Secret _End

Secret _End

Lark & Felicity

Last part


یکی از پرستار‌ها که کلنجار رفتن باهاشو بی‌فایده دید، سرنگی از جیبش درآورد و تو یک حرکت غافل گیرانه، آمپول حاوی آرام بخشو به بازوش تزریق کرد.

بی‌حال شدن تهیونگ، مصادف شد با پیچیدن صدای بوق از دستگاهی که نوار قلبشو روی مانیتور نشون میداد... و بعد، جریان پر پیچ و خمی که نشون میداد، جونگکوک دوباره به زندگی برگشته!


2 ماه بعد...

دو ماه از اون روزهایی که جونگکوک تیر خورده بود می‌گذشت.

بیمارستانش رو عوض کرده بودن و به جای مجهزتری انتقالش دادن اما وضعیت جسمانی‌ش تعریفی نداشت.

پزشک‌ها به نحوی ازش قطع امید کرده بودن و می‌گفتن که فقط یک معجزه می‌تونه دوباره به زندگی برش گردونه.

تهیونگ تمام اون روزها رو پیش همسرش موند، بدون اینکه چشم ازش برداره. کسی که عاشقه هیچ وقت از امیدوار بودن خسته نمی‌شه... آدم عاشق می‌تونه تا سال‌های سال، چشم به راه عشقش بمونه و به روز وصال، امید داشته باشه.

احساس خلأ سر جاش بود، احساس تهی بودن و بی معنا بودن زندگی اما نمی‌تونست خودش رو راضی کنه. زندگی نباتی؟!

برای تهیونگ فقط یک اصطلاح بی‌اهمیت پزشکی بود؛ قلب عاشقش این حرف‌ها رو نمی‌فهمید.


تهیونگ کیک کوچیکی تهیه کرده بود و روی میز توی اتاقی که همسرش بود گذاشته بود. به خاطر شرایط وین که نمی‌تونست تنهاش بذاره، خونه‌ای خریده بود و همسرش رو به اونجا منتقل کرده بودن. وین با خوشحالی به همراه بادکنک‌هایی که به دست داشت وارد اتاق جونگکوک شد. کنار تختش ایستاد و نگاهش کرد. دلش برای ددی کوکیش تنگ شده بود و می‌خواست یک بار دیگه تو آغوشش باشه. بوسه‌ای روی گونه‌ی پدرش گذاشت و گفت:

- ددی کوکی بیدالشو ببین آپا تهونگ بلام باتونک خلیده. انشب تبلودمه چلا بیدال نمیشی؟

وین با ناراحتی نگاهش رو از پدرش گرفت و از اتاق خارج شد.

بادکنک‌ها رو دنبال خودش روی زمین کشید و به سمت تهیونگ که توی آشپزخونه بود رفت.

- ددی کوکی دیگه منو دوشت نداله که بیدال نمیشه؟ باتونکامو بهش نشون دادم ولی چشماشو باژ نکلد.


تهیونگ دست‌های خیسش رو با پارچه خشک کرد و به سمت پسرش که با چشم‌های نمدار بهش نگاه می‌کرد خیره شد.

تو این دو ماه به اندازه‌ی چندین سال پیر شده بود و برف دلتنگی روی موهاش نشسته بود.

جلوی پای پسرش زانو زد تا هم قدش بشه؛ دست‌های کوچولوش رو گرفت و بوسیدش.

- ددی کوکی دوستت داره عزیزم، مگه میشه یکی یه دونه‌ش رو دوست نداشته باشه پسرم؟! فقط... فقط باید بهش زمان بدیم تا دوباره حالش خوب بشه.

با وجود دردی که تو گلوش حس می‌کرد، بغضش رو قورت داد و وین رو تو آغوشش گرفت.

- میشه واسه تولدت، ددی کوکی رو آرزو کنی؟ خدا به حرف بچه‌ها بیشتر گوش میده.


وین سرش رو روی شونه‌ی پدرش گذاشت.

- دلم واشه ددی کوکی تنگ شوده. ولی چشماشو باژ نمی‌تونه.

بادکنک‌هاش رو روی زمین انداخت و با گریه گفت:

- من تبلود نمی‌خوام‌.


- پسرم...

