Shot
سروش خندید و ضربهی آرومی به بازوی شجاع زد.
مهدی لبش رو گزید. دیگه چند روز بود این صحنه تکراری شده بود. تمرین که تموم میشد، شجاع مستقیم میرفت سمت سروش. میخندیدن. کلکل میکردن. گاهی حتی شجاع دستش رو مینداخت دور گردن سروش. و مهدی؟ توی سایه میایستاد و از حرص دندون به هم میسایید.
تو رختکن، وقتی شجاع داشت با سروش شوخی میکرد، مهدی در کمد رو محکم کوبید.
شجاع فقط یه نگاه بهش انداخت. بیتفاوت.
همین بیتفاوتی مهدی رو منفجر کرد.
دم در زمین، دیگه طاقت نیاورد.
شجاع داشت کفشاشو میپوشید که مهدی یهو بازوش رو گرفت. محکم.
– با من بیا.
– چی شده باز؟
ولی مهدی جواب نداد. شجاع رو کشید سمت انباری ته زمین، جایی که کسی نمیرفت.
در که بسته شد، مهدی پشتش ایستاد و نفس نفس زد.
– بسه دیگه.
– چی بسه؟
– بازی با اعصاب من. نگاه کردن به اون لندهور. خندیدن باهاش. بوی ادکلن لعنتیش که بهت میچسبه.
شجاع چپچپ نگاهش کرد:
– حسود شدی مهدیجون؟
مهدی یهو زد به دیوار کنارش.
– آره! حسود شدم! چون نمیتونم ببینم کسی جز من کنارت باشه! نمیتونم ببینم لبخندی که حق منه، مال کس دیگهای باشه!
شجاع چند ثانیه فقط نگاهش کرد. انگار مبهوت شده بود. بعد آروم قدم برداشت سمتش.
ایستاد جلوی مهدی. نزدیک. خیلی نزدیک.
– تو داری... جدی حرف میزنی؟
مهدی سرشو پایین انداخت.
– نمیدونم. فقط... ازت بدم نمیاد. خیلی وقته.
شجاع لبخند نزد. هیچچیزی نگفت. فقط مچ دست مهدی رو گرفت و کشیدش تو بغل خودش.
– اگه زودتر میگفتی، هیچوقت نمیذاشتم اون خنگِ سروش دو قدمیم بیاد.
مهدی لبخند زد.
– الانم دیر نیست... فقط... قول بده مال منی.
شجاع توی موهایش نفس کشید.
– فقط تو. همیشه.
مهدی هنوز توی آغوش شجاع بود که سرش رو بالا آورد. چشماش یه لحظه تو نگاه شجاع قفل شد. اون سکوتِ بینشون... یه جور خاصی سنگین بود. شجاع دستش رو گذاشت زیر چونهی مهدی، انگار میخواست مطمئن بشه این همونیه که باید باشه.
– مطمئنی؟
مهدی فقط یه کلمه گفت:
– خیلی.
و اون لحظه، لبهای شجاع آروم روی لبهای مهدی نشست. نه تند، نه هیجانی، بلکه آروم، دقیق... مثل آدمی که بالاخره چیزی رو که مدتها توی دلش نگه داشته، لمس میکنه. مهدی چشمهاش رو بست و خودش رو سپرد به اون گرما، به اون طعم خاصِ امنیت.
نفسهای داغشون قاطی شد، و بین اون بوسهی طولانی، فقط صدای ضربان قلبشون بود که سکوت فضا رو پر میکرد...