Senario
https://t.me/BTS69_NSFWSeptemberنور نارنجی رنگ غروب مثل آتیش آروم، روی شیشه‌های شکسته خرابه میرقصید. دود سیگار بین انگشتاشون بالا می‌رفت و با باد ملایم مخلوط میشد.
جونگکوک نفس عمیقی کشید و سوالی که خیلی وقت بود ذهنش رو درگیر کرده بود رو پرسید.
_به نظرت... فرق بین مرگ و فراموشی چیه؟
تهیونگ کام عمیقی از سیگارش گرفت که نصف نخ سوخت. لحظه‌ای مکث کرد، بعد جواب داد:
_مرگ فقط یه توقف جسمه، یه پرده‌ی سیاه که نفس رو قطع میکنه و چشم‌ها بسته میشن. اما فراموش شدن... فراموش شدن یه زخم بی صداست که توی زمان باز میمونه. مرگ یه لحظه‌ست، اما فراموش شدن یه مسیر طولانیه، جایی که صداها کم‌کم محو میشن، تصورها رنگ میبازن، و خاطره‌ها آروم آروم از ذهن و قلب آدم پاک میشن، بدون اینکه حتی بفهمی کی شروع شده.
جونگکوک به نیم‌رخ تهیونگ خیره شده بود و با دقت به حرف‌هاش گوش میداد. جونگکوک پُک کوتاهی از سیگارش کشید و منتظر ادامه حرف تهیونگ موند.
_مرگ ممکنه دردناک باشه، اما قابل لمسِ؛ دستت رو میزاری رو شونه کسی که رفته، اشک میریزی، به یادش میاری. اما فراموش شدن... اون وقته که حتی سایه‌ت هم نمیمونه. دنیا با لبخندش میگه: "تو هیچوقت وجو نداشتی!"
کام دیگه‌ای از سیگارش گرفت و جمله‌ش رو به اتمام رسوند:
_درکل.... مرگ پایان یه داستانه، فراموش شدن همون داستانیه که هر روز بازنویسی میشه. تا جایی که حتی اسمت هم از زندگی دیگران حذف میشه...
بهت زده به تهیونگ خیره شد. سیگارش رو روی زمین انداخت و به پسر بزرگتر نزدیک‌تر شد.
_تو... فراموش شدی؟
تهیونگ نگاه خسته‌ش رو به چشم‌های ناراحت جونگکوک دوخت.
_نه... من فراموش نشدم، رسما از این دنیا پاک شدم....
جونگکوک آهی پر از افسوس کشید و به افق خیره شد.
این پسر چقدر سختی کشیده بود که حالا فرق بین مرگ و فراموش شدن رو اینجوری درک می‌کرد؟
تصمیم خودش رو گرفته بود. سمت تهیونگ خم شد و لبه‌ی کت قهوه‌ای رنگش رو توی مشتش گرفت و سرش رو نزدیک سر تهیونگ برد؛ اونقدری نزدیک شده بود که نفس‌های داغ پسر بزگ‌تر رو روی لب‌هاش حس می‌کرد.
_قول میدم، من نه ترکت میکنم، و نه فراموشت میکنم. حالا... می‌تونی با من یه زندگی جدید شروع کنی؟
تهیونگ سرش رو کج کرد و لب‌های گرمش رو روی لبای سرد جونگکوک گذاشت. مک آرومی به لب پایینش زد و جواب سوال پسرک رو داد. جونگکوک هم کم کم بوسه‌ی شلخته‌اشون رو همراهی کرد.
ماه درحالی پدیدار شدن بود و سیگار های نیمه‌سوخته روی زمین رها شده بودن. تنها صدایی که شنیده میشد بوسه‌های خیس دو پسر بود.
شاید واقعا این یه شروع جدید برای جفتشون بود...