تهیونگ خواست دوباره بغلش کنه ولی وین دستشو پس زد و همون‌طور که با صدای بلند گریه می‌کرد به سمت اتاقش دوید.

دستشو روی کابینت گرفت و آروم از روی زمین بلند شد.

از وقتی جونگکوک روی تخت بیمارستان افتاده بود یکی از رگ‌های اصلی قلبش دچار مشکل شده بود و زودتر از حد انتظار خسته میشد. وقت‌هایی که کنار همسرش بود و یاد خاطراتشون می‌افتاد نمی‌تونست آروم باشه.

قلبش درست مثل اون گردنبندی که چند سال پیش برای کوک خریده بود، ناقص و ناکارآمد شده بود.

قرص زیرزبونی‌ش رو تو دهنش گذاشت و به سمت اتاقی که در اون جونگکوک بی خبر از همه جا با مرگ و زندگی دست و پنجه نرم می‌کرد، رفت.

به صورت زیباش که زیر ماسک اکسیژن و دستگاه‌های اطرافش احاطه شده بود نگاه کرد و لبخند غمگینی روی لب‌هاش نشست.

- سلام عشق من!

کنارش روی صندلی نزدیک تخت  نشست و دست ظریفش که رد سوزن روش خودنمایی می‌کرد رو تو دست‌های گرمش گرفت.

ناخن گیری که با خودش آورده بود بین انگشت‌هاش نگه داشت و مشغول گرفتن ناخن‌های بلندش شد.

- جونگکوکم... پسرمون خیلی بهونه‌ت رو می‌گیره؛ نمیشه به خاطر اون زودتر خوب بشی؟! نمیشه دردات مال من بشه و تو دوباره چشمای خوشگلتو باز کنی؟

از ناخن‌هاش چشم گرفت و انگار که جونگکوک بیداره و داره با دقت به حرف‌هاش گوش میده، ادامه داد:

- دیشب داشتم به عکسای عروسیمون نگاه می‌کردم و یه دفعه... خب حواسم به گاز نبود! به خاطر اینکه غذا رو سوزوندم بهم بی‌محلی می‌کنی؟! من که گفتم وقتی به تو فکر می‌کنم، فراموش کار میشم!

بدون اینکه به سکوت نحس اتاق اهمیتی بده، دوباره دستشو گرفت و بهش بوسه زد.

- باشه... از این به بعد حواسمو جمع می‌کنم. می‌دونی، پسرمون داره روز به روز بیشتر شبیهت میشه جونگکوک شی! یه وقتایی انگار سیب از وسط نصف شده‌اید!

خندید و ادامه داد:

- البته تو لجبازی کردن، دست تو رو هم از پشت بسته!


تهیونگ با صدای شکستن چیزی از بیرون، از جاش بلند شد و با عجله بیرون رفت.

وین توی اتاق تمام وسایلش رو روی زمین ریخته بود و شیشه‌ی کمدش رو که ماشین رو بهش کوبیده بود و شکسته بود روی زمین ریخته بود و یه تکه‌ی کوچیک شیشه توی پاش فرو رفته بود و درحال گریه کردن بود.

تهیونگ در اتاقش رو باز کرد و با دیدن وین که روی زمین نشسته بود و از پاش خون میومد؛ با عصبانیت نگاهی بهش انداخت. هر روز که می‌گذشت، لجباز‌تر از قبل میشد و تهیونگ توان بحث کردن باهاش رو نداشت. صداش رو بالا برد و گفت:

- این چه وضع اتاقه؟ چرا داری اینکارا رو می‌کنی؟


- ددی کوک... ددی کوکی هیچ وقت دعوام نمی‌تلد! من ددی کوک و می‌خوام.

همون‌طور که گریه می‌کرد، بی توجه به پاهای خونیش از اتاق بیرون دوید و تمام پارکت‌ها رو پر از رد پاهای کوچولوش کرد.

تهیونگ اشک‌هایی که دیدش رو تار کرده بودن با پشت دست پس زد.

- وین! همین الآن برگرد تو اتاقت تا اون روی سگم بالا نیومده!

با عصبانیت بهش توپید و همینکه خواست دنبالش بره به خاطر خیسی زمین زیر پاش سُر خورد و دقیقاً روی شیشه خرده‌ها فرود اومد.

