Sex z kelnerem na statku
![](/file/d8ada19d59fab61bdfcc8.jpg)
🔞 KLIKNIJ TUTAJ, ABY UZYSKAĆ WIĘCEJ INFORMACJI 👈🏻👈🏻👈🏻
Sex z kelnerem na statku
Na Portalu Pisarskim wykorzystywane są pliki cookie. Stosujemy je w celu zwiększenia wygody podczas korzystania z serwisu a także do skuteczniejszego targetowania reklam. Jeżeli nie wyrażasz zgody na przetwarzanie takich informacji zmień ustawienia swojej przeglądarki.
Portal Pisarski — wyjdź z szuflady, stań na półce!
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
Tomasz · dnia 20.03.2020 09:26 · Czytań: 1411 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 1
Kopiowanie tekstów, obrazów i wszelakiej twórczości użytkowników portalu bez ich zgody jest stanowczo zabronione. (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83 z dnia 4 lutego 1994r.).
Marek Adam Grabowski dnia 23.03.2020 19:26
Opowiadanie (zwłaszcza umieszczone w necie) nie powinno być tak długie! Po za tym masz strasznie rozstrzelany wstęp.
Pozdrawiam!
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
wolnyduch
06/09/2022 13:11
Witaj Jacku
Dziękuję za czytanie i wyrażoną opinię,… »
Jacek Londyn
06/09/2022 08:46
Dzień dobry, wolny duchu.
W komentarzu Vanillivi jest… »
wolnyduch
05/09/2022 20:58
Jak dla mnie piękny wiersz o miłości, napisany w prosty i… »
wolnyduch
05/09/2022 20:47
Smutny wiersz, jak dla mnie o niedopasowaniu w związku,… »
Jacek Londyn
05/09/2022 18:33
Dzień dobry.
To tekst z gatunku wspominkowych, pisanych… »
Per fumum
05/09/2022 14:34
Ludzi bez twarzy nie brakuje.
Wiersz pełen napięcia i… »
wolnyduch
05/09/2022 13:45
Witaj Vanillivi
No cóż, masz prawo do swojego odbioru i mój… »
Vanillivi
05/09/2022 10:37
Mam bardzo mieszane uczucia co do tego wiersza, ale chyba… »
wolnyduch
04/09/2022 23:14
Widzę, że tematy wojenne chyba nie są tutaj mile widziane,… »
wolnyduch
04/09/2022 23:11
Witaj ponownie tetu
Rozumiem...To miło, że tak odbierasz… »
tetu
04/09/2022 16:24
Cóż ja mogę odpowiedzieć na takie komentarze? Na tak… »
tetu
04/09/2022 16:21
Bo chodzi o to by od siebie nie upaść za daleko ... tak mi… »
tetu
04/09/2022 16:14
Wolnyduszku, nie mam na myśli, że pisałaś wzorując się, albo… »
tetu
04/09/2022 16:10
- świetna fraza, mocna metafora.
Bardzo dobry wiersz, z… »
wolnyduch
04/09/2022 14:23
Witaj alos
Cóż, natura ludzka w sensie mentalności mało… »
akacjowa agnes
04/09/2022 13:43
Kochana Redakcjo, wrzuciłam przed chwilą wiersz do poczekalni, ale dopiero teraz zauważyłam w nim błąd. Proszę o usunięcie tego tekstu. Dodam nowy. Już poprawiony. Dziękuję bardzo <3
akacjowa agnes
14/08/2022 20:07
Wiedziałam, że na coś się przydam i bez moich życzeń, mogłoby być dużo gorzej
Dobra Cobra
14/08/2022 09:59
Dzięki Twemu życzeniu miałam naprawdę dobrą noc. A i długi weekend też niczego sobie Pozdrawiam
akacjowa agnes
13/08/2022 21:54
Dobrej nocy, portalowcy Miłego długiego weekendu
TakaJedna
14/07/2022 20:19
.
Darcon
14/07/2022 20:17
Mało osób ma czas na "betowanie", ale możesz przysłać mi na priv opowiadanie, które skasowałaś. Sprawdzę, zasugeruję i uzasadnię półkę, tylko nie od razu. Dwa w jednym, coś jak szampon.
TakaJedna
14/07/2022 17:36
.
