Secret _End

Secret _End

Lark & Felicity


Last part


تهیونگ اخمی کرد و انگار هم سن وین شده باشه، رو به همسرش اعتراض کرد:

- کوک! خودت می‌دونی که من بی دلیل کاری نمی کنم!


- نخیلم ددی کوکی ژونم من لفتم توی اتاگم بعدش شیشه‌ی تومودم اوفتاد شیکشت بعدشم آپا تهونگی ژد توی ص

شولتم.


تهیونگ بند ربدوشامرشو باز کرد و زخم‌هاش رو به رخ وین کشید؛ با تخسی ادامه داد:

- ببین همسر عزیزتو مجروح کرده. تازه تو کل خونه ردپا گذاشته!


جونگکوک با گیجی به هر دوتاشون نگاه کرد و رو به تهیونگ گفت.

+ ا... اصلا د... دوست ندارم دست روش بلند کنی ته‌.

نگاهش رو از تهیونگ گرفت و به وین انداخت.

- ت... تو به م... من قول ندادی پسر خوبی میشی؟ چ... چرا شیشه‌ی کمدتو شکستی؟ چ... چرا ددی تهیونگو اذیت کردی؟

جیمین خندید و لیوان آبی که برای کوک آورده بود به دستش داد.

- بذارید بدبخت ویندوزش بیاد بالا، بعد چغلی همدیگر و بکنید!

وین با لجبازی خودشو تو آغوش کوک جا کرد و غر زد:

- چون تو بیدال نمی‌شدی وین وین می‌خواشت اژش خون قرمژی بیاد که پیش ددی کوکی بِله!

جونگکوک اخم‌هاش رو توی هم کشید و گفت:

+ م... مثل اینکه اگه خودم نباشم ش... شما دو تا نمی‌تونین با هم کنار بیاین.

جیمین کمکش کرد تا بتونه روی تخت بشین. لیوان آب رو ازش گرفت و مقداری نوشید. دستش رو روی سرش گذاشت و با درد چشم‌هاش رو بست.

+ سرم گیج میره.

تهیونگ موهای بلندش رو نوازش کرد و با نگرانی از جاش بلند شد.

- می‌خوای بریم بیمارستان؟ آره عزیزدلم؟ معلوم نیست اون دکتر فلان فلان شده چه کوفتی تزریق کرد! الآن میرم بیمارستان و رو سرشون خراب می‌کنم!

جونگکوک دستش رو گرفت و با صدای آرومی گفت:

+ م... من خوبم ته، فقط یخورده سرم گیج میره.

تهیونگ دست انداخت زیر پاهاش و از روی تخت بلندش کرد.

- بیا بریم اتاق خودمون، اینجا حس بدی به هممون میده عزیزم.

چشمکی به جیمین زد که معنی‌اش کاملاً واضح بود؛ نیاز داشت کمی با همسرش خلوت و دلتنگی‌اش رو برطرف کنه.

جونگکوک سرمش رو به دست گرفت و همراه تهیونگ وارد اتاق مشترکشون شد.

+ اینجارو تازه گرفتی؟

همین که در رو با پاشنه‌ی پاش بست لب‌های سرخ جونگکوک رو با لب‌های دلتنگش به آغوش کشید.

بوسه‌ای طولانی ازش دزدید و روی لب‌هاش زمزمه کرد:

- اگه دوسش نداری می‌تونیم بریم یه جای بهتر. همه چی اون طوری میشه که تو می‌خوای عشق من. ببین درد فراق با مردت چی کار کرد... موهام رنگ دندون‌هام شد. حالا باید یه پیرمرد و کنار خودت تحمل کنی همسر زیبای من.

جونگکوک نگاهش رو از تهیونگ گرفت و با صدای لرزونی زمزمه کرد.

+ معذرت می‌خوام ته. من اصلا نمی‌دونم چندوقت خواب بودم.

- چرا معذرت خواهی می‌کنی نفسم؟! تو که گناهی نداری فرشته‌ی من... من ازت معذرت می‌خوام که از وقتی مال من شدی یه روز خوش ندیدی.

+ تهیونگ؟

دست‌هاش رو دور گردن مردش حلقه کرد و کنار گوشش زمزمه کرد:

+ خواهش می‌کنم به خاطر من با وین دعوا نکن. خیلی لاغر شده. هم تو هم وین تغییر کردین.

جسم ضعیفش رو آروم روی تخت گذاشت و زیر پاهاش زانو زد.

- بهت گفته بودم... تو نباشی دیوونه میشم... تو نباشی می‌خوام دنیا نباشه جونگکوک شی!