چهره‌اش از درد تو هم رفت و ناله‌ی کم جونش از ته گلوش فرار کرد.

نگاهی به پیراهن سفیدش که با خون خودش رنگ آمیزی شده بود، انداخت. دست‌های زخمی‌ش رو تکیه گاه بدنش کرد تا بتونه از روی زمین بلند بشه.

یک تکه شیشه‌ی درشت تو شکمش فرو رفته بود و همینکه از بدنش بیرون کشیدش، خون زیادی از محل جراحت فواره زد.


چشم‌هاش رو از درد روی هم گذاشت و به سختی از روی زمین بلند شد. دستش رو روی شکمش گذاشت و با همون بدن زخمی به سمت بیرون رفت.

گوشیش رو از روی میز برداشت و پیامی برای جیمین ارسال کرد و همونجا روی زمین نشست.

- وین وین بیا اینجا کارت دارم.

- نمیام. تو می‌خوای دبام تونی.

نفسش رو بیرون داد. دیگه نمی‌تونست اون وضعیت رو تحمل کنه. بی توجه به زخم روی شکمش به سمت آشپز خونه رفت. وین پشت میز قایم شده بود و از درد پاش گریه می‌کرد.

- بهت گفتم همین الان بیا اینجا.

- نمیام.

به سمتش قدم برداشت و مچ دست کوچولوش رو گرفت و به سمت خودش کشید.

- مگه من با تو نیستم؟

وین دست و پا میزد و می‌خواست از دستش تهیونگ فرار کنه. تهیونگ داد بلندی سرش کشید و سیلی محکمی روی گونه‌ی تپل و سفیدش نشوند. وین با چشم‌های درشتش به پدرش خیره شد و با صدای لرزونی گفت:

- دیگه دوشت ندالم.


- بشین همین‌جا تا پاهاتو پانسمان کنم! جُم بخوری کشتمت! دیگه شورش رو در آوردی...


وین بدون حرف روی زمین نشست و تا جایی که می‌تونست از نگاه کردن به چشم‌های تهیونگ امتناع می‌کرد و اشک‌هاش روی صورتش سر می‌خورد.


تهیونگ با دقت پاهاش رو پانسمان کرد و اشک‌هاش رو از صورت سرخ شده‌اش کنار زد.

- گریه نکن... ددی نمی‌خواست وین وینشو بزنه!

لپ تپلش رو بوسید و پتوی پشمی و نرمی که روی صندلی بود، رو شونه‌هاش انداخت.

- منم به ددی کوک گفتم جاهامونو با هم عوض کنیم... ولی بهم گوش نکرد پسرم. ببخش که من حالم خوبه و ددی کوکی روی اون تخت افتاده. ببخش که برات پدر بدی هستم!


وین توی سکوت فقط تهیونگ رو  نگاه می‌کرد.

- ددی کوکی هم دیگه دوشت ندالم.

وین با صدای زنگ در از زیر پتو بیرون اومد و به سمت در رفت. روی پنجه پا بلند شد تا بتونه در رو باز کنه. به سختی دستگیره رو پایین داد و با دیدن جیمین زیر گریه زد و گفت:

- عمو چیمی من دیگه آپا تهونگو دوشت ندالم.


جیمین با لبخند مهربونی روی زمین خم شد و پسر کوچولویی که از پاهاش آویزون شده بود تو آغوشش گرفت.

- فسقلی باز چه آتیشی سوزوندی که پاهات زخم شدن؟!

همون‌طور که وین رو تو بغلش گرفته بود داخل خونه اومد و در و با پاش بست.


- شیشه لفت تو پام.

جیمین با دیدن لباس‌های خونی تهیونگ و صورت رنگ پریده‌اش با نگرانی به سمتش رفت. پاکت دونات‌های شکلاتی که برای وین خریده بود رو روی میز گذاشت و خطاب به تهیونگ گفت:

- چیشده مستر کیم؟ چرا لباسات خونیه؟


تهیونگ با دیدن جیمین خواست از روی زمین بلند بشه که از شدت درد، دوباره روی زمین افتاد.

- خوبم چیمی... آخ! میشه حواست به وین باشه من برم یه دوش بگیرم؟

دوباره دستش رو به میز و صندلی‌ها گرفت و با هر زحمتی بود بلند شد.