TakaJedna
14/07/2022 17:35
.
Wiktor Orzel
12/07/2022 08:09
Nie czytamy wszystkich komentarzy, bo nie mamy na to czasu. Twój akurat mi się rzucił w oczy, to nic osobistego.
TakaJedna
08/07/2022 12:33
.
Gości online: 0
Najnowszy: Usunięty
© Copyright by Portal Pisarski 2006-2022
Nie szukaj we mgle straconej wolności,
Szukaj jej w sobie, to tu ją ukryłeś.
Znajdź ją,
Wolność w miłości, w dawaniu rozkwita.
Jak dasz ją innym, powróci do ciebie.
Nie szukaj we mgle straconej wolności,
Szukaj w niej ludzi co wolność stracili,
Stracili wiarę, że w promieniu słońca,
W twojej miłości, odnajdą marzenia.
Wiatry potrafią białą mgłę rozgonić,
Lecz mgła nie znika, dalej wciąż wędruje,
Odbiera oczom jasności spojrzenia,
Ukrywa wolność, chowa ją przed nami.
Znajdź w sobie siłę, by ją znów odnaleźć,
Dzielić z innymi, święty skarb istnienia.
Szarpana wodą i jego gwałtownymi ruchami lina ocierając się o ostrą krawędź skały rwała się. Dwa sploty już się przetarły i Piotr cztery metry niżej wisiał już tylko na trzech nitkach z francuskim kluczem, by po nabraniu oddechu zanurzyć się pod szalejącą wodę. Musiał dokręcić poluzowane śruby przytrzymujące rurową prądnicę przykręconą do skały wodospadu. Wielka woda po ostatnich deszczach waląc z wodospadu poluzowała śruby i prądnica niebezpiecznie się odchyliła, grożąc zerwaniem i utratą elektryczności. Dwa metry niżej zbiornik – basen. Mimo lata, woda lodowata. Piotr już ledwie mógł utrzymać klucz w niemal sztywnych rękach. Kolejny splot przetarł się o kamień. Stojący na brzegu basenu Brunet rozpaczliwie ujadał. Za chwilę lina nie wytrzyma gwałtownych szarpnięć Piotra. Był już niemal zahibernowany, ale udało mu się ustawić prądnicę w pionie. Jeszcze dwa zanurzenia. Oddech coraz krótszy i sztywne ręce nie mogą już dokręcić mutry. Wolał nie myśleć jak dostanie się na górę. Nie musiał. Lina pękła, szalejąca woda rzuciła go dwa metry niżej do basenu. Spadająca ze straszliwą siłą wpychała go niemal na dno, gdy ledwie złapał oddech. Urwana lina motała się wokół nóg jak wściekły wąż. To była drugi raz w tym dniu walka o życie, o strzęp oddechu. Jakoś, niesiony wodą wydostał się z pod wodospadu. Chwila koncentracji i uczepił się kamiennego brzegu. Strumień przelewał się przez plecy przyciskając go do skały, ale chcąc go porwać pomagał wydostać się na brzeg. Wygrzebywał się. Brunet rzucił się z pomocą wylizując mu mokrą twarz. Nie było mowy o wstaniu, na kolanach, centymetr po centymetrze uciekał od szalejącej wody. Gdy wreszcie wdrapał się na suchy kawałek trawy, padł. Prychając wodą z nosa, kaszląc, turlał się po opadającej murawie. Urwana lina owijała się wokół nóg. Brunet w szaleńczej zabawie szarpał zaciskając mu ją na nogach. Rozłożył ręce by się zatrzymać. Był skostniały. Wylądował na niższym tarasie w suchej trawie. Leżał. Ale powoli do rąk i całego ciała wracało życie, o dziwo mózg się nie zamroził i teraz z kaskadą śmiechu uzmysłowił mu własną głupotę. Śmiechu, trudno było to nazwać śmiechem, charkotu wypluwanej wody, prychania, ale dusił się radością. Tą wypływającą z własnej głupoty z nabijania się z siebie. Powinien poczekać na powrót Wołodi z Ukrainy, ale nie, zawsze tak postępował „zosia samosia”, „czarowanie, zaklinanie rzeczywistości”. Otrzeźwienie było gwałtowne, jak kubeł zimnej wody. Mógł tak się zachowywać kiedy odpowiadał sam za siebie, a nie teraz gdy Wiktor postawił go tak wysoko, stał się odpowiedzialny i za Mulino i za Fundację. Zwłaszcza w tej chwili gdy Wiktor wylądował w szpitalu. Przyszła pora by dorosnąć.
