Shameless
Ken_می... میبیننمون... ه... هیسونگا... آه..
پسر کوچیکتر؛ بزرگ شدن عضوش رو احساس میکرد. به خودش بخاطر این حجم از بیتحمل بودنش لعنتی فرستاد و دستهاش رو محکم روی شونههای استادش فشار داد تا شاید عقب بکشه و همونجا دردمند ترکش کنه. لذتی که پسر بهش میداد انکارناپذیر بود اما تصور اینکه حتی یه نفر توی دانشگاه، درحال رابطه داشتن با استادش ببینتش، روانی و خجالت زدهش میکرد.
پسر بزرگتر؛ روی لبهای دانشجوی ترم اولش نیشخندی زد و دستش رو از کمرش جدا کرد. با دست بزرگش موهای سونگهون رو توی دستهاش گرفت و سرش رو عقب کشید که باعث نالهی از روی درد پسر شد.
_الان چی گفتی؟
برخلاف نیشخند چند لحظهی قبلش؛ با اخم بین ابروهاش و لحن جدیای پرسید و باعث شد سونگهون کمی بترسه. هیسونگ قابل پیشبینی نبود... یک لحظه مهربون ترین و حامی ترین پسری میشد که توی زندگیش دیده بود و لحظهی بعد، آتیش عصبانیت جوری توی چشمهاش شعله میکشید که پسر از درون به خودش میلرزید.
_گ... گفتم تمومش کن... میترسم کسی ببینتمون...
پسر؛ با لحنی که از روی کلافگی میلرزید زمزمه کرد و هیسونگ به لبهاش چشم دوخت. زبونش رو بیرون آورد و لیس سطحیای روی لبهای پسر مقابلش کشید که باعث شد سونگهون، با احساسِ برخورد پیرسینگ فلزیِ زبون هیسونگ با لبهاش نالهی نسبتا بلندی سر بده و بیقرار توی جاش تاب بخوره.
_اگر واقعا میخواستی تمومش کنی شروعش نمیکردی پارک. الانم خفه خون بگیر و از این بیطاقت تر و کلافهترم نکن.
پسر با استرس کمی سرش رو چرخوند و به بیرونِ اتاق نگاه کرد. لای در کمی باز بود و سونگهون، میتونست رد شدن همکلاسیها و استادهای دیگهش رو از کنار در ببینه و این داشت روانیش میکرد. اگر فقط یک نفرشون تصمیم میگرفت سمت کارگاه قدم برداره آیندهی لعنتیش با خاک یکسان میشد.
_من.. من چی... چیکار کردم...
درحالی که نفس نفس میزد زمزمه کرد و به لبهای خواستنی استادش خیره شد که چطوری مماس با لبهاش نفس میکشید و کلافه ترش میکرد.
هیسونگ؛ چنگی به عضو پسر کوچیکتر زد و کمرش رو بین انگشتهاش فشرد.
_برام مهم نیست اگر کسی بفهمه داری توی کارگاه دانشگاه بهفاک میری، شاید اینطوری بفهمی دفعهی بعدی با همچین لباسی سر کلاس نیای کوچولو.
هیسونگ غرید و پسر کوچیکتر، برای بار هزارم به شونههای پهن استادش فشار آورد تا شاید بیخیالِ اینطوری تنبیه کردنش بشه.
هیسونگ اما بیتفاوت؛ سرش رو پایین برد و با دستش یقهی نیمهباز پیراهن یاسی رنگ سونگهون رو کنار زد. سرش رو زیر گردن پسر برد و بوسههای عمیقی روی ترقوهی سونگهون به جا گذاشت.
_جوری روی وجود مهر مالکیت خودمو به جا میذارم که درد و اضطراب الانت رو هیچوقت فراموش نکنی پارک.
پسر زیر گوش سونگهون زمزمه کرد و گاز ریزی از لالهی گوش پسر گرفت. زبونش رو با احتیاط و صبر روی ترقوههای سونگهون میکشید و پسر کوچیکتر، بیطاقت تر از همیشه ناله میکرد.
_داری ازش لذت میبری نه؟ داری از تنبیهت لذت میبری. اونقدر منو توی خودت میخوای که حتی استرس اینکه کسی ببینتت رو هم فراموش کردی پسرهی احمق.
هیسونگ بازهم غرید و موهای عرقکردهی پسر رو به چنگ کشید. سونگهون جایی بینِ ترس و درد و لذت خودش رو گم کرده بود. هیسونگ همیشه همچین احساسی بهش میداد.
_ا... اتان... خواهش میکنم... بسه...
بدون اینکه حتی متوجه باشه پسر بزرگتر رو با اسمی که بقیهی دانشجوها خطابش میکردن صدا کرد.
هیسونگ با تعجبِ شنیدن "اتان" از زبون پسر مقابلش، خندهی کوتاهی کرد و دندونهاش رو توی پوست سفید پسرک فرو برد.
_این عطر فاکی... به چه حقی بین این همه آدم ازش استفاده کردی؟ فکر کنم وقتی بهت هدیهش دادم گوشزد کرده بودم فقط برای من ازش استفاده کنی.
پسر محکم گفت و سرش رو بالا آورد. به
سونگهون نگاه کرد که اشکِ توی چشمهاش توی تاریکی کارگاه میدرخشید و هیسونگ رو به جنون میرسوند.
_گفته بودم فقط وقتی داری زیرم ناله میکنی باید بوی این عطر به مشامم برسه... اما تو چیکار کردی؟ ازت انتظار نداشتم انقدر پسر حرف گوش نکنی باشی پارک.
هیسونگ گفت و نگاه سریعی به بیرونِ کارگاه انداخت. خودشهم خیلی مشتاق نبود کسی مزاحم خلوتش بشه، خلوتش با پسرکش.