به پاهاش بوسه زد و قطره‌های سمج اشک رو از روی گونه‌اش پاک کرد.

- تو همه چیز منی... شیشه‌ی عمرم، نفسم... تو تمام خواسته‌ی من از این دنیای بی‌رحمی جونگکوک شی.

+ اما تهیونگ اینا توجیه خوبی نیست برای رفتارت با وین. می‌دونی چقدر حساسه. حتما وقتی زدی توی صورتش کلی غصه خورده.

سرشو روی پاهای همسرش گذاشت و غرورش رو کنار گذاشت.

همون‌طور که شونه‌های مردونه‌ش زیربار غمش می‌لرزید گفت:

- آره من یه پدر به درد نخورم... چون تو نبودی که خوب بودن و یادم بیاری! من بدون تو هیچی نیستم جونگکوک، حق نداری دیگه تنهام بذاری!

دستش رو روی سینه‌اش گذاشت و سرفه‌ی دردمندی کرد. نفسی کشید که باعث شد از درد چشم‌هاش رو ببنده.

+ آخ...

به خاطر اون گلوله‌ی لعنتی که بدجور به  ریه‌هاش آسیب زده بود به سختی نفس می‌کشید و هر دم و باز دمش مصادف میشد با درد و صدای خس خس.

تهیونگ با صورت خیس از اشک و بُهت زده به همسرش خیره شد.

- جانم... جانم عزیزدلم؟ چی شد؟!

پشتش رو ماساژ داد و کمکش کرد روی تخت دراز بکشه. به سرعت از اتاق بیرون زد و بی توجه به صدا زدن‌های وین تو اتاق دیگه دوید.

ماسک اکسیژن رو برداشت و با دست دیگه‌اش داروهاش رو نگه داشت.

همون‌طور که نفس نفس میزد، کنار کوک نشست و ماسک اکسیژن رو روی صورتش گذاشت.

جونگکوک نفس دردناکش رو بیرون فرستاد و قطره‌ای اشک از گوشه‌ی چشمش فرار کرد.

چندین بار نفس کشید و بالاخره آروم شد. ماسک رو پایین داد و همون‌طور که اشک می‌ریخت گفت:

+ ببین، ببین اونی که دیگه... دیگه به درد نمی‌خوره منم.

آب دهانش رو قورت داد و اضافه کرد.

+ حت... حتی دیگه نمی‌تونم درست... درست نفس بکشم.

- خودم نفست میشم... می‌برمت آمریکا بهترین دکترها رو برات می‌گیرم عشق من. مگه من مُردم؟! گریه نکن جونگکوکم. دوباره حالت خوب میشه، دوباره میریم با وین، سه تایی فوتبال بازی می‌کنیم... دوباره با جیمین میری تو استخر و با هم مسابقه می‌ذارید... گریه نکن عشق من!

انگشت‌هاش رو بین انگشت‌های تهیونگ قفل کرد.

+ کنارم دراز بکش.

با تمام وجود به سمت همسرش پرواز کرد و کنارش دراز کشید.

- دلم برات تنگ شده بود.

دستشو نوازشوار روی بدنش کشید و صورتشو به سمت خودش برگردوند و به لب‌های نیمه بازش بوسه زد.

- کاش می‌تونستم پیش مرگت بشم!

جونگکوک بیشتر خودش رو توی آغوش همسرش جا داد. نگاهی به حلقه‌ی دست تهیونگ انداخت و لبخندی زد.

+ هنوز هم اینو داری؟

- مال توام تو گردنمه نفسم.

گردنبندش رو از زیر لباسش بیرون کشید و خندید.

- یاد اون روزی که ازت خواستگاری کردم، افتادم. چقدر دیوونه بودیم!

+ آره بعدشم تو ماشین...

لبخندی زد و سرش رو توی آغوش تهیونگ پنهان کرد.

- چرا ادامه ندادی نفسم؟!

روی موهاشو بوسید و خندید.

- خجالت کشیدی کوچولوی من؟ عاشق وقتایی‌ام که خجالت زده‌ات می کنم بیبی بانی.

+ تهیونگ بس کن.

سرش رو بالا آورد و به چشم‌هاش نگاه کرد

+ دلم واسه همه‌ی اون روزا تنگ شده.

با یادآوری چیزی دوباره گفت.

+ راستی جینگو کجاست ته؟

کمی مکث کرد و به چشم‌های براقش خیره شد.

- نگران نباش، اون خوبه.

گردنبند و از دور گردنش باز کرد و حلقه رو تو انگشت ظریفش انداخت.