Powoli, najpierw na kolana. Jeszcze zgrabiałe ręce nie mogły poodpinać uprzęży z zerwaną liną. Wreszcie się udało. Kręcił mokrą bransoletką raniąc przegub ręki. Przypomniał sobie, że ma być w szpitalu. Ordynator już na pewno zna wyniki badania. Strzaskany zegarek zatrzymał czas. Ostatkiem sił wspinał się po stromej ścieżce. Trudno było pościągać mokre ubranie. Przebrał się, wskoczył do samochodu. Minął Dwór, teraz pusty, bez Wiktora. Zjechał stromą drogą na folwark. Udało mu się zadzwonić by osiodłali Motyla. Galopem ruszył w stronę szpitala.
Mijając recepcje szpitala pomachał dziewczynom, wybiegły i przesłały całusy. W stajni przywitali i jego, ale bardziej Motyla z entuzjazmem. - Wspaniale ułożony, nasze konie są dużo niższe, galop Motyla to naprawdę galop, marzy się pogalopować w terenie. - Piotr powiedział, że to całkiem możliwe. Muszą się kiedyś umówić. Dzięki temu, że szpital prowadził hipoterapię, mógł tu przyjeżdżać konno.
Ordynator był w gabinecie, był poważny, zagryzał wargi.
- Nareszcie mamy jakąś wiedzę. Wiedzę o, jak spodziewaliśmy się, dwóch guzach. Mówię o mózgu, ten w płucach od dawna znamy. Panie Piotrze, będę szczery, nie jest dobrze. Prezes Stadnicki jest totalnie osłabiony, głównie przez raka piersi. W tym stanie operacja jest wykluczona, zbyt duże ryzyko. Rak w lewej półkuli stale rośnie powodując zwiększanie ciśnienia wewnątrz czaszkowego. To coraz większe bóle, ataki padaczki, niedowłady prawej strony, ten w prawej jest mniejszy, to przerzut, ale też zwiększa ciśnienie. O wypisie nie ma mowy, bo nawet z dziesięcioma pielęgniarkami nie dacie rady. My możemy jedynie starać się zatrzymać proces. Mówię starać się, bez badania histopatologicznego nie dobierzemy perfekcyjnie leków.
- To jest biopsja, czyli wiercenie czaszki, tak?
- Minimum, prosi się o otwarcie czaszki.
- Panie doktorze na wiele rzeczy mogę namówić prezesa, ale zastrzegł „na grzebanie w mojej głowie nigdy się nie zgodzę”. A ja wiem, że nawet nie mam co próbować. Niech pan szczerze powie, czy zostało tylko oczekiwanie na śmierć, tyle że z próbą zmniejszenia bólu?
Ordynator wstał, podszedł do okna, po długiej chwili podszedł do Piotra. - Z moją wiedzą na dziś i myślę wiedzą światową…niestety tak. Czy chce pan to powiedzieć panu Wiktorowi?
- Trudna decyzja, szczerze sobie wszystko mówimy, ale wyrok śmierci…chyba powiem tylko część prawdy.
- Myślę że to słuszna decyzja. My też zastosujemy się do niej.
Szedł szpitalnym korytarzem rozmyślając ile powiedzieć Wiktorowi. Zapukał, cisza. Cicho wszedł. Wiktor leżał z podłączoną kroplówką i chyba spał, albo udawał, że śpi. Chciał się cicho wycofać gdy ten się odezwał.
- Piotr, wiem że chcesz powiedzieć o wynikach badania. Zostaw to do jutra, dziś nie mam siły. Przynieś też papiery o których ci mówiłem. Do jutra.