- ببخشید همش به تو زحمت میدم... وین تو رو خیلی دوست داره.


جیمین؛ وین رو روی زمین گذاشت و قدمی به سمت تهیونگ نزدیک شد. لباسش رو بالا داد و با دیدن زخمش گفت:

- با این زخم باز می‌خوای بری حموم؟ اصلا چیشد که زخمی شدی؟


نیم نگاهی به وین انداخت و تلخندی زد.

- یکی از قفسه‌ها شکسته بود؛ پام لیز خورد افتادم رو خرده شیشه‌ها. چیزی نیست. قهوه می خوری یا یه چیز خنک میل داری؟


- نمی‌خواد کاری کنی. برو دوشتو بگیر و بیا زخمتو پانسمان کنم.


با قدردانی بهش نگاه کرد و دستی به موهای نرم پسرش که با تخسی بهش خیره شده بود، کشید.

- ممنونم، فقط اتاق وین یکم بهم ریخته‌اس. اونجا نرید تا تمیزش کنم.


جیمین سرش رو تکون داد و به سمت وین برگشت.

وین نگاهی به تهیونگ انداخت و با ناراحتی گفت:

- من دوشت دالم، ولی اژت نالاحتم.


تهیونگ روی زمین خم شد و با احتیاط، طوری که لباس‌هاش رو کثیف نکنه بغلش کرد و بوسه‌ی محکمی روی لپ سرخش گذاشت.

- دستم بشکنه عشقم... ددی رو می‌بخشی پسرم؟


وین سرش رو تکون داد و از پای جیمین آویزون شد. جیمین یه تای ابروشو بالا انداخت و با صدای آروم رو به تهیونگ گفت:

- چرا این بچه رو کتک میزنی؟ می‌دونی اون شب که تماس تصویری گرفته بود داشت گریه می‌کرد و می‌گفت ددی تهیونگ برای ددی کوک داره گریه می‌کنه ولی با من بازی نمی‌کنه دیگه دوستم نداره، از دستم ناراحت میشه.

نفسش رو بیرون داد و اضافه کرد:

- چند شب پیش که رفته بودی بار و خونه نبودی نصف شب بیدار شده بود و جلوی در اتاق کوک وایستاده بود و داشت باهاش حرف میزد و گریه می‌کرد. این بچه به محبت تو نیاز هیونگ. باهاش بد رفتاری نکن وقتی کوک بهوش بیاد می‌خوای چی جوابشو بدی؟ می‌دونی اون تمام صداها رو می‌شنوه؟ می‌دونی میفهمه تو چطوری با وین رفتار می‌کنی؟ ببین هیونگ، من می‌دونم برات سخته جونگکوک رو توی این وضعیت ببینی اما وین چه گناهی داره؟


دست‌های لرزونش رو به صندلی گرفت تا تعادلش رو از دست نده.

- حق با توئه جیمینی، من پدر مزخرفی هستم... اما به منم حق بده. کوک داره جلوی چشمم از دست میره و وین بعضی وقتا از کنترل خارج میشه. منم آدمم، مگه چقدر توان دارم؟ غصه‌ی کوک داره منو می‌کشه. ببین تو نبودش چقدر پیر شدم!


- می‌خوای یه مدت وینو ببرم پیش خودم؟ اینجوری می‌تونی با کوک خلوت کنی.

جیمین جلو رفت و تهیونگی که به سختی سعی در کنترل کردن اشک‌هاش رو داشت به آغوش کشید.

- من مطمئنم کوک بهوش میاد. اون تو و وین رو تنها نمیذاره هیونگ.


قطره اشک سمجی از روی گونه‌اش سُر خورد. بغل کردن جیمین باعث میشد بیشتر دلتنگ جونگکوکش بشه.

جیمین دقیقاً بوی همون عطری که همسرش اوایل ازدواجشون استفاده می‌کرد رو میداد. نفس عمیقی کشید و ریه‌های دلتنگش رو گول زد ولی قلبش... قلبش هیچ وقت قرار نبود گول بخوره و بی‌قراری رو کنار بذاره.

- ازت ممنونم جیمینا. این چند وقت اگه تو نبودی نمی‌تونستم خودمو جمع و جور کنم.