- باید یدونه جدید بگیریم؟ جونگکوک نظرت چیه دوباره مراسم ازدواج بگیریم، پسرمونم ساقدوش بشه...

لبخندی زد و جلو رفت تا بوسه‌ی دیگه ای از لب هاش بدزده اما جونگکوک انگشت اشاره اش رو روی لب‌های دلتنگش گذاشت.

چند لحظه به صورت همسرش خیره شد. انگشتش رو برداشت و خودش رو جلو کشید، لب‌هاش رو روی لب‌های تهیونگ گذاشت و کوتاه بوسیدش.

+ انقدر به بوسیدن من عادت نکن جناب کیم.

دوباره بوسیدش و با چشم‌های خمار نگاهش کرد.

- خودت بد عادتم کردی بیبی.

برای اینکه مانع تهیونگ بشه، ماسک اکسیژن رو روی دهانش گذاشت و بهش خیره شد.

- الان یعنی دوست نداری ببوسمت؟

جونگکوک ابروهاش رو بالا انداخت و بهش پشت کرد.

تهیونگ مثل بچه‌ها لب‌هاش رو جلو فرستاد و از پشت بغلش کرد.

- مگه دست خودته؟! آخ... آخرشم منو میکشی با این عطر تنت! انگار همین الآن از اجاق شیرینی پزی در اومدی!

نفس عمیقی تو گردنش کشید و با مکث بوسیدش.

- جونگکوک... میشه برگردی سمت من؟ دلم می‌خواد صورتتو ببینم.

+ نه نمیشه. اذیتم نکن تهیونگ.

- باشه، هر چی تو بگی.

سرشو روی شونه‌اش گذاشت و به صدای نفس‌هاش که از هر آهنگی لذت بخش‌تر بود، گوش سپرد.

وین با عروسک خرگوشی که به دست داشت پشت در ایستاده بود و چند بار به در ضربه زد و با صدای بلندی گفت.

- ددی کوکی ژونم می‌خوام بیام بخلت.

تهیونگ کمی از همسرش فاصله گرفت و به پسر کوچولوی حسودشون خیره شد.

- برو پیش عمو جیمین!

وین سرش رو پایین انداخت و با ناراحتی گفت:

- دیگه منو دوشت ندالین؟

از روی تخت پایین اومد و عروسک بغلی‌اش رو تو آغوشش گرفت. لپ تپلش رو بوسید و روی تخت، بین خودشو جونگکوک خوابوندش.

- مگه میشه دوست نداشته باشیم فسقل؟!

جونگکوک چرخید و نگاهی به وین انداخت. ماسکش رو برداشت و لبخندی زد:

+ کی گفته تو رو دوست نداریم؟

وین لب‌هاش رو جلو داد و گفتد

- آپا تهونگی دوشتم نداله.

تهیونگ دستشو روی بدن کوچولوش حلقه کرد و خندید.

- ببینم می‌تونی بازم ددی کوکی رو بر علیه من کنی! من دوست دارم کوچولوی من. تو میوه‌ی عشق من و ددی جونگکوکی، چطوری می‌تونم دوست نداشته باشم؟

- ولی تو منو ژدی. من باهات قهلم.

- چی کار کنم باهام آشتی بشی؟!

بدون اینکه جواب تهیونگ رو بده گفت:

- انشب تبلودم بود. باتنکام تلکیدن.

جونگکوک پسرش رو تو آغوش گرفت و دست تهیونگ رو کنار زد.

- برو بادکنک جدید براش باد کن.

چشم غره‌ای به همسرش رفت و دوباره به پسرش خیره شد.

تهیونگ با نارضایتی از کنارشون بلند شد و به خاطر زخم روی شکمش ناله‌ی آرومی از بین لب‌هاش فرار کرد.

دستش رو روس زخمش گذاشت و به سمت آشپزخونه قدم برداشت. چند بادکنک از توی کابینت برداشت و به سمت اتاق رفت.

با دیدن جیمین که روی کاناپه درازکشیده بود و به خواب رفته بود، به سمتش رفت و پتویی روی بدنش انداخت.

- ممنون جیمینا... ممنون که این مدت کنارم بودی.

نگاهش رو ازش گرفت و برق‌ها رو خاموش کرد و به سمت اتاق رفت.

- وین میشه فردا بادشون کنم؟

- الآن بادتونک می‌خوام... اون یکیا مُلدن!

تهیونگ روی زمین نشست و مشغول باد کردنشون شد.

- بیا پسرم، بادکنک‌هات دوباره زنده شدن.