Wiktora i Irinę Stadnickich poznał przed laty. Lata siedemdziesiąte. Wygrał prestiżowe regaty i jakimś cudem dostał paszport dzięki poparciu prezesa telewizji składając scenariusz na film „Podróż na Itakę”. Ten rejs miał być dokumentacją. Czarteruje polski jacht stojący w Fiumicino obok lotniska Leonardo da Vinci. Piotr niemal od dziecka, w lecie żeglował a w zimie jeździł na nartach. Gdy tylko wypłynęli z kanału i postawili żagle, złapali południowy wiatr, stał się innym człowiekiem, poczuł wolność. Jedynie żagle i narty dawały mu to poczucie, czyściły głowę z zagmatwań codziennego życia. Wzięli kurs na Korsykę. Yacht był piękny, byli tylko w czwórkę, a był przygotowany na sześcio osobową załogę. Znali się od lat, Krzysztof i jego żona Kasia i żona Piotra Maja. Krzysztof był scenografem Piotra. Często razem żeglowali na mazurach, ale Piotr nie przewidział, że nie ma pojęcia o morskim pływaniu i nawigacji. Sam kilkakrotnie żeglował po Adriatyku w Chorwacji. Bonifacio, niesamowite wejście do portu gigantycznym korytarzem jak norweskie fiordy. Stali w porcie dwa dni i na trzeci popłynęli na Sardynię i stanęli na kotwicy w zatoce Porto Rafael. To uroczy porcik założony przez Rafaela, ekscentrycznego Włocha, który potrafił tu ściągnąć światową śmietankę sprzedając im działki i pomagając przy budowie. Potrafił dbać o styl. Były to domy przypominające greckie domy na wyspach, ale nie biel z niebieskim, a różowe, z różu mielonych miejscowych kamieni. Zwiedziliśmy miasteczko z uroczym kościołem, i kilkoma ekskluzywnymi sklepami. Obiad na jachcie. Przepyszne krewetki, sałata i tagliatele. I niezłe wino z francuskiej Korsyki z Maddaleny.
Jeszcze siedzieliśmy przy stole gdy podpłynęła mała motorówka.
- Hej rodacy, pierwszy raz tu widzę polską flagę, musiałem Was odwiedzić.
Sprawnie wyskoczył z motorówki. Niewysoki, blondyn krótko ostrzyżony, niebieskie oczy i szeroki uśmiech.
- Piękne Panie, rączki całuję. Wiktor Stadnicki.
Piotr uścisnął silna rękę i z rozbawieniem obserwował szarm niespodziewanego gościa. Obie panie były rozbawione ale i lekko zdziwione. Za młode by to pamiętać, mogły jedynie to widzieć w Kabarecie Starszych Panów i dlatego to bawiło.
- Spadacie mi jak z nieba, dziś mam otwarcie domu. Będą wszyscy sąsiedzi. Czy mogę powiedzieć, że przypłynęliście specjalnie z Polski?
- Oczywiście, bo to prawda. Planowaliśmy to od tygodnia. – Piotr rozbawiony nalewał kolejne wino.
- Cieszę się, zapraszam na siódmą. - Wytłumaczył drogę i wskoczył do swojej łódki.
Trafiliśmy bez trudu. Dom był niesamowity. Jak pszczeli plaster miodu przyczepiony do skał, opadających ku morzu. Każde pomieszczenie na innym poziomie. Wiktor kupił skalisty teren i musiał ścinać, niwelować skały by móc na nich usadowić dom. W stronę zatoki schodziły kolejne pomieszczenia i wycięte w skale schody. Widok był bajeczny, lazurowego morza i kolorów kwitnących krzewów blisko brzegu. Niesamowita fantazja i niewyobrażalna praca. Taki był Wiktor. Fantazja połączona z uporem, umiejętnością doboru fachowców.
Górny poziom to trzy pomieszczenia. Z małego holu wejście do kuchni połączonej z jadalnią. Tu na stołach stały kieliszki, tace z crostini, bruschette z różnymi pastami, sery. Obok bateria butelek, głównie wina, ale i innych alkoholi. My przynieśliśmy „Wyborową’. Po domu zwiedzając krążyło kilkanaście osób. Wiktor nas przedstawiał, pokazując przez okno nasz jacht i z dumą zwracał uwagę na Polską banderę. Dominował język angielski. W centrum uwagi było zwiedzanie domu, ale my z naszą podróżą z Polski, też byliśmy atrakcją. Goście nie omijali baru. My też. A kłamstwa o podróży z Polski stawały się coraz barwniejsze.