- من کاری نکردم هیونگ.

تهیونگ ازش جدا شد و لبخند محوی زد. به وین نگاه کرد و با ملایمت گفت:

- با عمو چیمی میری خونشون؟

وین نگاهی به جیمین انداخت

- اگه بلم ددی کوکی تهنا میشه. می‌خوام اینژا باشم.


- باشه. هرجور تو بخوای عزیزم.

بوسه‌ای روی لپ‌های نرمش گذاشت و به سمت اتاق مشترکشون رفت تا دوش بگیره. تمام پیراهنش غرق در خونش بود و سرگیجه‌ی بدی به سراغش اومده بود.

آروم توی وان نشست و نگاهش روی حلقه‌اش قفل شد.


- بیدارشو جونگکوکا، بیدارشو دیگه طاقت دوریتو ندارم نفسم.

سرش رو به عقب برد و نفس عمیقی کشید. دلتنگی بدجور بهش فشار آورده بود و مدام خاطراتشون جلوی چشم‌هاش بود. فقط منتظر یه معجزه بود که بهش بگن جونگکوک بیدار شده، کابوسات تموم شده. اما....

****

وین کنار تخت جونگکوک ایستاده بود و با چشم‌هایی خیس بهش نگاه می‌کرد. کیکی که تهیونگ برای تولد پسرش خریده بود به خاطر هوای گرم اتاق خامه‌هاش آب شده بود و روی میز ریخته بود. وین دست جونگکوک رو گرفت و بوسیدش.

- ددی من تبلود نمی‌خوام. کادو نمی‌خوام. ابساب باژی نمی‌خوام. آپا تهونگی گفت تولو بلای تبلودم بخوام. ددی کوکی بیدالشو. دلم واشت تنگ‌ شوده.


تهیونگ با موهای خیس و ربدوشامری که به تن داشت از حموم بیرون اومد.

با دیدن وین که با لحن بچگانه با پدرش صحبت می‌کرد و بی صدا اشک می‌ریخت، قلبش به لرزه در اومد.

به سمتش رفت و از روی زمین بلندش کرد تا کنار جونگکوک روی تخت بذارتش.

موهاشو ناز کرد و به کیکی که دست نخورده باقی مونده بود خیره شد. اون بچه هنوز برای درک غم کوچیک بود اما غمی که از سر می‌گذروند به وضوح قابل لمس بود.

- وین وین... برای شام چی دوست داری سفارش بدم؟!


- من ددی کوکی می‌خوام. می‌خوام بگلش تونم. من چیژی نمی‌خوام بخولم. ددی کوکی لو بیدالش تون.


- پسرم...

بغض نذاشت جمله‌اش رو کامل کنه. چیزی که وین ازش می‌خواست در توانش نبود.

سرش رو روی قلب جونگکوک گذاشت و به موسیقی کم جونش گوش سپرد. حالا که کوک برای مدت طولانی خوابیده بود، هردوشون احساس بی‌پناهی می‌کردن.

- بیبی... منو شرمنده‌ی پسرمون نکن، اون ازم تو رو می‌خواد!


****


جیمین وارد اتاق شد و کنار تخت ایستاد. نگاهی به تهیونگ که مثل بچه‌ها کنار جونگکوک به خواب رفته بود انداخت. وین نگاهی به جیمین انداخت و با بغض گفت:

- عمو چیمی! آپا تهونگیم مشل ددی کوکی خوابیده؟ دیگه بیدال نمیشه؟


جیمین لبخندی زد؛ پتویی روی شونه‌های تهیونگ انداخت و وین رو تو آغوش گرفت.

- بیدار میشه عزیزم، چرا چشمای قشنگتو با گریه خراب می‌کنی؟! تو الآن باید هوای ددی تهیونگو داشته باشی. اون خیلی تنهاست. دلش برای ددی کوکی تنگ شده.


- منم دلم بلای ددی کوکی تنگ شوده. ولی بیدال نمیشه.

وین دست‌هاشو دور گردن جیمین حلقه کرد و سرش رو روی شونه‌اش گذاشت.

- عمو چیمی میشه انشب پیش من باشی؟


- چرا نشه مرد کوچولوی من؟ دوست داری یکم دونات شکلاتی بخوری؟


- گلشنه نیشتم.