بادکنک‌ها رو بهم گره زد و تو دست‌های کوچولوش گذاشت.

- هولاااا بادتونکام ژنده شودن.

تهیونگ کنارش دراز کشید و پتو رو روی جونگکوک و وین انداخت.

- حالا آروم باش که ددی کوکی یکم استراحت کنه. باشه پسرم؟

وین نگاهی به کوک انداخت وگفت:

- ددی من میلم پیش عمو چیمی می‌خوابم.

تهیونگ موهای پسرش رو نوازش کرد و از روی تخت بلند شد تا پسر و همسرش راحت‌تر بخوابن.

-نه عزیزم، همینجا پیش ددی کوک بمون. می‌خوام بشینم تماشاتون کنم.

وین خودش رو بیشتر توی آغوش جونگکوک فشرد و دست کوچولوش رو روی جونگکوک انداخت.

- شبت بخیل ددی کوکی ژونم.

جونگکوک لبخند محوی زد و موهاش رو نوازش کرد.

+ شب تو هم بخیر فسقلی من.

تهیونگ پایین تخت نشسته بود و به پسر و همسرش خیره شده بود.

+ تهیونگ!

- جانم؟

+ می‌ترسم.

نگاه ستایشگرش رو به همسرش دوخت و زمزمه وار پرسید:

- از چی؟!

+ از اینکه چشم‌هامو ببندمو دیگه نتونم شما رو ببینم.

تهیونگ گونه‌ی گل افتاده‌اش رو بوسید و با بغض گفت:

- حالا دیگه منم می‌ترسم عشق من... لطفا دوباره تنهامون نذار!

قطره‌ی اشکی روی گونه‌اش سر خورد و با صدای لرزونی گفت:

+ نمی‌خوام بخوابم. دیگه از خواب هم می‌ترسم.

نگاه تهیونگ دنبال قطره اشکی که روی گونه‌اش سقوط کرد، دوید.

سرانگشت‌های دلتنگش روی صورت بی نقص مردش رقصید.

- جونگکوکم، من اینجام. دست‌هاتو محکم می‌گیرم و پیشت می‌مونم. یکم استراحت کن عشقم.

جونگکوک اونقدر ضعیف شده بود که دیگه حتی نمی‌تونست زیاد صحبت کنه.

تهیونگ دست همسرش رو محکم گرفته بود و بهش نگاه می‌کرد.

جونگکوک سعی داشت با مردش حرف بزنه اما خواب مانعش میشد، پلک‌هاش سنگین شده بودن بلاخره بعد از مقاومت زیاد به خواب رفت.

تهیونگ چشم ازش بر نمیداشت و مدام به صدای نفس‌هاش گوش میداد که مبادا دوباره تنهاش بذاره.


با زنگ خوردن موبایلش سریع دکمه‌ی سایلنت رو فشار داد تا همسر و‌ پسرش رو از خواب بیدار نکنه.

بوسه‌ای رو دست جونگکوک گذاشت و بدون اینکه صدایی ایجاد کنه از اتاق بیرون زد.

- هیونگ!

صدای بم نامجون از اون طرف خط به گوشش رسید.

- سلام ته، زنگ زدم بهت خبر بدم که همین الان پدرت رد صلاحیت شد! پرونده‌اش به خاطر فساد مالی به دادگستری فرستاده شده اما هنوز مدارک تأیید نشدن؛ پس اون عوضی الآن آزاده و به احتمال زیاد مقصد بعدی‌اش خونه‌ی توئه. هوسوک رو با نیروی امنیتی فرستادم دنبالتون، جونگکوک و وین رو بردار و از اون خراب شده بزن بیرون.

تهیونگ دهانش باز و بسته شد اما قبل از اینکه حرفی بزنه صدای ممتد بوق تو‌ گوشش پیچید.

- فاک!

با سرعت به سمت جیمین دوید و آروم تکونش داد تا بیدارش کنه. انگار اون موش و گربه بازی‌ها تمومی نداشت و فرار کردن قسمتی از زندگیشون شده بود.

جیمین تکونی خورد و با گیجی و چشم‌هایی خواب آلود روی کاناپه نشست.

لای پلک‌هاش رو باز کرد و از پشت پرده‌ی تار چشم‌هاش نگاهی به تهیونگ انداخت

- چیشده هیونگ؟ جونگکوک حالش خوبه؟

- جیمینا، باید بریم! لطفا بهم کمک کن... الآنه که آدمای پدرم اینجا رو، روی سرمون خراب کنن.

