ گوشیم بلند شد..بیحوصله برش داشتم و با دیدن اسم مهدی روی اسکرین گوشیم بدون فوت وقت جواب دادم:
- الو مهدی ؟
+ سلام.
با شنیدن نفس اسوده نفس کشیدم و ماشینو ی گوشه نگه داشتم تا بتونم راحتتر صداشو بشنوم.
- خوبی پسر؟
+ خوبم کریم تازه از درمانگاه اومدم ، زیر سرم بودم.
- پات بهتره ؟ خوبی خودت ؟ مردم و زنده شدم من امشب.
+ ببخشید واقعا نمیخواستم نگرانت کنم..
- کجایی الان ؟
+ رسیدم خونه گفتم بهت زنگ بزنم نگران نشی.
- من میام پیشت
+ اما کریم
- به حرفم که گوش ندادی واسه امشب ، پس لاقل الان گوش کن انقد تخس نباش.
+ باشه پس منتظرتم.
گوشی و قطع کردم و راه افتادم ، نیم ساعت بعد جلوی خونهی ویلاییش توقف کردم ،
ماشین و ی گوشه پارک کردم و زنگ خونه رو زدم ، در با تیک ضعیفی باز شد ، لای در و باز کردم و وارد حیاط شدم ،
قدمای بلندی سمت در اصلی برداشتم ، نگرانیم بابت وضعیتش نمیذاشت منظرهی دلانگیز حیاطش و خوب نگاه کنم ، وارد ساختمون شدم
لای در باز بود ، دو تا تقه به در زدم و بعد وارد شدم
- مهدی ؟
+ بیا تو کریم.
در و بستم و از راهرو گذشتم ، با دیدن مهدی که روی مبل دراز بود و سعی داشت بلند شه سمتش پرواز کردم و نذاشتم بلند شه و شونهش و گرفتم و نشوندمش.
- بشین اذیت نکن خودتو..
پاهاش و زیر ملافهای که روش بود صاف کرد و توی چشمام زل زد..
- دیدی اخر چه بلایی سر خودت اوردی ؟
+ کریم..
- نمیخوای دست از تخس بازیات برداری؟
+ من فقط...
دستمو روی بینیم گذاشتم و لب زدم"هیس"
- امشب صد بار مرده و زنده شدم ، خدا میدونه چ فکرایی که پیش خودم نکردم ، محض رضای خدا یکم حرف گوش کن..
تن صدام ناخوداگاه بالا رفته بود..دست خودم نبود و نمیتونستم اروم باشم ، قلبم هنوزم تپشای شدیدی داشت..
اخماشو توی هم کشید و با پررویی و لجبازی لب زد:
+ اصلا دوست داشتم بازی کردم ، به خودم مربوطه ، فکر نمیکنم باید به کسی جواب پس بدم ، اصلا تو چکارهای انقد..
نذاشتم ادامه بده و با داد گفتم:
- من دوستت دارم احمق!
انقد خودتو غرق کردی نمیخوای بفهمی بالبال زدنم واسه حال بدت چیه ؟
درک کن ، دست از پروبازی بردار لاکردار به فکر دل منم باش..
دستمو مشت کردم و با صدای ارومتری ادامه دادم:
- تو هیچوقت دلدادگی منو ندیدی..
سرمو سمتش برگردوندم و اومدم حرفی بزنم که صورتم به شدت کشیده شد و گرمی لباشو روی لبام حس کردم ، شک زده و با چشمای باز به صورتش نگاه کردم که چشماش بسته بود و با نابلدی سعی بر بوسیدنم داشت ،
با بازی لباش روی لبام پلکام روی هم افتاد و کمرشو چنگ زدم و مشغول بوسیدنش شدم ، بیوقفه لباشو میبوسیدم و ازش کام میگرفتم
شیرینی لباش چیزی نبود ک بخوای ازش دل بکنی و انگار هر چی میبوسیدی بدتر میشدی و دلکندن سخت بود ،
با چنگ زدنش به گردنم فهمیدم نفس کماورده.
فشاری به پهلوهاش اوردم و بعد لبامون از هم جدا شد..
پلکام باز شد و چشمایِ مشکی و خاصش روبروم ظاهر شد..لبای خیسش از هم باز شد و اروم حرف زد:
+ من همیشه دلدادگیاتو دیدم کریم ، همیشه حواسم بود حواست به منه ، هوامو داری ، نگرانمی ، اما هیچوقت به این فکر نکردم توعم حس منو داری ، من همیشه فکر میکردم تو فقط به عنوان رفیقم نگرانمی اما..
حرفشو قطع کردم و پیشونیم و به پیشونیش چسبوندم:
- تو قبل هر چیزی قبل عشقم رفیق منی ، من خیلی خوشبختم..
+ چرا ؟
- چون رفاقت و عشقُ تو ی نفر پیدا کردم..
لباش به خنده باز شد و سرشو پایین انداخت ، بیتاب حلقهی دستام دور کمرش محکمتر شد و به خودم چسبوندمش..
لبامو سمت گوشش بردم و بوسیدمش و همونجا زمزمه کردم:
" دوستت دارم پسر!"