_م... معذرت میخوام... فقط خواهش میکنم تمومش کن، اینجا نه...
سونگهون نالید و کمی توی جاش پایینتر اومد. احساس میکرد نگاه تمام دانشگاه روی خودش و دوست پسر عوضیشه که همین الانشهم با عطر قهوهی تلخش مستش کرده بود.
هیسونگ؛ چونهی پسر کوچیکتر رو بین انگشتهاش گرفت و سرش رو سمت خودش برگردوند.
_منو نگاه کن. میدونی که خوشم نمیاد وقتی کنارمی جای دیگهای رو نگاه کنی!
هیسونگ گفت و لبهای نیمهبازش رو روی لبهای شیرین پسرک کوبید. عمیق سونگهون رو میبوسید و سونگهون با برخورد جسم سرد روی زبون پسر با زبونش، از لذت نالههای خفهای سر میداد.
_ازش خوشت میاد آره؟ خوشت میاد اینطوری بیای دانشگاه و بذاری نگاه همهی اون حرومزادهها روی بدنت باشه...
سونگهون نگاهش رو به پسر بزرگتر داد و هیسونگ، مشغول باز کردن باقی موندهی دکمههای پیراهن پسر شد.
_این بدن... فقط برای منه، حق نداری به کسی نشونش بدی پارک.
هیسونگ آروم زمزمه کرد و زبونش رو از فاصلهی بین ترقوههای پسر تا روی نافش کشید و به نالههای مقطع سونگهون گوش سپرد.
_نشنیدی چی گفتم؟ دیوونهترم نکن!
پسر با صدای نسبتا بلندی گفت و ترسِ توجه بقیه به کارگاه وجود سونگهون رو فرا گرفت.
_ش... شنیدم...
هیسونگ لبخندی از روی رضایت زد و مشغول باز کردن کمربند شلوار پسر کوچیکتر شد. دستهای سونگهون روی شونههاش فشار وارد میکرد و سعی در پس زدن پسر داشت. اما حتی خود پسر هم نمیخواست هیسونگ عقب بکشه، خودش هم این لذت رو میخواست.
پسر بزرگتر؛ با یه حرکت سریع شلوار و باکسر سونگهون رو پایین کشید و عضو پسر کوچیکتر رو توی دست بزرگش گرفت و از جاش بلند شد.
_میبینم بیقرار شدی... بخاطر من بیقرار شدی آره؟
با نیشخند همیشگی روی لبهاش زمزمه کرد و سرش رو نزدیک پسر کوچیکتر برد.
_چرا تاییدش نمیکنی پارک؟ نکنه دلیلش کسِ دیگهایه؟
پسر پرسید و با دستش فشاری به عضو سونگهون وارد کرد که باعث شد نالهی کشدار پسر، سکوتش رو بشکنه.
_د... دلیلش خودتی اتان... خودت لعنتیت...
هیسونگ خندید و بوسهای روی پلک پسر کوچیکتر گذاشت. دستش رو آروم به حرکت در آورد و با دست دیگهش لبهای سونگهون رو کاور کرد.
_اگر نمیخوای واقعا یکی پیداش بشه پس خفه خون بگیر و بذار به چیزی که میخوای برسونمت.
هیسونگ غرید و پسر آروم سرش رو تکون داد. بدنش از لذت به آرومی میلرزید و هیسونگ، بازهم نیشخندی روی لبهاش بود. مثل همیشه.
پسر بزرگتر با احساس مایع گرمی روی دستهاش؛ دستش رو از روی لبهای سونگهون برداشت و بوسهای روی لبهای پسر گذاشت.
_لباستو درست کن، میرسونمت خونه.
هیسونگ درحالی که پشتش رو به پسر کرده بود و با دستمال روی میز، دستش رو تمیز میکرد و یقهی پیراهن مشکیش رو مرتب میکرد گفت و سونگهون با تعجب سمتش قدم برداشت.
_خ... خونه؟ کلاسم چی پس؟
_اگر خیلی به کلاس لعنتیت اهمیت میدی دفعه بعدی اینطوری لباس نپوش.
سونگهون هوف کلافهای کشید و لباسش رو بیتوجه به اخطار چندلحظه قبل استادش، مثل قبل پوشید و سه دکمهی بالا رو باز گذاشت.
_انجامش نمیدم و دفعهی بعدی نمیذارم باهام اینکارو بکنی!
پسر تهدید کرد و هیسونگ، لبخندی به بامزگی سونگهون زد. پسرک سرکشش هیچوقت رام نمیشد...
_دفعهی بعدی توی همین کارگاه، یا شایدهم توی کلاس و قبل از شروع کلاس قشنگت به فاکت میدم. اینطوری شاید بفهمی باید به حرفام گوش بدی کوچولو، درست نمیگم؟
سونگهون آروم زیر لب لعنتی زمزمه کرد و از کارگاه بیرون زد. با غرغر سمت دستشویی ساختمون رفت تا با کرم پودر توی کیفش مارکهای روی گردنش رو بپوشونه.
_لعنت بهت لی؛ همین الانشهم به لطفت کلاسمو از دست دادم.
با رسیدن به دستشویی، صدای آشنایی رو از پشت سرش شنید که باعث شد با تعجب و البته اضطراب سمت صدا برگرده.
_میخوای بدون اجازهم، نقاشیهام رو مخفی کنی؟
با چرخیدن سمت صدا، دوست پسر رو مخش رو دید که درحال سیگار کشیدن بود و به دیوار تکیه داده بود.
_اگر از نقاشیهای نصفه و نیمه خوشت نمیاد... شاید بتونم با این سیگار برات کاملش کنم!