جیمین با چشم‌هایی گرد شده از جا بلند شد

- چی؟ نه... امکان نداره. تو برو حواست به جونگکوک باشه من وین رو میارم.

قدمی برداشت و با یادآوری چیزی متوقف شد.

- هیونگ، می‌تونیم بریم خونه‌ی پدر من. اونا از اینجا رفتن، یعنی خودت که می‌دونی رفتن آمریکا. نقشه‌ی خونه‌ی ما درست مثل ویلای نامجون هیونگه و یه زیرزمین مخفی هم داره که هیچکس جز من جاشو نمیدونه. باید جونگکوک رو ببریم اونجا.

تهیونگ بدون اینکه وقت رو تلف کنه سرش رو تکون داد. از پله ها بالا رفت و خودش رو به اتاق کوک رسوند.

نباید بهش استرس وارد می کرد.

آروم روی دست‌هاش بلندش کرد و یکی از پالتوهاش رو از کمد برداشت و با شنیدن صدای ناله‌اش تو آغوشش فشردش.

- جانم... چیزی نیست.

به جیمین نگاه کرد که وین رو تو بغلش گرفته بود و مثل قِرقی به سمت درب خروجی رفت.

- هیونگ از در اصلی نمیشه بیرون رفت. بهتره از پله‌های اضطرایی و در پشتی ساختمون بریم‌. من ماشینمو اونجا پارک کردم.

- با ماشین تو نمیشه جیمینی، هوسوک منتظرمونه.

در و با پاش نگه داشت تا اول جیمین بیرون بره و خودش، در حالیکه اسلحه‌اش رو تو دست راستش نگه داشته بود، پشت سرشون رفت.

جونگکوک با تکون‌هایی که توی آغوش تهیونگ می‌خورد لای پلک‌هاش رو باز کرد و چندبار سرفه کرد.

+ تهیونگ!

تهیونگ نگاه هراسانش رو به اطراف دوخت و با دیدن ماشین هوسوک با قدم‌های بلندی به اون سمت رفت.

- جانم؟ بخواب عزیزم، چیزی نیست. لوله کشی ساختمون به مشکل خورده؛ داریم میریم یه جای دیگه. بخواب عزیزدلم.

تهیونگ به همراه جونگکوک صندلی عقب نشستن و جیمین و وین جلو. هوسوک از توی آینه‌ی جلو نگاهی به تهیونگ انداخت و وقتی تایید گرفت، ماشین رو روشن کرد. برای اینکه استرس به جونگکوک وارد نکنن، سعی کردن طبیعی باشن و با حرف و بحث‌های عادی بهش بفهمونن اتفاقی نیفتاده.

- کوک حالش خوبه؟ جیمین بهم زنگ زد گفت بهوش اومده.

- خوبه... میشه یکم آروم‌تر بری؟

موهای کوک رو نوازش کرد و سرشو به سینه‌اش فشار داد.

- چشم‌هاتو ببند عزیزم، هر وقت رسیدیم بیدارت می کنم.

+ خوابم نمیاد تهیونگ، فقط...

دستش رو روی قفسه‌ی سینه‌اش گذاشت و گفت:

+ فقط اینجام درد می‌کنه... نمی‌تونم خوب نفس بکشم.

تهیونگ با کلافگی به اطراف جاده خیره شده بود و قلبش داشت از حرکت وایمیستاد.

- هوسوک... این اطراف درمونگاهی هست؟! یادم رفت کپسول اکسیژنشو بیارم.

- تهیونگ نمی‌تونم ماشین رو نگه دارم. تو خونه داریم، یخورده تحمل کنین زود میرسیم.

اسلحه رو تو جیب کتش کرد و پنجره رو کمی پایین داد تا هوای آزاد تو‌ ماشین در جریان باشه.

- جونگکوکم، می‌تونی یکم تحمل کنی؟

جونگکوک با درد چشم‌هاشو بست و سرش رو تکون داد.

با هر نفسی که میکشید و بازوی تهیونگ رو از درد فشار میداد.

با توقف ماشین، پشت در ویلا، هوسوک چند تا بوق زد تا نگهبان‌ها در رو باز کنن.

به بادیگارد‌هایی که با سه سری ماشین مشکی رنگ، اسکورتشون می‌کردن علامت داد و وارد محوطه‌ی ویلا شد.

جیمین و تهیونگ وارد ویلا شدن و هوسوک هم بعد از کلی تهدید و بحث با بادیگارد‌ها وارد شد.

جیمین به سمت آشپزخونه رفت و خطاب به تهیونگ گفت:

- هیونگ از این طرف.

