Shot
Mahiبا حالتی عجیب به دیوار پشت سرش تکیه داده بود و آدم هایی که حس های مختلفی داشتند رو از نظر میگذروند
برخی شاد بودن، برخی غمگین، برخی خنثی و برخی هم عصبی
البته برخی افراد هم با وجود غمگین بودن وانمود به شاد بودن یا بیخیال بودن میکردند
اما احساس سعید با همه اون ها متفاوت بود!
سعید احساس میکرد توی اون دنیای بزرگ و با وجود اون همه آدم تک افتاده و یک نفر هم نیست که قصد داشته باشه آرومش کنه
هیچ یک از اون یازده بازیکن که رفیق های سعید لقب داشتند برای اینکه فقط یک کلمه از اون بپرسن « خوبی؟ » جلو نیومدن!
پس خودش باید یک نفر رو مجبور میکرد تا آرومش کنه؟ چرا که نه! اگه بقیه انقدر بی رحم بودن اون هم بی رحم میشد!
اون هم اون پسر کوچولوی دوست داشتنی رو به زور برای خودش میکرد!
با اینکه کسی از او نخواسته بود اما به ناچار و طبق قوانینی که میدونست و باید رعایت میکرد کنار شیدا و بقیه بچه ها ایستاد تا تیم مافیا رو با بی میلی تشویق کنه
بعد از گرفتن اون عکس اول از همه از بچه ها جدا شد و سمت اتاقی رفت تا لباسش رو عوض کنه ولی دستی که کاملا مشخص بود به زور به کمر سعید میرسه حالا روی شونهاش نشسته بود و مانع راه رفتن بیشترش شده بود
البته سعید اگه میخواست میتونست حرکت کنه و بره اما با فکر به اینکه اون پسر کوچولوعه برگشت
اما با دیدن شیدا یک ذره امیدی که داشت هم نابود شد
شیدا که تا الان روی پنجه های پاش بود و به شونه سعید میزد با برگشتن سعید درست سرجاش ایستاد و با صدا و چهرهای که هنوز هم هاله های گریه درونش وجود داشت گفت:
- سعید جان.. من واقعا معذرت میخوام
- معذرت؟ برای چی؟
- خب تو کی آس بهت دست ندادم
سعید بعد از تموم شدن حرف شیدا گفت:
- احتیاجی به عذر خواهی نیست دختر خوب! بازی بازیِ اشتباهاته.. پیش میاد دیگه.. هوم؟
شیدا لبخند ریزی زد و با لحن بامزهای گفت:
- پس هنوزم میای عروسیم ساقدوش کیوان بشی؟
سعید خنده بلندی کرد و جواب داد:
- البته.. ولی شرط داره
- چی؟
سعید به اتاقی اشاره کرد و گفت:
- یکی از وسایل سروش پیش من جا مونده بهش بگو بیاد بهش بدمش.. توی اون اتاقم
شیدا سری تکون داد و سعید از اونجا رفت و وارد اتاق شد
در رو بست و کت و پیراهن و بقیه چیزهای بالا تنهاش رو از تنش خارج کرد و نفس راحتی کشید
احتیاج داشت مدتی همینطور بدون لباس بمونه تا گرمای تنش بخوابه
روی صندلی چوبیای نشست و نفسش رو بیرون داد
با شنیدن صدای در سرش رو برگردوند و به در خیره شد
سروش به آرومی وارد شد و با دیدن وضعیت سعید سرش رو پایین انداخت و گفت:
- ببخشید.. شیدا گفت بیام مثل اینکه یه چیزیم پیش تو جا مونده.. ولی.. ولی آخه..
با سکوت سروش، سعید لبخند ریزی زد و پرسید:
- ولی آخه چی؟
- من چیزی به تو نداده بودم که حالا پیشت جا بمونه
- ولی قراره بهم بدی!
سروش لبخندی زد و با مهربونی گفت:
- البته اگه چیزی باشه که از دستم بر بیاد چرا که نه.. چی میخوای؟
- خودت و!
سروش هنگ کرده نگاهی به سعید انداخت و گفت:
- متوجه نمیشم..
- هیچی.. در و قفل کن بیا اینجا
- چرا؟
- قفل کن دیگه
سروش سری تکون داد و با قفل کردن در نزدیک سعید رفت
سعید به پاش اشاره کرد و گفت:
- بشین رو پام
- چی؟
- بشین! اعتماد نداری بهم؟
- چرا.. ولی چه ربطی به اعتماد داره؟
- ربطش اینه که اگه اعتماد داشته باشی میشینی..
- آخه..
سعید اخمی کرد و گفت:
- امروز زیاد گفتی آخه.. ظرفیت آخه گفتنات تموم شده
- آخ..
سروش با دیدن اخم سعید ناخودآگاه ساکت شد و حرفش رو ادامه نداد
سعید گفت:
- دیگه تکرار نمیکنم.. بشین!
سروش مطیعانه روی پای سعید نشست و حرفی نزد
احساس عجیبی داشت.. ترس؟ عشق؟ هوس؟ نمیتونست متوجهش بشه اما بدنش از اینکه روی پای سعید نشسته بود بی قراری میکرد و بی جنبه شده بود
سعید میدونست تا دو سه ساعت دیگه هم کسی سراغ اون دو نفر رو نمیگیره و همه درگیر کارای جمع اوری صحنه و پرداخت هزینه قرارداد و اینجور چیزهان
بنابراین با حوصله کت سروش رو از تنش بیرون آورد
سروش که انگار حالا میتونست نیت سعید رو متوجه بشه دهن باز کرد تا حرفی بزنه اما زبونش نمیچرخید
لال شده حرکات سعید رو دنبال میکرد
سعید پیراهن سروش رو هم از تنش در اورد و لبخندی زد
با گذاشتن دست سردش روی بدن داغ سروش، سروش لرزی توی تنش ایجاد شد
سعید جای جای تن سروش رو لمس میکرد و صورتش رو میبوسید
سروش فقط یک کلمه از دهنش خارج شد:
- اشتباهه!