جیمین لبخندی زد و به همراه وین از اتاق خارج شد. بعد از چند ساعت کتاب خوندن و حرف زدن با وین بالاخره تونسته بود بخوابونتش. پتو رو روش کشید و از روی تخت پایین رفت تا سری به تهیونگ بزنه. کش و قوسی به بدنش داد و به سمت اتاق جونگکوک قدم برداشت. اما وقتی وارد اتاق شد، با تعجب به جونگکوکی که چشم‌هاش رو باز کرده بود و با گیجی به اطرافش نگاه می‌کرد مواجه شد.

خواست تهیونگ رو صدا بزنه، اما انگار لال شده بود و زبونش توی دهنش نمی‌چرخید.

- هی... هیو... هیونگ بیدار شو.

تهیونگ تکونی خورد اما چشم‌هاش رو باز نکرد و فقط حلقه‌ی آغوشش رو دور جونگکوک تنگ‌تر کرد.

جیمین تخت رو دور زد و کنار تهیونگ ایستاد. دستش رو روی شونه‌ی تهیونگ گذاشت و تکونش داد.

- هیونگ بیدار شد، مستر کیم با توئم.


تهیونگ غرغری کرد و با نارضایتی از آغوش گرم همسرش جدا شد.

بدنش از خونریزی چند ساعت قبل هنوز بیحال و بی‌رمق بود و چند ثانیه طول کشید تا دیدش واضح بشه.

به جیمین نگاه کرد که بهت زده بهش خیره شده بود.

دستی به موهاش کشید و بعد از بوسه ای که رو دست جونگکوک گذاشت از روی صندلی بلند شد.

- چی شده؟!


- جونگ... جونگکوک چشم‌هاشو باز کرد.


با شنیدن همین چند کلمه، بدنش لمس شد.

طوری به عقب برگشت که صدای مهره‌های گردنش به وضوح شنیده شد.

بی‌توجه به دردی که تو گردنش پیچیده بود، به سمت همسرش پرواز کرد.

تمام وجودش برای جونگکوک می‌تپید. عشق، برای حسی که بهش داشت کوچیک و حقیر بود!

روی تخت خم شد و جسم تازه به هوش اومده‌اش رو محکم به آغوش کشید.

- عزیزدلم! نفسم، عشقم، زندگی من... بلأخره صدای ضجه‌های مردتو شنیدی؟! بلأخره چشمای قشنگتو باز کردی عمر من؟ جونگکوک... فرشته‌ی بی‌گناه من... پناه من!


صدای ناله‌های جونگکوک بلند شد و تهیونگ به سرعت ازش جدا شد.

- جانم‌ نفسم؟

جونگکوک با چشم‌های نیمه باز به تهیونگ نگاه می‌کرد و توان حرف زدن نداشت.

- هیونگ بهتره با دکترش تماس بگیری.


تهيونگ از روی تخت بلند شد و نگاه ملتمسش رو به جونگکوک دوخت. می ترسید دوباره چشم هاش رو ببنده و تنهاش بذاره.

اشک‌هاش رو پس زد و همون‌طور عقب عقبکی از اتاق خارج شد،

موبایلشو از آشپزخونه برداشت و با سرعت غیر قابل تصوری که اثر آدرنالین خونش هم نمی‌تونست توجیهش کنه به سمت اتاق همسرش پرواز کرد.

شماره‌ای گرفت و همون‌طور که پشت سر هم و بدون مکث علائمش رو توضیح میداد دستش رو تو دست خودش گرفت و با ترسی که تو‌ نگاهش خونه کرده بود به همسرش خیره شد.


- باورم نمیشه جیمینا، باورم نمیشه بعد این همه مدت چشم‌هاشو باز کرده باشه. شاید دعای وین بوده.


جیمین اشک‌هاش رو با پشت دست پاک کرد و طرف دیگه‌ی تخت، کنار دوستش نشست.

- وین معجزه ی زندگی شماست هیونگ.


تهیونگ مدام نگاهش روی چشم‌های جونگکوک قفل بود و نمی‌تونست ازش چشم برداره. دستش رو روی موهاش کشید و بوسه‌ای روی گونه‌اش زد.