تهیونگ همون‌طور که جونگکوک رو در آغوش گرفته بود دنبالش رفت. نگاهی به همسرش انداخت که از شدت درد لبشو به دندون گرفته بود.

جیمین از پله‌ها پایین رفت و برق رو روشن کرد. یه سوییت نسبتا بزرگ با تمام امکانات.

جیمین وین رو روی کاناپه گذاشت و به سمت تهیونگ برگشت.

- هیونگ بیا بریم تو اتاق اینجا یخورده سرده

تهیونگ نگاهی به اطرافش انداخت و دوباره با صدای ناله‌ی دردمند همسرش سر جاش خشکش زد.

از اینکه جونگکوک رو تو اون وضع میدید متنفر بود.

به هر سختی بود جلوی خودش رو‌ گرفت تا بغضش نترکه و روی تخت گذاشتش.

با دیدن تجهیزات کاملی که برای جونگکوک آماده کرده بودن با قدردانی به جیمین نگاه کرد و ضربه‌ای به شونه‌اش زد.

- ممنونم مینی.

- من می‌دونستم قراره پدرت اینکارو کنه اینجارو آماده کردم. تا هروقت بخواین می‌تونین اینجا بمونین.

صدای گریه‌ی وین از پذیرایی بلند شد و تهیونگ با حرص چشم‌هاش رو بست.

اوور کتشو روی تخت انداخت و بعد از اینکه به جونگکوک رسیدگی کرد خودشو با قدم‌های بلند به پسرش رسوند.

وین کل خونه رو گذاشته بود رو سرش و حتی دیدن تهیونگ هم باعث نشد آروم بشه.

- پسرم!

- بادتونکام نیشتن. من بادتونکامو می‌خوام.

- الآن وقت خوابته، فردا صبح بیدار شدی بازم برات بادکنک می‌خرم.

کنارش روی کاناپه دراز کشید و همون‌طور که موهاشو نوازش می‌کرد زمزمه وار گفت:

- حالا چشم‌های خوشگلتو ببند و لالا کن پسرم.

وین بینیشو بالا کشید و با بغض گفت:

- نمی‌خوام. لالا نمی‌خوام. بادتونکامو می‌خوام.

- الآن جایی باز نیست که بادکنک بفروشه! چرا انقدر لجبازی؟ تا سه شمردم خواب باشی‌ها!

دست تهیوتگ رو پس و با صدای بلند گریه کرد.

- ددی کوکی ژونم من بادتونک می‌خوام.

- ددی کوک حالش خوب نیست؛ انقدر سر و صدا نکن بچه!

- بلم تون. می‌خوام بلم پیش ددی کوکی ژونم.

وین با لجبازی از روی شکم پدرش آویزون شد و همینکه پاهاش به زمین رسید صدای کوبیده شدن پاشنه‌ی پاهاش به پارکت‌های کف خونه سکوت نیمه شب رو شکست.

- بعد میگه چرا می زنیش! بس که سرتقه!

وین وسط پذیرایی ایستاد و با گریه گفت:

- اینژا که خونه خودمون نیشت. اتاگم کوژاشت، ابساب باژیام کوش؟

تهیونگ ضربه‌ای به پیشونی‌اش زد و از روی کاناپه بلند شد تا قبل از اینکه جونگکوک رو از خواب بیدار کنه ساکتش کنه.

همون‌طور که یه وری از روی زمین بلندش کرده بود روی شونه‌اش انداختش و با حرص بهش توپید.

- اینجا خونه خودمون نیست و به نفعته همین الآن ساکت بشی تا ددی از خواب بیدار نشده!

- بلم تون. گوفتم بلم تون.

- ساکت شو!

تو یکی از اتاق‌ها رفت و در و پشت سرش بست.

- من پدرتم، باید به حرفم گوش کنی! دفعه‌ی آخرت باشه صداتو برای من میبری بالا! ددی کوک مریضه، به سختی خوابوندمش. دلت میاد دوباره از خواب بیدار بشه و درد بکشه؟! اون الان نیاز به سکوت و آرامش داره... میفهمی یا نه؟!

با مظلومیت به تهیونگ نگاه کرد و روی زمین نشست. چونه‌اش می‌لرزید و به خاطر دعوایی که تهیونگ باهاش کرده بود جرات نداشت صداش در بیاد.

پاهای کوچیکش رو توی بدنش جمع کرد و سرش رو روی زانوهاش گذاشت.

با صدای آرومی گفت:

- دیگه دوشتون ندالم.

تهیونگ با کلافگی دستی به موهاش کشید و کنار پسرش نشست.