- نیست.. کجای دنیا عشق اشتباه بوده؟
- عشق بین زن و مرد اشتباه نیست ولی بین دو تا مرد..
سعید وسط حرفش پرید و گفت:
- برای امروز کلا دیگه حرف نزن.. فقط هر کاری که میگم انجام بده!
- آخه..
- گفتم نگو آخه.. ظرفیت آخه های امروز تموم شده! باشه پسر کوچولوم؟
سروش سری تکون داد و حرفی نزد
سعید نفسی کشید و دستش رو از شلوار و بعد باکسر سروش رد کرد و به عضوش رسوند
سروش با ترس دستش رو روی مچ دست سعید گذاشت و سعی کرد مانعش بشه اما در واقع میخواست که سعید ادامه بده
تکلیفش با خودش مشخص نبود
سعید بوسهای روی گونه سروش کاشت و گفت:
- نترس.. بهم اعتماد کن باشه؟
اشکی از چشم سروش روی گونهاش چکید
سعید کلافه دستش رو بیرون اورد و سروش رو از روی پاهاش بلند کرد و خودش هم از جا بلند شد و ایستاد
سعید صورت سروش رو توی دستش گرفت و گفت:
- دوستم نداری؟
سروش با گریه جواب داد:
- دارم.. خیلی دوست دارم! از همون اولین باری که باهم بازی داشتیم و دستت دستم و لمس کرد
سعید خندهای کرد و گفت:
- شوخی میکنی؟
- نه!
- بچه.. چرا هیچوقت نگفتی؟
- چون.. چون ما در هر صورت کاملا در تضاد هم بودیم!
- ولی این تضادا باعث تشکیل یه رابطه میشه
سروش سکوت کرد.. این بار تصمیم گرفت از لبهاش به جای حرف زدن، برای بوسیدن استفاده کنه
به سعید نزدیک تر شد و لب روی لب های اون گذاشت
سعید از نابلد بودن سروش تو گلو خندید
از سروش که با وجود نابلد بودن سعی میکرد خشن بوسه بزنه جدا شد و خندهای کرد:
- هی هی.. پسر همش مال خودته
- قطعا!
این بار سعید بوسه رو شروع کرد تا مسلط تر باشه
بعد از مدتی با اینکه علاقهای به جدا شدن نداشت اما برای انجام کار های مهم تر از لب های سروش فاصله گرفت
اون رو سمت دیوار کشوند و از جلو به دیوار تکیهاش داد
زیر گوشش گفت:
- میدونم اولین بارته.. برات سخته.. ولی واقعا نمیتونم در مقابلت خودم و کنترل کنم
- پس کنترل نکن!
سعید با شنیدن این حرف فورا شلوار و باکسر شروع رو تا حد لازم پایین کشید
این کار رو متقابلا برای خودش هم انجام داد
به سروش نزدیک شد و بوسهای روی گردنش کاشت
با صدای آرومی گفت:
- آمادهای؟
سروش نفسی کشید و گفت:
- آمادهام
- هرجا اذیت شدی میگی.. باشه؟
- باشه.
بعد از این حرف به سرعت و البته کمی هم به سختی عضوش رو وارد سروش کرد
نفس سروش قطع شد.. احساس میکرد داره مرگ رو تجربه میکنه
به دست سعید محکم چنگ میزد.. اون قدر ناخوناش رو توی دستش فشار داد که زخم شد
چشم هاش رو محکم روی هم فشار میداد و برای نفس کشیدن تقلا میکرد
سعید سعی کرد آروم عقب جلو کنه تا سروش به خودش بیاد
همزمان گردنش رو بوسه میزد و مارک میگذاشت
بالاخره نفس حبس شده سروش رها شد و با فشار نفسش رو بیرون داد
اما هنوز هم درد داشت و هیچ لذتی رو تجربه نمیکرد
سعید سعی میکرد حداقل با حرفاش کمی حال سروش رو خوب کنه
زیر گوشش با صدای دو رگهای لب میزد:
- تو واقعا بی نظیری.. دوست داشتنیای.. شیرینی.. قدر خودت و بدون قند من!
- سعید تمومش کن.. نمیتونم
سعید چیزی نگفت و دوباره عقب جلو کرد.. میخواست با خشونت عمل کنه اما میترسید اتفاقی بیوفته
ناله ریزی از بین لب های سروش بیرون رفت
سعید خیالش راحت شد که بالاخره موفق شده کمی لذت بهش بده
کم کم سرعتش رو بیشتر کرد و ناله های سروش رو چندین برابر
سعید با اینکه نمیخواست این ناله ها قطع بشه اما از ترس فهمیدن دیگران دستش رو روی دهن سروش قرار داد و زیر گوشش گفت:
- کلی آدم از کنار این اتاق رد میشن.. توی خونه برام این ناله های خفه شده رو جبران میکنی
سروش تند سر تکون داد و تکونی به خودش داد تا سعید رو متوجه کنه که باید ادامه بده
سعید خندید و گفت:
- عجله داری؟
سروش با حرص دست سعید رو گاز گرفت
سعید عمیق تر خندید و گفت:
- داری امشب و برای خودت سخت تر میکنی!