- دلم واست تنگ شده بود جونگکوکم.


جونگکوک نگاه گیجش رو به تهیونگ دوخت و کمی خودش رو عقب کشید.


- منو یادت میاد عشقم؟

جونگکوک فقط نگاهش می‌کرد. اشک‌هاش از گوشه‌ی چشمش سر خورد و موهای شقیقه‌اش رو که حالا بلند شد بودن رو خیس کرد.

تهیونگ با صدای زنگ در خواست از جا بلند شه که جیمین مانعش شد.

- تو همینجا بمون هیونگ خودم درو باز می‌کنم.


صدای بم و خشدار جونگکوک از تمام شریان‌های تنش عبور کرد تا به ماهیچه‌ی تپنده‌ای که بلاتکلیف در سینه‌اش جا خوش کرده بود، رسید.

حالا می‌فهمید دلتنگ‌تر از چیزی بود که بتونه توصیف کنه.

+ ت... ته... تهیونگ... و... وین کجاست؟


- منو فراموش نکردی؟ هنوز منو یادته عشقم؟

اشک‌هاش پشت پرده‌ی پلکش تلنبار شده بود و به سختی خودشو کنترل می‌کرد.

- وین؟ فک... فکر کنم خواب باشه. الان میرم بیدارش می‌کنم. نمی‌دونی چقدر دلتنگت بود. سر شب کنار تختت ایستاده بود و داشت باهات حرف میزد.


جونگکوک برای لحظه‌ای چشم‌هاش رو بست و دوباره به همسرش خیره شد.

+ م... م... مگه می...

نفسی گرفت و دوباره ادامه داد:

+ م... مگه می... میشه تو رو یادم بره؟


- صبر کن الان وین رو میارم پیشت باشه؟ فقط نخواب.

نگاهش رو ازش گرفت و با عجله به سمت اتاق مشترکشون رفت. وین به آرومی روی تخت خوابیده بود. تهیونگ لبخندی زد و بغلش کرد. گونه‌‌اش رو که هنوز هم قرمز بود رو بوسید و کنار گوشش زمزمه کرد

- وین؟ پسر قشنگم بیدارشو. ددی کوکی بیدار شده.


وین ملچ ملوچی کرد و چشم‌های خواب آلودش رو از هم باز کرد.

- آپا... شلده!

صورتش رو تو‌ گردن پدرش مخفی کرد و اسم جونگکوک رو تو خواب و بیداری به زبون آورد.


- مثل ددی کوکی داری دلبری می‌کنی برام فسقلی.

پتو رو از روی تخت برداشت و روش انداخت. به سمت اتاق جونگکوک رفت و کنارش رو تخت نشست.

- اینم پسرت عشقم.


جونگکوک دستی که رد آنژیوکت روش خودنمایی می‌کرد بالا آورد تا با وجود دردی که تو قفسه‌ی سینه اش حس می کرد، پسرش رو بغل کنه.

+ و... و... وین وین...

تو آغوشش گرفتش و به چشمای بسته‌اش خیره شد.

با دیدن رد سرخی که روی گونه‌اش حک شده بود، دستشو از دست همسرش بیرون کشید.

+ ب... ب... بازم رو پسرمون دست بلند کردی؟!

تهیونگ با خجالت سرشو پایین انداخت.

- معذرت می‌خوام عزیزم... من فقط به خاطر حال تو عصبی بودم.


جونگکوک اخمی کرد و دستش رو روی گونه‌ی وین کشید.

+ چ... چرا؟ چ... چرا به خ... خاطر من اینکارو کردی؟ م... مگه چیکار کرده بود؟


- همه‌ش بهونه‌ت‌ رتو می‌گرفت... به خودش آسیب میزد. نمی‌خوام خودمو توجیه کنم عشقم، ولی وقتی دیدم پاهای کوچولوش رو‌ زخمی کرده عصبانی شدم.


جونگکوک کنار گوشش زمزمه کرد:

+ و... و... وین نمی‌خوای ب... بیدارشی؟ م... منم ددی کوکی. پس... پسر قشنگم چشماتو باز کن‌.


وین کش و قوسی به بدنش داد و همینکه نگاهش به پدرش افتاد؛ چشم‌هاش تو دریای اشک غوطه ور شدن.