- پسرم، منو نگاه کن بابایی!

بدون اینکه سرش رو بلند کنه جواب داد

- تو ددی کوکی رو دوشت دالی. همش با من دَبا می‌تونی. بلو پیش ددی کوکی.

- تو جیگر گوشه‌ی منی وین وین... ما الآن باید هوای ددی کوکی رو داشته باشیم. یادته اون وقتایی که مریض میشدی، شب تا صبح کنارت می‌نشست و ازت مراقبت می‌کرد تا زودتر خوب بشی؟ الآنم نوبت ماست که ازش مواظبت کنیم، آخه ما سه نفر که جز هم دیگه کسی رو نداریم.

موهای وین و از روی صورتش کنار زد و شکلاتی که تو جیبش بود تو دست کوچولوش گذاشت.

- آشتی؟!

وین شکلات رو از دست تهیونگ گرفت و دوباره سرش رو روی پاش گذاشت.

- بلو، می‌خوام تهنا باشم.

- اما من می‌خوام پیش پسر خوشتیپم باشم.

دستشو دور شونه‌های ظریف پسرش انداخت و تو آغوشش کشید.

- می‌خوای از عمو جیمین کاغذ بگیرم برای ددی کوک نقاشی بکشیم؟

وین که حسابی از دست تهیونگ دلخور بود سرش رو به علامت منفی تکون داد.

- می‌خوام بلم لالا تونم.

از روی زمین بلند شد و به سمت در اتاق رفت. روی پنجه پا بلند شد و به سختی در رو باز کرد و از اتاق بیرون رفت. با ناراحتی روی کاناپه دراز کشید و چشم‌های خیسش رو بست.

تهیونگ پتویی از روی تخت برداشت و همینکه خواست بیرون بره چشمش به شطرنجی که روی پاتختی بود افتاد.

لبخندی روی لبش نشست و صفحه‌اشو بست و همراه خودش به سالن برد.

- وین وین، پسرم...

نگاهی به وین که چشم‌هاشو رو هم فشار میداد و خودش رو به خواب زده بود انداخت.

- حیف شد! وین وین خیلی دوست داشت شطرنج بازی کردن و یاد بگیره... اما الآن خوابیده.

وین یکی از چشم‌هاش رو باز کرد و یواشکی پدرش رو دید زد.

- حالا که دیگه لالا کرده!

- گوفتم می‌خوام تهنا باشم‌.

سرش رو توی کوسنی که روی کاناپه بود فشار داد و خودش رو به خواب زد.

تهیونگ روی کاناپه خم شد و لپ تپلش که از گوشه‌ی کوسن بیرون زده بود، بوسید.

- دوست دارم وین وین. میشه دوباره از اول شروع کنیم؟ من دیگه سرت داد نمیزنم، توام بیشتر هوای منو داشته باش. باشه؟!

- من پشل بدی نیشتم. فقط تو ددی کوکی لو دوشت دالی‌.

- نه... تو پسر خوب ددی تهیونگی. درسته که خیلی ددی کوک و دوست دارم ولی این دلیل نمیشه پسر کوچولوم رو دوست نداشته باشم.

تکونی خورد و همون‌طور که سرش روی کوسن بود گفت:

- ولی من می‌خوام انشب باهات قهل باشم.

لبخند تهیونگ از روی صورتش پر کشید و با ناراحتی روی زمین نشست.

- باشه. پس پیشت می‌مونم تا خوابت ببره عزیزم.

وین دستش رو روی شونه‌ی تهیونگ گذاشت و سعی کرد بخوابه. اونقدر توی جاش ول خورد تا بلاخره خوابش برد. تهیونگ نگاهی بهش انداخت و با دیدن دهن نیمه بازش لبخندی زد. از روی کاناپه بلندش کرد و به سمت اتاق جونگکوک رفت.

جیمین که فکر همه جا رو کرده بود، یه تخت کودک کنار تخت دو نفره‌ی اتاق گذاشته بود. تهیونگ وین رو روی تخت گذاشت و پتوش رو روش کشید.

با دیدن چشم‌های نیمه باز جونگکوک برق رو خاموش کرد و چراغ خواب بالای تخت رو روشن کرد و روی تخت کنار همسرش دراز کشید.

- حالت چطوره عزیزم؟ اصلاً تونستی استراحت کنی؟!

دستشو زیر سر جونگکوک گذاشت و صورت تبدارش رو بوسید.

جونگکوک چشم‌هاش رو با درد بست و نفس عمیقی کشید که باعث شد به سرفه بیفته‌. دستش رو روی سینه‌اش گذاشت و به سختی روی تخت نشست.