Piotr stał przy barze, gdy w drzwiach stanęła wysoka, ładna blondynka. Wyraźnie znała dom. Nie zaczęła od zwiedzania, a od baru.
- Wyborowa. It’s great. I like it. – Podniosła butelkę jak dobrą znajomą.
- Chyba Pan jest Polakiem. Angole nie mrożą wódki. Z tego jachtu?
- O, mamy nareszcie Polkę...
- Raczej Rosjankę, Irina Gorczakow. Piękny jacht.
- Niestety nie mój, Piotr Tyczyński. Pan Wiktor nas zaprosił.
- Rzadko tu mamy Polaków, cieszę się, nareszcie się napijemy po słowiańsku.
- Z rozbijaniem kieliszków?
- Nie, wolę zawody – kto dłużej wytrzyma.
Kilka lat później dowiedział się jakie miała na myśli „zawody”. Angielskie tabloidy opisały jej „zawody” z Orsonem Wellsem w angielskim barze w Londynie. Wells padł, a ona samodzielnie wyszła z baru i wsiadła do samochodu. Była dumna z swojej mocnej głowy i do śmierci piła od samego rana.
O zmroku towarzystwo się rozeszło. Zostali tylko piękna Irina i Piotr z załogą. Już chcieli się żegnać, ale Wiktor załadował do kosza wino i zdecydował, że wszyscy idą na jacht.
- Nareszcie mam tu kawałek Polski, bez UB, pozwólcie mi chociaż to powąchać.
Zeszli kamiennymi schodami do przystani. Ponton był za mały dla całej szóstki.
- Musimy na dwie raty, Proszę, Wiktor, Irina, Joanna. Krzysztof wrócisz po nas.
Irina, powoli jak w klasycznym striptizie zdejmowała bluzkę, zsuwała spódnicę.
- Inny pomysł. Pływackie zawody. Kto pierwszy na jachcie zdobywa pół litra.
Wszyscy już byli dobrze rozbawieni, ale ani Maja, ani Joanna nie kwapiły się do rozbierania. Wyzwaniu musiał sprostać Piotr. Wiktor dał sygnał startu i popłynęli. Nie miał żadnych szans. Irina już na starcie go wyprzedziła.. Z planowanej jednej nocy, zrobiły się trzy. Motorem bankietów i na jachcie i u Wiktora była Irina. Miała dom niedaleko Wiktora. Żona bogatego Anglika, który tu rzadko przyjeżdżał. Z Wiktorem łączyło ich nie tylko sąsiedztwo, ale coś więcej. Barek na jachcie już się wyczerpał, ale Wiktor dostarczył kartony wspaniałych win. Odpłynęli.
Piotr z Wiktorem przez rok korespondowali, poznawali się i mimo różnicy wieku coraz bardziej zbliżali się do siebie. Poznawali swoje historie. Wiktora była fascynująca. Pięknie, tak prosto o tym pisał. Jeden z ostatnich żyjących uratowanych z kaźni Starobielska. Gehenna sowieckich gułagów. Tworzenie armii Andersa. Persja, Egipt, kampania Włoska, by zakończyć śmiertelnymi poparzeniami pod Monte Casino, niemal cudem odratowany. Kończy jako rotmistrz XV pułku ułanów, przybocznego pułku Andersa. Listy układały się w scenariusz i istniała jeszcze możliwość nagrania wspomnień Wiktora. Piotr w naiwności biegał od redakcji do redakcji, chcąc kogokolwiek w telewizji zainteresować tematem. Nie był to jeszcze czas na filmy o Katyniu. Nie tylko odrzucali temat, ale co życzliwsi ostrzegali by lepiej schował scenariusz do szuflady a jeszcze lepiej spalił.
Był to niezwykły czas. Rok 1978. Rok wyboru Papieża Polaka. Po latach brutalnie tłumionych protestów, Poznania, Trójmiasta, Radomia, Ursusa... teraz protest przybierał inne formy. 11 stycznia powstaje Towarzystwo Kursów Naukowych, i już 12 lutego milicja brutalnie rozpędza zgromadzonych na wykładzie Adama Michnika. 29 kwietnia
Jasmine Jae wszystko czyści
Kwartet latynoskich lesbijek
Tatuaże i cycki