- ددی کوکی!

بلند زیر گریه زد و با تمام توانش بغلش کرد.

- بیدال شودی ددی؟ من کلی گلیه کلدم بلات ددی... ددی گول بده دوباله تهنام نمیژالی... گول ملدونه!


جونگکوک لبخندی زد و محکم بغلش کرد.

+ قو... قول میدم پسرم. د... دیگه تنهات نمیذارم.

- هیونگ؟

تهیونگ سرش رو چرخوند با دیدن جیمین و پزشکی که جلوی در بودن از جا بلند شد.

- بیا داخل چیمی.


تهیونگ خواست وین و از بغل پدرش بگیره تا برای معاینه آماده‌اش کنه اما وین محکم‌تر از قبل بهش چسبید.

- نه! ددی کوک نژال منو ببلن، می‌خوام پیشت بمونم!


+ ن... نم... نمیذارم کسی ببرتت. ف... فقط همینجا پیشم بشین باشه؟

وین ازش جدا شد و کنارش نشست. دستش رو محکم گرفته بود و به جونگکوک نگاه می‌کرد.


پزشک معالج وسایلش رو روی میز گذاشت و بعد از چک کردن علائم ظاهری و فشار خونش، کنارش نشست تا محتوای آمپولی که دستش بود بهش تزریق کنه. تهیونگ بلافاصله جلوش رو گرفت و با بدبینی نگاهش کرد.

- اون چیه؟! قرار بود فقط شرایط فیزیکی‌اش رو بررسی کنی! کارت شناسایی‌ات رو نشون بده عوضی تا یه گوله وسط پیشونی‌ات خالی نکردم!


- هیونگ داری چیکار می‌کنی؟

تهیونگ عصبی نگاهی به پزشک انداخت و با حرص گفت:

- دیگه بسه هرچی بلا سرم اومده جیمین. من به هیچکس اعتماد ندارم. به هیچکس.


مرد سفید پوش که مشخصاً از تهیونگ کوتاه‌تر بود دستی به ریش پروفسوری‌اش کشید و سرشو تکون داد.

- من از طرف خواهرتون، تهیون شی، اومدم. این کارت شناساییمه. فقط یه آمپول تقویتی هستش، نیاز به نگرانی نیست.


تهیونگ به سمتش خیز برداشت و با جدیت گفت:

- وای به حالت بلایی سرش بیاد، اون موقع کاری می‌کنم...

+ تهیونگ!

با صدای جونگکوک حرفش رو نصفه رها کرد و به سمتش برگشت.

- جانم؟

+ ب... بذار کارش رو انجام بده.


تهیونگ قدمی عقب رفت و انگار که از پادشاهش دستور رسیده باشه سرشو پایین انداخت.

- چشم!

پزشک معالج بعد از تزریق آمپول به آنژیوکت وسایلش رو جمع کرد و گفت:

- باید برای چکاپ کامل بیمارستان بیاد و از استرس و شوک عصبی، فعالیت سنگین و خسته کردن بیمار جلوگیری بشه تا شرایطش اِسْتِیْبِل بشه. داروها هم باید سر تایم مصرف بشن.


تهیونگ سری تکون داد و گفت:

- حالش مساعد‌تر بشه خودم میارمش بیمارستان.

جیمین پزشک رو تا جلوی در همراهی کرد و به سمت اتاق برگشت.

- هیونگ این چه طرز رفتارت بود؟


تهیونگ همون‌طور که با تخسی نگاهش می‌کرد، کنار همسرش نشست.

- جونگکوکمو از سر راه نیاوردم که دست هر آشغال عنتری بهش بخوره!

زیرچشمی نگاهی به وین انداخت که مثل طوطی ازش تقلید کرد و ذوق زده تکرار کرد:

- عنتل!

تهیونگ با چشم‌های گرد شده پشت دست تپلش کوبید و غر زد:

- نگفتم نباید حرف زشت بزنی بچه؟!


دستش رو توی بغلش گرفت.

- آخ... آپا من دیگه دوشت ندالم.

وین لب‌هاشو جلو داد و رو به کوک گفت

- ددی کوکی، آپا تهونگی همش منو میژنه.


ادامه در تلگراف بعدی...


Report Page