+ تهیونگ درد دارم.

تهیونگ به تبعیت ازش روی تخت نیم خیز شد و با نگرانی دمای بدنش رو چک کرد.

- بذار برات مسکن بیارم. چون دکترت گفته بود فقط در صورت درد شدید استفاده بشه چند ساعت پیش بهت ندادم.

دستشو تو جیب پیراهنش کرد و بسته‌ای قرص درآورد. پارچ روی پاتختی رو برداشت و مقداری آب داخل لیوان ریخت.

همون‌طور که چندتا بالشت پشت سرش می‌ذاشت تا راحت‌تر باشه، لیوان آب رو جلوی دهانش گرفت.

- بخور عزیزدلم.

جونگکوک قرص رو توی دهانش گذاشت و همراه مقداری آب خورد. تهیونگ‌ لیوان رو ازش گرفت و روی میز گذاشت. خودش رو بهش نزدیک کرد و همسرش رو به آغوش کشید.

- به من تکیه بده عزیزم.

جونگکوک بغضش رو فرو خورد و به همسرش تکیه کرد.

- ببخشید که همیشه باعث عذابتم.

تهیونگ صورتش رو قاب گرفت و بوسه‌ی نرمی روی لب‌های تبدارش گذاشت.

- دیگه هیچ وقت این حرف رو نزن جونگکوک شی! تو جزئی از منی... بدون تو تمام این زندگی بی معنیه؛ این منم که با وجودم بهت درد میدم... وگرنه تمام تو آرامشه جونگکوکم.

نگاهی به وین انداخت که روی تخت کنارشون خواب بود و مدام توی خواب ناله می‌کرد. سر چرخوند و رو به تهیونگ گفت:

+ وین حالش خوبه؟

تهیونگ کنار تختش رفت و صورتشو ناز کرد اما اشک‌های درشتی که از بین چشم‌های بسته‌اش سُر می‌خوردن باعث شد دستش رو عقب بکشه.

- ددی ته... معژلت... معژلت می‌خوام!

تو خواب سکسکه‌ای کرد و صدای ناله‌اش بلند شد.

- ددی دبام نَتون!

جونگکوک با اخم به تهیونگ نگاه کرد. از روی تخت پایین اومد اما اولین قدمش مصادف شد با افتادنش روی زمین. پاهاش جون نداشتن و نمی‌تونست تعادلش رو حفظ کنه.

تهیونگ روی زمین خم شد تا بهش کمک کنه اما با خشونت دستش رو پس زد.

- جونگکوک... به مرگ خودم دستمم بهش نخورد.

+ تو داری زیاده روی می‌کنی تهیونگ. اون جز ما هیچکس رو نداره. می‌خوام اینو بدونم اگه این بچه از خون خودتم بود باز همینجوری باهاش رفتار می‌کردی؟

نگاه عصبیش رو بهش انداخت و کنار تخت وین نشست. دستش رو روی صورتش کشید و اشک‌هاش رو پاک کرد.

+ وین؟ پسر قشنگم بیدارشو. چرا داری گریه‌ می‌کنی؟

تهیونگ با عصبانیت وسایل رو میز رو پرت کرد و با حرص غرید:

- مگه من چیزی برای این بچه کم گذاشتم که این‌طوری میگی لعنتی؟! فکر می‌کنی اهمیتی میدم که از نظر بیولوژیک بچمون نیست؟! از تو توقع نداشتم جونگکوک...

با حس بیچارگی که بهش دست داده بود روی زمین سُر خورد و بغضش ترکید.

- من... من دیگه خسته شدم! خسته شدم از این زندگی لعنتی! چرا فکر می‌کنید من از سنگ ساخته شدم؟

وین با صدای ریختن وسایل چشم‌هاش رو باز کرد و با ترس به تهیونگ نگاه کرد.

- ددی معژلت می‌خوام.

جونگکوک اشک‌هاش رو پاک کرد و دستش رو گرفت.

+ آروم باش پسرم. ددی از تو ناراحت نیست قربونت برم گریه نکن. بیا توی بغلم.

وین از روی تخت پایین اومدم و خودش رو توی بغل جونگکوک انداخت.

موهای ابریشمی و نرمش لای انگشت‌های جونگکوک حرکت می‌کرد. جونگکوک بوسه‌ای به موهاش زد و با صدای آرومی کنار گوشش شروع کرد به آهنگ خوندن تا بتونه آرومش کنه.

ادامه در تلگراف بعدی...

Report Page